Fees(t)boek

Dit is hier mijn stekje ..

En hoewel ik het vaak gebruik om mooie herinneringen vast te houden.,
gebruik ik het soms ook om mijn hart te luchten..

U bent gewaarschuwd !

Lees verder

Advertenties

Zalige Zondag

Griet nodigde uit, je moest er wel als de kippen bij zijn.

 

De kids pikten verbazingwekkend snel een stof uit de ‘op te werken stapel’  en natuurlijk was ik ambitieus.. ik nam al wat voorsprong toen bleek dat de ega nog vroeger dan gepland met de kids op pad ging. (Patroon, stof knippen, overlocken)

En met toch wel een bang hartje vertrok ik..

 

Volledig onterecht , zou later blijken !

Zet 5 voor elkaar totaal onbekende madammen achter een naaimachine , en die vullen de namiddag .. met koetjes en kalfjes, gedeelde zorgen, een kwinkslag hier, een helpende hand daar !  We bewonderden live enkele parels , deden inspiratie op… kregen complimenten en hulp à volonté !

Oprecht, spontaan en niet veroordelend..

DSC_7368

Tuurlijk stikte ik die rekker mee vast (en had ik wat tornwerk, na een tijdje op die ohzodrukke stof kijken had ik ook even zin om ze overboord te kieperen moet ik bekennen)

Maar toen bleek dat die broek echt wel goed paste, kon ik wel wat moeite doen, en heb ik thuis rondom nog eens losgetornd en deftig gedaan !

DSC_7339

Toen dit ook voor de dochter het geval was.. heb ik zelfs het stiksel dat op deze foto nog oneerbiedig veel verschilt tussen de 2 pijpen opnieuw gedaan ! (wow ! dat is toch echt een prestatie voor de goed genoeg naaister in mij 😉 )

De kids trokken meteen het resultaat aan, en wilden enkel op de trampoline poseren 😉

De zon kwam er zelfs héél even voor piepen !

 

Het was echt een namiddag naar mijn hart..

Ik schafte me nog een extra stofje aan *kwijl kwijl* voor een 3de exemplaar.. die ligt te wachten op elastiek.We kregen een zalige goodiebag vol met kortingsbonnen, en ik won het gouden ticket !

Maar het meeste van al .. waarvan ik telkens verschiet.. die naaimadammen hé.. wat een respectvolle sympathieke dames zijn dat toch altijd ?? Ik heb echt het gevoel dat de wereld nog zo slecht niet is, en hou daar een enorme positieve vibe aan over !

Dankjewel Griet, Vanessa, Wendy, Tessa, Anja !!

DSC_7442

niet gestreken, de torngaatjes nog zichtbaar.. en de pijpen zijn evenlang hoor.. dat is de foto 😉

 

Ik ben fluitend naar mijn werk gereden vanmorgen..

(en mijn dochter met de nieuws short in de regen naar school 😉

DSC_7414

Plechtige Communie anno 2016

Geen nostalgische flashback naar mijn plechtige communie, deze keer..

Neen .. vandaag spreken we over vandaag ! (of allez vorig weekend)

Wij wonen in een plattelandsgemeente alwaar de katholieke goegemeente ervoor kiest om deze overgangsritus de nodige gewichtigheid mee te geven,
oa door een streng voorbereidingspakket op te stellen. Hoewel ik mezelf en de kinderen als katholiek beschouw, heb ik hier na jarenlange catechese geen zin meer in.
Ik ben geen klein kind, en ik wil zo niet behandeld worden. Ik beschouw mezelf als een gezond-kritische gelovige, maar voel geen behoefte om opgenomen te worden in deze parochie. (De kids zelf zagen geen persoonlijk voordeel noch reden waarom ze zouden deelnemen, ook niet onbelangrijk.)

Om de overgang naar het middelbaar toch enige luister bij te zetten, organiseerden wij een feest.

Het concept is eigenlijk simpel .. een verrassingsdag waarop het feestbeest EINDELIJK dingen mag doen die niet toegankelijk waren voor -12 jarige.

En liefst ook in bijzijn van de reeds +12 jarigen .. “Welkom bij de club.”

Enkele goeie vrienden mogen hierbij niet ontbreken, en natuurlijk familie ..

DSC_7177

Het spelen van een Playstation 12+ spelleke had eigenlijk een goeie verrassing geweest 😉

Maar kom, terug naar het punt :-p

Paintball, dat was zoiets waar de oudste destijds enorm naar uitkeek, en waar je toen echt minstens 12 voor moest zijn.
Ondertussen zijn de tijden veranderd, en bestaat er ook al zoiets als kinderpaintbal (onthou vooral geen luchtdruk- maar veergeweren en daardoor minder pijnlijk)
We hebben ook al verschillende keren lasergeweren gaan huren voor verjaardagsfeestjes.. Echt nieuw was het niet meer..

wp-1465934294707.jpeg
Maar jongens en schieten op elkaar .. dat blijft blijkbaar toch een goeie combinatie.
Toen ik in september van een collega hoorde dat er een prachtige locatie met mooie verzorgde BBQ , dicht bij ons in de steek en tegen een schappelijke prijs was,
Heb ik niet geaarzeld.. doodle’n en reserveren !

Vermits ik/wij geen/weinig belang hechten aan uiterlijke schijn.. gaan we geen moeite doen om iedereen in het nieuw uit te dossen. (een typische vlaamse traditie .. niet ?)
Nee we gingen van .. No stress..

Dus toen het voorschot gestort was, leunde ik achterover.
(allez in de praktijk moest ik het dan nog eens van datum verzetten en daarna nog eens terug.. maar dat zijn details die ik me zelf alleen kan verwijten hé 😉 die doodle é tssss )

Een fotoboekje ?? Tja daar had ik bij de oudste geen tijd voor omdat ik met het boekje van de jongste zijn eerste communie bezig was dat jaar, lekker makkelijk dus, dan zijn er ook geen .. ‘oh moet ik zeker ook doen’ verwachting.

Dus héél relax tikte de tijd verder..

Tot plots .. Euhm.. De vrienden zijn nog niet gevraagd.. en we hebben nog geen voormiddag programma.

Gelukkig bleken zijn 3 beste-beste kameraden (die er met hun schouders uitsteken omdat 2 van hen al niet meer bij hem in de klas zitten) vrij..
En na intensieve polsen zonder teveel prijs te geven.. hield Zoon toch duidelijk van “rijden.”

Bij het google’n vond ik dezelfde quad verhuur organisatie als 4 jaar geleden, en vermits we daar tevreden van waren, en zij nog vrij.. moesten we daar niet te lang over twijfelen.
We namen wel een locatie dichter bij huis (Aywaille) en zouden behalve parcour ook trail rijden (wist ik veel wat dat inhield, meer variatie dan rondekes , minder race’n dacht ik)

wp-1465934356614.jpeg

Ik deed nog van communicatie .. wie waar wanneer.. een digitaal uitnodigingske, sms’jes/telefoontjes.. probeerde zijn lievelingsgerecht (pizza) te regelen, maar Ardense pizzeria’s .. die doen niet aan lunch 😉 Verzorgde dan maar een backup plan (dankzij de bakker en de chips/wafel afdeling van de plaatselijke supermarkt)

Dat het een verrassing moest blijven, dat vond hij zelf heel belangrijk, dus ik deed wat mysterieus en zei dat niet iedereen vrij zou zijn..

Zaterdag stond hij té vroeg op ..
Slechte kledij aan, reserve slechte kledij mee..
en ding dong..

Bij de eerste bel was het al meteen prijs..
Wat ik toen zag, herkende ik uit feel good TV programma’s ..
Mijn zoon sloeg de handen voor de mond en kreeg tranen in zijn ogen.

HIJ was er toch bij !!!!

Met een opgewekte bende .. reden wij door een dikke mist richting een afgelegen modderige (ga ik hier nog wel uitgeraken met mijn auto?) parking ..

Het was tof, het was vuil, het was een beetje gevaarlijk.

Mama en papa deden ook mee .. ahja ..
Daar was de Puber nog mee komen aanzetten in de weken voordien: “het leukste vond ik toch dat de ‘groten’ ook meededen”
Voorzichtig wat rondjes rijden, dat moet lukken: met helm en regenjas..

Ikke naast de plassen, de kids er express door, maar ik kon zo mooi bij de traagste blijven.. sociaal van mij hé 😉

wp-1465934251580.jpeg

En toen kwam de tocht,… wat ik me had voorgesteld als een rustig gezamenlijk tochtje door het veld, bleek een uitgegraven crossparcour te zijn.. bergen/dalen en vooral veel putten.

Tja..
Niet flauw doen mama..

Die plas ziet er groter uit dan hij is.. oke dat ging..
En hup de volgende plas was al daar.. De puber blijft steken. Ik ook .

Ik volg nauwgezet de instructies.. maar de sporen zijn zo diep dat de onderkant van de quad vast zit op de helling en de wielen de grond niet meer raken.
We worden eruit geholpen, de rest van de sliert kinderen rijden erlangs.
(ahja ..waarom rijden we daar eigenlijk niet meteen langs ?? Kids vinden door plassen rijden mega cool .. volgens mij is dat het enige antwoord)

Dan komt er nog ne plas.. wat zeg ik put .. kuil .. vijver.. éne met een hele stelling helling om eruit te raken..
De instructeur verzekert mij .. “dit is ne steile, maar hier is nog nooit iemand op komen vast te zitten hoewel ik wel nog nooit de plas zo diep heb gezien..”

Gewicht naar voren, geen tractie, beetje gewicht naar achteraan.. meer gas geven.

3 seconden later steigert die machine richting hemel en ik besluit om hem de vrijheid te geven.

Wat krampachtig gespartel volgt..

De machine eindigt verticaal, ik horizontaal in een kniediepe plas..

Vliegensvlug en doodsbenauwd ben ik rechtgestaan (ik dacht echt dat die machine op mij zou vallen)  om vervolgens mijn ‘oh mama ik dacht ECHT dat je dood ging’ dochter te troosten.

En daar stond ik :

Zeik zeik zeik nat

Mijn schoenen, mijn jeans, mijn jas, mijn fleece, mijn mouwen , mijn gezicht tot mijn haar toe..     Alles in een diepbruine modder.

*geen foto’s beschikbaar*

Ik slikte mijn gevloek in en deed breed glimlachend de tocht verder, het slijk klotsend in mijn schoenen en met doordrenkte onderbroek.

2016-06-14-21.49.01.jpg.jpeg

Ik kon maar aan één ding denken.. gelukkig dat ik het zelf was, moest dat één van de kids overkomen zijn, ik had het mezelf nooit vergeven.

En ohja.. ik was van nog iets reuze blij !!

Die ochtend had ik zo een vreemd voorgevoel en daardoor had ik TOCH een droge onderbroek bij mijn reservekledij gedaan in de auto ..

2016-06-14-21.46.48.jpg.jpeg

de dochter had ook een blauwplekse.. waar ze niet over gezeurd heeft

Echt Robbe .. ik vond het een avontuurlijke en super leuke dag !! Hopelijk jij ook !

Tornado

hurricane-free-wallpaper (1)

Het is eigenlijk héél eenvoudig.

Diep in mij zit IK.

IK is nononsense,
Rechttoe rechtaan,
IK vat de koe bij de horens.

Niet treuzelen, niet zagen,
Gewoon doen.

IK focust op de belangrijke zaken
en krijgt dingen gedaan want IK heeft maar weinig tijd.

Ik is vrolijk en attent maar IK moet ook keuzes maken en hanteert daarbij het ‘goed genoeg’ principe.
IK is ook eigenwijs, en houdt niet altijd evenveel rekening met anderen.
En aan het einde van de dag, voelt IK zich vaak eenzaam.

En dan komt WIL erbij..

Een doorzetter van formaat met ambitie van hier tot in Tokyo, en een enorm creatief vermogen

‘Ik wil .. ‘

Een krachtig duo .. en samen gooien ze een balletje op.

En nog eentje ..

en nog eentje ..

Wil heeft precies wat te bewijzen, wordt aangemoedigd in deze maatschappij en heeft tijd (teveel tijd zou IK zeggen)

Voor ze het goed en wel beseffen is er een lawine ontstaan.. want IK WIL steeds meer, het onderste uit de kan, en alleen het beste is goed genoeg !

Alles rondom hen dendert meedogenloos naar beneden.

Terwijl IK meestal héél gefocust tewerk gaat, ziet Wil het groots..
Het verschil maken, iets zinnigs doen, voldoening, meevoelen, verbonden zijn..

Ik wil maar even zeggen:
IK weet het even niet meer.

Het is misschien stil rondom mij,  maar het stormt even binnen in.

Er huist een Tornado aan idee’n, maar we zijn IK even kwijt.