Het sprookje dat ik nooit schreef

Schrijvers ambities heb ik eigenlijk nooit gehad.

Ik typ gewoon graag, het is nooit mijn bedoeling geweest om ‘iets’ te typen.

Met vertellen gaat het ook zo, ik vertel niet persé graag… in theorie.  In praktijk kan ik soms moeilijk stoppen met praten. (Vandaar dat ik met sommige mensen het 3 minuten telefoon gesprek in het leven geroepen heb. 🙂 )

Verzinnen dat doe ik ook kei graag. Wat als… stel u voor.. zo een constructies geven me goesting..

Vroeger toen de kids nog klein waren, las ik bedtijd verhaaltjes.  En de oudste die had graag dat het verhaaltje over hem ging.  Ik kan me weinig van die dingen herinneren .. er zat niet veel memorables in.  Behalve ééntje.  Dat van de paashaas. Telkens ik het vertelde werd het mooier en mooier.

Zo mooi dat er in mijn hoofd tekeningen bijkwamen. Zelfs merchandising. (chocolade hartjes !!!)

Ja, dat verhaal zou ik noteren.

Niet dus .

Het is vervaagd tot een blurry herinnering.

Daarom wil ik het hier terug nieuw leven inroepen.

Het verhaaltje vertrok van het idee.. “de paashaas.. een konijn dat eieren legt.. hoe kan dat ? en toen fantaseerden we dit samen bij elkaar.”

Dus er is een Kip. Er is een Haas/konijn/ whatever.  Hij, de Haas, is verliefd op Kip. Maar Kip vindt hem een vreemde snuiter.  Zij vindt zijn zachte pels heerlijk, en hij is betoverd door haar pluimen. Ze ontdekken elkaar en merken dat ze allebei even hoog geraken. Zij fladdert/hij springt.  Ze appreciëren het anders zijn in elkaar, en vullen elkaar aan.

Tot het gekakel begint.. “dat ze toch beter iemand van haar eigen soort zoekt”. De kip weigert koppig de verschillen te zien. Maar op een dag zaait er iemand een graantje,  Haas hoort. ‘Ja.. hij kan geen eieren leggen, wat ben je daarmee ?? ‘ Daarop trekt Haas zich terug en gaat zijn voedselpatroon aanpassen. Is hij wel goed genoeg ? Hij oefent de hele dag met keutels kakken, eet allerlei vieze dingen en keutelt nog wat verder. Je weet wel .. die kleine bruine bolletjes. Vurig hoopt hij dat er op een dag een ei gaat bij zijn.

Op een dag zit hij daar weer op zijn hurken .. kei hard zen best te doen een ei te produceren.. of op zijn minst de grootste keutel ooit, als de Kip onverwacht om de hoek van het kippenhok passeert. hij schrikt, nijpt zijn poepeholleke bijeen en floep. een Bruin hartje was geboren.

Zij is zo vertederd dat ze dezelfde dag nog trouwen… en er komen kleine haasjes van.

Die  op hun beurt .. paaseitjes leggen !

Kom .. dat was de samenvatting hé.. Kan daar iemand nu terug een verhaal mee construeren aub ?

Of een ander ontstaan van de paashaas bedenken ?

Rafelkath misschien ?

of Sara ? was die niet op zoek naar een plausibele verklaring ?

Misschien meneer Pannekoek ?

 

 

Verlamd

Op Emoshit las ik het volgende :

Ik heb nog geen enkel boek gelezen, terwijl, hoe deugddoend zou een boek kunnen zijn? In de weinige tijd tussen werken, zorgen, de chaos het hoofd bieden, sporten, ben ik zowat verlamd. Wat zal ik eens doen? Welke activiteit van de honderden in mijn hoofd verdient het om nù aandacht te krijgen? Lezen? Gewoon even ontspannen met Grace & Frankie? Yoga? Mediteren? Iets bakken? Hummus maken? Mijn bikinilijn onderhouden? Iets schrijven? OMG, so overwhelmed. Elke keer.

Dat overkomt me dus ook. Ik moet werken van thuis uit.
Als in .. evenveel uren als anders.
Dus extra tijd is er niet.
Ik bedenk dingen die fijn zouden zijn.
Yoga. Lopen. Lezen. Bloggen.
Wat extra opruimen. Poetsen.
En toch.. toch komt het er soms niet van.

Overwhelmed. Dat ook. Beetje blown away. Er is niet echt een referentie kader.
Moeten we relativeren? Moeten we panikeren?
Ja ik ken iemand persoonlijk, die eerst lang thuis ziek was en nu op intensieve ligt.
Een sympathiek man. Maar nee ik wil daar geen medevoelen voor.
Binnenkort kennen we allemaal iemand.
Ik heb enorm veel respect voor zijn vrouw en de verpleging.
Dat wel.

Bovendien wil ik iets zinnigs doen.
Kunnen helpen.
De nietigheid van mijn job irriteert me meer dan ooit.
Deze ‘de nuttelozen’ vond ik dus heel grappig.

Ik kan naaien. Mondmaskers bvb. Maar het is heel duaal.
Is dit iets dat ik graag wil doen, om mij nuttig te voelen, zou dit helpen voor mezelf?
En meer belangrijk voor diegene die ze draagt? Ik hoest al 2 weken. Wie weet verdeel ik virus (met mondmasker).
Het is dat ik het niet weet.

Dus doe ik maar waar ik goed in ben..
leuteren en sfeer brengen bij familie in vrienden. Kaartjes in bus steken bij de buren.
Speelgoed aanbieden dat hier al eeuwen op zolder ligt (voor kids die tot vervelens toe thuis zitten)
en stiekem eenzaam wakker liggen als niemand kijkt.

Dat ook.

 

Wiebelwoorden – opdracht 2

Waarschuwing: Dit recept is GEEN instant verhaal.

Trek naar buiten.

Zoek 3 dingen waar je dankbaar voor bent.

Pluk ze héél voorzichtig, bind ze liefdevol bij elkaar met de hulp van een ander.

Hang ze op een mooi plekje bij elkaar te drogen. Doe dit voortaan zo vaak mogelijk. Je merkt het meteen, zo een kastje met kruiden, je klaart er zo van op.
Neem een grote kom, hou ze onder de kraan van relativering.

Zet ze dan op een zacht warm knisperend vuurtje.

Doe er een flinke scheut humor bij, of doe er maar twee.

Dan heb je nog nodig: een mooi vooruitzicht,maar als je dit niet in huis hebt, zijn wat kleinere plannen ook goed, als je er maar naar uitkijkt.
Terwijl je de grootste mok uit de kast haalt die je hebt

(liefst eentje zonder oren, maar die je echt met de handen omvat)

bel je iemand.

Je ma, je vriendin, een zus, collega, …

als het gesprek is afgelopen,

heb je een heerlijke feel good thee, die je van binnen uit zal verwarmen.

Smakelijk !

 

 

Dit recept kwam tot stand dankzij de gratis corona schrijfoefening van wiebelwoorden. 

Je vindt haar op https://www.facebook.com/wiebelwoorden/ 

bedankt !

Ooit word ik een echte huisvrouw

Voor de onwetenden: er bestaat dus zoiets als ‘naaiweekends’.

Je hebt ze in verschillende vormen.   Van dure luxe weekends tot sobere lokaties, van grote groepen tot intieme gezelschappen. Van stille toegewijde naaisters  tot uitbundige luide extravagante vrouwen. Voor eerste naaisels, T shirt band werk, handtassen of lingerie,  of zelfs een heel collectie feesthemden op 2 dagen tijd.

Ik ben een allesproever 😉

ik ga graag mee met groepen die ik niet ken,
ik ga graag mee in mijn vaste vriendenkliek (oh die warmte)
ik leer graag mensen kennen
ik leer graag nieuwe technieken
ik doe inspiratie op van andermans naaisel
en luister graag naar mensen hun verhalen.

Toen Corona nog in Italië was, en we alleen maar konden fantaseren van in quarantaine zitten met deze bende dames (zonder werk en kids)
gingen we naar het vormingscentrum in Oostmalle.
Sommige zelfs met een verborgen voorraad fournituren onder de kofferplank ??!! 🙂

Inspiratieloos maar wel vastberaden de rolzoom van mijn overlock te testen…
zette ik mij achter mijn machine. Een oud flanellen laken vormde ik om tot

tromgeroffel

16 zakdoeken en 6 keukenhanddoeken (en één poppenlaken)

zakdoeken

ja hoor.. dat had ik zelf ook NOOIT verwacht.

maar weet je.
mijn hond eet mijn zakdoeken op.

en geregeld sleurt hij een keukenhanddoek van tafel
die vervolgens de kookwas in moet.

en goeie keukenhanddoeken.. die vindt ne mens zo rap niet.
Al die nieuwe, zijn stijf en nemen niet zo gemakkelijk water op.

Daarom dus.. flanellen herbruik.

echt man.

ik word zo zelfvoorzienend !

En dat waren nog niet de enige huishoud tips he dames.
We gingen retro met de 1,2,3 moulinex.

Ik zag voor het eerst in mijn leven een beschermende zool voor een strijkijzer, en een ontkalker bijvul fles (vooral handig voor het niet morsen teuteke !


https://www.mediamarkt.be/nl/product/_scanpart-beschermende-zool-voor-strijkijzer-2910060003-1032932.html
https://www.vandenborre.be/accessoires-strijken/euroflex-aqua-magnetic-bottle

en we ontdekken ..
tadda de uitvinding van de eeuw het weekend :

(echt zo makkelijk als het eruit ziet !! zelf geprobeerd en aangeschaft !)

ik zal dan maar zwijgen dat ik ondertussen die rolzoom gebruik voor mondmaskers zekers ?
-meest deprimerende naaisel ooit-

Bevreemdende tijden

Ik ga dan toch maar in mijn pen kruipen (allez achter mijn klavier eigenlijk)

Het kriebelt al een tijdje om te schrijven ..

over zaaisels,

over naaisels,

over troubles met de pubers,

ruzie met de ex,..

en nu dus over.. Wat Nu ?

Ik volg niet graag nieuws, maar nu moet ik wel.

Ik lees onrust op het internet,

ik hoor onduidelijkheid op de radio,

ik zie paniek in de winkelrekken.

 

En de pubers roepen HOERA !

Maar ik denk AIAIAI .. 5 weken op elkaars lip zitten.

 

We gingen aan tafel gisteren..

en toen ik zei : ik wil regels

over opstaan, douchen, aankleden, taakverdeling.

Toen zei zij : ik wil bij papa.

En dat is oké.

 

Maar we hebben ze .. de regels.

En misschien een beetje overkill, een kruisjesblad.

De horror van ma die altijd maar moet vragen

is er nu al iemand met de hond gaan wandelen ?

die strijd wil ik echt niet aangaan zoveel weken.

Ik moet namelijk werken :

vergaderen, bellen, plannen, analyseren,..

En we zitten samen.. met zijn allen in één huis.

(en één internetverbinding 😉 )

 

Ondertussen delen we leukste meme’s..

ne koala die zielig roept.. het papier is op.

zo cute.. jammer dat ik hem hier niet gepost krijg..

 

En is precies de lente begonnen !

Laat ons allen de tuin in trekken ..  we moeten eerlijk zijn, er zijn niet meer uren in de dag omdat je thuis werkt, maar misschien kunnen we ipv te piekeren gewoon naar buiten kijken ?

Iets zaaien, iets spitten, iets timmeren..

ik begrijp wel..

aan deze post heeft niemand wat.

 

Maar morgen start ik .. yoga / schrijfoefening / lentegelukjes !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom ik schrijf

Ik schrijf omdat ik wil schrijven dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn en zal ik schrijven –
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden, en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig.

Als ik daaraan ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij of zelfs reddeloos verloren, dan kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:

gelukkig.

Toon Tellegen