Balans

Als ik de balans opmaak van 2019, dan stel ik vooral vast dat het een pijnlijk jaar was.

Eentje waarin er weer rug en nek kiné nodig was. Weer een keer pijnstillers voor die vreselijke kaak/tandpijn (met deze keer 24u non stop overgeven omdat ik slecht reageerde op de medicatie)

Mijn ontstoken hielvetkussens, zo mogelijk nog erger dan mijn hielspoor, kluisteren me al sinds september aan mijn zetel.

2000 stappen per dag max. Ga ik daarover dan heb ik een week pijn. Dat is dus ..niks .. als in.. van perron naar werk. Damn.. Ik ben er over. Dat wordt zittend koken straks.

Het was nochtans goe begonnen.

Ik hou namelijk niet zo van loop wedstrijden. De massa.. het lawaai. De drukte.. Maar wel van uitdagingen. En ik had mezelf voorgenomen.

Ooit loop ik de 16 km lange abdijentocht. Als tiener wandelde ik hem. (Met mijn allereerste lief.. zeg.. die het telefonisch uitmaakte de dag voordien 🙂 good old times. )

Maar kom.. de natuur.. de kempen ze riepen !

Qua afstand was 13 km het langste dat ik ooit liep. Meer hoeft het voor mij eigenlijk niet te zijn. Ik train over de middag. Men pauzes mogen niet teveel tijd innemen… mor zo ene keer 16.. om te bewijzen dat ik het kan?

En ik werd dit jaar 40.. dus werd het misschien wel eens tijd.
– Hielp trouwens ook dat men lief nen 20 km loper is 😉 –
Dus.. ik maakte mij een trainingschema van 14 weken.. dat ik 10 weken volhield. (12km… yes!)

Men lies gaf op.

Noodgedwongen rust.. eind april..begin mei.

Maar ik wilde men plannen niet helemaal laten varen. Dus 17 dagen voor de wedstrijd deed ik nog eens van 6-10-7-12 km .. en toen was ik er klaar voor… allez eigenlijk niet, maar kom. Ik heb de lies gevoeld. Bovendien vond ik het toch wel te smalle paadjes met teveel volk. En heb ik er niet zoveel van genoten als ik gedacht had.

Maar ik heb ze gedaan. Die 16 km..

Op 1 u 43 min.. en toen rustte ik.

Meer dan een maand.

En toen nog wat.

In de zomer jogde ik terug wat.. maar nooit meer dan 7km.. en toen ik in september terug wat gas wou geven was de (andere) hiel daar.

De plaatselijke natuurloop van 10km doe ik graag in het najaar. De kerstcorrida.. vind ik gezellig.. goeie reden om enkele tandjes bij te steken.

Maar niet dus… 62 workouts .. 408 km.

stats2019

In kilometers moet het niet echt onder doen voor andere jaren.. maar ik had deze balans eind september al kunnen opmaken… en dat pikt.

En dat ik zelfs niet kan wandelen.. dat ook.. men stilte .. men ontsnapping pardon ontspanning.

Daarom is er één ding wat ik de komende dagen iedereen toewens !!

Een goeie gezondheid !!
Het is niet zo erg wat ik heb,
het toont alleen aan: fysiek is een kaartenhuisje.
Kus uw pollen. Wees dankbaar.
Elke keer je je voetjes uit je bed zet en niet meteen tegen het plafond knalt van de pijn.
Elke dag dat het ‘ça va’ is.
Elke pas dat je zet.

Een lichaam heeft veel onderdelen,
en veel ervan zijn essentieel.

Geniet ervan !

Enjoy your body, use it every way you can
Don’t be afraid of it or what other people think of it
It’s the greatest instrument you’ll ever own
Dance, even if you have nowhere to do it but your own living room

van Baz Luhrmann https://www.youtube.com/watch?v=ocxEgpGPjsw

PS Hij zegt ook :

Be kind to your knees
You’ll miss them when they’re gone

maar niets van versleten vetkussens !! 😀

Waarom papa toch mama niet is..

18u …Na een drukke werkdag neem ik mijn gsm… even opzoeken welke trein ik ga nemen.

“Mama neem op”

“Of bel me terug via Whatsapp of telefoon. Maakt me ni iut ma bel me terug”

“Ik haat u”

“Gij kunt nooit op tijd antwoorden.”

En daarboven op X gemiste Whatsapp gesprekken en enkele voice messages.

Toch maar even luisteren, wat er scheelt.

Mevrouw stond in de Colruyt en wou graag een zoveelste pakje nieuwe stabilo fluo stiften. Papa was erbij maar ‘hij wou mij niet kwaad maken.’

Ik erger me.

3 euro.. moeten ze mij daar nu echt mee lastig vallen? Het is een week dat de kids bij hem zijn. Kan hij niet even ja of neen zeggen?

Ik bel naar mijn zus. Vertel dat ik dat hele scheiding gedoe niet makkelijk vindt. Precies of mijn verantwoordelijkheid en 24u/24 ter beschikking blijven ook vereist wordt, terwijl ze niet fysiek bij mij zijn.

‘Och’ zegt ze..

‘Wij zijn niet gescheiden. Vorige woensdag zaten mijn kids thuis bij papa. Ik heb een vergadering verlaten omdat de telefoon aanhoudend bleef gaan. Toen ik op de gang terugbelde met het idee dat er iets grondig mis moest zijn,vroeg mijn dochter doodserieus: mag ik een zakje chips? Ze zag haar pa niet direct.’

Vintage

Eigenlijk hebben wij in huis regels.

Zoals de sokken IN de wasmand gooien NIET binnenstebuiten gekeerd.

Klusjes hebben wij ook.

Dagelijks met de hond wandelen, de tafel dekken, hun eigen slaapkamer stofzuigen, buro op orde houden.

En dan zijn er nog afspraken.

Over gsm gebruik, laptop, slapenstijd en douchen.

Maar nu .. heb ik in huis twee pubers.

Een 14jarige zoon en een 12jarige dochter.

Wat vorig jaar met een 17 jarige, een 13jarige en een 11jarige perfect lukte.. lijkt nu quasi onmogelijk.

Laat ze een woensdag namiddag alleen thuis en de doodsbedreigingen worden je via sociale media live bezorgd. Bij thuiskomst kan je dan vaststellen dat de kids op hun buro cornflakes hebben gegeten en vervolgens de hond al het brood.

Een doordeweekse avond begint met tien keer. “Ik moet niets doen voor school.”

Tot het bedtijd is, dan poppen er ineens schoolwerkjes op. En ’s morgens nog prentjes googlen en dan nog het één en ander moeten printen. Ne koolzaad plant moeten gaan plukken… Ik zeg het u: Het lijkt verdacht veel op hun kleutertijd. Toen kon ik ook rond bedtijd beginnen zoeken naar prentjes en kaasdoosjes.

Toen kon ik ook zeuren over hun jas die op de grond lag net onder de kapstok. Is dit dan wat ze bedoelen met : ‘alles komt terug? ‘

Gemis

Pubers zijn een handjevol,

Wat zeg ik ..
2 armen boemmestevol, ne karaf water op uwe kop,
een zakje aan je vingers dat eigenlijk venijnig zwaar begint te snijden.
en tussen je elleboog en je zij heb je ook nog iets geklemd.

Dat .. mensen .. dat is het leven met pubers.

Ze kunnen er ook niet aan doen.
Hormonen.
Identiteit.
Erbij willen horen.
Toch maar niet.

’s Ochtends altijd moe.
Alles is vervelend en saaaaaaaai.
Humeur dat piekt en keldert.

en ohja
die eigen mening ..
dat moeten we toch vooral thuis testen?

ik zie af

om nog te zwijgen van die zweetgeur, dat vettig haar en het niet willen douchen 😉

Maar wat ik nog het meeste mis,
is het gevoel van samenhorigheid.

Wij waren toch één team ?
Eén bende ? Eén gezin?