Slijk

Misschien moet ik het kort houden ? Het zit namelijk zo,  ik hou niet van zondag avonden.

En al helemaal niet als ze ‘de vooravond’ aankondigen van iets wat Verandering heet.

Bovendien had Frank het beloofd :  ‘Zondag zal de beste dag van de week worden.’

Zondag DROOG . Start Zonnig zelfs, later op de namiddag bewolking.

Ik zag het helemaal zitten; van die diepblauwe luchten, hier en daar een wit wolkje.  Handschoenen, muts, dikke, proper gewassen jas. Het mistige wolkje dat je zelf uitstoot als je uitademt, ik was er klaar voor !

Opstaan om 8u30, samen met de zon, om geen seconde te missen.

Koud was het, bitterkoud, de lucht donkergrijs, de bodem slijk. Onze hond is een liefhebber van water en plassen, maar voor deze ‘brij’, die nu toch al een dikke week aanhoudt, haalt hij ook zijn neus op. Vragend kijkt hij mij aan: moet ik hier echt WEER door ?

Afspraken wachten niet, dus dan toch maar snoeien. Toen ik later met de wagen door een supergrijs landschap reed, kwekte de radio nog vrolijk: op vele plaatsen zijn er opklaringen. Voor mij ook, dacht ik, alsjeblief voor mij ook . Mijn beurt komt nog.  11u , het kan nog net  !

Op de planning: een loopje, een wandeling met nieuwjaarsbrief en de kids ophalen en verwelkomen. 

Mijn lief waarschuwde me dat de wandeling door het Haacht’s  broek zou gaan : “Je weet toch ? Een broek is altijd nat.”   Hij loog niet. De vele ‘deze wandeling is enkel toegankelijk met laarzen van meer dan 30 cm’  bordjes, de slijke wandelaars die ons tegemoet kwamen. Uiteindelijk moesten we de uitgestippelde wandeling verlaten.  Het lichte ‘zeveren’ stopte wel snel. Dus de wandeling bleef uiteindelijk toch min of meer droog, hoewel het een voortdurend evenwicht zoeken was.

Hoe goed de bedoelingen ook waren, deze avond goot het terwijl ik de kids hun bagage in- en uitlaadde. Mijn vaste pc crashte, de puber zijn pc crashte (en zonet zijn glazen behuizing, in millioenen stukjes uit elkaar sprong.)

We modderen maar wat aan, en zo is die zondag ook voorbij.

Morgen starten we een ‘samen week’ en ik in een nieuw team.

Hopelijk krijg ik snel vaste voet aan grond !

Streaks

Een aaneensluitende ketting zonder onderbreking. Zo zou ik ne ‘streak’ omschrijven. Concreet gaat het natuurlijk over ne dagelijkse foto op snapchat. Vooral door tieners. Vaak een zwart vlak met ‘gm’ goeiemorgen.. of ´streaks´ of ´gn´ goedenacht.

Snapchat, ik ben er eigenlijk te oud voor, ik zie de fun er ni van. Ik zag hoe men dochter vlotjes haar account/pwd doorgaf om toch maar niet dat vlammetje op te geven als ze 24u er niet opkon. Want van 200 plus hups naar 0. *drama*

Maar corona doet wat met ne mens.. en van maart tot juni dompelde ik me onder. Ik postte dagelijks ne foto van de hond naar alle neefjes en nichtjes. In de zon. In zetel. Op stoel. op wandel. in water. Er was altijd wel wat. En ze stuurden berichtjes terug. Soms een heel palaver, soms gewoon een hartje. Soms hun kat /hun hond. Soms de ma die aan tv kijken was 🙂

Af en toe wisselde ik af met de kip en haar kuikentjes en op ne lege avond experimenteerden we de leut van filters .. en lieten we helemaal gaan met cameo’s.

En toen was het genoeg en vergat ik het.

In september begon de noodzaak om terug consequenter te gaan lopen. Dus ik begon “ne streak”. Start 2 run gewijs liet ik er wel steeds 1 max 2 dagen tussen. En ik nam me voor GEEN één keer over te slaan. Ik kruiste aan en telde de aaneensluitende ketting. En toch was het enorm frustrerend. Ik liep een toerke van nog geen 3 km.. elke 2 dagen.. en het lukte me niet een keer.

Soms liep ik veel te snel 20 min en was dan kapot.. soms kon ik mezelf overtuigen dat het beter ging .. toch zeker 5 minuten lang…  Ik foeterde op mezelf .  Ik liep eigenlijk tot ik van mezelf op adem mocht komen, was altijd enorm teleurgesteld, herpakte en liep dan maar weer verder.

Kortom het was geen avance. Het beterde niet. Er is geen wedstrijd, er is geen DOEL.

Vorig jaar liep ik voor een droom (die 15 km abdijentocht) nu loop ik omdat het moet.

Eind september heb ik dus terug de hulp ingeroepen van ‘the one and only’ Evy Gruyaert.  (Kan iemand haar alsjeblief eens een medaille geven?)   oke.. ik foefelde een klein beetje. Ik begon aan les 5. Dat was nodig voor mijn ego. Terug naar x keer 2 minuten lopen ? ik ? ja dus. 

Ik wou een schema, waar ik me moest aan houden, dan ging het vast beter gaan. iemand die me zou zeggen NU wandelen en NU NIET.

Ik had de eerste lessen wat problemen met dat spul op mijn gsm, hoorde het niet als ze zei dat we mochten wandelen. Of had wat parcour over aan het einde. “oh ziedewel” zei mijn ego. “die lessen zijn te min voor je conditie je kan nog  meer.” Ik had ook geen zin maar .. het idee, dat het een ‘peace of cake’ zou zijn. 25 min de moeite niet om je loopschoenen uit te halen. Trok me erdoor. 

Komaan volhouden. Ze kan het zo mooi zeggen Evy !

En nu zit ik hier. les 15. sinds les 13 kan ik niet meer mee. 3 keer 5 minuten.. en bij de 3de keer moet ik wandelen. (opgeven zeg maar) les 14 werd dat 6 minuten en nu vanmiddag 7 minuten. ik ben diep gegaan en ben gaan spieken. volgende week wordt een herhaling van deze week.. dat feit.. houdt me op de been. 

Ik dacht echt “even vlotjes dit oppakken” en 10 km lopen tegen het einde van dit jaar. 

Niet dus. 

Maar laat me gewoon focussen op de energie die ik heb.

kijk ik zit hier .. en ik schrijf. 

en mijne streak.. die loopt … !

 

 

 

Applaus

Om mijn hoofd leeg te maken,
mijn stramme nek,
mijn verkrampte schouders,
mijn pijnlijke lage onderrug,
moet ik gaan lopen.

-of yoga, dat gaat ook, alleen zijn mijn hersenen soms te actief om echt te kunnen concentreren op de oefening-

Zoals trouwe lezers wel weten heb ik
niet één hielblessure (hielspoor) maar ook een slijtage probleem (fat pat syndroom)
met andere woorden;
Pijn
Tot in het kwadraat.

Niet alleen bij lopen
Ook bij wandelen
Ook bij koken
Bij strijken
Noem iets waarbij een voet te pas komt en ik kon het niet.

Ik deed al een hele tijd van ABC – always be carrying -zoals Kelly zo mooi zei (maar mijn ma al jaren predikte)
Ja schoon woord hé Ma, prediken, ik weet dat je hier meeleest 😉
De trap thuis vermijden, geen 10 keer naar de keuken lopen,..
Minder openbaar vervoer ook (trouwens, auto rijden, ook kei pijnlijk.. de gas .. dat is mijn slechte hiel !)

Maar dus.. dat had een nefaste invloed op mijn conditie en op mijn gewicht. (ne kilo of 6)
Ondertussen zijn we 7 maand,
x beurten bij de kiné,
oefeningen
zalfkes
pillen
tape
nieuwe steunzolen
superbelovende schoenen
later

En het gaat

Of allez

Ik ga

Min of meer dan toch.

Sinds het begin van de quarantaine heb ik mijn fitbit aan en de pijn, het betert.

Dus ik wou eens héél graag mijn kortste jog tour uittesten.

Maar ik had nooit zin,
ik wist dat ik er deugd van zou hebben,
maar wat een berg tegengoesting moest ik wel niet over.

Daar ging ik..

Na 1 km … is er een steile helling.. onder ons minzaam de Mariaberg genaamd, omdat buurvrouw Maria er een keer ten val kwam zoals alleen coureurs vallen, in slomo, patinerend, alsof ze niet tijdig uit haar klikpedalen geraakte , alleen had zij dus geen klikpedalen. Maar kom.. terug naar mijn verhaal want ik ben al helemaal afgeleid.

Ik jog’de TRAAG .. oer TRAAG. De jonge Liesbeth zou naar mij roepen.. “kallef wandelt naar boven dat ga rapper !”

Op die helling keek ik naar beneden, mijn dijen puilden onder mijn short.
ik voelde men kwabber armen tegen mijn borsten kwakken,
ik zag een 40plus middleaged women doen alsof ze een jog’ster was.

En toen besefte ik het .. ik ben dat.
Een middelaged madame met teveel kilo’s en te weinig conditie die al in een eeuwigheid niet meer bewogen heeft en nu op haar eigen adem trapt. Met meer tegengoesting dan ooit , worstelde ik er nog 2 kilometer bij.. Me ondertussen al een beetje zorgen makend over die pijn aan mijn longen (ahja was da geen teken van diene corona?)

De velden maakt plaats voor de terugkeer naar het kleine gehucht waar ik woon.
Een straatje met links en rechts huizen en dan de finish.
Groot was dan ook mijn verbazing dat er mensen buiten stonden.
Aan iedere deur stond wel iemand.
Vreemd, ik jogde hier vroeger altijd langs, en nog nooit zag ik iemand buiten.

Toen ik het eerste huis passeerde viel pas mijne frang.

Het koppel dat daar stond applausseerde en plots deed iedereen mee.

Schaapachtig heb ik nog geroepen..

Danku danku .. dat had echt niet gehoeven.

Zij konden er zelfs mee lachen.

Ik was op de juiste moment . Op de juiste plaats !

Dit loopje na x maand van blessures had een mooiere finish dan de 16 km abdijentocht die ik vorig jaar liep.

Om eerlijk te zijn, dit was de mooi’ste finish die ik ooit liep, en ook al stelde het loopje helemaal niet veel voor, en ook al was dat applaus helemaal niet voor mij. Het was hartverwarmend, want we zitten al x dagen in ons kot, en nog nooit eerder had ik gezien/gehoord dat wij hier ook steun betuigden met de zorg, en nu .. nu liep ik er middenin. Merci !

Balans

Als ik de balans opmaak van 2019, dan stel ik vooral vast dat het een pijnlijk jaar was.

Eentje waarin er weer rug en nek kiné nodig was. Weer een keer pijnstillers voor die vreselijke kaak/tandpijn (met deze keer 24u non stop overgeven omdat ik slecht reageerde op de medicatie)

Mijn ontstoken hielvetkussens, zo mogelijk nog erger dan mijn hielspoor, kluisteren me al sinds september aan mijn zetel.

2000 stappen per dag max. Ga ik daarover dan heb ik een week pijn. Dat is dus ..niks .. als in.. van perron naar werk. Damn.. Ik ben er over. Dat wordt zittend koken straks.

Het was nochtans goe begonnen.

Ik hou namelijk niet zo van loop wedstrijden. De massa.. het lawaai. De drukte.. Maar wel van uitdagingen. En ik had mezelf voorgenomen.

Ooit loop ik de 16 km lange abdijentocht. Als tiener wandelde ik hem. (Met mijn allereerste lief.. zeg.. die het telefonisch uitmaakte de dag voordien 🙂 good old times. )

Maar kom.. de natuur.. de kempen ze riepen !

Qua afstand was 13 km het langste dat ik ooit liep. Meer hoeft het voor mij eigenlijk niet te zijn. Ik train over de middag. Men pauzes mogen niet teveel tijd innemen… mor zo ene keer 16.. om te bewijzen dat ik het kan?

En ik werd dit jaar 40.. dus werd het misschien wel eens tijd.
– Hielp trouwens ook dat men lief nen 20 km loper is 😉 –
Dus.. ik maakte mij een trainingschema van 14 weken.. dat ik 10 weken volhield. (12km… yes!)

Men lies gaf op.

Noodgedwongen rust.. eind april..begin mei.

Maar ik wilde men plannen niet helemaal laten varen. Dus 17 dagen voor de wedstrijd deed ik nog eens van 6-10-7-12 km .. en toen was ik er klaar voor… allez eigenlijk niet, maar kom. Ik heb de lies gevoeld. Bovendien vond ik het toch wel te smalle paadjes met teveel volk. En heb ik er niet zoveel van genoten als ik gedacht had.

Maar ik heb ze gedaan. Die 16 km..

Op 1 u 43 min.. en toen rustte ik.

Meer dan een maand.

En toen nog wat.

In de zomer jogde ik terug wat.. maar nooit meer dan 7km.. en toen ik in september terug wat gas wou geven was de (andere) hiel daar.

De plaatselijke natuurloop van 10km doe ik graag in het najaar. De kerstcorrida.. vind ik gezellig.. goeie reden om enkele tandjes bij te steken.

Maar niet dus… 62 workouts .. 408 km.

stats2019

In kilometers moet het niet echt onder doen voor andere jaren.. maar ik had deze balans eind september al kunnen opmaken… en dat pikt.

En dat ik zelfs niet kan wandelen.. dat ook.. men stilte .. men ontsnapping pardon ontspanning.

Daarom is er één ding wat ik de komende dagen iedereen toewens !!

Een goeie gezondheid !!
Het is niet zo erg wat ik heb,
het toont alleen aan: fysiek is een kaartenhuisje.
Kus uw pollen. Wees dankbaar.
Elke keer je je voetjes uit je bed zet en niet meteen tegen het plafond knalt van de pijn.
Elke dag dat het ‘ça va’ is.
Elke pas dat je zet.

Een lichaam heeft veel onderdelen,
en veel ervan zijn essentieel.

Geniet ervan !

Enjoy your body, use it every way you can
Don’t be afraid of it or what other people think of it
It’s the greatest instrument you’ll ever own
Dance, even if you have nowhere to do it but your own living room

van Baz Luhrmann https://www.youtube.com/watch?v=ocxEgpGPjsw

PS Hij zegt ook :

Be kind to your knees
You’ll miss them when they’re gone

maar niets van versleten vetkussens !! 😀

Mag het een beetje minder zijn ?

Ja.. dat mag !

Voor we hier weer aan de ‘serieuse kost’ gaan beginnen, een héél simpel en lichtzinnig overzicht van 2018, namelijk.. de loopstatistieken !

aantal2018

average2018

Oudjaar 2017 liep ik verloren in mijn gedachten, dus de balans van 2017, krijgen jullie er vandaag ook bij.

aantal2017

De solden zijn begonnen hé, twee voor de prijs van één 😉

En als ik dan deze post er nog even op nalees, blijk dat ik wel degelijk gezakt ben, van mijn standaard 73 workouts per jaar, naar 68.

Nuja.. dat zijn de 5 loopjes die ik in december “gerateerd’ heb..

Geen drama dus…

 

1 januari heb ik wel meteen ingezet met een 8 km loopje zoals het hoort !

Koud    Nat     Miezeren

Velden      Grijs     Donker

een ree’tje dat tegen de draad liep, zo bang voor ons..

Vogelgeluiden

Stilte

en ik die hem doorbrak

ik kon niet stoppen kwetteren tegen mijn nieuw lief

dat ik zo zót content was dat we samen toch onze loopschoenen hebben aangetrokken

en dat er geen betere manier bestaat om het nieuwe jaar in te zetten !

 

Het gaat jullie goed in 2019 !!

Mijn beste wensen !

-x-

 

 

Chaos

Morgen is het een ‘grote dag’..  we hebben namelijk een afspraak met de notaris over de EOT.  En ik ga eraan kapot.  De druk dat dat met zich meebrengt kan ik niet verwoorden. We zijn al ruim een maand aan het onderhandelen .. met gesprekken elke 2/3 dagen en we komen eigenlijk niet dichter bij elkaar. Het zit in een impasse, en telkens ik nog maar denk dat ik er dringend werk van moet maken, breekt het angstzweet mij uit. Ik ben er niet klaar voor.. het laatste gesprek vorige week gaf aan dat een compromis lang nog niet in zicht is. Oh man, ik wil deze miserie dicht doen, ik wil stoppen, ik wil er vanaf !

De tegenpartij weet natuurlijk dat ik het achter de rug wil hebben, en maakt daar handig gebruik van om de druk nog wat te verhogen.

Of die druk nu echt is, of ik ze alleen maar voel, wil ik in het midden laten, maar wat er zich nu in mijn hoofd afspeelt.. dat wil je niet weten. De gedachten razen tegen 1000 km per uur door. Laat ik je even meenemen.

img-20171008-wa0002-2099142911.jpg

10.15u oh lap.. daarnet was het nog 8 u .. overslapen dus .. geen hondenles. laat me dan maar meteen gaan joggen. oh wacht… verse lakens.. ik hou van naar lente geurende lakens.  Doet me denken aan dat filmpje van Frieda over haar guilty pleasure.. oh Frieda Van Wijck .. ik ben ne fan.. die rare trappen in leuven, herinner ik me ook nog ..  zijn er eigenlijk mensen die geen fan van Frieda zijn ? Er kan vast nog wel wat meer in dat wasmachine… wat hemden van de zoon, oh en misschien nog wat ondergoed van de dochter. Oh mijn sport-BH waar is die..

oh zalige zon, misschien moet ik het kippenhok schoonmaken ? en zou het al tijd zijn om groenten plantjes te kopen ? ohja het haar van mijn benen scheren, dat moet ik definitely ook doen, en de was vouwen die al zolang op de strijkplank lig..  lap.. Nu gaan dat toch 2 machines worden, en eigenlijk … hangt er nog was in de garage .. die komt eigenlijk nog bij die te vouwen stapel. en dju hé.. die wasmand vol met proper goed hebben de kids ook nog niet weg gezet. en damn.. nu dat je het zegt.. heb ik hier 2 lichte machines gewassen en ik had me eigenlijk zo voorgenomen dat de donkere was dit weekend aan de beurt was.

Al lopende, oh ik moet die muziek stoppen, ik moet die vogeltjes kunnen horen.. wat een prachtige dag is het wel niet.. ik heb echt alles om gelukkig te zijn ! Hopelijk zitten de kids niet binnen vast in dat piepklein appartementje.. allez stoemmen hond, volgt nu toch eens.. die moet ook nog een nieuwe afspraak voor vaccinatie. oh mannekes hoe ga ik toch alles kunnen betalen ..  oh ik heb geen boodschappen gedaan.. sebiet nog rap als ik thuiskom misschien .. de aardappelen zijn op, wat gaan we eten vanmiddag ? ben eens benieuwd wanneer de kids gaan thuis zijn.. 19 u was gezegnd .. oh een lijstje van wat er in de diepvries zit, dat heb ik nodig.  En de DVD’s/CD schijf opruimen, dat kan ik ook nog doen.  Die kast daarnaast ook trouwens, die met de foto’s..  en die kapotte schuif.. en dat gevallen gordijn, dat zou toch ook goe zijn als dat terug omhoog hangt, ik erger me daar zo aan.

yoga.. ik ga moeten yoga doen sebiet. het belooft een prachtige dag te worden maar mijn hersenen kunnen niet stoppen, hoe ga ik hier in godsnaam ooit van kunnen genieten ?

allez nu is het al 12u30.. die boodschappen kan ik wel op mijn buik schrijven, rap die was omhoog buiten, dju het is koud.. komaan eerst die douche .. ik moet een douche.. en mijn benen scheren .. en dan eten koken… oke.. focus liesbeth focus.. wat moet er nu echt ?

35uur zalig lenteweer zonder kids.. hier moet je toch van genieten.. allez .. wat geeft er nu het meeste plezier.. sebiet even in de zon gaan zitten met een tas koffie .. dat moet ik ! Allez waarom is kiezen toch altijd zo moeilijk ? Zou ik ne boek kunnen lezen, zou ik daar mijn gedachten kunnen bijhouden? Is dat dat lente weer dat me zo .. ik moet vanalles doen maakt ?

13u 20.. ik sta nat, volledig naakt en hongerig in de badkamer als de dochter belt:

MAMA mogen we alsjeblief vroeger naar huis?

moja men kind. kom maar, ik versta het

 

 

 

 

 

 

De dag dat ik volledig in het zwart gekleed ging joggen

(Vandaag dus)

Nu moet je weten..  ik ben ‘niet van hier’.  En dat zorgt soms voor vreemde toestanden. Wij wonen nu in ‘Haspengouw’ en kempense boerin zijnde, heb ik moeten wennen. Hier wordt er bijvoorbeeld ‘geschoten’.  Vooral bij opkomend onweer om de fruitbomen te beschermen,… of om vogels weg te jagen,.. en in de herfst doen ze hier ook van ‘jacht’.

Ondertussen ben ik het al gewoon om al joggende wat knallen op de achtergrond te horen.. en normaal gezien kleed ik mij er op. Oranje, roze, knal groen, kbc blauw.. mijn looptrui’tjes hebben alle kleuren van de regenboog. Gezien worden, als jogger te midden van alle velden, ik vind het belangrijk.  Maar deze morgen dacht ik.. kom het is licht, en terwijl de puber en de hond het nodige onderricht genieten, trek ik een keertje naar het kasteel (vooral het omliggende bos) net over de taalgrens, .. In bed ’s ochtends hoorde ik het gieten maar ondertussen was de hemel opengetrokken, er kwam zomaar een zonnetje piepen.

Toen ik het betonstrookje ruilde, voor een klein smal nat paadje.. voelde ik de bui al hangen. Een grote mechelse scheper ‘sloeg aan’.. zoals mijn moeder zou zeggen.  Man, wat een lawaai was me dat.. zelden een hond zo hard horen bassen. Hij gaf ook niet meteen op. Toen pas viel het me op dat hij 1. los was 2. iets hevig rinkelde en 3. dat er precies twee security mannen naast stonden.

Nog niet echt verontrust jogde ik er semi rustig langs…  ik was het bos nog niet uit, of ik kwam nog een indrukwekkend exemplaar tegen, wederom geflankeerd door 2 stoer uitziende deze keer in fel rood geklede mannen.  Terwijl ik dacht .. oesje.. van waar dat rood ? en.. dat zijn toch geen jacht honden ? kwam ik bij de vijver uit. Ik was niet langs de hoofdingang gekomen.. zou het terrein gesloten zijn vandaag ? Mijn gedachten maakten een loopje.. mijn hart sloeg enkele tellen harder..

Het veld was met lint afgespannen en daar waren een twintigtal mensen met stokken het terrein aan het uitkammen.  Weer hoorde ik gebas.. Mijn fantasie sloeg op hol..  die mensen zoeken iets .. oesje.. wat zou er gebeurd zijn .

Verderop stonden nog enkele honden te wachten om te mogen starten, ik had schrik één of andere geur spoor te misleiden (en een hond achter mijn aan te krijgen) De zweetdruppels liepen van mijn voorhoofd..  in mijn beste frans heb ik dan toch maar even gevraagd of het niet stoorde als ik nog een rondje liep.

“Ne t’inquiète pas, on exercise aves les chiens de recherche.”

 

 

De balans *

Versleten schoenen,
een arbeidsongeval in de zomer,
een iets te optimistische uitdaging, dat was 2016.

Met de verandering van werk en het gebrek aan middagloopjes ..
vind ik dat het allemaal nog meevalt..
Zie hier de statistieken:

73 workouts.. exact evenveel als in 2014 en 2013 !

zo toevallig zeg  (of zou daar nen bug in sportstracker zitten ??)

running2016

de kilometers zijn toch fel aangedikt* tov de vorige jaren.. 463 km..

En het laatste loopje van het jaar deed ik vandaag :

running2016b

ik trainde treinde vandaag in sportoutfit in mijn eentje naar Leuven, alwaar ik in de bondgenotenlaan opmerkte dat alle mensen sportschoenen droegen.. het regende .. iedereen was nat.  het was me-time van de vreemde soort, geen supporters, geen loopmaatje maar ik, een rondje en mijn boek ..

20161226_123109

en toen .. toen kwam de zon !

*ja de weegschaal is ook weer wat aangedikt dit jaar *sht*

PS het naaioverzicht hebben jullie nog te goed