Hoe boeken kaften met stof : 3 manieren

Ten eerste; boeken kaften met stof is dé MAX ! Omdat boeken vaak dezelfde afmetingen hebben, en je dus gelijk alle kaftjes van vorig jaar kan herbruiken !!

boek

Jihaa minder afval, jiha herbruik !

Moesten ze nu echt geweldig vuil zijn kan je ze altijd even in het wasmachine gooien, zelfs eventjes strijken is mogelijk, en hup weer een schooljaar verder !

Met 3 koters is elk boek minder op de ‘te kaften’ stapel een aangename verrassing.
Bovendien zijn mijn stofkes ook nog eens mooier dan mijn kaft papier  (en wordt zo mijn stapel stof wat weg gewerkt)   dus niks dan Wins !!

En bovendien moet je er eigenlijk niks voor kunnen, een rechte lijn stikken en strijken, twee vaardigheden die je bij deze kunt oefenen !

Waarom deze post dan ? Omdat ik ondertussen 3 manieren geprobeerd heb,
en ik hou zo niet van dat nadenken elke keer..   Wat heb ik gedaan, hoe ging dat ook weer ?  En wat vond ik nu het beste ?

1.) De allereerste keer kafte ik, voor het eerst met stof, met een binnen- en buitenvoering, en een keergat. Eigenlijk komt de methode overéén met het agenda frakske beschreven door Mme Zsazsa.

Er is daar niks mis mee.. Alleen moet je zorgen dat je de flappen groot genoeg knipt. Want dat ene exemplaar met die 2 cm flappen daar bleef de schrift niet goed insteken.

Wat er dus op neerkomt, dat je toch redelijk wat stof nodig hebt..

Hoogte : het boek + naadwaarde
Breedte : Voor+achterkant+dikte+flappen+naadwaarde en dit dan maal 2
En eigenlijk.. Die voering.. Ge ziet dat niet eens ??

Daarom zocht ik het jaar nadien naar een niet-gevoerd exemplaar en testte daarbij twee methodes uit.  De methode van de flappen versus die met de hoekjes.

2.) Die met de hoekjes komt eigenlijk overeen met het kaften zoals ik het met papier doe.  Je hebt in de hoogte iets meer stof nodig omdat er boven- en onderaan ook een ‘flap’ zit.

DSC_0107

Een handleiding vind je hier, maar het komt eigenlijk neer op:

Je strijkt je naadwaarde om, stikt die vast, en dan in plaats van die hoekjes om te vouwen en te plakken met wat plakband, stik je deze nu vast zoals de bodem van een tas. Een beetje gefoefel met de geodriehoek of nauwkeurig aanduiden vereist .. Want anders is het resultaat navenant (of past uwe schrift er net niet in) * Ik geef het maar mee hé .. bij mij werd het tornen*
20160903_193352Wat ik miste in de uitleg, het uitknippen van dat stukje waar het boek gelijmd is, dus dat deed ik dan ook maar zoals met papier.

Op deze manier zijn de onder- en bovenkant van het boek wel beter beschermd, maar ik vond de ‘flappen’ methode sneller, makkelijker en minder stof nodig (een ongevoerde versie van het eerste eigenlijk.)

3.) Daarom hier eventjes mijn stappen genoteerd :

Je knipt gewoon de hoogte van het boek + naadwaarde boven en onder.
Voor de breedte neem ik voor+achterkant+dikte+flappen(>6cm)+naadwaarde

stap1
Je strijkt en stikt eerst de naadwaarde van de zijkanten. (ne centimeter ofzo over de hele hoogte van je boek)

boeken kaften _ stap 2

Je strijkt de naadwaarde van de onder en bovenkant, properkes zodat het EXACT even groot is als het boek. Maar voor je begint te stikken !!! Duidt je aan tot waar je ‘flappen’ gaan komen met het boek gesloten (klein paarse streepje op foto)
Enkel tussen deze aanduidingen stik je de naadwaarde om. (groene lijn)
Dan keer je de flap binnenstebuiten (steek eens een speldje als het wat ingewikkeld lijkt) en probeert gewoon net buiten de gestreken lijn, je stiksel verder te zetten.

Niet panikeren, op de foto wordt het wel duidelijk.
boeken kaften laatste stap
De Blauwe lijn is het eerder gemaakte stiksel, rode lijn is hetgeen je nu gaat stikken.

En zie hier .. de flap !  3 Keer stikken en uw kaft is klaar  !!

En voor mij ziet er dat dan toch langs de buitenkant, perfect genoeg uit !
boeken kaften met stof - resultaat

Het nadeel: het is niet gevoerd, dus bij een dun katoentje als deze zie je de kaft er een beetje door ..  Anderzijds denk ik wel dat het boek hierdoor even goed beschermd is als met een papierke, onze boeken hebben het schooljaar in ieder geval overleefd.

Dus dit getypt hebbende, zal ik er eens invliegen !

We schrijven half augustus .. woehoe !! Nooit eerder was ik zo ijverig !

 

Ik wil ik wil ik wil

ik wil zoveel vertellen
ik wil zoveel doen

niks lijkt echter de moeite van het delen waard

dus is het hier maar stil

of anders..

wat varia :

– ik vond een bom op mijn ‘dorpel’ (hoewel de kids graag ‘defuse the bomb’ spelen bleven we er maar af.. spel is trouwens wel een aanrader.. voor zij die graag hun zenuwen eens testen)


– we amuzeren ons voortaan in 3D (mijn geklutsel lijkt op paint, de puber waagt zich aan levensechte draken, de ega bestuurt een ruimteschip)
– de bloemen die ik zaaide was ‘gene vette’ (ik telde dan ook bijzonder weinig vlinders gisteren)  maar ik heb me ingeschreven voor een workshop ‘boeketjes maken met zelf geplukte bloemen’ en wie weet.. een plaatsje op de ‘zelfplukwei’ volgend jaar ?
– ook de moestuin heeft tegenvallende resultaten dit jaar – een handvol piepkleine krieltjes was het resultaat van de eerste aardappelplant hoewel we lekkere paarse boontjes aten, die na het koken toch gewoon groen werden


– misschien deed de puber daar wel inspiratie op om zijn haren blauw-paars te kleuren ?

een naaimachine en elektriciteit

.. meer is er eigenlijk niet nodig om mij een schitterend weekend te bezorgen !

Ik werd zaterdag uitgenodigd bij Maren ..

Wat is me dat toch zalig zeg, zo’n dagje naar niks kijken, enkel keuvelen en naaien..

we werden dan ook nog eens in de watten gelegd met soep, taart, en de lekkerste hamburger ooit !

Een ‘UFO’ kreeg de nodige rimpels en zomen

en dit prachtig stofje werd from skratch omgetoverd tot een afgewerkt bloesje..

het was er zogezellig dat we nog even bleven plakken (wat wil je in zo’n mooie kussens 😉 )

oh ik ben er nog steeds van aan het nagenieten..

Zomergevoel op 't werk vandaag gegarandeerd ! #veritaseu #brantano #knipmode

A post shared by liesbesth (@liesbesth) on

Leeuwin

No nonsense
Direct
Streng maar rechtvaardig

Zo zou ik mijn opvoedingsstijl omschrijven..
Met veel ruimte voor dialoog en interactie, maar niet teveel toeters en bellen.

ik beschouw mezelf als een harde tante
niet alleen in theorie maar ook in praktijk..

en toch was ik deze keer helemaal van de kaart.

Zoals jullie al eerder konden lezen, had de puber het dit jaar moeilijk op school. Studeren.. hij wist niet hoe dat moest. Wanneer de deadline kwam, bladerde hij er ne keer door, en dat resulteerde in slechte punten.
En alle anderen, die konden dat wel door dat éne keer te lezen en hij niet, misschien was hij gewoon te dom ?

We deden van preken en aanmoediging maar boden hem met zijn 16 jaar ook de nodige zelfstandigheid…

Het ging beter maar niet genoeg beter..
we grepen in en riepen om hulp.
En om eerlijk te zijn, ik was teleurgesteld.

De contacten met school verliepen bijzonder stroef.
De verantwoordelijkheid werd netjes in zijn en onze schoenen geschoven.
We kregen héél weinig feedback, en het weinige dat we te pakken kregen, getuigde van een oppervlakkigheid waarvan ik stijl achterover viel.
Bij elk contact groeide het gevoel dat we er alleen voor stonden.

Het feit dat ik zelf les gegeven heb, dat ik aan de andere kant gestaan heb, maakte de situatie alleen maar erger.
Maar het was een beetje laat om tijdens je 5de jaar halverwege het schooljaar nog even van school te veranderen,
dus deed ik maar wat er van mij verwacht werd.

Zwijgen.. de school niet meer lastig vallen, en elders hulp zoeken.

Na een vermoeiend jaar van coachen/begeleiden/preken/rondrijden
brak een stresserende examenperiode aan.

Ik had nooit verwacht dat ik me als ouder zo betrokken zou voelen.
Meer dan mijn eigen examens aan de unief eigenlijk..

Hij werkte hard en had mooie vooruitgang geboekt, maar zou het genoeg zijn.
Moest ik nu toch nog eens hameren op ..?
Moest ik loslaten of aandringen?

En zo kwam het oudercontact … de avond voor we op reis vertrokken
En ik deed wat ik nooit verwacht had ooit te zullen doen ..
Ik was ‘mama’, en verdedigde mijn kind tegenover ouderwetse leerkrachten.

Dat inzicht niet vooropstaat, maar kennis reproduceren netjes volgens het stappenplan in sommige scholen nog steeds het hoogste goed is, brak mijn hart.
Dat inzet niet beloont wordt, maar prestatie telt, dat targets gehaald moeten worden en dat evolutie en groei van ondergeschikt belang zijn.

Ik voelde me even zelf leerling,
en kwam helemaal van de kaart buiten.

Er zijn geen man overboord,
er is geen kalf verdronken..

Maar mijn vertrouwen in Het Onderwijs ..
Het heeft ne serieuze knauw gekregen.

*ik heb heel lang getwijfeld om deze post al dan niet te publiceren, vandaar de vertraging. Volgens mij voegen de nochtans niet mis te verstane uitspraken van de leerkrachten weinig toe aan deze discussie en kies ik ervoor om deze hier niet te vermelden.
Uit respect voor mijn zoon’s privacy heb ik geprobeerd te focussen op mijn beleving, maar ik vind ook dat ik eerlijk mag/moet zijn.
Ouder zijn is niet altijd makkelijk, ik had niet verwacht dat ik me soms zo machteloos zou voelen. De laatste tijd heb ik hierdoor vaak het gevoel er alleen voor te staan, daarom dat ik het hier toch even wou delen.*

Het relaas van een Verontrustend telefoontje

De examens zijn gedaan. Dochter zeult afwisselend poets spullen , gezelschapsspellen en knutselgerief mee. De laatste schooldagen.. ze is jaloers op de jongens. . Die hebben al vrijstelling. Mijn livingtafel wordt een vergaarplek van nutteloze boeken en cursussen. Feestjes worden afgewisseld met computer hangen … chips en frisdrank.  

Het lijken Oneindig Lange dagen

20u.. We zitten aan de eettafel.. ruim laat .. als de telefoon gaat.. 

Met het secretariaat van de school van uw zoon.. voor aanstaande donderdag. Ik heb slecht nieuws. 

Ze last een stilte in.

Mijn hart slaat minstens 3 tellen over 

t Is ni waar e. Is al dat extra werk dan toch voor niks gebleken? Wanhopig wapper ik met mijn armen.. 

tschool fluitser ik.. tschool.

Ja mevrouw ivm de excursie naar normandie staat uwe zoon zij naam hier op ne lijst. Zou u eens willen nakijken of u het resterende saldo betaald heeft ?

Op welke rekening? Dat staat ni bij op mijn lijstje maar dat stond op een blaadje dat meegegeven is in februari.

Welk bedrag? Dat weet ik niet exact .. rond de 120 euro zoiets?

Stomverbaasd en opgelucht hang ik op.

Oke, ik zal da doen.
10 minuten later heb ik een overschrijvibg gevonden  .. en besef ik. Die mevrouw heeft haar naam niet gezegd, niet afgesproken wat ik moest doen om het te laten weten.

Ben ik nu gewoon voor de gek gehouden?

Ik was er eentje kwijt

En deze keer ging het niet over een sok, sleutelbos, gsm .. of ander overbodig materiaal.

Neen..  we hadden een verjaardagsfeestje met amper 4 vriendinnekes en toch speelde ik er eentje kwijt.

Mijn echtgenoot lacht me altijd uit met mijn ‘monitrice manieren’. Één volwassene op kop .. ene van achter .. en veel tellen tussendoor. Vaak met een herkenbaar t shirt of pet. Al jaren achtereen trek ik -vaak met veel meer- kinders te voet naar speeltuin, dierentuin, pretpark,… al die jaren ging het goed. 

Nu ging het een slaapfeestje worden, en doordat de dames al 11 zijn, wilden ze knutselen èn shoppen èn quizen èn …

De dagen voorheen nam de stress exponentieel toe.. ik had geen tijd voor veel voorbereiding en de dochter haar eisenlijstje piekte torenhoog.

Vrijdag amuzeerden de meisjes zich reuze, met zelfgemaakte pizza, kahoot en elkaar.. decibels tot middernacht. Vanmorgen werd het babbelen, ne croissant, zich mooimaken en haastten naar de trein. 

We gingen in de voormiddag met fimo aan de slag in leuven: eenhoorns knutselen.  Een beetje teleurgesteld omdat het resultaat niet zo perfect was als de gepintereste plaatjes. besloten de dames om nog even naar de claire’s te gaan. De winkel van hun dromen.   

Het was braderie.. eigenlijk nog maar net begonnen.. maar er waren al veel kraampjes op straat. Aangekomen bij het kleine winkeltje .. schieten 4 meisjes onmiddellijk de winkel in. Mijn echtgenoot, de zoon en een nieuw vriendinnetje kijken nog even naar de fidget spinners buiten. Ik doe teken .. we zijn hier en roep “zie dat iedereen mee is.”

Maar die boodschap is blijkbaar nooit toegekomen. De meisjes kijken hun ogen uit in het overdrukke winkeltje.. maar omdat ik de discussie “wat krijgen we?” liever opt gemak aan tafel voer.. besluiten we te gaan eten.

Bij buitenkomst merk ik het meteen. Er is eentje tekort.  Ik spurt nog twee keer het kleine winkeltje door.. luid roepend. Maar omdat ik haar het laatst buiten had zien staan.. voel ik meteen: dat meisje moet in paniek op straat zijn gebleven. De meisjes moeten daar wachten in de hoop dat het vriendinnetje terugkeert naar de plek waar ze ons verloren is. 

Ik loop door.. mijn echtgenoot loopt terug.. de diestestraat is daar al ten einde.. ik zie haar niet.. naar waar zou ze gegaan zijn?? Overal loopt volk.  Veel volk. Ik spurt een rondje rond de sint pieterskerk en besef.. dit is hopeloos. In deze ondertussen alsmaar groter wordende massa vinden we haar nooit. Aan het tentje van het rode kruis zie ik ze ook niet. Ik loop.

De paniek slaat toe.. oh help en nu.. ?terugkeren naar de rest.. wachten en beginnen rond bellen. Wie weet hoelang gaat dat duren ? Wanneer ik de meisjes zien.. zwaaien ze.. ik zie haar niet. Maar ik hoop. De winkeljuf staat buiten met de telefoon. De politie heeft gebeld.  Ze zit veilig binnen vlakbij.

Man.. 

waarschijnlijk het langste kwartier uit mijn heel leven.

Ik schaam mij zo…

Sorry meisje !!

Zucht

Hoe was ’t weekend ? 

Goh .. tis voorbij é.

Oesje da klinkt ni goe. Ni Genoten dan?

Laat ons zeggen dat het potentieel had. 

Maar..? 

Het leven hé..

Waar is het dan mis gelopen?

Nergens eigenlijk.. het is gegaan zoals ik het verwacht had. Huishouden.. moederen over studerende pubers, was , plas, ontspanning..  ik oogstte uit den hof, pakte zelfs wat grotere klussen aan, riep duzend keer dat ze moesten studeren of tafel dekken. Ging op tijd mee naar bed.. wandelde met den hond. Bood een luisterend oor, gaf wat ongevraagd advies..  trok massa’s foto’s op mijn gsm van dingen waar ik normaal gezien vrolijk van wordt, maar ’t kwam ni.  Dus probeerde ik iets anders.. of deed nog iets.. en tkwam nog ni.

Misschien was het wel dat ? De voldoening die maar niet kwam?

Een zalig.. bbq.. zwem.. vakantie weekend en ik die aan huis gekluisterd zit met een “iedereeen studeren” bandje op repeat.

Eenzaam en machteloos .. dat is hoe ik me voelde.  elke seconde van mijn wakkere dag omringd door mijn 3 claimende koters.
En dat op een weekend dat schreeuwt Vakantie Familie Vrienden