Dream big

Mijne man heeft een droom.
Ik hou van dromen,
en ik hou van mijne man,
en zelfs al is zijn droom niet de mijne,
ik wil hem wel steunen in dat traject.

Toen hij voorstelde om een weekje met hem mee te gaan naar Beijing heb ik toch een paar keer moeten slikken.
Ik ben geen citytripper,
ik ben geen globetrotter,
ik ben geen talenknobbel,
en ik heb in de verste verte geen azië ambities.

Bovendien werd het afgeraden door de organisatie,
zag ik zijn overvol programma (ik ging aan mijn lot overgelaten zijn)
las ik hotelrecensies op het internet (ze spreken geen engels)
las ik wat over de grootte en chaos van deze stad (20 miljoen inwoners)
en over de internet censuur (geen google maps noch google translate)

Anderzijds was het een ‘once in a lifetime opportunity’,
zonder kids op het gemak in deze hectische tijd,
ik polste op sociale media, in de hoop iemand te vinden die er pas geweest was,
en me wat kon geruststellen, maar meer dan wat peptalk en bezorgdheden over de ecologische impact kwamen daar niet uit.

hmmm..   het moment om te beslissen kwam dichter..
en ik bleef zitten met zeer veel twijfels..

ik bestelde de lonely planet, die met een zeer duidelijke boodschap kwam

2016-03-20-20.42.49.png.png

en ik ging er dan maar voor :
reispas/visum/tickets/vaccinatie/oppas voor de kids

Ik duwde mijn bezorgdheden de kop in,
maakte een inpak-planning in mijn hoofd,
maar zover kwam het niet,
toen was daar dinsdag 22 maart,
de hele week was het niet duidelijk of het nu zou doorgaan
misschien wilde ik het ook niet weten

nu schrijven we vrijdag ..

één dag inpakken verwijderd.. tja, van wat eigenlijk .. ?

zaterdagochtend is onze vlucht,
de dochter is gerustgesteld dat deze is verplaatst naar luxemburg.

ik weet het niet,
och ja ..
we’ll see.

Onbeschrijflijk

Het begon zo mooi,
Ik kom de keuken binnen,
De bonte specht vliegt weg.

Een tasje koffie, ik lees mijn mails,
De kids zetten zich aan ontbijttafel.
Ik spot een eekhoorntje dat het veld oversteekt, de groene specht komt langs en ook het winterkoninkje.

Na even overleg besluiten we nog eens naar school te fietsen. Het lijkt een eeuwigheid geleden. De lente lijkt begonnen : kleine schaapjes en een slaperige mama schaap.

‘Bel me als je thuis bent’
Het begin van een gitzwarte dag,
Gruwelijke beelden op tv.

Focus .. ik zet de tv weer uit en besluit me te begraven in het werk. Eerste skype vergadering: ‘sorry vergadering gaat niet door. Ik kan mijn vriendin in zaventem niet bereiken.’

Gelukkig snel aangevuld door ‘ze is oke maar zodanig in paniek dat ik ze wil gaan halen’ .. dat is ni echt een goei idee denk ik .. ‘maar wat moet ik doen?’ vraagt mijn collega in paniek, waarna hij afsluit.

De rest van de dag wordt niet beter: de metro, de lockdown, de berichten sijpelen binnen..

Wat een mooie lentedag had moeten worden, is anders uitgedraaid.

Veel sterkte !

Verrassing

Ik vin dat tof…
Veilig is het niet,
Vermoeiend wel.

Maar zo telkens ietske meer zien.

Echt gefocust op dat klein beetje.
Geen verleden, geen toekomst, alleen nu.. geen idee waar je net bent.. gewoon onderweg.

Zalig toch..

image

Vreemde vogels

Vroeger naar huis moeten rijden op een slecht moment,

Omdat er iemand zich niet goed voelt op school,

Goed voor een grommel’ke,

Verandert in een:

Och ja waarom niet, morgen is het lenteweer ook weer voorbij

En werk is maar werk é

Daarna op de zetel met de emmer en de koortsthermometer bij de hand,

Een vreemde vogel spotten, stillekes de kodak nemen,

En het kunnen vastleggen..

’t is alsof het universum zegt,

Liesbeth, wanneer gaat ge die vogelherkenningscursus nu volgen ?

 Nuja. Als ik ne foto heb, dan kan ik het opzoeken hé..

DSC_5481

 een torenvalkje ..niet ??

Ai ai mijn mezekes..

Zou het deze geweest zijn ?

en ik maak maar gelijk van de gelegenheid gebruik, ik spotte nog andere ‘nieuwe exemplaren’ in februari:

DSC_5358

het winterkoningske, zo snel weg.. eerst gezien door mijn moeder, daarna moest ik de ega zjin vinger volgen om het in de groetehof te kunnen fotograferen

DSC_5246

de spreeuw zijn bek bleef op een vreemde manier openstaat.. de eerste keer dat er een gespikkelde langs kwam 🙂

DSC_5262

deze kende ik wel, maar zie ik hier niet zo vaak.. daarom ook een foto’ke !

 

ik denk dat ik in mijn keuken een fotomuur ga maken, met de namen erbij, zo kan ik ze meteen herkennen 😉

Bende

Ik ben geen loopster,
ik jog af en toe een rondeke omdat ik me dan achteraf zoveel beter voel.

Ik ben geen yogi, alleen is mijn rug zo hard gebaat bij het aannemen van wat vreemde houdingen op een matteke.

Ik ben geen vegetariër, ik eet alleen regelmatig vegetarisch.

Ik ben geen naai’ster, ik word alleen zo kinderlijk blij bij het zien(en voelen) van stofkes, en bij het aanschouwen van.. wauw zeg, een paar keer stikken en dat ziet er zo uit..

Ik ben geen blog’ster, ik schrijf af en toe een tekstje,

en toch ging ik mee,
op naaiweekend met een bende enthousiaste bloggers !

Ik ga eerlijk zijn, het was met mixed feelings,
ik had zo behoefte aan me-time, tussen 2 superdrukke weken in.

En dan nadenken, spaarzaam inpakken, gaan slapen met één bende in een slaapzaal, veel decibels, veel mama-praat, veel meningen, veel ogen die meekijken bij het stikken, .. ik was niet zo zeker of ik er wel goed aan deed.

En nu .. nu weet ik het zeker.. het was de juiste keuze !

20160312_104258

Het was een ‘bende’ maar wat een leuke dwaze respectvolle bende,
ik heb me er echt thuis gevoeld !

20160312_104252

Er werd hard gewerkt, maar niet overdreven:
er was tijd voor apéro.

Wanneer sluit de bar ?

A post shared by liesbesth (@liesbesth) on

er was ruimte voor advies

20160312_180405

ongewenste (?) intimiteiten

er werd veel gebabbeld, hard gelachen,
en zelfs mee gezongen.

20160312_203315

disco-sewing

er was inspiratie, bewondering, een luisterend oor..

er waren smartphones, en fototoestellen :

20160312_161530

en natuurlijk zijn er ook de resultaten :

maar dat.. was dus niet hetgeen wat telt !

 

 

Mijn perfect op maat – alleen net iets te korte – eerste broek voor mezelf !

20160312_152113

het aardbei jurkje:

img_20160316_152742.jpg

en tot slot nog een Juliette tasje:

Zo content !! Merci @fien_deb en @mmefieflo voor de benodigdheden ! #naaiweekend

A post shared by liesbesth (@liesbesth) on

Dat diende om een epic fail te vervangen.. ken je dat: morgen is het communie, ligt alles klaar ? Ohjee waar laat ik mijn portefeuille in de kerk ?

Kom ik teken en stik wel rap iets.. en dan 3 u later.. wat een gedrocht , met begot een keukenmagneetje in, dat werkt niet, en dan toch maar knoopjes erbij .. en aj scheef.. allez kom .. ne foto en daarna doen we alsof het nooit gebeurd is.

2016_031

Weet je wat de dochter zei , maar mama .. zo’n tasje heb je toch al ? Ze merkte geen verschil, dan zal ik ook maar even vergeten dat zelfs dit nieuwe exemplaar beter kan. (magneet hoger plaatsen op het voorpand, en de litsjes had ik beter in de naad aan de achterkant gestoken) och ja..

Zo’n extraatje .. nog rap in elkaar kunnen stikken dankzij de dames die wel hun versteving, en juiste kleur garen bij hebben.. en dan dat op korte tijd van stof tot handtas zien worden, daar wordt ne mens toch gelukkig van é ?    😉

 

 

 

 

Aanvaring

Gisteren werd ik aangereden,
Gisteren reed ik iemand aan.

Een ongeluk met enkel blikschade,
Ikke goe geschrokken, daver op het lijf, kids zwaar onder de indruk.

(Ik zou gezworen hebben dat die mevrouw gas bijgaf toen ze zag dat we het niet gingen halen. Maar dat is zuiver mijn gevoel op die angstige moment..  dat ge beseft “Ai dat komt hier niet goed.” )

Ik doe teken: gaan we aan de kant staan.. zij schudt neen.
Maar kom, we zetten ons aan de kant, blijven kalm. En omdat zij haar pas ni bij heeft (ze ging die net ergens ophalen) of neen het is haar rijbewijs dat ze niet bijheeft, volgen wat verwarrende verhalen.. ik noteer haar gegevens.. ze weet haar gsm nr ni zeker enzo. Bref, ik noteer alles: nummerplaat, naam, telnrs… we spreken af dat ze even later tot bij mij thuis komt.  
Hoewel ik behoorlijk van de kaart ben, blijf ik kalm.. mijn specialiteit.. crisis situaties. We zijn vriendelijk en betreuren de situatie maar er worden geen verwijten gemaakt.

Wat dan volgt, zou zo uit een feuilleton kunnen komen:  ik vul mijn kant van het formulier in. (vergeet te tekenen dat de andere partij ook een manouvre deed, zij reed op mijn rijstrook omwille van geparkeerde wagens .. want ja.. ondertussen zit ik aan mijn keukentafel gefocust de straten te tekenen. We staan daar niet meer. )

Mijn ventje is niet te bereiken, ik open de deur, bied dat koppel zelfs koffie aan, maar voor ze het formulier nog maar lezen. Begint haar man te dreigen. Als ik niet verklaar dat alles mijn fout is, dan tekent hij het formulier niet.
Ik argumenteer dat ik dat niet zal doen, dat dat niet de bedoeling is van zo een formulier.. ik blijf kalm. Geef toe dat het misschien best mijn fout kan zijn, ik sloeg een straat links. Ik vraag hun het formulier te bekijken en geef toe dat het er niet goed uitziet voor mij. En of ze het oneens zijn met de beschrijving van de feiten maar ik geef ook aan dat ik geen schuld discussie moet en wil voeren. Het is zo rap gebeurd en stom..zij had mij niet gezien en ik haar niet gezien (correcter zou zijn haar snelheid onderschat.. maar ondertussen doe ik al zoveel water bij de wijn)

Daar zit ik dan. Het gedreig neemt alleen maar toe.. De kids kijken tv in living… wat nu ???  politie bellen dan ?  Ik zit hier met nen agressieve man in mijn keuken. Hoe heb ik mezelf zo in nesten kunnen werken ? .. mijn binnenste schreeuwt hellep..

Op dat moment wordt er aangebeld. Een grote stoere struise man..
Een man die ik nooit eerder gezien heb en die puur toevallig op die moment iets komt halen.
Ik kan niet meer.

Ik bibber .. ik daver.. ik ben op..
Aan die wildvreemde man in mijn hal, leg ik uit dat ik op punt sta in tranen uit te barsten (met al die vijandigheid in mijn keuken).. ik profiteer van de kleine time out.

Hij stelt mij enigszins gerust, die man kan mijn geen woorden in de mond leggen,  als het samen invullen niet lukt, gewoon politie bellen. Daar is niks mis mee..

Ondertussen is de man in de keuken naar buiten.. rond aan het bellen: met een getuige ?? (tip volgende keer lieve man met hondje zijn naam en gsm vragen), met een bevriende flik, met makelaar, .. er wordt  “als de flikken moeten komen, krijgde gij een boete he madam ! ” geroepen.

Ik adem diep in en ga terug het strijdtoneel op (de keuken in eigenlijk)
‘Wat als die mensen niet tekenen’ is ondertussen verandert in: ‘hoe krijg ik die mensen zo snel mogelijk mijn huis uit?’

Ik zet me neer, en plots staat hij daar. Mijn onbekende redder, schudt de hand van het koppel en stelt zich voor als mijn advocaat. Ik zweer het u, als die man zijn visitekaartje niet had bovengehaald, ik had het niet geloofd !

Heb jij al ooit een advokaat aan je deur gehad, net op het ogenblik dat je bidt.. red mij ? Wat een engel !!

De gemoederen raken bedaard.. de andere man is akkoord om te tekenen. (Dat we eigenlijk moeten discussieren dat zij ook een manouvre deed gaat totaal aan mij voorbij.. zo blij dat er schot in de zaak komt. Of die handige getuige waar zij toevallig het gsm nr van hadden, het interesseert me niet mensen. )

Er is enkel blikschade..
En dit conflict ..
waar ik moet uit ontvluchten.

2 u later borrelt ook mijn woede op.
(Die ik tot dan toe serieus heb onderdrukt)
Ik heb een geste gedaan. Ik had ook politie kunnen bellen als ze zei haar rijbewijs niet bij te hebben.
Ik ben veel te braaf geweest in het tekeningske, ik heb me laten doen in de onderhandeling. En dan al die woede..
Dat heb ik niet verdiend !

Ik vraag me af of ze echt haar rijbewijs vergat of het fake’te .. speelde hier het Ben frainklin effect?

Ik heb weinig geslapen deze nacht, en toen ik vanmorgen mijn verhaal vertelde voelde ik tranen.. en nu ik het hier neerschrijf, laat ik mijn onmacht stromen uit mijn ogen.

En het stomste is..

So be it.

Tuurlijk ga ik het hierbij laten. Alle andere dingen die ik nu nog onderneem maken het alleen maar erger.

Disclaimer: ik heb in deze post mijn mening gegeven, mijn gevoelens en mijn perceptie.. ongetwijfeld is dit niet dé versie van de feiten. En ik zou maar wat graag de andere partij aan het woord laten. Maar we gaan het potje dicht doen en verder gaan. De lessen zijn geleerd.