Klikspijt

Ik heb een verhaal,
voor aan de koffie automaat.

Ik zou het in geuren en kleuren brengen,
en mijn collega zou zeggen ‘amaai’.

De keer daarop zou ik het nóg enthousiaster brengen,
iemand anders zou antwoorden: ‘dat is precies de familie meyland daar !’

Ik zou gerustgesteld zijn, bevestigd of net tegengesproken worden.
In ieder geval zou ik ‘het kwijt zijn’ en daarna mijn werk verder zetten.
Het is veel moeilijker om het hier neer te schrijven.
En ik zit zowiezo al teveel tijd achter schermen, en toch ga ik het proberen.

Ik hoorde vanmiddag in het middagjournaal van ‘Johan terryn’

De spijt die je hebt wanneer je op het internet iets aanklikt en beseft dat je je eigen kostbare tijd aan het verknallen bent. Een onverklaarbare verknaldrang doet je dan toch nog verder lezen.

In plaats van te klikken ga ik tikken !

nog even geduld .. het komt !

UFO

We zaten TV te kijken, iets onbenulligs.

Tot plots.
In de raam naast de TV (zo eentje tot op de grond)
Werd de oneindige donkerte plots opgelicht door ..

ja door wat ??

Ik draai mij naar mijn lief, zag jij dat ook ?
Wat was dat ? Een GIGANTISCHE vallende ster ?
Het was geen puntje maar ne bol.

En rap dat dat ging .. ne second.
Mijn lief: ‘het was eerder papier ofzo dat brandt, het flikkerde wat. Het is op de wei hiernaast gevallen.’

Wij naar buiten, eens gaan kijken, natuurlijk was er niks meer.
Zelfs geen gelande marsmannetjes ! Het was terug pikke pikke donker.

Een beetje verbaasd zette we onzen avond verder.

Maar kijk en geniet mee :

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=300562265448790&id=100064850554369

(ik miste elon musk zijn treintjes vorig jaar ondanks de voorbereiding, deze kreeg ik bij verrassing !)

Mi corona

1 oktober, ik was al even doodmoe,
Was al met nek- en rugpijnen naar de dokter geweest.
Had al een paar dagen later keelpijn.
En toen ik vrijdag begon te hoesten, wilde ik liefst een PCR test.
We zouden namelijk de dag nadien mijn verjaardag vieren met 3 vriendinnen.

De huisdokter had er geen oren naar, een zelftest moest het worden.
Het was een tijd van verkoudheid en griep, en iedereen was net gevaccineerd, het ongeloof was hoog.
(Voor zij die graag details willen: mijn 2 johnson spuiten waren toen al 6 maand geleden.)

De eerste test gaf zwangerschapsgewijs 1 streepje,
net voor ik juichte viel echter mijn oog op dat streepje, het stond bij ‘Corona’ en niet bij ‘Test’. (of is het Test en Controle?)
Nog een bezoek aan de apotheek later, stonden er 2 streepjes,
en moest ik plots wel een PCR. Die dag werd gevuld met angstige telefoontjes, mensen teleurstellen, onduidelijkheid overal.

De kids bij papa moesten daar maar blijven, en angstvallig werd gezocht naar ‘waar heb ik het opgelopen’. En ‘wanneer mag ik uit quarantaine’.
Uitgeput, zere keel van het bellen .. dat wel, maar toen was ik eigenlijk nog ‘in betrekkelijk goeie staat’.

De week die zou volgen werd een hel: Ziek. Doodziek. De mensen van het studieburo kwamen helemaal in ruimtepak bloed trekken. Ik moest continu zuurstof, hartslag, bloeddruk en koorts meten. Op oneven dagen een speekseltest. Op even dagen een bij mijzelf af te nemen pcr test. Tussendoor lag ik in bed. Ziek. Lezen kon ik vergeten. Eten kon ik vergeten. De contact-tracing telefoons waren er teveel aan. Als ik even naar toilet ging, had ik een hartslag van 140 en zat te hijgen alsof mijn leven er vanaf hing. Al gauw bleek dus dat ik best nog meer plannen uitstelde, en nog wat langer alleen thuis uitziekte.

Het was een harde periode, laat me daarover eerlijk zijn.

Zowel het ziek zijn, het alleen zijn, de onzekerheid, als de reactie van je omgeving.

Sommigen wilden zich niet laten testen. Sommigen waren kwaad hoe ik hen(/hun weekendplannen) in gevaar had gebracht. Terwijl ik mij gewoon aan de geldende regels had gehouden. We hadden twee keer samen gegeten de week voordien om afscheid te nemen van collega’s, ik was er wel kwaad voor op mezelf.
Zo leuk was dat niet geweest, waarom heb ik mezelf aan dat gevaar blootgesteld ?
Een paar dagen later bleek dan nog dat ik zelf een collega besmet zou hebben die er nog erger aan toe zou zijn dan ik.

Meermaals ben ik geschrokken van de reacties van anderen.
Gelukkig ben ik ook aangenaam verrast. Iemand die mij brood bracht of iemand die langs kwam met medicijnen, een kaartje met de post.
Een ezel gevuld met kersepitten *hart hart*
Nooit zal ik vergeten uit welke onverwachte hoek het kwam !

Toen ik later het werk hernam, kwam mijn smaak terug, maar mijn concentratie en mijn conditie niet.

Als ik stofzuig; de living en de keuken, dan kan ik die zelfde dag niet meer dweilen.
Het klinkt ongeloofwaardig ik weet het.

Ik wandel met de hond tweemaal per dag
(en kan tijdens het wandelen niet bellen)
Ik loop tweemaal per week (dapper noem ik het zelf)
En ik slaap.. 8 , 10, 12 u per nacht.

Ik ben in staat te functioneren. Mits een dutje hier of daar .
Ik heb bijvoorbeeld al een leuke citytrip Rome achter de rug.
Maar onbeperkte energie heb ik niet.

Het is hier nog steeds doseren.

Sommige mensen slapen samen met ne positieve en krijgen het niet,
sommige mensen hebben geen symptomen en toch de ziekte,
Sommige mensen hopen dit,
sommige mensen projecteren dat.

En allemaal hopen we dat het snel voorbij is.
Als iemand zegt: ‘ik wou dat ik het kreeg, dan hebben we dat ook weer gehad’, dan begrijp ik dat.

En daarom zou ik ook willen vragen, respecteer de andere zijn keuzes, geloof iemand, toon empathie.
Je weet niet in welke situatie hij zich begeeft.

Het proces dat niemand wilt

Voor zij die mij kennen, of zij die aandachtig meegelezen hebben, is het ondertussen wel duidelijk denk ik.

Ik had een huwelijk/relatie van mijn 20ste tot zowat mijn 38ste (4 jaar geleden)

Meteen met twee voeten op de grond, want ik bleek zwanger als we 3 maand samen waren.
Het was een huwelijk met up’s en down’s, dat is een understatement. Het was een destructieve en verre van gezonde relatie en toch slaagde ik er wonderwel in mezelf en 3 kids groot te brengen.
Het is altijd een machtsstrijd gebleven, en het grote keerpunt kwam pas toen ik besloot de strijd op te geven.

Toen ‘hoe zien wij onze toekomst samen’ mij niet langer interesseerde, bleek dat hij perfect gelukkig was. Er werd van hem niks meer verwacht, hij kon zich NU ECHT op zijn carrière storten en zowel huishoudelijk als emotioneel moest hij zich niet meer om het gezin bekommeren. Zijn leven werd ideaal, de kinderen groter, en ik onzichtbaar.

Ik ben niet over één nacht ijs gegaan, en de meest doorslaggevende factor was voor mij toch: ‘Ik wens mijn kinderen een beter leven toe. Ik moet hen tonen dat het wel kan. Ik moet hen tonen dat ze kunnen kiezen voor hun eigen geluk.’

Om een beetje tempo in het verhaal te brengen, pa werd ‘door mij buiten gezet’-euheum-. Huurde een piepklein appartement en dacht dat de zaak daarmee voorbij was. Elk weekend zeurde/weende hij tot de kids langs kwamen ‘want het was zo stil’. Nood aan een definitieve regeling, of eentje waarbij de kids bij hem konden overnachten was er in de beginne niet. Ik drong aan op een definitieve regeling, het onderhandelen startte. Hij wou een schone lei. Hij wou geen co-ouderschap of in de buurt wonen, hij wou zich ‘niet meer door mij laten doen’.

Dus eindigden we met een klassieke 12/14 regeling (kids gaan 1 weekend om de 2 weken naar hun vader). We spraken ook een -in mijn ogen klein- bedrag alimentatie af, en verdeelden de inboedel/financieën/huis. Niet zonder slag of stoot. Zo sprak hij van naar het buitenland of terug naar de kust te emigreren en wou ik er dus graag in dat hij de vervoerskosten bij het bezoek zou betalen (ipv deze in een klassieke regeling 50/50 te doen) Pietluttig kleine dingetjes, en elke keer hij ‘een toegeving’ moest doen, moest ik natuurlijk iets anders in ruil laten vallen.

Stresserende tijden waarin het gemanipuleer weer de overhand nam, maar er  kwam een verlossend einde aan, 3 jaar geleden.
De oudste zoon zocht samen met pa een groter appartement, zodat ze met zijn 2’n op kot konden in Heverlee. Na een jaar waarin ik dacht dat we dé perfecte echtscheiding had, bleek de zoon niet geslaagd. Depressief en tot niks meer in staat, moest hij holderdebolder een nieuwe studie kiezen. Hij trok met een bang hart naar het verre Kortrijk. En toen is het begonnen.

Pa begon zijn eenzaamheid aan de kids in het lang en het breed te etaleren, en schudde alles uit zijn mouw om de kids ‘meer hun zin’ te laten doen. Hij verkocht hen ‘de vrijheid waarin er geen verplichtingen zijn’, waarin ma een zaag is met haar eis tot studeren, en lokte ze zelfs met materiële beloftes. Twee keer gingen de kids een week naar hem toe, om eens te kijken of het pendelen van daaruit naar school lukte. Ik vond het geen succes, de kids vroeger er niet meer achter, maar wie vond het wel tof?

Ik ga niet de vuile was buiten hangen, maar het eindigde in een dagvaarding voor de familie rechtbank.

Onze clausule ‘als er problemen zijn, dan starten we familiale bemiddeling op’ was blijkbaar een soort dode letter.  Ik kreeg een eenzijdige nieuwe EOT die ik maar gewoon diende te ondertekenen waarin staat dat hij vanaf 18 jaar geen eurocent alimentatie dient te betalen. Dat we half half zouden doen, geen alimentatie mee voor de andere 2  kids, geen vervoerskosten, en ohja zelfs al heeft hij er zelf geen voordeel bij, hij wil toch ook het fiscaal voordeel van die 3 kids half delen.

Ik vond dat dit principieel niet kon.

Dat we 1 Jaar na het bekrachtigen alles opnieuw in vraag zouden stellen.

Ik zocht een advocate. En zo begon het. De eerste dreigtelefoon, maar ook De lijdensweg. De kids werden gehoord ‘bwoa ja, waarom niet ?’ papa heeft nu toch droge boterhammekes gegeten om dit proces ‘voor ons’ te doen ? Een proefregeling drong zich op, en toen werd het pas echt smerig. De kids zijn 17 en 15, toen ik dit artikel las, wist ik perfect waarover het ging:

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/12/17/kunnen-zijn-wie-bent-als-ouders-ruzien-over-echtscheiding/

Al dat getrek en gesleur. genoteer van wat de ene partij deed en wat de andere partij deed.
Het is zó niet mijn ding. Ik blijf bij mijzelf. Ik probeer niks slecht te vertellen over pa, waar de kids bij zijn. Ik weet dat hij een andere visie heeft, maar ik laat het. Ik heb een pdf, 30 pagina’s. (schriftelijke conclusies die al 6 maand over en weer aan het gaan zijn) belachelijke feiten over wat er in die ondertussen 2 jaar gebeurd zijn. Dingen die niet door de beugel kunnen. Maar we maken die dingen niet ongedaan.  Wat de rechter ook beslist, mijn kids kunnen ‘niet meer terug’ naar de tijd dat ze dachten dat de wereld simpel en duidelijk was. Veilig en warm en met duidelijke verwachtingen.

Ik ben net voor de vakantie dus ‘verschenen’. Ik citeer even uit de reportage :

‘Het is best intimiderend om zo een gerechtsgebouw binnen te komen, hoe vaak heb ik niet gedacht: hoe ben ik hier terechtgekomen?’

Na een korte intermezzo over de ontbrekende financiële documenten (die ik overigens wel bezorgd had), moest ik een 30 minuten durend pleidooi aanhoren over hoe een dominante leugenachtige tegenwerkend vrouwmens ik wel niet was. Het antwoord van mijn advocate was warrig, teleurstellend, fragmentarisch, anecdotisch zelfs. En de advocate aan de andere kant reageerde met geblaas, ooggerol, gezucht, alsof ze een eerste klas actrice was. Toen het ging over het akkoord dat we hadden dat als de jong volwassene weer thuis komt wonen om welke reden dan ook (bvb corona) dat ik dan toch graag per maand terug alimentatie wil. Reageerde de tegenpartij met “zullen we dit per kwartier tellen ? of hoe moet dat dan ?” Ik kon het niet langer aanhoren en wou ‘7 maanden’ zeggen. Maar het was mijn beurt niet. Luttele minuten later kreeg ik dan toch het woord.

Onvoorbereid even de samenvatting geven van wat al die maanden met mijn kids gedaan hebben. We draaien het niet meer terug. Mijn beide kids hebben het super moeilijk. Op school doet de ene zijn jaar over en de andere is nu met kerst in sneltempo een andere school moeten gaan zoeken. (de zoon heeft een gameverslaving en een slaapprobleem,  om van al zijn stressgerelatieerde darmklachten nog te zwijgen, de dochter worstelt met  identiteitsproblemen)  Bovendien is het woord tegen woord.  Verschrikkelijk om te horen dat je ‘meineed’ pleegt, terwijl ik alleen maar dingen aanhaal die ik kan tonen met SMS,whatsapp berichten. Het proces heeft me al 5K gekost. Als zijn drijfveer de alimentatie was, ik had hem het geld zo kunnen geven. Wat een lijden heeft dit nu al niet gebracht. In godsnaam kan iemand die handel eens afschaffen aub?

Ik heb voor het eerst gepleit in een proces dat niemand wou, maar we stonden er toch, en de gevolgen zijn onherstelbaar.

-might delete later-

Het proces dat niemand wou

Ik gebruik hier schaamteloos de titel van de documentaire : ‘Het proces dat niemand wou’. Een serene en prachtige reportage over de beleving van de vrouwen in de rechtzaak rond Bart de Pauw. (momenteel te bekijken via Streamz- je kan gratis één maand kijken, als je telenet klant bent) 

Een documentaire die, als IK het voor het zeggen had, iedereen gezien zou moeten hebben. Ik keek de – in totaal 3- afleveringen niet in één keer, beetje raar om het zo geschreven te zien, maar ik zou het niet gekund hebben. Om eerlijk te zijn, het hakt er wel wat in. Je bent murw geslagen. Of allez ik toch, ik herkende er zoveel dingen in. De manipulatie, het schuldgevoel, het geheim, .. ik herkende technieken van de ex. Ik herken gedachtengangen bij mijzelf.  Maar ik herken ook scenario’s, wat zeg ik, zelfs letterlijk zinnen die mijn salesmanager mij ooit toestuurde. In berichten die ik ook onmiddellijk wiste. En toch blijft er zoiets spelen als ‘ik moet het opnemen voor andere/volgende vrouwen. Ik moet hem vertellen dat dit niet kan.’ En net daardoor blijft het bezig.

Ik zou dus zeker willen oproepen, bekijk die handel. En als je dat niet kan opbrengen, toon dan gewoon begrip. Het zijn nooit zomaar SMS’n. Je hebt geen idee wat de andere partij heeft doorgemaakt tenzij je bereid bent echt te luisteren.

Imméns respect voor de vrouwen in de reportage. Wat een sterke vrouwen. Wat een eerlijke getuigenis. Wat een pijn. Bedankt , namens mij .. en waarschijnlijk talrijke andere vrouwen, bedankt het is niet voor niets geweest.

De tijdsgeest is veranderd, wat heerlijk om te zien dat vrouwen van nu, er anders mee om gaan dan 15 jaar geleden.  Helena bijvoorbeeld: beleefd en duizend procent correct. Of Ella-June: wat een authentiek, oprecht persoon. Maar laat ons duidelijk wezen: het is nooit toegelaten geweest.  Manipulatie zit overal en het gebeurt sneaky en stiekem , en je kan je het bijna niet voorstellen zonder dat je erin zit. En als het toch gebeurt, dan leg je de schuld bij jezelf: hoe heb ik het zover laten komen ?

My god, wat vraagt het veel kracht om daarna door te gaan,  je leven anders in te richten. Laat staan dat je er dan later nog een keer totaal in ondergedompeld moet worden voor een rechtzaak. Zelfs zonder media heisa had dit een vreselijke zaak geweest !

Ik begrijp dat Liesa of Maaike nu het gevoel hadden geen keuze meer te hebben en ik bewonder hen voor wat ze gedaan hebben (het proces doorstaan en meewerken aan de documentaire)  voor mij was dit een noodzakelijke bijdrage aan een betere maatschappij.

Ook de andere dames, chappeau, niks dan bewondering over de kracht die jullie aan boord leggen.

Maar je moet mij niet geloven hoor, lees anders deze review even.

https://www.humo.be/tv/het-proces-dat-niemand-wou-over-de-zaak-de-pauw-is-een-voortreffelijke-reconstructie-die-lesvoer-moet-worden-op-school~bae8e695/

Krakende wagens lopen het langst

Een gezegde waar ik nog nooit van gehoord had.

Het wil zoveel zeggen als ‘klagende mensen worden vaak heel oud.’

Ik probeer dat dus zoveel mogelijk te vermijden, dat klagen, maar tijdens het lopen durf ik al wel eens ‘af te lopen’.
Zeker als het over de middag is, in de volle werk stress. Maar de laatste tijd ben ik stil.
Niet omdat het me voor de wind gaat, dat verre van eigenlijk, maar gewoon omdat ik heel snel buiten adem ben.

Op 1 oktober had ik het ‘vlaggen’, ik ben een week serieus ziek geweest.
En sindsdien heb ik moeite, met wandelen, met trappen opgaan, of met lopen,
na 200 meter hijg ik al.

Ik haal mijn tempo niet, ik haal mijn km’s niet, en ’s avonds om 18u val ik in slaap.

Toch ben ik blij, ik mag kraken zoveel ik wil, lopen zal ik !

En dankbaar voor mijn trouwe copain !

86 workouts in 2021 !!
Nooit zoveel workouts gehad,
Geen blessures dit jaar, Wel wat minder kilometers.

(Ter vergelijking aantal workouts: 74 in 2020 , 64 in 2019 en de 3 jaar daarvoor 73)

Stiekem droom ik al terug van opbouwen naar de 7 km !