Het proces dat niemand wilt

Voor zij die mij kennen, of zij die aandachtig meegelezen hebben, is het ondertussen wel duidelijk denk ik.

Ik had een huwelijk/relatie van mijn 20ste tot zowat mijn 38ste (4 jaar geleden)

Meteen met twee voeten op de grond, want ik bleek zwanger als we 3 maand samen waren.
Het was een huwelijk met up’s en down’s, dat is een understatement. Het was een destructieve en verre van gezonde relatie en toch slaagde ik er wonderwel in mezelf en 3 kids groot te brengen.
Het is altijd een machtsstrijd gebleven, en het grote keerpunt kwam pas toen ik besloot de strijd op te geven.

Toen ‘hoe zien wij onze toekomst samen’ mij niet langer interesseerde, bleek dat hij perfect gelukkig was. Er werd van hem niks meer verwacht, hij kon zich NU ECHT op zijn carrière storten en zowel huishoudelijk als emotioneel moest hij zich niet meer om het gezin bekommeren. Zijn leven werd ideaal, de kinderen groter, en ik onzichtbaar.

Ik ben niet over één nacht ijs gegaan, en de meest doorslaggevende factor was voor mij toch: ‘Ik wens mijn kinderen een beter leven toe. Ik moet hen tonen dat het wel kan. Ik moet hen tonen dat ze kunnen kiezen voor hun eigen geluk.’

Om een beetje tempo in het verhaal te brengen, pa werd ‘door mij buiten gezet’-euheum-. Huurde een piepklein appartement en dacht dat de zaak daarmee voorbij was. Elk weekend zeurde/weende hij tot de kids langs kwamen ‘want het was zo stil’. Nood aan een definitieve regeling, of eentje waarbij de kids bij hem konden overnachten was er in de beginne niet. Ik drong aan op een definitieve regeling, het onderhandelen startte. Hij wou een schone lei. Hij wou geen co-ouderschap of in de buurt wonen, hij wou zich ‘niet meer door mij laten doen’.

Dus eindigden we met een klassieke 12/14 regeling (kids gaan 1 weekend om de 2 weken naar hun vader). We spraken ook een -in mijn ogen klein- bedrag alimentatie af, en verdeelden de inboedel/financieën/huis. Niet zonder slag of stoot. Zo sprak hij van naar het buitenland of terug naar de kust te emigreren en wou ik er dus graag in dat hij de vervoerskosten bij het bezoek zou betalen (ipv deze in een klassieke regeling 50/50 te doen) Pietluttig kleine dingetjes, en elke keer hij ‘een toegeving’ moest doen, moest ik natuurlijk iets anders in ruil laten vallen.

Stresserende tijden waarin het gemanipuleer weer de overhand nam, maar er  kwam een verlossend einde aan, 3 jaar geleden.
De oudste zoon zocht samen met pa een groter appartement, zodat ze met zijn 2’n op kot konden in Heverlee. Na een jaar waarin ik dacht dat we dé perfecte echtscheiding had, bleek de zoon niet geslaagd. Depressief en tot niks meer in staat, moest hij holderdebolder een nieuwe studie kiezen. Hij trok met een bang hart naar het verre Kortrijk. En toen is het begonnen.

Pa begon zijn eenzaamheid aan de kids in het lang en het breed te etaleren, en schudde alles uit zijn mouw om de kids ‘meer hun zin’ te laten doen. Hij verkocht hen ‘de vrijheid waarin er geen verplichtingen zijn’, waarin ma een zaag is met haar eis tot studeren, en lokte ze zelfs met materiële beloftes. Twee keer gingen de kids een week naar hem toe, om eens te kijken of het pendelen van daaruit naar school lukte. Ik vond het geen succes, de kids vroeger er niet meer achter, maar wie vond het wel tof?

Ik ga niet de vuile was buiten hangen, maar het eindigde in een dagvaarding voor de familie rechtbank.

Onze clausule ‘als er problemen zijn, dan starten we familiale bemiddeling op’ was blijkbaar een soort dode letter.  Ik kreeg een eenzijdige nieuwe EOT die ik maar gewoon diende te ondertekenen waarin staat dat hij vanaf 18 jaar geen eurocent alimentatie dient te betalen. Dat we half half zouden doen, geen alimentatie mee voor de andere 2  kids, geen vervoerskosten, en ohja zelfs al heeft hij er zelf geen voordeel bij, hij wil toch ook het fiscaal voordeel van die 3 kids half delen.

Ik vond dat dit principieel niet kon.

Dat we 1 Jaar na het bekrachtigen alles opnieuw in vraag zouden stellen.

Ik zocht een advocate. En zo begon het. De eerste dreigtelefoon, maar ook De lijdensweg. De kids werden gehoord ‘bwoa ja, waarom niet ?’ papa heeft nu toch droge boterhammekes gegeten om dit proces ‘voor ons’ te doen ? Een proefregeling drong zich op, en toen werd het pas echt smerig. De kids zijn 17 en 15, toen ik dit artikel las, wist ik perfect waarover het ging:

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/12/17/kunnen-zijn-wie-bent-als-ouders-ruzien-over-echtscheiding/

Al dat getrek en gesleur. genoteer van wat de ene partij deed en wat de andere partij deed.
Het is zó niet mijn ding. Ik blijf bij mijzelf. Ik probeer niks slecht te vertellen over pa, waar de kids bij zijn. Ik weet dat hij een andere visie heeft, maar ik laat het. Ik heb een pdf, 30 pagina’s. (schriftelijke conclusies die al 6 maand over en weer aan het gaan zijn) belachelijke feiten over wat er in die ondertussen 2 jaar gebeurd zijn. Dingen die niet door de beugel kunnen. Maar we maken die dingen niet ongedaan.  Wat de rechter ook beslist, mijn kids kunnen ‘niet meer terug’ naar de tijd dat ze dachten dat de wereld simpel en duidelijk was. Veilig en warm en met duidelijke verwachtingen.

Ik ben net voor de vakantie dus ‘verschenen’. Ik citeer even uit de reportage :

‘Het is best intimiderend om zo een gerechtsgebouw binnen te komen, hoe vaak heb ik niet gedacht: hoe ben ik hier terechtgekomen?’

Na een korte intermezzo over de ontbrekende financiële documenten (die ik overigens wel bezorgd had), moest ik een 30 minuten durend pleidooi aanhoren over hoe een dominante leugenachtige tegenwerkend vrouwmens ik wel niet was. Het antwoord van mijn advocate was warrig, teleurstellend, fragmentarisch, anecdotisch zelfs. En de advocate aan de andere kant reageerde met geblaas, ooggerol, gezucht, alsof ze een eerste klas actrice was. Toen het ging over het akkoord dat we hadden dat als de jong volwassene weer thuis komt wonen om welke reden dan ook (bvb corona) dat ik dan toch graag per maand terug alimentatie wil. Reageerde de tegenpartij met “zullen we dit per kwartier tellen ? of hoe moet dat dan ?” Ik kon het niet langer aanhoren en wou ‘7 maanden’ zeggen. Maar het was mijn beurt niet. Luttele minuten later kreeg ik dan toch het woord.

Onvoorbereid even de samenvatting geven van wat al die maanden met mijn kids gedaan hebben. We draaien het niet meer terug. Mijn beide kids hebben het super moeilijk. Op school doet de ene zijn jaar over en de andere is nu met kerst in sneltempo een andere school moeten gaan zoeken. (de zoon heeft een gameverslaving en een slaapprobleem,  om van al zijn stressgerelatieerde darmklachten nog te zwijgen, de dochter worstelt met  identiteitsproblemen)  Bovendien is het woord tegen woord.  Verschrikkelijk om te horen dat je ‘meineed’ pleegt, terwijl ik alleen maar dingen aanhaal die ik kan tonen met SMS,whatsapp berichten. Het proces heeft me al 5K gekost. Als zijn drijfveer de alimentatie was, ik had hem het geld zo kunnen geven. Wat een lijden heeft dit nu al niet gebracht. In godsnaam kan iemand die handel eens afschaffen aub?

Ik heb voor het eerst gepleit in een proces dat niemand wou, maar we stonden er toch, en de gevolgen zijn onherstelbaar.

-might delete later-

4 reacties op ‘Het proces dat niemand wilt

  1. Wat jammer om te lezen. Veel sterkte met het omgaan met je ex en met het moederen. Puur ter herinnering, jij bent de allerbeste mama voor hen en meer dan je best kun je niet doen (hoe hard dat soms ook is). Veel liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.