Het relaas van een Verontrustend telefoontje

De examens zijn gedaan. Dochter zeult afwisselend poets spullen , gezelschapsspellen en knutselgerief mee. De laatste schooldagen.. ze is jaloers op de jongens. . Die hebben al vrijstelling. Mijn livingtafel wordt een vergaarplek van nutteloze boeken en cursussen. Feestjes worden afgewisseld met computer hangen … chips en frisdrank.  

Het lijken Oneindig Lange dagen

20u.. We zitten aan de eettafel.. ruim laat .. als de telefoon gaat.. 

Met het secretariaat van de school van uw zoon.. voor aanstaande donderdag. Ik heb slecht nieuws. 

Ze last een stilte in.

Mijn hart slaat minstens 3 tellen over 

t Is ni waar e. Is al dat extra werk dan toch voor niks gebleken? Wanhopig wapper ik met mijn armen.. 

tschool fluitser ik.. tschool.

Ja mevrouw ivm de excursie naar normandie staat uwe zoon zij naam hier op ne lijst. Zou u eens willen nakijken of u het resterende saldo betaald heeft ?

Op welke rekening? Dat staat ni bij op mijn lijstje maar dat stond op een blaadje dat meegegeven is in februari.

Welk bedrag? Dat weet ik niet exact .. rond de 120 euro zoiets?

Stomverbaasd en opgelucht hang ik op.

Oke, ik zal da doen.
10 minuten later heb ik een overschrijvibg gevonden  .. en besef ik. Die mevrouw heeft haar naam niet gezegd, niet afgesproken wat ik moest doen om het te laten weten.

Ben ik nu gewoon voor de gek gehouden?

Advertenties

Ik was er eentje kwijt

En deze keer ging het niet over een sok, sleutelbos, gsm .. of ander overbodig materiaal.

Neen..  we hadden een verjaardagsfeestje met amper 4 vriendinnekes en toch speelde ik er eentje kwijt.

Mijn echtgenoot lacht me altijd uit met mijn ‘monitrice manieren’. Één volwassene op kop .. ene van achter .. en veel tellen tussendoor. Vaak met een herkenbaar t shirt of pet. Al jaren achtereen trek ik -vaak met veel meer- kinders te voet naar speeltuin, dierentuin, pretpark,… al die jaren ging het goed. 

Nu ging het een slaapfeestje worden, en doordat de dames al 11 zijn, wilden ze knutselen èn shoppen èn quizen èn …

De dagen voorheen nam de stress exponentieel toe.. ik had geen tijd voor veel voorbereiding en de dochter haar eisenlijstje piekte torenhoog.

Vrijdag amuzeerden de meisjes zich reuze, met zelfgemaakte pizza, kahoot en elkaar.. decibels tot middernacht. Vanmorgen werd het babbelen, ne croissant, zich mooimaken en haastten naar de trein. 

We gingen in de voormiddag met fimo aan de slag in leuven: eenhoorns knutselen.  Een beetje teleurgesteld omdat het resultaat niet zo perfect was als de gepintereste plaatjes. besloten de dames om nog even naar de claire’s te gaan. De winkel van hun dromen.   

Het was braderie.. eigenlijk nog maar net begonnen.. maar er waren al veel kraampjes op straat. Aangekomen bij het kleine winkeltje .. schieten 4 meisjes onmiddellijk de winkel in. Mijn echtgenoot, de zoon en een nieuw vriendinnetje kijken nog even naar de fidget spinners buiten. Ik doe teken .. we zijn hier en roep “zie dat iedereen mee is.”

Maar die boodschap is blijkbaar nooit toegekomen. De meisjes kijken hun ogen uit in het overdrukke winkeltje.. maar omdat ik de discussie “wat krijgen we?” liever opt gemak aan tafel voer.. besluiten we te gaan eten.

Bij buitenkomst merk ik het meteen. Er is eentje tekort.  Ik spurt nog twee keer het kleine winkeltje door.. luid roepend. Maar omdat ik haar het laatst buiten had zien staan.. voel ik meteen: dat meisje moet in paniek op straat zijn gebleven. De meisjes moeten daar wachten in de hoop dat het vriendinnetje terugkeert naar de plek waar ze ons verloren is. 

Ik loop door.. mijn echtgenoot loopt terug.. de diestestraat is daar al ten einde.. ik zie haar niet.. naar waar zou ze gegaan zijn?? Overal loopt volk.  Veel volk. Ik spurt een rondje rond de sint pieterskerk en besef.. dit is hopeloos. In deze ondertussen alsmaar groter wordende massa vinden we haar nooit. Aan het tentje van het rode kruis zie ik ze ook niet. Ik loop.

De paniek slaat toe.. oh help en nu.. ?terugkeren naar de rest.. wachten en beginnen rond bellen. Wie weet hoelang gaat dat duren ? Wanneer ik de meisjes zien.. zwaaien ze.. ik zie haar niet. Maar ik hoop. De winkeljuf staat buiten met de telefoon. De politie heeft gebeld.  Ze zit veilig binnen vlakbij.

Man.. 

waarschijnlijk het langste kwartier uit mijn heel leven.

Ik schaam mij zo…

Sorry meisje !!

Zucht

Hoe was ’t weekend ? 

Goh .. tis voorbij é.

Oesje da klinkt ni goe. Ni Genoten dan?

Laat ons zeggen dat het potentieel had. 

Maar..? 

Het leven hé..

Waar is het dan mis gelopen?

Nergens eigenlijk.. het is gegaan zoals ik het verwacht had. Huishouden.. moederen over studerende pubers, was , plas, ontspanning..  ik oogstte uit den hof, pakte zelfs wat grotere klussen aan, riep duzend keer dat ze moesten studeren of tafel dekken. Ging op tijd mee naar bed.. wandelde met den hond. Bood een luisterend oor, gaf wat ongevraagd advies..  trok massa’s foto’s op mijn gsm van dingen waar ik normaal gezien vrolijk van wordt, maar ’t kwam ni.  Dus probeerde ik iets anders.. of deed nog iets.. en tkwam nog ni.

Misschien was het wel dat ? De voldoening die maar niet kwam?

Een zalig.. bbq.. zwem.. vakantie weekend en ik die aan huis gekluisterd zit met een “iedereeen studeren” bandje op repeat.

Eenzaam en machteloos .. dat is hoe ik me voelde.  elke seconde van mijn wakkere dag omringd door mijn 3 claimende koters.
En dat op een weekend dat schreeuwt Vakantie Familie Vrienden

Zelfgemaakt?

Vandaag had ik een nieuw kleedje aan .

Of het nu kwam doordat het net iets té zomers was voor het wisselvallige belgische weer laat ik even in het midden, maar het bleef niet onopgemerkt bij de collega’s.

Hey *wishfull thinking* misschien komt het doordat mijn 10 weken durende dieet stilaan zijn einde nadert en de 6 kilo minder eeeeeeindelijk zichtbaar wordt ? .. Wie zal het zeggen.

Al lachende antwoordde ik met een vraag; of het niet gesponsord werd . Vorige vrijdag heb ik mijn eerste stappen gezet in mijn filmcarrière ROFL. Met dat hete weekend ertussen zou een mens het bijna vergeten, maar toen ik vorige vrijdag opstond was het behoorlijk aan het gieten.  Het geselecteerde net gekochte jurkje kon ik meteen schrappen en ik heb voor de opnames, een zelfgemaakte blouse en broek aangedaan.  Een tenu van eigen makelij.. (ze kunnen het in de aftiteling zetten *grinnik*)

Dus toen ik daarstraks over mijn vestimentaire besognes vertelde waren de collega’s stomverbaasd dat ik die outfit zelfgemaakt had.. waarop de vraag volgde .. dit kleedje ook dan ?  (nee dacht ik in mezelf, dat zie je toch meteen..)  Maar de andere kleedjes van vorige week wel.

Serieus ??

Tja … ik ben blij dat jullie het niet gevraagd hebben.

Als er iemand aan mij vraagt .. ‘zelfgemaakt?’

dan denk ik meteen dat er iets niet pluis is..

Als je ziet dat het zelfgemaakt is.. dan is dat toch meteen een slecht teken?

Scheve naden, bizarre kleurenkeuze, raar model, .. noem maar op.

Bizar hé.. nochtans als ik iemand zie lopen met een patroontje dat ik herken, of een stofje dat meteen een ‘dat is zelfgemaakt’ belletje doet rinkelen in mijn hoofd. Dan denk ik altijd.

Oh zo tof !! Het moet niet eens mijn smaak zijn, als ik zie dat iemand moeite gedaan heeft om eens niet het zoveelste massa kledingstuk dat nu iedereen moét hebben gewoon in zijn winkelkar te zwieren, dan word ik al vrolijk.  En gooi ik met complimenten !

En ik ben best wel trots op de dingen die ik maak, de meeste zitten degelijker in elkaar dan confectie, ..  ook mijn … zie je ik kan dat.. trots gevoel zwelt op. Waardoor ik wel aan de hele wereld zou willen verkondingen.. ikke zelf gemaakt hé !!

En toch..  mij doe je geen plezier met de opmerking .. ‘zelfgemaakt ??’

Is het dan toch mijn drang om op te gaan in de menigte ?  Niet te willen opvallen.. neut.. niet geslaagd.

Of de herinnering aan dat ene pijnlijke voorval , toen we 16 waren en mijn nicht die geen jurkje van haar moeder kreeg, er eentje zelf breidde in restjes wol.. zwart geel rood.. ze was een horizontale belgische vlag.. en iedereen maar denken .. oh man. wat een afschuwelijk ding.  Medelijden  en plaatsvervangende schaamte … (en nogmaals sorry als je hier meeleest..)

Het is niet echt een compliment ook niet hé..  het is een .. ‘ik heb het opgemerkt, ik zal wat interesse veinzen’ vraag.

Kom, laten we de volgende keer gewoon iets anders zeggen..

Wat zou je zeggen van..

‘wauw dat model flatteert je !’

‘dat zijn nu eens echt uwe kleuren sih’

‘Daar sta je toch echt goed mee !’

‘Waar heb je dat gekocht ?’

of gewoon ..

‘Schoon kleedje’

 

Daar zou ik al héél content mee zijn   😉