The American Dream

40 jaar geleden.. nam je je hele hebben en houden onder de arm en vertrok je.. je dromen achterna.. vrouw en 2 zoontjes in je kielzog… Het eindigde niet in Texas.. Venezuela, Brazilië, Barcelona, Japan, .. ik ben er vele vergeten… onze Amerikaanse nonkel was overal en nergens. 

Als je op bezoek kwam, had je de stoerste verhalen.. vertelde je honderduit over hoe anders alles daar was… en werd je uitspraak/uitspraken  hoe langer hoe Amerikaanser.

Moemoe bang op het nieuws bij elk onheilsbericht uit de VS, elke storm, elke orkaan.. hoe ver ze ook van jou vandaan was. De tijden waren anders… overzees bellen was duur …vliegen nog duurder. De amerikaanse nieuwtjes werden doorgebriefd in de familie.

Je werkte hard , je hebt offers gebracht… je huwelijk.. de verstandhouding met je kids.. maar je ging ervoor en bleef ervoor gaan.

Ik kan me nog haarfijn voorstellen hoe wij je de oren van je hoofd vroegen. Hoe we op zoek gingen naar ‘red beans’ voor bij de bbq. De belgische toeristische trekpleisters die we bezochten als je hier was.. (Brugge, Brussel, ..) hoe we gingen mosselen eten en je vertelde dat de amerikanen werkelijk overal mayo bij aten. Hoe raar het was om uiteindelijk bij je thuis op bezoek te gaan en rondgeleid te worden ipv andersom. Proef die donuts.. ga mee naar die 24u open shoppingsmall !

Nen echte succesvolle selfmade man die Amerikaanse nonkel.. ik dacht dat iedereen er zo eentje had..

Vorig jaar vierde je mee met ons kerstavond.. genieten van het leven, dat kon je als de beste. 70 en je pensioen kon starten. Skype’n werd je nieuwe hobby.. 

Dat je uiteindelijk in je zetel met je tijdschrift vredig bent ingeslapen ..is een troost. Dat je nieuwe partner op een ander continent zat.. dat je kinderen niet in dezelfde staat/land wonen.. daar heb ik het moeilijker mee.. jij genoot van de rust en van het alleen zijn. Ik denk niet dat je jezelf eenzaam voelde.. maar toch.. ik kan het moeilijk geloven en blijf het me afvragen… was het het allemaal waard ? 

Vandaag … bijna 3 maand na je dood.. hebben we je asse een plaatsje kunnen geven in Belgie.. na een hele hoop gedoe. Voornamelijk omdat er in Texas niemand is om naar je graf te gaan. Wereldburger als je was, leefde je kennissen over al de continenten. Dat je in België ‘thuis’ bent is niet waar.. je vond het er veel te koud. Maar je bent nu wel dichter bij je familie dan ooit… dit was je laatste reis. 

Het toeval wil dat mijn ega net nu naar de US moest… dat hij daar dolgraag wil solliciteren.. en dat de puber een liefje heeft in rhode island. Ik vraag me af.. hoe dit verhaal afloopt..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s