Guerilla gardening

Opmerkzaam,  zo zou ik mezelf wel omschrijven. Hoewel ik er meteen de kant-tekening* moet bijmaken, dat ik niet altijd opmerkzaam ben. Als ik iets hoor ritselen, geduldig ben en stilsta , dan ontdek ik het wel, dat muisje vlak naast mij onder die bladeren. Maar vaak gaat het leven gewoon door en zie je het muisje en zelfs de ree’n of het vosje niet. Je moet stil staan, stil zijn en geduldig.

Maar sommige dingen zijn ‘zo obviuos’ zoals mijn pubers zouden zeggen, dat ik er niet naast kan kijken.  Recht over mijn huis is een veld.  Dat veld komt met een ‘verval’, het ligt zo een anderhalve meter hoger dan de weg. en op die anderhalve meter groeien bramen. In oktober trof ik daar voor het eerst een pompoen aan, een knal oranje bal op ooghoogte. Zowat 1 kilo zwaar. Aangezien ik pompoenen op mijn terras had liggen dacht ik… hmmm .. één of ander dier? Ik  polste bij de buurman. Weet jij van wie die pompoen is ? En nam de pompoen mee naar binnen om er vervolgens heerlijke soep van te maken. Want ik dacht dat het de mijne was 😉

Hij dacht aan schoolkids, die hier nu wel eens met de hele klas passeren, ergens aan een voordeur  ‘gestolen’ en het gewicht dan beu zijn(maar het was geen sierpompoen.) In januari echter .. lag er weer één. Dat intrigeert me dus mateloos. 🙂

Ik heb ondertussen de enige andere moestuinier uit onze straat aangesproken: Waar in godsnaam komt die pompoen vandaag  ? Mis jij er?  Hij beschouwde het als sluikstorten. Maar dat is bijzonder vreemd, want achteraan mijn huis is een veel onopvallendere plaats waar de meeste sluikstortingen gebeuren (bvb gisteren nog doorgeschoten aardappelen) en die pompoenen zijn intact, niet rot ofzo.

April 2020, toen bleek dat de bloemenwinkels niet open mochten, bestelde ik een doos van 100 tulpen . Een nederlandse kweker zat met een tulpen overschot.  Voor de prijs van één ferme ruiker, kreeg ik dus 10 pakketjes van 10.  Ik deelde ze uit hier in de straat. Ieder kreeg een boeket van 10 tulpen.  Maar ik vond het vervelend om ze te moeten ‘afgeven’. De ene wou graag dié kleur, de andere wou wel 2 pakketjes mengen, ze polsten naar de reden van mijn vrijgevigheid of wilden graag iets ‘terugdoen’. Na een paar huizen had ik het gehad , ik aan het leuren met mijn emmer bloemen. Ik besloot voor ‘de verrassing’ te gaan. Gewoon een boeketje op je dorpel met een kaartje: ‘ Geniet ervan !’ Geen afzender. Geen gedoe. Wat opfleuring , een onbekende verrassing op een grijze dag. Zonder eisen, zonder bedankje, dat hoef ik niet.

Aan het einde van die donkere januari maand, bestelde ik opnieuw een bos tulpen, deze keer vergezeld van wel 100 bollen.  Ik stak er in de grond, deelde er hier en daar uit.

Maar het mysterie en de verrassing van de pompoen bleef in mijn hoofd spelen en bracht mij  op een idee ! Als ik die laatste 25 bollen nu eens bij elk huis in de voortuin of tussen het grind verstop ?  Ieder eerlijk verdeeld 1 bolletje, en dan eens kijken of iemand ze opmerkt .. net zoals de beren jacht,

 

Zoek die ene gele tulp, die elk huis heeft.

Misschien verras ik mezelf wel, want ik ben namelijk nogal vergeetachtig van aard. Alhoewel … het stiekem wachten op het donker,  mijn emmertje met daarin potgrond, water, tulpenbollen en mijn schepje. Achter de heg duiken als er een auto passeert. Het voelde allemaal super spannend. En een beetje illegaal. Zo snel vergeet ik dat niet. En zeg nu eens eerlijk:  “wat is er fijner dan leven te zien piepen dat zo duidelijk ‘Lente’ schreeuwt?”

Daar kan je nu toch niet tegen zijn é?

*hoe tof zou dat zijn als ik hier echt een tekening in de kant zou kunnen maken ? ik ben een doodle’er maar tekenen zou ik dat niet noemen.. misschien als ik later groot ben, en veel geoefend heb, dat ik het dan kan ?

 

Touché

Er valt niks te bereiken. Alles is klaar, op elk moment.

Ik zou dit of ik zou dat. Er is vanalles te bereiken en te doen. En voor je het weet, zit je erachteraan. Als als als…. en dan dan dan. 

Dan zal ik gelukkig zijn. Dat is niet waar. Dat is onzin. Binnen de kortste keren ben je gewend (aan je interieur ,je vrouw, ..) en zoek je een ander topic waar je naartoe kan streven.

Het ultieme inzicht is: dat er gewoon niks te bereiken valt.

Meestal als je iets bereikt hebt, heb je het gevoel van geluk. Maar als je nagaat waaruit dit gevoel van geluk bestaat, dan is het, het einde van de hunkering. Het .. Ik ben even van het gehunker af. Ik zou dit of dat of zus en zo.

Leg u meteen toe met het stoppen met hunkeren.

Laat het gewoon vallen.

Besta

Adem

Wees

Klaar.

Er is niks te doen

Wat een goed nieuws

Uit ‘Touché’- de podcast versie  van Friedl Lesage en Peter De graef.