Zwart – Wit

Opmerkzaam en nieuwsgierig..

Zo voelde ik me toen ik in onze buurgemeente hier en daar een zwarte vlag zag verschijnen. U kent ze wel. Nen stok. Ne vuilzak eraan.

Als vreedzaam protest.

Er waren er 2.

Er waren er 10.

En vorig weekend reed ik langs een andere baan en ik zag er.. 50 ofzo..

Er stond een bord naast.

Uit mijn lood geslagen was ik.

Anderen gebruikten zelfs een trendy pintrest letterbord om hun boodschap duidelijk te maken.

“Neen aan asielzoekers.”

WTF ?

Dit kan niet.

Dit kan NIET !

Ik heb zin om aan elk huis aan te gaan bellen. Als een nieuwe soort getuige van Jehova.. te gaan verkondigen dat dit niet kan.

Het gaat hier over mensen van vlees en bloed. Mensen zoals wij. Die alles hebben moeten riskeren om te gaan lopen. En dan moet jij zo nodig even laten zien dat ze niet welkom zijn?

Schrijf ne brief. Stem Vlaams belang.
Maar in godsnaam .. hangt toch geen vlag aan uwe gevel ?
Een bord met “Ik ben bang en harteloos en iedereen mag het weten” had beter geweest.

Ik schaam me.

Ik schaam me zo fcking hard.

Welke pretentie straalt deze vlag niet uit? Ik ben hier geboren, ik heb hier recht op ?
Please schuif niet samen met mij aan bij de bakker? We leven in 2019 dames en heren.. De multiculturele samenleving is een feit, de bange blanke man, dat was iets van de jaren ’80.

Mijn hoofd kan er niet bij. Hoe leg ik dit uit aan mijn kinderen ?

Vanmorgen fiets ik door mijn eigen dorp.

Ik zie 2 witte lakens .. geknoopt aan winkeldeuren, en ramen..
een symbool voor “de dag tegen armoede”.

Straks fiets ik langs dezelfde route naar huis. Ik hoop oprecht.. dat de witte geknoopte lakens even hard verdubbelen als de zwarte.
Wat zeg ik … dat ze exponentieel toenemen, dat er overal witte lakens hangen.

In gedachte kan ik dan tegen die nieuwkomer zeggen:
Kijk naar die witte … die mensen heten je welkom.

Die zullen je de wegwijzen naar de bib, vriendelijk goeiemorgen toeknikken,
een babbeltje met je slaan zodat je nederlands kan leren..

Er is nog plaats… Hier in onze stad, in onze straat, in ons hart.

Kom maar.. mijn deur staat open !

Het goede doel

–  één jaar na datum vond ik deze post, vergeten te publiceren , ik ga het alsnog doen, hopelijk is het een stimulans om volgende vrijdag terug af te spreken !! –

Vrijdagavond, beetje moe.

De zin om in de zetel te ploffen is groot
en toch duw ik mijn naaimachine in de koffer.

In de donkere en zonder gps vind ik de weg,
ben al een beetje trots,
rijden zonder radio, rijden zonder navigatie..

ik kan dat !

4 uur later kom ik helemaal opgeladen buiten..
wat nen toffen avond was me dat ?!

4 dames, 4 machines,
één goed doel en een heel stapel geknipte werkjes.

Het was een sweatshop, maar vooral het was Liefde.

Als er iemand nog iets nodig heeft voor de feestdagen, slechts één adres:
hoemmelke !