Applaus

Om mijn hoofd leeg te maken,
mijn stramme nek,
mijn verkrampte schouders,
mijn pijnlijke lage onderrug,
moet ik gaan lopen.

-of yoga, dat gaat ook, alleen zijn mijn hersenen soms te actief om echt te kunnen concentreren op de oefening-

Zoals trouwe lezers wel weten heb ik
niet één hielblessure (hielspoor) maar ook een slijtage probleem (fat pat syndroom)
met andere woorden;
Pijn
Tot in het kwadraat.

Niet alleen bij lopen
Ook bij wandelen
Ook bij koken
Bij strijken
Noem iets waarbij een voet te pas komt en ik kon het niet.

Ik deed al een hele tijd van ABC – always be carrying -zoals Kelly zo mooi zei (maar mijn ma al jaren predikte)
Ja schoon woord hé Ma, prediken, ik weet dat je hier meeleest 😉
De trap thuis vermijden, geen 10 keer naar de keuken lopen,..
Minder openbaar vervoer ook (trouwens, auto rijden, ook kei pijnlijk.. de gas .. dat is mijn slechte hiel !)

Maar dus.. dat had een nefaste invloed op mijn conditie en op mijn gewicht. (ne kilo of 6)
Ondertussen zijn we 7 maand,
x beurten bij de kiné,
oefeningen
zalfkes
pillen
tape
nieuwe steunzolen
superbelovende schoenen
later

En het gaat

Of allez

Ik ga

Min of meer dan toch.

Sinds het begin van de quarantaine heb ik mijn fitbit aan en de pijn, het betert.

Dus ik wou eens héél graag mijn kortste jog tour uittesten.

Maar ik had nooit zin,
ik wist dat ik er deugd van zou hebben,
maar wat een berg tegengoesting moest ik wel niet over.

Daar ging ik..

Na 1 km … is er een steile helling.. onder ons minzaam de Mariaberg genaamd, omdat buurvrouw Maria er een keer ten val kwam zoals alleen coureurs vallen, in slomo, patinerend, alsof ze niet tijdig uit haar klikpedalen geraakte , alleen had zij dus geen klikpedalen. Maar kom.. terug naar mijn verhaal want ik ben al helemaal afgeleid.

Ik jog’de TRAAG .. oer TRAAG. De jonge Liesbeth zou naar mij roepen.. “kallef wandelt naar boven dat ga rapper !”

Op die helling keek ik naar beneden, mijn dijen puilden onder mijn short.
ik voelde men kwabber armen tegen mijn borsten kwakken,
ik zag een 40plus middleaged women doen alsof ze een jog’ster was.

En toen besefte ik het .. ik ben dat.
Een middelaged madame met teveel kilo’s en te weinig conditie die al in een eeuwigheid niet meer bewogen heeft en nu op haar eigen adem trapt. Met meer tegengoesting dan ooit , worstelde ik er nog 2 kilometer bij.. Me ondertussen al een beetje zorgen makend over die pijn aan mijn longen (ahja was da geen teken van diene corona?)

De velden maakt plaats voor de terugkeer naar het kleine gehucht waar ik woon.
Een straatje met links en rechts huizen en dan de finish.
Groot was dan ook mijn verbazing dat er mensen buiten stonden.
Aan iedere deur stond wel iemand.
Vreemd, ik jogde hier vroeger altijd langs, en nog nooit zag ik iemand buiten.

Toen ik het eerste huis passeerde viel pas mijne frang.

Het koppel dat daar stond applausseerde en plots deed iedereen mee.

Schaapachtig heb ik nog geroepen..

Danku danku .. dat had echt niet gehoeven.

Zij konden er zelfs mee lachen.

Ik was op de juiste moment . Op de juiste plaats !

Dit loopje na x maand van blessures had een mooiere finish dan de 16 km abdijentocht die ik vorig jaar liep.

Om eerlijk te zijn, dit was de mooi’ste finish die ik ooit liep, en ook al stelde het loopje helemaal niet veel voor, en ook al was dat applaus helemaal niet voor mij. Het was hartverwarmend, want we zitten al x dagen in ons kot, en nog nooit eerder had ik gezien/gehoord dat wij hier ook steun betuigden met de zorg, en nu .. nu liep ik er middenin. Merci !

5 reacties op ‘Applaus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.