#Naais2020

In 2019 heb ik voor het eerst consequent foto’s gepost van AL mijn afgewerkte naaisels (op instagram ipv de blog dus) voorzien van mijn eigen nummering om de ‘stand van zaken’ bij te houden.

Het eindigde in mijn eigen jaaroverzicht, zelfs met wat goeie voornemens, en omdat ik dat zelf kei tof vond, ga ik dat nu opnieuw doen ! Joepie de poepie !

Qua naaien was 2020 een zéér speciaal jaar.

Het begon rustig blijkbaar. Een nieuwe strijkplank overtrek, een cirkelsjaal. Super eenvoudig. Snel resultaat.  Het werd gevolgd door .. een workshop onderbroek !

Mijn lingerie voornemen uit mijn lijst inderdaad ! Mond aan mond reclame is altijd de beste reclame en zo kwam ik te weten dat er, veel dichter bij huis, ook workshops gegeven worden.  In februari deed ik dus mijn eerste stapjes in ‘lingerie’ maken. Een workshop onderboek. Hoewel ik helemaal NOOIT van plan was onderbroeken maken weet je. Maar een goede BH, is nu eenmaal niet zo makkelijk te vinden, en dat was eigenlijk hét plan. En deze keer wou ik niet holderdebolder een veel te moeilijke uitdaging aangaan, maar starten bij het begin: een goeie onderbroek, en dus nieuwe technieken, nieuwe materialen, nieuwe termen. Een workshop met 4 onbekende personen. Het was tof.   (Ik vond/boekte ook een workshop voor dat kleed op maat van mijn wenslijst trouwens, maar die is, na een paar keer uitstellen en verplaatsen, nog steeds niet mogen doorgegaan. Jammer..)

Eind februari volgden er nog 2 naaisels op verzoek (van neefjes en nichten.)  Eenvoudige maandverband zakjes (met envelop opening) en ‘zorgenvreters’.  (Later kreeg dat monstertje alsnog armen en benen, dus er is wel een 2de ronde over gegaan 😉

Begin maart hadden we nog een naaiweekend waarin we fantaseerden over in lockdown zitten met onze hobby en zonder huishouden.  Daar maakte ik 6 keukenhanddoeken en 16 herbruikbare echte zakdoeken uit een retro flanellen laken van mijn oma. (Rolzomen heeft geen geheimen meer voor mij !)

En toen ..  toen tja.. kregen naaiende vrouwen ineens een superkracht ofzo ?

Het was op zijn minst gezegd vreemd.  “Mondmaskers? Neen dat helpt niet.” Naar “oh help allemaal naaien voor de zorgcentra” EN “het moet met dit patroon en met dit stof en met filter en afkookbaar en …”  Ik vond het allemaal heel erg dubbel. Eerlijk ? Ik stikte er tot op de dag van vandaag een 10tal ofzo. (Witte/begrafenisversies/bloemetjes/kerst/…)   Maar als ik er vandaag één moet dragen is de doorlaatbaarheid van een wegwerpmasker toch nog steeds het grootst.  Dus naar hoofdpijn toe, naar niet te luid moeten roepen enzo, merk ik dat ik vaak grijp naar een wegwerpmasker. Hoe zeer het ook tegen mijn duurzame principes ingaat. Een mondmasker dragen is niet fijn, een monsmasker naaien is ook niet fijn. Elke persoon heeft baat bij een ander model, en voor zij die het nog nooit gedaan hebben, die vouw’tjes .. die zijn echt hels.  Om nog te zwijgen dat je ze moet strijken als je ze wast als je er toch een beetje fatsoenlijk bij wil lopen.

Bovendien deed het continue thuiszitten wat met mijn naai mojo.

Geen naaiweeekends, geen naaivakantie, geen aanmoediging om dingen af te maken, … en ik heb ook ‘geen infrastructuur’. Wat ik daarmee bedoel, ik heb een living tafel die in de hoogte verstelbaar is, ideaal voor patronen over te tekenen of stof te knippen.  Maar dus aan diezelfde tafel moet ook mijn naaimachine/overlock opstaan, maar ook de gezelschapsspellekes in de kerstvakantie, de laptop overdag.

Het is een hobby ‘met rommel’ dat naaien, of allez eentje waar je plaats voor nodig hebt.  En ik heb niet altijd de fut op te ruimen, alles uit te halen, en dan weer op te ruimen. En vaak is het ook een hobby waar je ‘even vast zit’ met iets dat niet lukt ofzo.  En dan heb je wéér een onafgewerkt item.

Maar dus, ik werkte ne pull af die voor mezelf bedoeld was, maar naar de zoon ging omdat het bij nader inzien toch echt een veel te ruim mannenpatroon was. (Zalig zacht van binnen trouwens.. ik heb er wel enkele thuiswerk weken in geleefd in die pull 🙂 )

Ik maakte een handtas uit pure noodzaak (rap rap een boek in de oude handtas gepropt samen met een noodrantsoen drank/alcoholgel/zonnebril/koek en daar stond ik met een kapotte handtas en gescheurde broek in UZ)  Die nieuwe handtas waarvan ik super content was, heeft ondertussen zelf al weer zijn beste tijd gehad, de vulling is er uitgehaald, de vogeltjes gaan af, de sluiting gebruik ik bijna niet, hoewel die zo mooi was. Echt veel buiten gekomen is ze niet.

Als tussendoortje tussen de mondmaskers .. een babykadootje. Patroontje van Griet .. altijd een top kado (zeker als dat dan ook nog eens zo mooi past bij het geboortekaartje)

Ondertussen was het bijna zomer, en hernam ik mijn meerjarig zomerproject: een schaduwdoek met baleinen (ja, daar kropen meters en meters in . En tellen en proberen en meten en nog eens tellen. Het zijn 2 doeken van 7 op 3m ongeveer. Het was een kostelijk project, in fournituren, in uren, maar man .. wat een zalig resultaat !  Ik ben er nog altijd trots op !  (Ge moet dat buiten naaien hé want dat gaat niet IN mijn living met die balleinen. en balleinen in de auto is ook geen lachertje !)

En ik naai’de een kado ! Een dunne kamerjas, hij is iets minder zacht dan ik gehoopt had, maar voor de rest .. tevreden klant, hij moest eens durven 😉

Half juli geloof ik .. vernam ik dat mijn vriendinnen een workshop BH gingen volgen bij de lesgeefster van in februari, en het was toegelaten ! Met 4 naaide ik mijn allereerste BH die gewoon pastte !  Super zot content was ik .. maar ik dierf het gewoon niet posten. Foto’s in ondergoed, of ondergoed zo op de tafel… het is geen zicht. Ik vond het wel reuze om te doen en omdat ik van die eerste kleurkeuze niet 100% overtuigd was, besloot ik verder te doen. Je hebt echt kei weinig materiaal nodig. Dat zijn allemaal kleine stukjes.  Je moet geen hele tafel bezetten. Een ideaal “meeneem” projectje, en je moet zo heel creatief zoeken wat er bij elkaar past.

Eén dag hebben we op veilige afstand met enkele vriendinnen samen kunnen naaien en daar werd een tweede BH en een tweede onderbroek geboren. (of misschien wat later) Want ik ontdekte de #Braugust challenge !  Een dagelijkse vraag/opdracht die je diende te postten overrompelde mijn insta.  Ik keek filmpjes, leerde bij (oa dat ne kousenband ook kan vermijden dat je dijen schuren onder je rok) en besloot voor een bikini te gaan (van hetzelfde patroon als de BH , dan zou het zeker wel passen. ) Ik leerde mijn afgewerkte stukken fotograferen en zamelde mijn moed bijeen om ze te posten. En bestelde ook enthousiast nog wat zwarte kant.

De bikini heeft het -nog- niet gehaald, de instructies over de elastiek maakten rimpels (misschien uithalen ?) en ik vergat een slot te bestellen.

En toen .. viel het stil hé.

Als ik het mij goed herinnerde naaide ik die armen aan dat monstertje , en 2 knijp-portomonneekes  die ik vergat te posten of misschien gewoon niet dierf posten (afgegeven op een coronaproof communiefeest)

Het volgende naaiweekend werd ook afgelast. De workshop uitgesteld.  De dagen werden korter. Met kerst maakte ik secret santa’s op afstand.. en koos eigenlijk hoofdzakelijk voor haken. (Minder materiaal/minder ruimte/minder gedoe.) Hoewel er toch een Baby truitje bijzat (eerste keer zo een enveloppe hals.)  En ook een kerstman mondmasker ! (en enkele geflockte T shirt’s voor de zonen, maar die T shirts waren aangekocht dus dat telt niet é)

Ohja.. ik naaide theezakjes ! En nieuwjaarskaartjes !

Ik deed nog één effort, en legde mezelf deadlines op, in de hoop het naaien te stimuleren.   🙂

‘The sister hood of the travelling pijama’s’ deadline mislukte want ik knipte een mouw tekort (en de elastiek van de broek is te los) En ik dacht, in de laaste week van december, vakantie, mij nog een feestelijke thuis-vier-pull te stikken uit mijn sweaterbox van lottemartens,  maar de stofrichting op de print (en de grootte van het papieren patroon) speelden mij parten.

Maar binnenkort vlieg ik er weer in !

Alleen eerst nog wat opruimen.

zucht

Applaus

Om mijn hoofd leeg te maken,
mijn stramme nek,
mijn verkrampte schouders,
mijn pijnlijke lage onderrug,
moet ik gaan lopen.

-of yoga, dat gaat ook, alleen zijn mijn hersenen soms te actief om echt te kunnen concentreren op de oefening-

Zoals trouwe lezers wel weten heb ik
niet één hielblessure (hielspoor) maar ook een slijtage probleem (fat pat syndroom)
met andere woorden;
Pijn
Tot in het kwadraat.

Niet alleen bij lopen
Ook bij wandelen
Ook bij koken
Bij strijken
Noem iets waarbij een voet te pas komt en ik kon het niet.

Ik deed al een hele tijd van ABC – always be carrying -zoals Kelly zo mooi zei (maar mijn ma al jaren predikte)
Ja schoon woord hé Ma, prediken, ik weet dat je hier meeleest 😉
De trap thuis vermijden, geen 10 keer naar de keuken lopen,..
Minder openbaar vervoer ook (trouwens, auto rijden, ook kei pijnlijk.. de gas .. dat is mijn slechte hiel !)

Maar dus.. dat had een nefaste invloed op mijn conditie en op mijn gewicht. (ne kilo of 6)
Ondertussen zijn we 7 maand,
x beurten bij de kiné,
oefeningen
zalfkes
pillen
tape
nieuwe steunzolen
superbelovende schoenen
later

En het gaat

Of allez

Ik ga

Min of meer dan toch.

Sinds het begin van de quarantaine heb ik mijn fitbit aan en de pijn, het betert.

Dus ik wou eens héél graag mijn kortste jog tour uittesten.

Maar ik had nooit zin,
ik wist dat ik er deugd van zou hebben,
maar wat een berg tegengoesting moest ik wel niet over.

Daar ging ik..

Na 1 km … is er een steile helling.. onder ons minzaam de Mariaberg genaamd, omdat buurvrouw Maria er een keer ten val kwam zoals alleen coureurs vallen, in slomo, patinerend, alsof ze niet tijdig uit haar klikpedalen geraakte , alleen had zij dus geen klikpedalen. Maar kom.. terug naar mijn verhaal want ik ben al helemaal afgeleid.

Ik jog’de TRAAG .. oer TRAAG. De jonge Liesbeth zou naar mij roepen.. “kallef wandelt naar boven dat ga rapper !”

Op die helling keek ik naar beneden, mijn dijen puilden onder mijn short.
ik voelde men kwabber armen tegen mijn borsten kwakken,
ik zag een 40plus middleaged women doen alsof ze een jog’ster was.

En toen besefte ik het .. ik ben dat.
Een middelaged madame met teveel kilo’s en te weinig conditie die al in een eeuwigheid niet meer bewogen heeft en nu op haar eigen adem trapt. Met meer tegengoesting dan ooit , worstelde ik er nog 2 kilometer bij.. Me ondertussen al een beetje zorgen makend over die pijn aan mijn longen (ahja was da geen teken van diene corona?)

De velden maakt plaats voor de terugkeer naar het kleine gehucht waar ik woon.
Een straatje met links en rechts huizen en dan de finish.
Groot was dan ook mijn verbazing dat er mensen buiten stonden.
Aan iedere deur stond wel iemand.
Vreemd, ik jogde hier vroeger altijd langs, en nog nooit zag ik iemand buiten.

Toen ik het eerste huis passeerde viel pas mijne frang.

Het koppel dat daar stond applausseerde en plots deed iedereen mee.

Schaapachtig heb ik nog geroepen..

Danku danku .. dat had echt niet gehoeven.

Zij konden er zelfs mee lachen.

Ik was op de juiste moment . Op de juiste plaats !

Dit loopje na x maand van blessures had een mooiere finish dan de 16 km abdijentocht die ik vorig jaar liep.

Om eerlijk te zijn, dit was de mooi’ste finish die ik ooit liep, en ook al stelde het loopje helemaal niet veel voor, en ook al was dat applaus helemaal niet voor mij. Het was hartverwarmend, want we zitten al x dagen in ons kot, en nog nooit eerder had ik gezien/gehoord dat wij hier ook steun betuigden met de zorg, en nu .. nu liep ik er middenin. Merci !

Naais

42 stuks naaide ik vorig jaar !

Met één naaiweek, 2 naaiweekends, en tussendoor ook wat me-time.. zal dat de finale stand blijven.

Vermits ik nog niet eerder mijn naai’sels “telde” .. kan ik moeilijk vergelijken, maar ik ben tevreden.

Het voelde aan als een productief jaar !

En oke, misschien heeft totaal niemand iets aan mijn naaisels op instagram , maar zelf vind ik het herbekijken wel tof.

Dus dat ga ik zeker nog doen !

Het pronk-stuk van vorig jaar: De handtas !

Het ding waar ik het meest op gevloekt heb: de vakjes portefeuille .

Verder zie ik vooral tassen.

Mijn steeds terugkerend kleedje en dito bloesje.

En eindigde ik met T shirt’s ! (waarvoor ik nog veel stof heb liggen ook)

-ik moet nog wat repeteren op de kragen-

En er zijn ook weer enkele dingen geproduceerd die niet afgeraken (Euheum)

Een hemdjurk die op een circustent lijkt ? een superzachte Trui met een tunnelzak aka ‘voortent’.

Dat zijn dingen waar ik nog wat moet aan sleutelen de komende dagen.

– en binnenkort hopelijk op Instagram geraken –

Op mijn wish list beginnen zich stilaan wel dingen te ontwikkelen waar ik eens werk van zou willen maken.

Zo zou ik dolgraag een mini reeks (3 workshops) van Hari Ito willen volgen rond Lingerie. (onderbroek, pimpen, BH)

En ik wil een sober, eenvoudig, rechttoe, rechtaan kleed op maat van mezelf met 2 figuurnaden voor- en achteraan. Of aparte panden mag ook. Maar echt ‘op mijn maat’.

Voorlopig weet ik niet wie me daarbij kan helpen.. tips zijn altijd welgekomen !

Ik ga ze niet op een lijst voor 2020 zetten. 2021 is ook goe.. en dan kan ik misschien nog eerst wat afvallen.

En mijn kleerkast uitmesten… en mijn juwelen schuif 😉

Och .. als ik al wat tijd vindt tussendoor om iets eenvoudigs te naaien.

Dan ga ik al blij zijn !

Oh nee

“Oh Nee

Oh Nee

Oh Nee”

Het is een donkere mistige ochtend.

Zo eentje waarbij je geen hand voor ogen ziet.

De hond loopt in de dikke brij de straat op en ik hoor iets. Ik trek de leiband wat strakker, en roep de hond dichterbij.

Echt geen hand voor ogen kan je zien. Wat eerst op mummelen lijkt, blijkt een noodkreet te zijn.

“Oh Nee

Oh Nee

Oh Nee”

Ik zie een schim.

Voorovergebogen komt hij mij met een fikse pas tegemoet.

Als hij mij bijna kruist zie ik het..

Met zijn kleurloze haren en felle ogen herken ik hem als de jongen/man die verderop in de straat woont.

Hij doet graag een babbeltje..

Over zijn petekind, zijn werk in de beschutte werkplaats, zijn all-in vakantie. De ‘albino’ noemen de kinderen hem goedbedoeld. Met zijn karakteristieke pas, altijd te voet, hoort hij gewoon bij onze straat.

Maar vandaag is er iets mis.

Ik hoor hem luidop jammeren.

Ik vraag het hem .

Ja,” zegt hij ..” ik stond al aan de bushalte als ik plots dringend moet, dat haal ik nooit.”

Ik keer om, en doe mijn voordeur voor hem open.

Zelden iemand zo opgelucht mijn toilet zien binnengaan.

En bij deze heb ik jullie dan eindelijk ook de ‘na’ getoond hé 😉

Spartelen

Vanboven op een bruggetje sta ik naar beneden te kijken.

Onder mij zwemt een prachtige
maar kleine vis.

Hij is er terug.
Vorig jaar zette ik hem uit en zwaaide trots  ..

Nu zit hij op een dood spoor.
Een zijtakje van de beek die nergens naar leidt.
Zijn vinnen zijn beschadigd zie ik.

Ik vraag me af .. zullen ze herstellen ?
Of zal hij voor altijd een beetje kapot zijn?

Had ik hem beter moeten trainen ?
Ik heb hem geen kunstjes geleerd,
vond hem prachtig net zoals hij was,
ik geloofde in zijn eigen kracht.

Oooh,
wat zou ik hem zo graag vangen.
Hem even in mijn handen houden,
of zelfs terug bij mij thuis, op de kast zetten.
Veilig. In mijn zicht.

Dat kan natuurlijk niet.
Zijn kom is onvermijdelijk te klein geworden,
En mijn armen tekort.

Dus kijk ik.

Er is amper water..
Met al de energie die hij nog in zich heeft, spartelt hij.
Zoals alleen vissen op het droge dat doen.

Komaan .. Roep ik..
Zoek een goei plekje en spring opnieuw .
Laat u even meedrijven met de stroom,
Hier, of hier, is een paadje naar kalmere wateren.

Hij hoort me niet,
dapper gaat hij door.

Mag het een beetje minder zijn ?

Ja.. dat mag !

Voor we hier weer aan de ‘serieuse kost’ gaan beginnen, een héél simpel en lichtzinnig overzicht van 2018, namelijk.. de loopstatistieken !

aantal2018

average2018

Oudjaar 2017 liep ik verloren in mijn gedachten, dus de balans van 2017, krijgen jullie er vandaag ook bij.

aantal2017

De solden zijn begonnen hé, twee voor de prijs van één 😉

En als ik dan deze post er nog even op nalees, blijk dat ik wel degelijk gezakt ben, van mijn standaard 73 workouts per jaar, naar 68.

Nuja.. dat zijn de 5 loopjes die ik in december “gerateerd’ heb..

Geen drama dus…

 

1 januari heb ik wel meteen ingezet met een 8 km loopje zoals het hoort !

Koud    Nat     Miezeren

Velden      Grijs     Donker

een ree’tje dat tegen de draad liep, zo bang voor ons..

Vogelgeluiden

Stilte

en ik die hem doorbrak

ik kon niet stoppen kwetteren tegen mijn nieuw lief

dat ik zo zót content was dat we samen toch onze loopschoenen hebben aangetrokken

en dat er geen betere manier bestaat om het nieuwe jaar in te zetten !

 

Het gaat jullie goed in 2019 !!

Mijn beste wensen !

-x-

 

 

23 juli 2012

Hij stond klaar… de foto van deze menina – heel lang geleden-

in een private gedeelte van deze blog 😉

ooh blijft toch tof hé , herinneringen terugvinden

en zeker als je er onlangs naar zocht

ik maakte hem/haar (?) uit een strijkplank overtrek van de zeeman .. kan je dat geloven 😉   ik kende helemaal niks van tussenvoering en versteviging toen, en ik had er schrik van  *moehahaha*

*6 jaar geleden hadden we dus een glijbaantje en een voetbal goal in onze tuin staan ;)*

misschien is het dan toch waar ?

dat je dingen vindt als je stopt zoeken ? 🙂 :):):):)

de Bambi met puppy oogjes

Weet je, naaien kan best een dure hobby zijn, als je kwaliteitsvolle materialen wil, dan gaat er toch al vlug wat geld naar patronen, stoffen, fournituren.
Bovendien is ‘het naaiwereldje’ wel héél trend gevoelig.. logisch misschien ook, omdat het vaak gaat over kledij/kleuren/stijlen. Dus ik probeer daar zo weinig mogelijk aan mee te doen. Ik naai vaak met wat ik in huis heb.

Toch komen er sommige zaken voorbij die echt té mooi zijn.
Ik weet niet meer wat de gelegenheid was, waardoor ik vond dat ik mezelf en mijn dochter mocht belonen, maar toen dit Bambi paneel uitkwam (jaja dat is nog de periode voor de eenhoorns/ananassen/cactussen/lfamingo’s/..) Wacht, het moet eind 2014 geweest zijn, toen kon ik het dus niet “laten liggen”.

En toen ..
toen startte er een helse zoektocht. Zo’n paneel man.. en een dochter met nen 140.
Ze moest en zou kledij daar uit maken, hoe dikwijls ik ook pushte naar een kussensloop.
Maar ik zag dat niet zitten.. zo’n bambi.. en dat mag dan al niet knal in het midden staan ook niet vind ik.

Een rokje, een kleedje, een blousje, wou ze .. en ik vond wel geregeld iets , ronduit prachtige dingen ook, maar zag het echt niet zitten.
Allez kom .. ik heb eigenlijk gewoon gewacht tot ze zelf ook overtuigd was dat ze té oud is, om iets aan te doen met nen Bambi op. 😊
– En ze een eeuwigheid met een versleten gratis turnzakje rondliep.-

Dus … nu mocht ik eindelijk de schaar zetten in haar lievelingsstofje !

En toon ik jullie het resultaat, snel snel gefotografeerd, de avond voordien klaar, die ochtend meteen mee naar school.  (Ik wil er nog graag een ander koordje in.. maar dat zal zo snel niet zijn, omdat mevrouw de zak natuurlijk al direct op school heeft achtergelaten.)

Sorry not sorry.. maar dus.. na jaren frustratie van .. ‘wat moet ik daar nu in godsnaam mee maken?’  ben ik content met dit simpel afgewerkt resultaat !

Vertel ne keer .. welke zwaar gekoesterde stof blijft bij jullie nog steeds in de kast liggen ? En wat belet je ?

 

 

Liefde is alles

U mag tijdens het lezen van deze post gerust even deze melodie in het achterhoofd houden:

Om te beginnen een bekentenis:

Ik heb dus een 14 jarige zoon en een 12 jarige dochter. Zij slapen samen.

Vroeger sliep de dochter op een kamertje alleen, maar daar was ze een beetje bangetjes. De zoon op zijn beurt, houdt van een rustgevende ademhaling naast zich. Dus was het logisch dat zij twee samen het stapelbed deelden, en niet de jongens in het stapelbed, het meisje apart. Met de ingrijpende verandering die vorig jaar plaatsvond, werd de matras op de grond gelegd.  Naast elkaar slapen is toch zoveel leuker dan boven elkaar.

Met de boedelverdeling ging het stapelbed naar papa, en nu liggen de 2 matrassen nog steeds broederlijk naast elkaar.

Vorige week trok ik hiervoor nog mijn haren uit.

Maandag 22 u – ruzie.

Dinsdag 23 u – gefluister.

ja ze konden er niet uit ’s ochtends

(bedtijd is 21 en 21u30)

maar ik was zelf te fel met mijn eigen zorgen bezig.

 

Woensdag stond ik al wat strenger .. terug te luistervinken aan hun deur.

Wat hoorde ik ? Lise die wou weten waar de kleedkamers waren .. Robbe die haar gerust stelde.

De nodige troost .. bij deze moeilijke overgang, ze gaven het elkaar..

Heb ik hiervoor zo gefrustreerd gereageerd ?

Ze doen dat kei goed mijn (verkleinde) bende !!

Donderdag avond ben ik er met ne grote smile gewoon gaan tussen liggen..

#nu het nog kan !

 

PS u mag de kinderbescherming bellen, maar vergeet toch vooral uw eigen kinderen niet extra te knuffelen vandaag !

 

 

 

 

 

 

 

#Kringloopgeluk

Ik ben zo blij dat ik naai !!

Weet je ..  soms komen er dingen op je pad, het is alsof ze je aankijken met van die zielige puppyoogjes, en je denkt.. ik moet dat meenemen !

kindergordijn

Zo vond ik een kindergordijntje.. 1 euro in de kringloopwinkel, echt té verleidelijk.

Oké … een project(je) vinden voor zoiets is niet altijd even simpel.

Maar ik moet zeggen dat ik al meteen dacht aan de ‘Menina’ van Eloleo.
(Uit het zalige ‘Sew Snappy’ boek trouwens.)

kindertasje

Een tasje op kinderformaat ..  een streling voor het oog !

varkentje

En dus ging ik aan de slag. Ik wou eruit halen wat erin zat 🙂 Aangezien er héél wat jarige nichtjes op de kalender staan, puzzelde en paste ik. Niet zo makkelijk, ik wou de tekening niet in het midden, en op de zijkant ook een figuurtje 😉  De meeste figuurtjes zijn te breed voor de zijkant. En ja, ge moet wat puzzelen voor de hoogte goed te krijgen 😉

hondje

Één naais girl reunie, één naaimarathon, één naaiavond bij mij thuis later.  Kan ik je vertellen dat er 3 klaar zijn ! Nog 2 onderweg en eentje is liefdevol uitbesteed 😉

upcycling

Er zijn er al 2 afgegeven ..

kringloopgeluk

Wie wordt hier eigenlijk niet gelukkig van ???

kringwinkel

De allereerste tas die ik ooit met dit patroontje maakte, raakte blijkbaar nooit enkel private geblogd. En door een computerpanne, kan ik de foto ook niet tevoorschijnhalen, een echte bummer Destijds ook een kadootje voor het – toen nog piepkleine-  metekind. En zo is de cirkel rond zeker ?

handtas

Ben er super tevreden van, van dit upcycling naai project, moesten jullie dat ondertussen nog niet doorhebben. Het was niet eens mijn eigen nostalgisch gordijntje, maar ik heb ze gered.. de diertjes !!

Bedankt Sanne voor het toffe patroon!