Mi corona

1 oktober, ik was al even doodmoe,
Was al met nek- en rugpijnen naar de dokter geweest.
Had al een paar dagen later keelpijn.
En toen ik vrijdag begon te hoesten, wilde ik liefst een PCR test.
We zouden namelijk de dag nadien mijn verjaardag vieren met 3 vriendinnen.

De huisdokter had er geen oren naar, een zelftest moest het worden.
Het was een tijd van verkoudheid en griep, en iedereen was net gevaccineerd, het ongeloof was hoog.
(Voor zij die graag details willen: mijn 2 johnson spuiten waren toen al 6 maand geleden.)

De eerste test gaf zwangerschapsgewijs 1 streepje,
net voor ik juichte viel echter mijn oog op dat streepje, het stond bij ‘Corona’ en niet bij ‘Test’. (of is het Test en Controle?)
Nog een bezoek aan de apotheek later, stonden er 2 streepjes,
en moest ik plots wel een PCR. Die dag werd gevuld met angstige telefoontjes, mensen teleurstellen, onduidelijkheid overal.

De kids bij papa moesten daar maar blijven, en angstvallig werd gezocht naar ‘waar heb ik het opgelopen’. En ‘wanneer mag ik uit quarantaine’.
Uitgeput, zere keel van het bellen .. dat wel, maar toen was ik eigenlijk nog ‘in betrekkelijk goeie staat’.

De week die zou volgen werd een hel: Ziek. Doodziek. De mensen van het studieburo kwamen helemaal in ruimtepak bloed trekken. Ik moest continu zuurstof, hartslag, bloeddruk en koorts meten. Op oneven dagen een speekseltest. Op even dagen een bij mijzelf af te nemen pcr test. Tussendoor lag ik in bed. Ziek. Lezen kon ik vergeten. Eten kon ik vergeten. De contact-tracing telefoons waren er teveel aan. Als ik even naar toilet ging, had ik een hartslag van 140 en zat te hijgen alsof mijn leven er vanaf hing. Al gauw bleek dus dat ik best nog meer plannen uitstelde, en nog wat langer alleen thuis uitziekte.

Het was een harde periode, laat me daarover eerlijk zijn.

Zowel het ziek zijn, het alleen zijn, de onzekerheid, als de reactie van je omgeving.

Sommigen wilden zich niet laten testen. Sommigen waren kwaad hoe ik hen(/hun weekendplannen) in gevaar had gebracht. Terwijl ik mij gewoon aan de geldende regels had gehouden. We hadden twee keer samen gegeten de week voordien om afscheid te nemen van collega’s, ik was er wel kwaad voor op mezelf.
Zo leuk was dat niet geweest, waarom heb ik mezelf aan dat gevaar blootgesteld ?
Een paar dagen later bleek dan nog dat ik zelf een collega besmet zou hebben die er nog erger aan toe zou zijn dan ik.

Meermaals ben ik geschrokken van de reacties van anderen.
Gelukkig ben ik ook aangenaam verrast. Iemand die mij brood bracht of iemand die langs kwam met medicijnen, een kaartje met de post.
Een ezel gevuld met kersepitten *hart hart*
Nooit zal ik vergeten uit welke onverwachte hoek het kwam !

Toen ik later het werk hernam, kwam mijn smaak terug, maar mijn concentratie en mijn conditie niet.

Als ik stofzuig; de living en de keuken, dan kan ik die zelfde dag niet meer dweilen.
Het klinkt ongeloofwaardig ik weet het.

Ik wandel met de hond tweemaal per dag
(en kan tijdens het wandelen niet bellen)
Ik loop tweemaal per week (dapper noem ik het zelf)
En ik slaap.. 8 , 10, 12 u per nacht.

Ik ben in staat te functioneren. Mits een dutje hier of daar .
Ik heb bijvoorbeeld al een leuke citytrip Rome achter de rug.
Maar onbeperkte energie heb ik niet.

Het is hier nog steeds doseren.

Sommige mensen slapen samen met ne positieve en krijgen het niet,
sommige mensen hebben geen symptomen en toch de ziekte,
Sommige mensen hopen dit,
sommige mensen projecteren dat.

En allemaal hopen we dat het snel voorbij is.
Als iemand zegt: ‘ik wou dat ik het kreeg, dan hebben we dat ook weer gehad’, dan begrijp ik dat.

En daarom zou ik ook willen vragen, respecteer de andere zijn keuzes, geloof iemand, toon empathie.
Je weet niet in welke situatie hij zich begeeft.

Volgens het boekje

Ik schreef hier al eerder over mijn nieuwe wasmachine, en de zoektocht naar het beste wasprogramma. Zoals een echte analyste heb ik de handleiding van voor naar achteren en van achteren naar voren doorgenomen. Zo las ik voor het eerst dat je hete was toch echt beter met poeder wast, en uitgestelde start of vlekken/voorwas opties ook.

Dus ik trok naar de winkel, voor good old fashioned poeder. Vastbesloten het goed te doen, zocht ik even op hoeveel poeder er nu net in moest. Help… een kind kan de was doen ???

Vermits mijn partner zijn kledij wast omwille van geur, testte hij het stoomprogramma uit met 3 hemden. Tevreden was hij allerminst. Het was lichtjes bevochtigd ja maar meer kon je er ni over zeggen.

Ikzelf zit in het team vuil vuiler vuilst, dus ik ging voor de voorwas. En hoewel ik de instructies strikt opvolgde: vlekken insmeren met vlekverwijderaar, zaten ze er gewoon nog in.

Tot slot: de donkere was, om te beletten dat je restanten waspoeder krijgt, was je zwart apart met speciaal voor zwart vloeibaar wasmiddel, moet je eerst de optie spoelstop gebruiken (tijd tussen wassen en ophangen zo kort mogelijk houden en ik was ´s nachts) en vervolgens spoelen en zwieren met extra water. Gaf volgende resultaat. Ik laat jullie oordelen.

Wasproduct reclames zijn veruit de meeste irritante onder de reclamespotjes (en vaak ook vrouwonvriendelijk) en toch blijven ze het herhalen.. stralend wit, alles proper. Alsof het een mantra is, die je genoeg moet herhalen. Erger nog, als je het maar genoeg probeert, dan lukt het allemaal wel.

Ik geef het op.

Ik doe alles wat ze voorschrijven.

En toch schijn ik het niet te kunnen.

die goeie huismoeder zijn.

 

 

Perikelen van een moderne huisvrouw

De laatste tijd zit het niet mee met mijn karma. Mijn wasmachine sputterde, foutmelding huppeldepup, te weinig water.

Er was anders genoeg regenwater dit jaar.
Ik poetste mijn filters, maar ik zat nog steeds met een ‘aan-en-uit’ springende regenwaterpomp, en een te flauw straaltje.
Ik belde een vakman die hier niet meer durft komen, sinds mijn zonneboiler stuk ging, en hij geen vervanging heeft gevonden voor de motor.
De installatie was vorige zomer geen 10 jaar oud, en toch zijn er al geen vervang stukken meer voorhanden.

Mijn wasmachine moest bij elk programma een keer of 10 herstart worden, ik lette op dat er zeker niemand doorspoelde of ander water verbruikte en zo sukkelde ik nog een tijdje voort. Toen verwijderde ik toch maar die goddamse filters. (En een paar dagen/doorspoelen later, plaatste ik nieuwe.)

Mijn armkracht is niet om over naar huis te schrijven. Dus buiten de hefboom die ik met mijn gewicht in de schaal gooi, heb ik weinig te bieden. Natuurlijk schiet dan dat ding uit uw handen, gevolg, bloedende vingers en ne filter die blijft lekken.

Vervolgens dook een ander zeer op van mijn wasmachine, bij te volle machine .. spuwt hij wel eens al zijn afvalwater in mijn berging. Hoera.

En een nieuw zeer: bij te weinig was, komt er schuim uit de machine onder de deur. Dat is pas echt hoera !

Vervolgens spreidde het probleem zich uit naar de vaatwas (bij nadere inspectie, als de stroomkabel in het water ligt -herinner de nog steeds lekkende regenwaterpomp- springt ‘de plon.’)

Ik ging de koe bij de horens vatten, bereidde mijzelf grondig voor (test aankoop to the rescue).. het was shoppingtime !

Papieren kadobonnen, dus ik wou hem toch in een fysieke winkel kopen, vond eentje waar ik hem 3 dagen later zou hebben , en het was gefixt dacht ik.

Tja tarára. De machine was pas leverbaar na 35 dagen (en zolang kon ik echt niet zonder) ik moest holderdebolder dan toch maar een ander model/merk bestellen. Bovendien zouden ze wel cadeau cheques aanvaarden maar geen ecocheques. Grommel grommel. Waarom zijn dat allemaal machines van 8/9 kg ? Mijn oude van 6kg was echt groot genoeg, wat zou het effect wel niet zijn op zijn verbruik (water/elektriciteit). Ik koos een andere (liet me leiden door een jonge verkoper die volgens mij in zijn heel leven nog geen enkele was heeft gedraaid) en ontevreden over mezelf, tufte ik naar huis.

Ondertussen staat hij hier te blinken, ik waste een eerste ‘wasje’. Waarbij ik 3,5 u moest wachten.. *kuch kuch* ecoprogramma wat ? Ik deed altijd een wasje van 1 of een half uur. Hoe zou dit eco kunnen zijn, als dit zoveel langer duurt ? Tot overmaat van ramp, spoelde de gouden strepen op mijn kleedje mee weg (echt 30° he !!)

En zelfs de letters van mijn looptruitje overleefden dat programma niet ?

Het boekje uitpluizen dan maar, een avond later weet ik dat ik geen programma ‘dagelijkse was’ meer heb, maar een verstopte knop ‘tijd besparen’ die er dan toch voor zou zorgen dat ik programma’s onder de 2u heb. (3u30-één keer duwen 2 u – twee keer duwen 50 min.. huh ?) Blijkbaar heb ik een machine gekocht voor mensen die propere was wassen? Hij heeft zelfs een stoom functie (semi droog – om geuren en kreuken te verwijderen) Volgens mij bestaan er echt 2 soorten mensen: zij die hun kledij wassen omdat je het hebt aangedaan EN zij die na 10 minuten een plek hebben, het ‘exposure’ gehalte van de vlek inschatten en vervolgens nog minstens 3 dagen vlekken toevoegen, tot het onvermijdelijk toch wel gewassen moet worden omdat het niet meer om aan te zien is. Ik zit duidelijk in ‘team vlek’. Wassen als het niet vuil is ? No way, leg maar op de badkamer stapel, dat kan ik nog eens aandoen.

Volgens de instructies moet ik kiezen tussen vlekkenoptie/voorwasoptie/vlekken en voorwas. En moeten AL die opties met waspoeder ipv vloeibaar middel.

Bij vorige machine (whirlpool) had ik echt een zalig goeie ‘fiche’ – één A4, die heel duidelijk van elk programma de combinaties, het verbruik, de waslabels, de mogelijke settings toonde (en zelfs de foutmeldingen) Nu heb ik 20 pagina’s, de verschillen in programma’s worden echt slecht uitgelegd, en er staan geen verbruiksgegevens in. (oké één wettelijk verplicht ‘theoritische’ schema van alleen dat ecoprogramma.)

Om nog te zwijgen van de duur, het is een beetje knopjes duwen, op start duwen, ne minuut of 5 wachten voor uw wasmachinedeur terwijl deze zogezegd hyperintelligente machine al zijn berekeningen doet, en dan pas geeft hij de ‘echte duur’ aan ?

Dat wordt ne zoektocht om die 3 verschillende soorten programma’s die ik deed, te vervangen.

Deze huisvrouw vloekt, als er iemand bij AEG werkt… geef dan ne keer een seintje è !

FOMO

Fomo, The Fear Of Missing Out.
Maak daar, gezien de omstandigheden, maar ‘Missing out’ van.
Ik zou graag ‘the fear’ willen laten vallen.
Ik mis de laatste tijd weer veel.

Wij zeggen wel eens ‘ge hebt niks gemist’ als je te laat komt.
Of er een keertje niet bij kon zijn.
Het is troostend bedoeld, maar eigenlijk is het toch aan de persoon zelf om te bepalen of hij iets mist.

Ik denk dat we spreken van FOMO, als je hét gevoel hebt te moeten kiezen, of dat alles altijd net leuker lijkt als je er zelf niet bij was.
Wanneer de angst om iets te missen groter is, dan het missen zelf. Alsof de hele wereld samen is en jij alleen.
Nee .. ik ben meer het missende type.

Niet het angstige type.
Hoewel ik er soms ook wel gewoon eens wil bijhoren.

Zo lees ik overal blije berichten:

‘Woehoe ! Mijn vaccinatie uitnodiging is er.
Joehoe, ik mag gaan om mijn prik.
Jiepie, de vrijheid is in zicht.’
Ik wacht eigenlijk ook op een verlossende brief.

Maar hier lijkt het wachten, het wachten op Godot.

Er komt geen brief. Er komt geen uitnodiging.

Sinds 5 febr ben ik al ingeënt. Toen kon ik er niet trots op zijn. Het leek ongepast om het te delen.
Toen ik op 5 april een tweede shot kreeg, en de openbaring dat ik in de goeie groep zat, was ik dankbaar en opgelucht, maar de zeldzame keer dat ik het tegen iemand verklapte werd er raar gekeken. Zo precies of ik ‘voor wou steken’ of privileges eiste, terwijl ik alleen maar even wou zeggen: ‘kop op, het vaccin is onderweg’.

Ondertussen blijkt net het lotje dat ik trok (J&J) niet zo ideaal voor jonge vrouwen. (Hoera voor mijn 41, op de valreep oud genoeg.) En zijn de beschermingscijfers niet zo denderend. Terwijl iedereen juicht om zijn 95%, zit ik daar met een schamele 66%.

Het vaccin was in mijn geval GEEN doorbraak naar versoepelingen.

Zowel in februari als in april, bleven de maatregelen strikt. De cijfers bleven slecht, de uitrol van heel het vaccinatie schema leek weken, later maanden te duren. Mijn kids 14,17,20 zullen nog een lange tijd mogen wachten, als ze het al krijgen.

Ik weet het dus niet.

Heb ik nu last van MO of FOMO?
Mis ik het samenhorigheidsgevoel van iedereen die nu in de gevaccineerde club toetreedt?
Mis ik de verlossing die de brief met zich meebrengt? Of de schijn van opluchting eens je afspraak vast ligt?
Mis ik het uitkijken naar …?

Wat ik zeker mis, is het ‘zonder afspraak bij vrienden binnenvallen.’ Last minute zonder plannen. Of de ongedwongen iets grotere groep mensen waarin je vlotjes van het ene tafeltje naar het andere tafeltje gaat. Het dansen op muziek. Het opgaan in een groep en tegelijkertijd toch de mensen observeren. Maar ik ben niet bang, de samenhorigheid, de groep, hij is er nog, en als ik er klaar voor ben, dan gooi ik me er wel weer in.

Eerlijk

De stilte voor de storm.
Ik schreef er gisteren over.
Het examen is niet goed verlopen.
De emoties liepen hoog op.

Teleurstelling, geen zin om nog verder te doen.
Daar kwam bij dat papa liet blijken dat hij in een wereld zonder hen leeft.

Het pikte, ik zag het water in de ogen van mijn dochter.
Ik hoorde de afkeur in de stem van de oudste.
Daarover schrijven probeer ik hier zoveel mogelijk te vermijden. De rechtzaak is opnieuw lopende. En weer maar eens 6 maand uitgesteld.

Het is een zwaard van Damocles. Ik gun hem zijn geluk. Maar het gaat toch iets moeilijker als je ziet dat de kids onder zijn geklungel lijden.
Nu ik plots moet ‘bewijzen’ dat de kids lijden onder zijn gedrag, zet je echt de spotlights op de dingen die fout lopen.

Moet ik bijna noteren, want de lijst is eindeloos.
Ik werd net steeds beter in loslaten en aanpassen.
In last minute mijn plannen aan de zijne aanpassen. In onder de mat vegen van zaken die eigenlijk respectloos zijn.

Voor corona zei ik vaak tegen iedereen die het wou horen:

‘Ik heb de perfecte echtscheiding. We hebben een goed geregeld contract en contact. In onderling overleg kunnen we eigenlijk altijd afspraken maken die voor de kids het beste zijn.’

Wie had toen ooit durven voorspellen, dat er weken zouden zijn waarin ik niet naar het werk zou kunnen gaan, en de kids van bij de ex zouden school-pendelen?

Het huis heeft nog nooit zo leeg aangevoeld. En zelfs al zijn ze er niet, bezorgd ben ik toch. Alsof ik continu ‘permanentie’ heb, een paniektelefoon hier, een last minute opdracht daar. Soms staan ze onverwacht voor mijn deur. Vorige week was ik intens teleurgesteld toen bleek dat, net op het moment dat ik bij de autokeuring stond, de dochter een gesloten garagepoort trof ipv haar fiets op te pikken. Het gevoel tekort te schieten. Te falen.

De onzekerheid over ‘in welke staat’ de pubers terugkeren, en of ze zich weer maar eens, snel kunnen aanpassen als ze terug zijn. De totale vrijheid daar, het studeren en de strenge regels hier.

Het weegt. Voor iedereen. Maar kom. Ik hoorde gisteren van wijzigende plannen, dat ze 8 weken dus hier zullen zitten. Het laatste weekje studeren bij papa gaat niet door. Zijn vakantie gaat voor. Ik (en zij) schakelen dan maar weer.

den blok

En plots is het daar.

Het ogenblik. Dé moment.

Maandag 14 juni. Gedurende 50 minuten zal ik alleen thuis zitten.
Dochter heeft de 2 eerste lesuren examen, Zoon heeft lesuur 3 tot en met 5 examen.
De rust is weergekeerd. Wie had dat ooit gedacht?

Het lijkt bijna de terugkeer naar Normaal.
De examenperiode is heftig.
Beide pubers staan er niet goed voor.
Ze moeten leerstof en cijfers inhalen.

Ik heb (halve dagen) verlof genomen.

Nooit had ik durven voorspellen dat examinerende Pubers zo in uw vel zouden kunnen kruipen. Zelfs toen we nog een gezin met 5 waren, en er eigenlijk maar 1 echt moest leren.Toen moest er natuurlijk naar het werk gereden worden. Maar ik denk eerder dat het de combinatie van gezond eten, interesse tonen, meeleven met examens die niet goed gaan, peptalk’s geven, en vooral ook streng zijn is.. die me de das omdoet.

Ik kan niet goed streng zijn.
Ik had er zelf een hekel aan.
Ik weet het nog zó goed.
En toch kan ik niet anders.

‘Uw pauzes moeten korter zijn dan uw studieblokken.’
‘Stop met scrollen.’
‘Laat uw Gsm beneden.’
Ik hoor het mezelf zeggen.

‘Het is al 17u hé, hoeveel heb je al gedaan ? Morgen had je 2 vakken hé?’

De goede raad vliegt hen om de oren. Het is me te sterk, ik voel me machteloos.
Als ik voor deze zoveelste keer naar boven ga en hen niet studerend aantref.

Vroeger was het makkelijker, lang voor de examens begonnen konden we in een gesprek bepalen wat we zouden ondernemen om hun schooljaar wat meer kans op slagen te geven.

Dan maakten we afspraken voor het afgeven van laptop/PC. In onderling overleg. Éénmaal en daarna geen gehannes.

Nu staat er veel studiemateriaal online. Missen ze sociaal contact. En als je de laptop afneemt, dan gaan ze wel op de telefoon.

Maar dus ..

50 min gemoedsrust.
50 min stilte.

En daarna begint het weer.

Donker

Na elke winter komt de lente.
Na elke nacht komt de zon weer op.

Sommigen zeggen dat het het donkerste is, net voor de zon op komt.
Dàt is niet waar. Ik zet elke dag mijn wekker en sta grommelend op.

Ik hoop op rood. Roze. Oranje.
Daar doe ik het voor.

Voor de zon op komt wordt het al licht.
10 tinten licht.
Ik probeer het exacte tijdstip te bepalen.
Is ze er al ? is ze er al ?

Ik spiek op de druivelaar.
De laatste.
Hij is weg bespaard.

Hoe gaan we binnenkort de dagen nog kunnen bijhouden ?
Geen dagelijks flauw mopje, om de sfeer erin te houden.
Geen mythisch feit over het hol van pluto
Dat ik vervolgens in de vriendengroep gooi, omdat we een vriendin hebben die echt in dat hol woont.

Op die druivelaar staat droog een uur vermeld.
8:45u staat er vandaag.

Ik was er. Binnen. Veilig achter de ruit.
Het was geen droog uur.

Regen Storm Grijs.

Of je opstaat om 7u of om 10u
vandaag maakt het niet uit.

Rukwinden.
Storm Bella.
Geen naam voor een storm, als je het mij vraagt, maar niemand vraagt het mij.
Waarom zijn we begonnen met stormen namen te geven ?
Lijken ze daardoor liever ? Bella deed me ooit denken aan een koe.

Ik weet het nog. De juf van het 4de leerjaar was bevallen en mijn ma vroeg, hoe heet het babyt’je schaapachtig antwoordde ik : ik weet het niet meer, maar het was ne koeiennaam.

Nu dacht ik eerder aan één of ander disney prinses. Met een grote baljurk zo.
We zouden hem kunnen gebruiken als paraplu, zo de koepelvormige variant.

De geplande wandeling, met voorlezen nieuwjaarsbrief en overhandiging kado zal niet kunnen doorgaan.

Het heeft geen zin om een plastiek zeil aan mijn pergola te spannen. Het blijft geen 10 minuten hangen.
De emoticon ballen zwiepen heen en weer in de laurierstruik.

Ja, ik heb mijn lichtjes buiten gehangen dit jaar. Geen gedoe met vallende naalden.
Zoekende naar nieuwe lichtjes, kwam ik er achter dat mijn oude lichtjes buiten mochten.
Enkele dagen later, toen de puber de slinger aanzette, activeerde hij per ongeluk een flikker stand.
Iets wat ik normaal niet zou kunnen verdragen, nu werd ik er blij van.
Zoveel onverwacht geluk dat ik gewoon in huis had.
Ik moest het enkel ontdekken.

Vandaag blijf ik dus binnen, en in plaats van te grommelen dat het weer 20 tinten grijs is,
dat ik toch altijd vakantie heb in de week dat er geen reden is om de wekker te zetten,
zet ik mij een tas zelfgedroogde thee in die mooie kop die ik kreeg van een vriendin,
doe ik mijn kersenpittesloefkes aan (van een andere vriendin)
en wacht ik wel. Loslaten, het waait wel weer over.

Binnenkort is er wel weer een ochtend waarop ik de zon letterlijk boven het huis van de buurman zie piepen… ja, ja, nu is ze er !

Ik zal op die moment naar de klok kijken,
en één van de laatste blaadjes van de scheurkalender trekken
met een triomfantelijke grijns.
2020

we survived.

Corona middelbaar

Ik voel me een beetje zielig vandaag.
Weeral een weekend thuisgebleven.
Voor niks natuurlijk.
De puberzoon was “negatief”
Samen met de hele klas.

Dat het resultaat pas zondag om iets na middernacht beschikbaar was
en dat ik daardoor het frieten eten met mijn moeder en broer gemist heb, is een bittere pil.
De commotie/emotie rond de beurtrol ligt me nog vers in het geheugen.
Volgende kans.. 11 oktober.

Ik kan het lijstje van gemiste dingen aanvullen.
Zo was het eigenlijk ook dit weekend ijsland citytrip met de ex-collega’s .
Voor de 3de keer Uitgestelde naai workshop kleed op maat, uitgesteld Concert van maart.
Allemaal tot een nader bepaalde datum uitgesteld.

Bovendien wou ik niet passief afwachten op een telefoontje, dus heb ik alle hens aan dek gezet om toch maar te kunnen inloggen met mijn zoon zijn E-ID.(verschillende pc’s, hardware/software/its me app/.. )
Het was niet helemaal vruchteloos, zoektocht gestart zaterdagavond, zondag om 13 u zat ik erin 😉
Uiteindelijk zijn de test resultaten verschenen om 23u45 .. om 00.02 kregen we een smartschool notificatie.
(en neen.. ik zat op die moment niet meer te refreshen.. om 11u ’s ochtends was zowat de “gaan we of niet” deadline. Om 13u nog even de .. zullen we nog even gaan voor een boswandeling/dessert?.. maar geen resultaten = thuisblijven)

Het blijft een moeilijk iets, naar de positieve dingen kijken.

De onzekerheid.

Gaan we de kotstudent laten komen ofniet ? -ja, hij was al onderweg en moet echt propere was na 2 weken weg te zijn-
Komt mijn Partner of niet? -nee, zijn kids waren ook bij hem-
Gaan/kunnen/mogen we iets doen ? -nee, de zin is er zowiezo niet-
Een gezelschapsspel dan ? Met de zoon in ‘afzondering’, zou dat lukken ? geen kaarten. een online game? ‘among us’ bleek héél tof te zijn.
(discussiëren, bluffen, liegen, strategie,.. ik versta niet waarom mijn pubers dat zo graag doen, wat mij betreft is er daar al genoeg van in het dagelijkse leven))

Moet ik echt naar de hondenschool ? De dochter die ook liever online les wil deze week, want het leven is niet eerlijk, zij moet zelfs vandaag door de regen fietsen.
De klasgenote die ziek was, bleek al een week thuis te zitten voor ze positief testte, dus gelukkig is er helemaal niemand besmet.
Maar de nieuwe regels zijn nog niet van toepassing (startten op 5 oktober) dus de zoon gaat deze week online les volgen, en wordt dan later op de week nog eens getest, en in tussentijd geen hobby’s en contacten beperken.

Zowiezo was er al een regeling van sommige lessen (bio/fysica/chemie) online te volgen op school, omdat de vakleerkrachten in het labo niet genoeg afstand had kunnen houden van een ziek geworden leerling uit het 6de jaar de week voordien.

Zie je ze daar al zitten ? een lokaal 16jarige leerlingen mèt mondmasker.. samen naar het schermpje staren voor in het lokaal ?
Ik kan me nogal wat practical jokes bedenken. Ze zijn braaf die tieners, ongelooflijk braaf.
Maar wie in godsnaam heeft die regels bedacht ? (mondmaskers aandoen in de klas, niet op de koer ? oke.. na de eerste zieke dus ook WEL op de koer.)

Hoe gaan we die mengelmoes van sommige leerlingen van thuis (risicogroep, of even aan het kuchen), meesten in school, soms leerkracht thuis,.. kunnen volhouden?

Hoeveel van die thuis-leer-weken gaan we nog tegemoet?

Hoe ga ik die ‘help ik heb slechte punten, concentreren lukt me gewoon niet’ meltdowns overleven? (de dochter)
Hoe vind ik de balans tussen ‘kan je gamen en les volgen tegelijk?’preken en loslaten?(de zoon)
Hoe beslis ik als moeder of mijn kids symptomen hebben en mogen thuisblijven?

Moe ben ik .. en het is nog maar maandag.