den blok

En plots is het daar.

Het ogenblik. Dé moment.

Maandag 14 juni. Gedurende 50 minuten zal ik alleen thuis zitten.
Dochter heeft de 2 eerste lesuren examen, Zoon heeft lesuur 3 tot en met 5 examen.
De rust is weergekeerd. Wie had dat ooit gedacht?

Het lijkt bijna de terugkeer naar Normaal.
De examenperiode is heftig.
Beide pubers staan er niet goed voor.
Ze moeten leerstof en cijfers inhalen.

Ik heb (halve dagen) verlof genomen.

Nooit had ik durven voorspellen dat examinerende Pubers zo in uw vel zouden kunnen kruipen. Zelfs toen we nog een gezin met 5 waren, en er eigenlijk maar 1 echt moest leren.Toen moest er natuurlijk naar het werk gereden worden. Maar ik denk eerder dat het de combinatie van gezond eten, interesse tonen, meeleven met examens die niet goed gaan, peptalk’s geven, en vooral ook streng zijn is.. die me de das omdoet.

Ik kan niet goed streng zijn.
Ik had er zelf een hekel aan.
Ik weet het nog zó goed.
En toch kan ik niet anders.

‘Uw pauzes moeten korter zijn dan uw studieblokken.’
‘Stop met scrollen.’
‘Laat uw Gsm beneden.’
Ik hoor het mezelf zeggen.

‘Het is al 17u hé, hoeveel heb je al gedaan ? Morgen had je 2 vakken hé?’

De goede raad vliegt hen om de oren. Het is me te sterk, ik voel me machteloos.
Als ik voor deze zoveelste keer naar boven ga en hen niet studerend aantref.

Vroeger was het makkelijker, lang voor de examens begonnen konden we in een gesprek bepalen wat we zouden ondernemen om hun schooljaar wat meer kans op slagen te geven.

Dan maakten we afspraken voor het afgeven van laptop/PC. In onderling overleg. Éénmaal en daarna geen gehannes.

Nu staat er veel studiemateriaal online. Missen ze sociaal contact. En als je de laptop afneemt, dan gaan ze wel op de telefoon.

Maar dus ..

50 min gemoedsrust.
50 min stilte.

En daarna begint het weer.

Verlamd

Op Emoshit las ik het volgende :

Ik heb nog geen enkel boek gelezen, terwijl, hoe deugddoend zou een boek kunnen zijn? In de weinige tijd tussen werken, zorgen, de chaos het hoofd bieden, sporten, ben ik zowat verlamd. Wat zal ik eens doen? Welke activiteit van de honderden in mijn hoofd verdient het om nù aandacht te krijgen? Lezen? Gewoon even ontspannen met Grace & Frankie? Yoga? Mediteren? Iets bakken? Hummus maken? Mijn bikinilijn onderhouden? Iets schrijven? OMG, so overwhelmed. Elke keer.

Dat overkomt me dus ook. Ik moet werken van thuis uit.
Als in .. evenveel uren als anders.
Dus extra tijd is er niet.
Ik bedenk dingen die fijn zouden zijn.
Yoga. Lopen. Lezen. Bloggen.
Wat extra opruimen. Poetsen.
En toch.. toch komt het er soms niet van.

Overwhelmed. Dat ook. Beetje blown away. Er is niet echt een referentie kader.
Moeten we relativeren? Moeten we panikeren?
Ja ik ken iemand persoonlijk, die eerst lang thuis ziek was en nu op intensieve ligt.
Een sympathiek man. Maar nee ik wil daar geen medevoelen voor.
Binnenkort kennen we allemaal iemand.
Ik heb enorm veel respect voor zijn vrouw en de verpleging.
Dat wel.

Bovendien wil ik iets zinnigs doen.
Kunnen helpen.
De nietigheid van mijn job irriteert me meer dan ooit.
Deze ‘de nuttelozen’ vond ik dus heel grappig.

Ik kan naaien. Mondmaskers bvb. Maar het is heel duaal.
Is dit iets dat ik graag wil doen, om mij nuttig te voelen, zou dit helpen voor mezelf?
En meer belangrijk voor diegene die ze draagt? Ik hoest al 2 weken. Wie weet verdeel ik virus (met mondmasker).
Het is dat ik het niet weet.

Dus doe ik maar waar ik goed in ben..
leuteren en sfeer brengen bij familie in vrienden. Kaartjes in bus steken bij de buren.
Speelgoed aanbieden dat hier al eeuwen op zolder ligt (voor kids die tot vervelens toe thuis zitten)
en stiekem eenzaam wakker liggen als niemand kijkt.

Dat ook.

 

Bevreemdende tijden

Ik ga dan toch maar in mijn pen kruipen (allez achter mijn klavier eigenlijk)

Het kriebelt al een tijdje om te schrijven ..

over zaaisels,

over naaisels,

over troubles met de pubers,

ruzie met de ex,..

en nu dus over.. Wat Nu ?

Ik volg niet graag nieuws, maar nu moet ik wel.

Ik lees onrust op het internet,

ik hoor onduidelijkheid op de radio,

ik zie paniek in de winkelrekken.

 

En de pubers roepen HOERA !

Maar ik denk AIAIAI .. 5 weken op elkaars lip zitten.

 

We gingen aan tafel gisteren..

en toen ik zei : ik wil regels

over opstaan, douchen, aankleden, taakverdeling.

Toen zei zij : ik wil bij papa.

En dat is oké.

 

Maar we hebben ze .. de regels.

En misschien een beetje overkill, een kruisjesblad.

De horror van ma die altijd maar moet vragen

is er nu al iemand met de hond gaan wandelen ?

die strijd wil ik echt niet aangaan zoveel weken.

Ik moet namelijk werken :

vergaderen, bellen, plannen, analyseren,..

En we zitten samen.. met zijn allen in één huis.

(en één internetverbinding 😉 )

 

Ondertussen delen we leukste meme’s..

ne koala die zielig roept.. het papier is op.

zo cute.. jammer dat ik hem hier niet gepost krijg..

 

En is precies de lente begonnen !

Laat ons allen de tuin in trekken ..  we moeten eerlijk zijn, er zijn niet meer uren in de dag omdat je thuis werkt, maar misschien kunnen we ipv te piekeren gewoon naar buiten kijken ?

Iets zaaien, iets spitten, iets timmeren..

ik begrijp wel..

aan deze post heeft niemand wat.

 

Maar morgen start ik .. yoga / schrijfoefening / lentegelukjes !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zwart – Wit

Opmerkzaam en nieuwsgierig..

Zo voelde ik me toen ik in onze buurgemeente hier en daar een zwarte vlag zag verschijnen. U kent ze wel. Nen stok. Ne vuilzak eraan.

Als vreedzaam protest.

Er waren er 2.

Er waren er 10.

En vorig weekend reed ik langs een andere baan en ik zag er.. 50 ofzo..

Er stond een bord naast.

Uit mijn lood geslagen was ik.

Anderen gebruikten zelfs een trendy pintrest letterbord om hun boodschap duidelijk te maken.

“Neen aan asielzoekers.”

WTF ?

Dit kan niet.

Dit kan NIET !

Ik heb zin om aan elk huis aan te gaan bellen. Als een nieuwe soort getuige van Jehova.. te gaan verkondigen dat dit niet kan.

Het gaat hier over mensen van vlees en bloed. Mensen zoals wij. Die alles hebben moeten riskeren om te gaan lopen. En dan moet jij zo nodig even laten zien dat ze niet welkom zijn?

Schrijf ne brief. Stem Vlaams belang.
Maar in godsnaam .. hangt toch geen vlag aan uwe gevel ?
Een bord met “Ik ben bang en harteloos en iedereen mag het weten” had beter geweest.

Ik schaam me.

Ik schaam me zo fcking hard.

Welke pretentie straalt deze vlag niet uit? Ik ben hier geboren, ik heb hier recht op ?
Please schuif niet samen met mij aan bij de bakker? We leven in 2019 dames en heren.. De multiculturele samenleving is een feit, de bange blanke man, dat was iets van de jaren ’80.

Mijn hoofd kan er niet bij. Hoe leg ik dit uit aan mijn kinderen ?

Vanmorgen fiets ik door mijn eigen dorp.

Ik zie 2 witte lakens .. geknoopt aan winkeldeuren, en ramen..
een symbool voor “de dag tegen armoede”.

Straks fiets ik langs dezelfde route naar huis. Ik hoop oprecht.. dat de witte geknoopte lakens even hard verdubbelen als de zwarte.
Wat zeg ik … dat ze exponentieel toenemen, dat er overal witte lakens hangen.

In gedachte kan ik dan tegen die nieuwkomer zeggen:
Kijk naar die witte … die mensen heten je welkom.

Die zullen je de wegwijzen naar de bib, vriendelijk goeiemorgen toeknikken,
een babbeltje met je slaan zodat je nederlands kan leren..

Er is nog plaats… Hier in onze stad, in onze straat, in ons hart.

Kom maar.. mijn deur staat open !