WC Lectuur

‘Goeiemorgen lieve schat, de briefjes zijn bijna op. Vond je het een leuke reis? Mama’

‘Weet ik ja. Maar je kan altijd nieuwe hangen. En doe de pen dicht.’

2 dagen later voegt ze toe

‘Alsjeblieft.’

Mijn toilet hangt vol kindertekeningen, je mag ‘vol’ letterlijk nemen.. de 4 wanden. Maar ik wil al zolang een lavabootje 

(Tips welgekomen.. ik haat het wanneer de wc vloer is ondergespat)

en dit, dit wil ik ook :

Ik heb zelfs al nen halve boom meegebracht vanop een wandeling.

Vooralsnog.. hang ik elke zomer tekeningen bij.. ik krijg het ni over men hart ze weg te doen.  

Om van men gastenboek’je nog te zwijgen. 🙂

Mijn beste vriendinnen staan er zelfs in !!

Ik zag.. een eenzaam wolkje

Ik zag een eenzaam wolkje*

Een klein vlokje wit aan een stralend donkerblauwe hemel.

Er kwam een piepklein wit vliegtuigje aan.. dat vloog pardoes in dat kleine wolkje.

Hoe kon dat zijn, vroeg ik me af.. moet dat nu net IN dat ene kleine wolkje vliegen ? Het vliegtuigje was helemaal weg. Totaal onzichtbaar.

Enkele seconden vroeg ik me af.. heb ik dat nu echt gezien? Zou er straks een vliegtuig vermist zijn? Zouden de mensen in het vliegtuig naar buiten kijken nu? Zouden ze wolken zien? Of mist? Zou het binnen donkerder worden? Zou het vliegtuigje achter of boven het wolkje gaan .. was het gezichtsbedrog?

Nog enkele tellen wachtte ik geduldig af.. en floeps.. daar was het weer.. het kwam er aan de andere kant gewoon weer uit.

Ik zag’ is een rubriek waarin ik kleine gelukjes neerschrijf die ik onderweg spotte.. vaak zonder foto, maar wel met een glimlach. Wie doet er mee ?

*’Een wolk mama is een verzameling van watermoleculen. Wolken kunnen geen gevoelens hebben. En als dat al zou zijn, zouden ze net NIET eenzaam zijn, want het is een verzameling… alle moleculen zijn samen.’ (Misschien is ’t zelfs een feestje?)

Loslaten kan je niet oefenen.. je moet het doen.

Veel symbolischer kon eigenlijk bijna niet.. na 2 weken vakantie, waarvan eentje weg en eentje thuis, zal ik nu men 3 kids moeten missen, 2 weken lang. Ik heb ze nog nooit zolang moeten missen.

Zonet reed ik van mijn ouders thuis naar wat het kot van de zoon gaat worden en tegelijk ook de woonplaats van mijn ex. Een traject dat ik honderd keer heb afgelegd, oefenend voor mijn rijbewijs. De auto barstens volgeladen .. de kids hebben de hele inboedel mee.

Ze hadden er zin in. Het appartement was nieuw, leeg en blonk van verse start en weinig meubels.

Morgen.. trek ik weer naar het werk. Waar ik de ex zal zien, en blijkbaar ook de oudste (vakantiewerk)

De twee kleintjes.. (wat zeg ik.. 14 en bijna 12) zullen braaf op het appartement de werkdag afwachten.

Mijn hart bloedt, ze verdienen beter!

Ik zou een boek kunnen lezen vanavond, een vriendin kunnen bellen, me op een knutsel hobby storten. Maar in de plaats daarvan zit ik hier… Mijn beslissing. Mijn keuze.. het afscheid, het verdriet, het loslaten. ik ga er even los door.. dan hebben we dat ook gehad.

Loslaten.. terwijl ik graag net wat meer controle zou willen hebben over de situatie. Ik snak naar een nieuwe comfortzone. Naar routine. Meer dan ooit heb ik behoefte aan stabiliteit. En toch zal ik zelfs nu vertrouwen moeten hebben.. en loslaten.

Ik leer het wel.

(Ps volgens mij is dit het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen)

Toon

Dit is Toon.  Toon heeft een prachtig huis.

visser_hoog

Elke avond zet hij zich op zijn ponton, en kijkt naar het water. Ik ben gelukkig denkt hij ..
Tot vorige maand. Een prachtige vis zwom voorbij. De vis keek op en zei: “Wat zit je daar zo alleen te zitten? Haal je hengel en vang mij.” ‘Ohja’ dacht Toon, ‘wat een goed idee.’ Hij liep naar de zolder, zijn materiaal was bestoft, maar nog piekfijn. Gehaast liep hij naar beneden en voor hij het besefte had hij al beet. ‘Hehe’ dacht Toon, ‘dat heb ik goed gedaan.’
De vis was blij.. eindelijk iemand die zen schubben bewonderde.  Maar hij kon niet blijven, dus gooide Toon hem terug.  Voortaan zat Toon elke avond met zijn vismateriaal op het pontonnetje. Hij genoot van het wachten, het hengelen en elke keer de roes van het beet hebben.
Soms duurde het langer. En dan riep hij.
Vis kwam aangezwommen. Beet gewillig, en liet zich binnen halen.
Moeilijk te zeggen wie er het meeste genoot.
Toon prijsde de vis om zijn mooie ogen, Vis complimenteerde Toon met zijn vistalent.
 
Vol verwachting zat Toon daar, hij wist dat het erbij hoorde, het eindeloze wachten.
Nog meer dan naar de komst van Vis, keek hij uit naar het compliment.
 
Het was spannend, keer op keer.
Komt hij? Komt hij niet ? Hij strooide voer, kocht het lekkerste eten en toch vertoonde Vis zich minder en minder.
 
Toon ging eraan kapot.
Tot hij op een dag zijn hengel opborg en riep:
‘Vis, ik zit hier.. als je wil kom je maar. Alleen het hengelen, het hengelen dat gaat niet meer.’
Voortaan zwom Vis elke avond langs, zonder afspraak vonden ze elkaar, soms voor vijf minuutjes, soms praatten ze urenlang.  Zonder complimentjes, zonder gedoe, gewoon even samen zijn.

Vakantie

Ik heb brood mee.. van thuis nog. Het is bikkelhard en toch wil ik het nog opeten.

Waarom weet ik niet, maar een nieuw kopen lijkt me zo stom.

Robbe heeft zin in écht vérs frans stokbrood.

Ik wil bruscetta maken. Er is tijd en ik heb zin. Schoonbroer roept : “allez we zijn naar de winkel, hoe lang duurt dat nog?” “De benodigdheden voor bruscetta?” “Zo gaan we ni beginnen é!”

We winkelen, snel en efficiënt. Van binnen .. woedt een echte strijd.. 18 jaar al doe ik boodschappen voor anderen. Ik weet als geen ander wat iedereen lust. Ik koop dingen om anderen te behagen. Dat is nu.. op reis met familie niet anders.

Aan de kassa kom ik handen tekort. Uitladen. Inladen. Zoveel dagen voor ons. Geen kids mee. Een volle kar. De band te kort. Ik pak holderdebolder in. Stel mezelf teleur.

Op de camping toegekomen roep ik Jasper.. ‘Uitladen man !’ Hij vervult zijn puberrol met glans: “Dan had je maar niet moeten scheiden Ma” roept hij terwijl hij gedwee de auto uitlaadt.

Bij alles wat ik doe, denk ik na, waar wil ik de boodschappen ? Ik hoor mijn moeder zeggen: ‘tomaten uit de frigo’. Ik hoor mijn ex ‘tomaten in.’

Het is vakantie maar vermoeiend.

Een kwartier later zitten we aan tafel, we eten soep uit brik, en het oude stokbrood in korsten gebakken in de pan.

De kids hun lievelingssoep en toch zeuren ze.

Ze wilden er vers stokbrood bij.

De neefjes komen langs, ze schuivend smikkelend aan,

mijn broer komt ook op de geur af: “hmm het is hier precies lekker dan dan bij ons.”

Mijn bloedende hart, het doet al iets minder pijn.

 

 

Glijbaan

Daar sta ik  ..

gehuld in veel te kleine lapjes zwemkledij.

De klim naar boven hebben we al achter de rug,

Enkele venijnig koude druppels raakten me al op de trap.

Er staat een windje.. maar de zon schijnt.

Deze keer met zwemband,

zo eentje waarbij het onmogelijk is onder te gaan.

 

Bovendien, is er amper 10 cm water in de glijbaan.

Ik denk aan de blauwe plekken, aan de schaafwondes die ik steevast overhoudt aan zo’n avonturen.. oh man.. ik ben geen 10 jaar meer..

 

Is dit wel een goed idee ?

Kom

Belofte maakt schuld.

1,2,3 Hup

Dapper stort ik me naar beneden.

 

Gezwind vlieg ik in de bochtjes omhoog,

oh dit is eigenlijk wel aangenaam

spannend zelfs

en helemaal zo koud niet.

Nog een wipje en

nog eentje.

 

Wanneer we beide in het zwembad ploffen,

blinken je oogjes .. de smaak helemaal te pakken roep je ..

gaan we nog een keer ?

 

Hoe kan je hieraan weerstaan??