Eind september

Liet ik mij verrassen en ging met een fijne bende dames op stap.

Thomas pannekoek zijn bericht deed me er aan denken, dat ik er nog steeds niets over op papier zetten, dus hier..  enkele impressies.

Ontdekken jullie met mij mee ?

DSC_1733

DSC_1748DSC_1750DSC_1755DSC_1757

even binnenkijken, altijd leuk hé ?

DSC_1759

dagelijkse workout ?

DSC_1760DSC_1796DSC_1799

om ter meeste vervoersmiddelen op één foto ?

DSC_1852DSC_1899DSC_1903DSC_1920

DSC_1945DSC_1944DSC_1953DSC_2073

Achter deze golf een collega die anoniem wenste te blijven

DSC_2124DSC_2156DSC_2160DSC_2199

het was in orde .. ik zeg het u !

DSC_1737

PS.. alleen die speedboot Liesbeth.. daar wordt ge toch echt té oud voor..

De dag dat ik volledig in het zwart gekleed ging joggen

(Vandaag dus)

Nu moet je weten..  ik ben ‘niet van hier’.  En dat zorgt soms voor vreemde toestanden. Wij wonen nu in ‘Haspengouw’ en kempense boerin zijnde, heb ik moeten wennen. Hier wordt er bijvoorbeeld ‘geschoten’.  Vooral bij opkomend onweer om de fruitbomen te beschermen,… of om vogels weg te jagen,.. en in de herfst doen ze hier ook van ‘jacht’.

Ondertussen ben ik het al gewoon om al joggende wat knallen op de achtergrond te horen.. en normaal gezien kleed ik mij er op. Oranje, roze, knal groen, kbc blauw.. mijn looptrui’tjes hebben alle kleuren van de regenboog. Gezien worden, als jogger te midden van alle velden, ik vind het belangrijk.  Maar deze morgen dacht ik.. kom het is licht, en terwijl de puber en de hond het nodige onderricht genieten, trek ik een keertje naar het kasteel (vooral het omliggende bos) net over de taalgrens, .. In bed ’s ochtends hoorde ik het gieten maar ondertussen was de hemel opengetrokken, er kwam zomaar een zonnetje piepen.

Toen ik het betonstrookje ruilde, voor een klein smal nat paadje.. voelde ik de bui al hangen. Een grote mechelse scheper ‘sloeg aan’.. zoals mijn moeder zou zeggen.  Man, wat een lawaai was me dat.. zelden een hond zo hard horen bassen. Hij gaf ook niet meteen op. Toen pas viel het me op dat hij 1. los was 2. iets hevig rinkelde en 3. dat er precies twee security mannen naast stonden.

Nog niet echt verontrust jogde ik er semi rustig langs…  ik was het bos nog niet uit, of ik kwam nog een indrukwekkend exemplaar tegen, wederom geflankeerd door 2 stoer uitziende deze keer in fel rood geklede mannen.  Terwijl ik dacht .. oesje.. van waar dat rood ? en.. dat zijn toch geen jacht honden ? kwam ik bij de vijver uit. Ik was niet langs de hoofdingang gekomen.. zou het terrein gesloten zijn vandaag ? Mijn gedachten maakten een loopje.. mijn hart sloeg enkele tellen harder..

Het veld was met lint afgespannen en daar waren een twintigtal mensen met stokken het terrein aan het uitkammen.  Weer hoorde ik gebas.. Mijn fantasie sloeg op hol..  die mensen zoeken iets .. oesje.. wat zou er gebeurd zijn .

Verderop stonden nog enkele honden te wachten om te mogen starten, ik had schrik één of andere geur spoor te misleiden (en een hond achter mijn aan te krijgen) De zweetdruppels liepen van mijn voorhoofd..  in mijn beste frans heb ik dan toch maar even gevraagd of het niet stoorde als ik nog een rondje liep.

“Ne t’inquiète pas, on exercise aves les chiens de recherche.”