Slechte gewoonte, toch klein geluk !

Oke oke … dat interesseert hier vast niemand. Maar dus .. ik heb een guilty pleasure, een slechte gewoonte, .. noem het hoe je het wil. Ik weet het . Je zou dat niet mogen doen. Dat is ongezond enzo. Maar dus , ik ben ermee opgegroeid en kan het niet laten.

De foto hieronder verraad het natuurlijk al. Ik kan er niet tegen als mijn oor ‘nat’ aanvoelt vanbinnen. Wat vaak ’s ochtends is als je opstaat, of bvb na het douchen ofzo. Het vochtige gevoel in je gehoorgang, ik kan daar niet zo goed tegen. En als je enkel je oorschelp afdroogt dan blijft me dat toch storen. Ik zal niet zeggen dat het jeukt maar dat kan zo een deugd doen, om eens met een wattenstaafje in je oor te keuteren.

En vroeger hadden we harde oorstokskes (schoon woord é) van hout, dat voelde echt zo goed. Maar tegenwoordig waren dat altijd van die buigbare plastieke gevallen … GRRR. 

April 2016, helemaal in Peking, ontdekte ik in de supermarkt dus wattenstaafjes van hout of bamboo geen idee, ik kan de tekens niet lezen.  Ik importeerde het zelf naar belgië, en verstopte dat doosje kei hard in de badkamer. Ik ben er toch zuinig op geweest ?! (En de kids hebben ze nooit ontdekt)  Ondertussen zocht en kocht ik herbruikbare wattenstaafjes , december 2019 moet dat geweest zijn, ze zijn even efficiënt naar vuil toe, maar dat heeft toch niet hetzelfde gevoel.  Ik mis dat ‘droge’ achteraf . 

Dus in mijn zoektocht naar ecologischere alternatieven kocht ik deze van ‘the humble co’ maar laat ons eerlijk zijn, 2 euro voor zo een klein doosje dat deed toch pijn.  Ik ben er zuinig op, maar die ene keer dat mijn kids hun oren poetsen, doen ze er gelijk 4 of 8 stokjes door.  Dus ik bleef toen toch maar goedkope plastiek colruyt oorstokjes kopen, hield mezelf een strak. maximum 1 plastiek oorstokje per dag policy op na en genoot van mijn hardere exemplaren.

En toen ik dus vorige maandag weer 3 van de goedkoopste pakjes in mijn winkelkar zwierde, was ik nog van geen kwaad bewust, maar maakte diezelfde avond mijn hart een sprongetje !

Ze zijn van bamboo !! Lekker hard .. 

Sorry mensen .. echt een totale nonsense post . Mijn leven is per slot van rekening ook oer saai, maar ik wou jullie niet onthouden dat die oorstokskes .. werkelijk waar, hét hoogtepunt van mijn week waren !!  

En jullie ?

PS ik zag ook mijn eerste citroen vlinder van dit jaar.. dat telde ook. 

 

Cultuurbarbaren

Onze laatste avond Beijing..
Met ons getweetjes bovendien, jihaa !
Ik wou iets typisch chinees – de karaoke hadden we al gepast –
mijn bondgenoot van de week, de lonely planet, raadde acrobatie aan

er stond een tof adresje in,
niet al te toeristisch, wel wat uit de buurt, kleiner gezelschap .. één uur show.

Toen we in de confucious temple al een voorproefje van dans kregen,
en onze voeten genoeg hadden van de reeds lange wandeling,
besloten we de subway te nemen in de juiste richting
(hoewel ons cash geld eigenlijk al bijna op was, en de rest in het hotel lag.. )

Het was nogal ver van de metro halte..
En we kwamen onderweg een ‘practise area’ tegen.
Alwaar er enkele senioren hun oefeningskes aan het doen waren.

Ééntje liet plots iedereen met verstomming staan
er waren er zelfs bij die het opnamen met hun gsm –
Hij deed enkele mooie truukjes aan de hoge legger..
En dat voor op zijn leeftijd.. chapeau.

Helemaal opgewarmd, wandelden we verder..
J stiekem hopend dat we met de kaart konden betalen
(ja ge zie, hij was nog niet zo ingeburgerd als ik)

We kwamen daartoe om 18u, een uur voor de show zogezegd,
Het ganse ding zag er enorm vervallen uit..
We wandelden het gebouw rond, werden raar bekeken door de locals,
En gaven het op.. dat zag er niet uit alsof er daar iets stond te gebeuren.

Aan de overkant echter, stond een gebouw met een gelijkaardige naam..
Mooi verlicht, iedereen met kei sjieke auto’s, mooi uitgedost, rode loper, .. ging naar binnen,
We werden tegengehouden door straatventers die ons een ticket wilden aansmeren.

Maar ja .. wat was het eigenlijk.. ?
Even dichter bij gaan kijken .. Ballet dus.. we zochten het ticket office want mijn ega was helemaal gebrainwashed door zijn ‘de chinezen zijn niet te vertrouwen’ les
Maar vermits die office dicht was, moesten we wel langs een straatventer gaan.. tickets tussen 50 en 500 yuan, stond er op de affiche.

Die man had er 2 van 100 stuk elk, maar we hadden maar 150 op zak,
Hij ging ons even de ATM wijzen
(terwijl wij eigenlijk aan het overleggen waren.. ja maar ballet? doen we dat wel ? hoelang gaat dat duren ? zijn dat zitplaatsen? Het is onze laatste avond, we zijn nu zover gekomen.. moeten we dit doen ? )

De ATM bracht uitsluitsel.. hij nam onze europese kaarten niet aan.. (noch mastercard, noch maestro)
En nee betalen via de gsm (wechat) dat konden wij niet.

Ondertussen was het enkele minuten voor 19u, we toonden de man onze portefeuille,
En met enkele serieus vloekende handgebaren, besluit hij toch de deal te sluiten.

Wij haasten ons het gebouw binnen, niet te goei wetende waar we ons aan moeten verwachten,
Een schoon stijlvol auditorium, een zitje heel vooraan, .. allemaal chinezen, sommige met kleine kids..

Ik heb meteen de klik gemaakt, dat is zijn geld hier wel waard, en anders dan ontsnappen we wel,
mijn ega daarentegen, gedreven door zijn wantrouwen, besluit om aan het ene westers uitziend koppel vlak voor ons te polsen wat deze tickets eigenlijk kosten.

Antwoord die man in het Duits:
“ik heb dit ticket niet betaald, ik ben namelijk de choreograaf van dit hele stuk, wat heb je ervoor gegeven? Dat lijkt me wel een goeie prijs.”

Met het schaamrood op onze kaken, keken we vervolgens op griandoos beeld het volgende half uur naar een interview (in het chinees off course) met de dansers en oa met onze duitse buurman.

We begrepen er niks van maar genoten vervolgens van de verschillende chineze korte verhaallijnen (soms wat bizar militair getint, of met typische krijger schaduwspel),
We werden beschenen met led lichtjes als er iemand probeerde te fotograferen,
En keken uit naar de ‘love story’ met ‘birds’ en ‘feathers’ van de duitser. (zowat het enige dat we begrepen hadden uit de uitleg)


Tijdens de pauze vertelde zijn moeder dat onze tickets veel duurder waren, dat we achter de ganse rij choreografen zaten, stoefte wat over haar zoon, vertelde over de toeristische uitjes die ze gedaan hadden en dat we op dezelfde vlucht zouden zitten de dag nadien,
En dus hebben we ook deel 2 nog helemaal uitgezeten .. tot we dachten dat we de metro gingen missen..


Sorry ..Daniel..
wij waren nog nooit eerder naar een Ballet voorstelling geweest,
en sorry dat we op het einde zijn weggelopen (we hadden geen cash meer voor een taxi en waren wat bang voor de laatste metro)


maar we waren oprecht blij , dat we onze laatste avond in Beijing op deze manier hebben doorgebracht.

 

NVDR .. deze blogspot staat al bijna 2 jaar te wachten tot ik eindelijk werk zou kunnen maken van een Bejing reeks.. maar ik gebruik hem nu om mijn joker niet te moeten inzitten. 

Dream big

Mijne man heeft een droom.
Ik hou van dromen,
en ik hou van mijne man,
en zelfs al is zijn droom niet de mijne,
ik wil hem wel steunen in dat traject.

Toen hij voorstelde om een weekje met hem mee te gaan naar Beijing heb ik toch een paar keer moeten slikken.
Ik ben geen citytripper,
ik ben geen globetrotter,
ik ben geen talenknobbel,
en ik heb in de verste verte geen azië ambities.

Bovendien werd het afgeraden door de organisatie,
zag ik zijn overvol programma (ik ging aan mijn lot overgelaten zijn)
las ik hotelrecensies op het internet (ze spreken geen engels)
las ik wat over de grootte en chaos van deze stad (20 miljoen inwoners)
en over de internet censuur (geen google maps noch google translate)

Anderzijds was het een ‘once in a lifetime opportunity’,
zonder kids op het gemak in deze hectische tijd,
ik polste op sociale media, in de hoop iemand te vinden die er pas geweest was,
en me wat kon geruststellen, maar meer dan wat peptalk en bezorgdheden over de ecologische impact kwamen daar niet uit.

hmmm..   het moment om te beslissen kwam dichter..
en ik bleef zitten met zeer veel twijfels..

ik bestelde de lonely planet, die met een zeer duidelijke boodschap kwam

2016-03-20-20.42.49.png.png

en ik ging er dan maar voor :
reispas/visum/tickets/vaccinatie/oppas voor de kids

Ik duwde mijn bezorgdheden de kop in,
maakte een inpak-planning in mijn hoofd,
maar zover kwam het niet,
toen was daar dinsdag 22 maart,
de hele week was het niet duidelijk of het nu zou doorgaan
misschien wilde ik het ook niet weten

nu schrijven we vrijdag ..

één dag inpakken verwijderd.. tja, van wat eigenlijk .. ?

zaterdagochtend is onze vlucht,
de dochter is gerustgesteld dat deze is verplaatst naar luxemburg.

ik weet het niet,
och ja ..
we’ll see.