The American Dream

40 jaar geleden.. nam je je hele hebben en houden onder de arm en vertrok je.. je dromen achterna.. vrouw en 2 zoontjes in je kielzog… Het eindigde niet in Texas.. Venezuela, Brazilië, Barcelona, Japan, .. ik ben er vele vergeten… onze Amerikaanse nonkel was overal en nergens. 

Als je op bezoek kwam, had je de stoerste verhalen.. vertelde je honderduit over hoe anders alles daar was… en werd je uitspraak/uitspraken  hoe langer hoe Amerikaanser.

Moemoe bang op het nieuws bij elk onheilsbericht uit de VS, elke storm, elke orkaan.. hoe ver ze ook van jou vandaan was. De tijden waren anders… overzees bellen was duur …vliegen nog duurder. De amerikaanse nieuwtjes werden doorgebriefd in de familie.

Je werkte hard , je hebt offers gebracht… je huwelijk.. de verstandhouding met je kids.. maar je ging ervoor en bleef ervoor gaan.

Ik kan me nog haarfijn voorstellen hoe wij je de oren van je hoofd vroegen. Hoe we op zoek gingen naar ‘red beans’ voor bij de bbq. De belgische toeristische trekpleisters die we bezochten als je hier was.. (Brugge, Brussel, ..) hoe we gingen mosselen eten en je vertelde dat de amerikanen werkelijk overal mayo bij aten. Hoe raar het was om uiteindelijk bij je thuis op bezoek te gaan en rondgeleid te worden ipv andersom. Proef die donuts.. ga mee naar die 24u open shoppingsmall !

Nen echte succesvolle selfmade man die Amerikaanse nonkel.. ik dacht dat iedereen er zo eentje had..

Vorig jaar vierde je mee met ons kerstavond.. genieten van het leven, dat kon je als de beste. 70 en je pensioen kon starten. Skype’n werd je nieuwe hobby.. 

Dat je uiteindelijk in je zetel met je tijdschrift vredig bent ingeslapen ..is een troost. Dat je nieuwe partner op een ander continent zat.. dat je kinderen niet in dezelfde staat/land wonen.. daar heb ik het moeilijker mee.. jij genoot van de rust en van het alleen zijn. Ik denk niet dat je jezelf eenzaam voelde.. maar toch.. ik kan het moeilijk geloven en blijf het me afvragen… was het het allemaal waard ? 

Vandaag … bijna 3 maand na je dood.. hebben we je asse een plaatsje kunnen geven in Belgie.. na een hele hoop gedoe. Voornamelijk omdat er in Texas niemand is om naar je graf te gaan. Wereldburger als je was, leefde je kennissen over al de continenten. Dat je in België ‘thuis’ bent is niet waar.. je vond het er veel te koud. Maar je bent nu wel dichter bij je familie dan ooit… dit was je laatste reis. 

Het toeval wil dat mijn ega net nu naar de US moest… dat hij daar dolgraag wil solliciteren.. en dat de puber een liefje heeft in rhode island. Ik vraag me af.. hoe dit verhaal afloopt..

Ik las een boek

en het blies me zo omver dat ik op slag geen blogpost meer uit mijn vingers kreeg.

ik kocht het nadat ik dit hoorde van Bart Moeyaert : http://www.radio2.be/audio/herbeluister-bart-moeyaert-over-buzz-aldrin-waar-ben-je-gebleven (prachtige stem heeft die toch ook hé ?)

Kalme chaos, mooi gezegd hé ?

ik ga er geen woorden aan toevoegen, alleen enkele fragmenten

Geniet met mij mee..

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik hem jaren later teruggevonden had, dat ik er op een dag tijdens een tocht in het bos over struikelde, maar dat gebeurde niet, de .. verdweeen voorgoed in de chaos van die middag, verloren in de strijd, zoals zo veel dingen die je niet nodig hebt, maar die je toch mist als ze verdwijnen, want alles wat geweest is, wordt gemist, het gemis als standaardinstelling , min of meer.

Ik vroeg me af of ik misschien een afspraak bij haar moest maken, maar dat deed ik noot, dus kwamen we elkaar sporadisch en toevallig tegen in de slaapkamer, aan de keukentafel en zij zei, het is zo druk op mijn werk, het speet haar, er is zo veel te doen, en ik drukte haar tegen me aan, zei dat het in orde was, het komt goed, we slaan er ons wel doorheen zei ik, maar het voelde alsof je een olifant de trap op duwde, en ik hield van haar, ik wilde dat ze vaker thuis was, langer, bijna altijd, zoals het in het begin was,  zo lang geleden, zo veel jaren geleden , en zij zei ja het is niet zo gemakkelijk zei ze en er was altijd zoveel te doen, en ik zei dat het geen probleem was.

Ik was Donald Duck. Ik was over de rand van het ravijn gerend. Maar ik viel niet. Omdat ik nog niet naar beneden gekeken had.

Buzz Aldrin, waar ben je gebleven ? Johan Harstad

De foto die u niet op instagram zag

Het was een vrije dag.. 

Ik smeerde niflugel aan de gekwetste zoon zijn schouder …waste mijn handen en stak vervolgens mijn lensen in.  10 minuten was ik blind.. 10 lange minuten heb ik gebleit. 

Ik zette fietsen en ouw papier buiten. Zwaaide de jongens uit en trok met dochter het slijk in.  Een verregende boswandeling met pup.. Bij thuiskomst moet ik euhm een modderrat afdrogen ? Inclusief de ‘oeps de riem los’ heel die lits 100’n meters door t slijk.(nimijnfoutmama)

Als ik toch besluit om met mijn natte broek nog eerst de kippen eten te geven krijg ik daar spijt van.. de dochter.. ondertussen in onderbroek. Laat de net afgedroogde hond terug buiten..

Haar modderige speelbroek of haar propere nieuwe broek.. vandaag gescheurd en met niet uit te wassen gel-a-peel plekken  .. 2 outfits proper uit de kast.. beide vuilbak-rijp

De hamkaas macaroni met ‘mama heb je daar stiekemgroentenondergemengd? Ikvinhetnilekker ! 

Het vergeten honden paspoort thuis op de mat

De helemaal versplinterde spiegel in de living..(ikdeedniksmama)

Het glas dat vervolgens uit de keukenkast en op de soepkom viel (ikkonerechtniaandoenmama)

De meisjes die het niet eens raken over de danspasjes die bij de spreekbeurt horen.

Al die keren dat den hond toch binnen plastte..

Wat betreft ‘faal’ foto’s denk ik dat er vandaag keuze genoeg was…

En toch toon ik u deze..

Terwijl de puber zijn zoveelste bijles voor zijn zoveelste franse buis heeft .. smelt de dochter witte chocolade voor ‘eenhoorn chocola’

Net ietske te warm.

Tranen met tuiten

@MeisjeDjamila , voortaan wordt ge gecensureerd !!!

Vuurwerk

Eerst was er keelpijn
daarna een occasioneel verstopte neus,
en vervolgens hoestbuien .. zeg gerust aanvallen.

ik hoestte de longen uit mijn lijf, zo leek het wel,
ik voelde de longblaasjes springen
of in ieder geval iets dat naar mijn gevoel onherstelbaar beschadigd moet zijn

Toen kreeg ik hoofdpijn, maar ik vermande mij ..

Dat gezegde moeten we veranderen
wat zou ik nu graag een man zijn,
of in ieder geval toch even, de mijne,
focus op het werk en de ene midweek na de andere op hotel.

zelf brei ik de eindjes aan elkaar
ik laat meer steken vallen dan dat ik er brei
geloof ik
‘k zou graag een keer alles aftrekken en helemaal opnieuw beginnen

maar ik neem een dafalgan
hou vast aan de kleine dingen
speur naar tekenen van de lente

een soepje maken
vroeg in bed
samen met de dochter in een heet bad
aandacht geven aan banale zaken
dapper doorgaan

ik zou me willen verdrinken in één ding
focussen
maar het gaat niet..

Bij elke hoestbui zie ik sterretjes ..
witte streepjes zijn het eigenlijk,
zonnestralen rond een zwart oogmaskertje.

ik zie op tegen de zoveelste slaap-arme nacht die er ligt aan te komen,
prop een stuk chocolade in mijn mond en plof op de mat
ik fantaseer over de 3 vrije uren die me morgen wachten
lopen zal niet lukken
maar misschien is er toch ruimte voor wat zelfzorg

mijn blik wordt naar de tv gezogen..
ik zie beelden,
besef dat het niet oké is..
zwarte vlekken
de ondertitels totaal onleesbaar

Als bonus krijg ik zelfs een gouden randje
een bewegende kader … een gouden gevlochten bliksem..
als signaal kan dat wel tellen hé
tijd om op te geven.

geen laatste klusje vandaag
niet meer nadenken over waar ik die 3 u aan zal besteden

overgeven
toegeven

luisteren naar dat lijf
en het geknetter in mijn hoofd.

Het vonkt.