Out of the blue

Waarschuwing: Relaas van ons eerste ´terrasje´.

Warm. Heet eigenlijk. Ne 17 jarige. Lievelingseten Pizza. Verjaren terwijl je moet studeren. Al 2de jaar op rij zonder vrienden. Horror. Maar kom. Wij hebben in ons dorp een goeie pizzeria. Met een piepklein terrasje. Dus reserveerde ik. Daags voordien. 18u. Nog snel een toerke met de hond. Helderblauwe lucht.

´Iedereen klaar? We zijn weg!´

Laf weer. Dat wel. 18u stipt. We stappen in de auto. Drup. Drup. Dikke zware ploffen op het autodak. Wat is dat? De zon schijnt.

18u05 we komen aan. Ondertussen spreken we van ´drashen’. Een watergordijn scheidt ons van de pizzeria. De parasols te klein. De stoelen en tafels nat.

19u. Het stopt met regenen. Met een nat gat maar volle maag verlaten we het terras. Het is nog steeds laf. Het zal tot 21u duren eer er een echt onweer komt met betrekken en donkere wolken en donder enzo.

Maar ons gereserveerd tijdstip terrassen, was nu eens een schoolvoorbeeld van ´out of the blue´. Geen wolkje aan de lucht. Prachtig blauw. Zo onverwachts als het gekomen is, is het ook gestopt. Heel plaatselijk. En toch .. een uurke lang nattigheid. Net boven dat terras.

Wij gingen óók naar het Terkameren bos.

Gisteren hoorde ik op het radio journaal dat er 9 manifestaties zouden zijn in Brussel waarvan er 3 verboden waren.  (Aanhangers van Jürgen Conings, Internationale mars tegen coronaregels in Europa, en La Boum 3)   Raar dat we altijd focussen op wat niet mag.  Welke 6 wél toegelaten werden kwam niet aan bod, dus ik zocht het even voor jullie op:

  • Zorgpersoneel
  • Vredesbeweging Midden-Oosten
  • Aanhangers Koerden
  • Pleitbezorgers voor Oeigoeren
  • Pleitbezorgers mensenrechten in Turkije
  • Tegenstanders van Wit-Russische regime

Klinkt in mijn ogen al een stuk positiever.   Maar wat is nu mijn verhaal ? 

Mijn Lief zag in de knack deze advertentie:

Niets speciaals voor u waarschijnlijk, maar in een ver verleden werkte ik in dat gebouw van ‘de royal belge’. Correcter zou eigenlijk zijn om te zeggen: ik werkte voornamelijk in het IT gebouw er vlak naast. Het was verbonden door een ‘passerelle’.  Lunchen en vergaderen, parkeren, de kids in de zomer afzetten, dat gebeurde in het bronzen Kruis, omringd door vijvers en wandelpaadjes.

(google maps gaf me onderstaande foto)

Ooooh wat was ik jong (en naïef en ambitieus) in die tijd.

Ik herinner me nog haarfijn de sollicitatie. Zo gaf ik nog borstvoeding aan nummer twee toen ik de vraag kreeg: Ja maar hoeveel kinderen ga je nog kopen ? We willen niet dat je teveel afwezig bent.  Verschillende carpool teams passeerden de revue, vooraleer we konden gedelokaliseerd en daarna zelfs thuis konden werken. Van een jong afgestudeerde kempense boerendochter naar een brusselse pendelaar’ster die meteen in een 100% franstalig team belandde.

Het moet dus ook méér dan een decennium geleden zijn, dat diezelfde persoon aan mij vroeg: ‘Ga je over de middag niet mee lopen in den bos?’   Ik moet nogal verbrouwereerd gekeken hebben als antwoord want tot op de dag van vandaag zegt mijn Lief: ‘Gij dierf gewoon niet, gij bangschijt.’ Alsof ik zijn goeie bedoeningen in vraag trok. 

Vermits het nog steeds tijden zijn waar er bitter weinig te doen is, trokken wij dus naar de vorstlaan. Ik hoopte een blik te werpen op het zwembad. (foto van het immokantoor) Jaja de ramen daar dat was refter  !  Daar zat ik wanhopig mijn best te doen om te kunnen volgen in de ‘wie wordt multimilionair’ van de walen. Nam ik afscheid van een collega met een hersentumor. Kregen de veel te jonge kids een croissants voor ik ze op hun kousevoeten in de opvang dropte.

Aansluitend zouden we een bos wandeling maken, mijn Lief zou tonen dat dat bos van Tervuren, tot aan het Zoniën woud gaat. – En dat ik geen schrik moest hebben 😉 –

Groot was onze teleurstelling.

Ons bezoek aan Doel was er niks tegen. 

Verlaten.  Kranen. Afval.  Overwoekerd. En die nieuwe appartementen dan ? 

Het bleek één promotie stunt te zijn. De foto’s zijn ‘plannen’. Het IT gebouw is net neergehaald en  één hoop steen/metaal. De werken waren net gestart.

Van een opendeurdag was er geen sprake.

En aangezien het de hele dag bleef gieten, hebben we het ook maar op een kleine wandeling gehouden. Door en doornat waren we na 3 km.

Om de beurten elk een slippertje op het modderige pad was voldoende.

Even installeerden we ons nog op ons eerste terrasje, maar de parasol was te klein, de wind te koud en de regen véél te nat.  We hielden het dan maar op een ‘trip down to memory lane’.

Slijk

Misschien moet ik het kort houden ? Het zit namelijk zo,  ik hou niet van zondag avonden.

En al helemaal niet als ze ‘de vooravond’ aankondigen van iets wat Verandering heet.

Bovendien had Frank het beloofd :  ‘Zondag zal de beste dag van de week worden.’

Zondag DROOG . Start Zonnig zelfs, later op de namiddag bewolking.

Ik zag het helemaal zitten; van die diepblauwe luchten, hier en daar een wit wolkje.  Handschoenen, muts, dikke, proper gewassen jas. Het mistige wolkje dat je zelf uitstoot als je uitademt, ik was er klaar voor !

Opstaan om 8u30, samen met de zon, om geen seconde te missen.

Koud was het, bitterkoud, de lucht donkergrijs, de bodem slijk. Onze hond is een liefhebber van water en plassen, maar voor deze ‘brij’, die nu toch al een dikke week aanhoudt, haalt hij ook zijn neus op. Vragend kijkt hij mij aan: moet ik hier echt WEER door ?

Afspraken wachten niet, dus dan toch maar snoeien. Toen ik later met de wagen door een supergrijs landschap reed, kwekte de radio nog vrolijk: op vele plaatsen zijn er opklaringen. Voor mij ook, dacht ik, alsjeblief voor mij ook . Mijn beurt komt nog.  11u , het kan nog net  !

Op de planning: een loopje, een wandeling met nieuwjaarsbrief en de kids ophalen en verwelkomen. 

Mijn lief waarschuwde me dat de wandeling door het Haacht’s  broek zou gaan : “Je weet toch ? Een broek is altijd nat.”   Hij loog niet. De vele ‘deze wandeling is enkel toegankelijk met laarzen van meer dan 30 cm’  bordjes, de slijke wandelaars die ons tegemoet kwamen. Uiteindelijk moesten we de uitgestippelde wandeling verlaten.  Het lichte ‘zeveren’ stopte wel snel. Dus de wandeling bleef uiteindelijk toch min of meer droog, hoewel het een voortdurend evenwicht zoeken was.

Hoe goed de bedoelingen ook waren, deze avond goot het terwijl ik de kids hun bagage in- en uitlaadde. Mijn vaste pc crashte, de puber zijn pc crashte (en zonet zijn glazen behuizing, in millioenen stukjes uit elkaar sprong.)

We modderen maar wat aan, en zo is die zondag ook voorbij.

Morgen starten we een ‘samen week’ en ik in een nieuw team.

Hopelijk krijg ik snel vaste voet aan grond !

Gemis

Ik mis u, man met de kleurrijke schoenen op de trein. Ik mis u, vrouw, met de vele zakjes en tasjes naast me in de coupé. Ik mis uw goeiemorgen, conducteur met de warme stem. Ik mis uw guitige ogen aan de ontvangstbalie. Ik mis de helemaal roodaangelopen jog´ster die ik kruis tijdens de middag pauze. Ik mis de naarstige poetsvrouw die ik bedank voor ik naar huis vertrek.

Ik mis .. onbekende mensen. Ik mis gelaatsuitdrukkingen.

Ik mis mensen zoals u en ik.. onderweg naar… met hun eigen dromen verlangens en bezorgdheden.

En bovenal mis ik mezelf. Wie ik ben, door de ogen van anderen. Wie ik ben voor de andere en wie ik ben met de andere.

Thuiszijn met mezelf. Werkt als een vergrootglas waar alleen het ik lijk te bestaan. Ik heb genoeg van mezelf. Moest het mijn lief zijn, ik maakte het uit.

Niet gezien

De saaiheid van het dagelijkse leven bereikt een hoogtepunt.  Of moet ik dieptepunt zeggen?

Ik haal een opvouwbaar tafeltje uit en creeëer zo een buro’tje aan het raam.

De hele week zal ik vergaderen/innoveren/onderhandelen met zicht op winterkoningjes, roodborstjes, vinken , mussen en zelfs een ietsiemieneminimuisje.

Ik geef aandacht aan wat ik zie,

aan wat ik hoor,

aan wat ik voel.

Niet gezien.

Zo voel ik me.

Onopgemerkt.

Achter het raam.

Soms ben ik blij, licht euforisch zelfs.

Ik stuiter door de woonkamer als een botsbal.

Ik dans , ik zing, niemand reageert.

Ik roep, ik bel en niemand hoort mij.

Geluk dat niet gedeeld kan worden, dat is het niet.

Toch is het er.

Ik zal het onder een stolpje zetten en het koesteren.

Ik zal het warm houden tot de lente er weer is.

Tot de dagen weer langer zijn, het licht weer warm ,

de straling weer krachtig.

Iedereen die het zoekt: hét geluk,

Het is hier bij mij . Kom kijken ! Kom vlug ,

sebiet is dat ieniemieniemuisje weer weg.

Gaan lopen

Ik vertelde hier al eerder dat het lopen niet ging.

Toch deed ik het,  omdat het moest.

Op 13 december had ik , in mijn dromen, met al mijn voormalige loopmaatjes afgesproken voor een privé georganiseerde thuisloop.  In mijn gedachten zag ik de bende zo voor mij, allemaal mensen die elkaar niet kennen maar die mij tijdens mijn leven aaan ‘lopen’ doen denken, of waar ik kort of lang, nen tijdlang samen mee trainde. Ze samen brengen, ze soep geven, ze zien.. het leek me tof.

Tuurlijk deed ik het niet, het mag niet.

Meesten lopen allang niet meer. Iedereen heeft zijn eigen uitdagingen. Maar dus .. ik vond een partner in crime !  

Die 5 km met mij wou lopen als ‘doel’.  Dus ik hield mijn trainingschema vol en ging voor de ultieme loop (euheum) en daarna liep ik nog één keer.

Wat bracht me tot de volgende stand van 2020: 

74 workouts, 301 km , 35 uren

(in aantal workouts, 10 meer dan 2019, ik heb er trouwens al 3 jaar van 73 workouts opzitten 

Het goede nieuws is, geen pijn meer aan de hielen. 

Geen reden meer om niet te gaan eigenlijk.

Als ik loop, dan douche ik, en voel ik me meteen pakker beter dan vooraf.

Het is alleen zo verdomd moeilijk vertrekken in je eentje.

Ik durf van mezelf beweren dat ik eigenlijk ne goeie coach ben voor iemand anders, alleen mezelf coachen.. dat lukt maar niet. Ik denk dat ik te koppig ben. 

Maar kom, laten we afspreken dat dweilen ook lopen is,  en dan zal ik mij nu aankleden en dweilen?

De kerstvakantie zit er weer op. Wij starten,     nog steeds thuiswerkend, mèt beurtelings thuisonderwijs. Geen poetsvrouw hier. Dat wil dus zeggen, altijd iemand in het net te kleine huis aanwezig, altijd een beetje vuil hier, wat rommel daar of neen , we gingen dat gezellig noemen zeker? Of anders moet ik daar toch maar even van gaan lopen ? 

De meeste mensen deugen

Een net iets té stevige werkdag, van thuis uit,
aan de pc gekluisterd.

Hij eindigde in het herbeluisteren van mijn eigen gemaakt filmpke,
bah, nen demo opnemen, en help, zo verschrikkelijk om uzelf te horen.
Uiteindelijk heb ik de tekst uitgeschreven en ben ik gegaan voor één opname.
Je kan opnames blijven maken (en ik kon het ook blijven uitstellen 😉 )

Het resulteerde in onmiddellijke, barstende hoofdpijn.

Gelukkig had ik ’s middags tijd genomen om de spruitjes die de hond had vernield, verder te oogsten en stond het eten snel op tafel.

Maar mijn opluchting was van korte duur, er stond een “family call” op het programma.

We zijn aan het brainstormen voor een virtueel kerst familie-opdrachten spel, met 6 gezinnen is het onmogelijk om dit jaar samen te komen.
En ik had dit gat wel graag gevuld. Verschillende leeftijden, verschillende interesses, verschillende visies,..
ik moet er geen tekening bij maken dat mijn kaars helemaal op was, toen het wat vorm kreeg.

De hoofdpijn was soms sluimerend op de achtergrond maar vlamde met momenten hevig door.
Nog even neertypen welke creatieve opdrachten er door mijn brein flitsen en ik kon mijn bed in.

Wat ben ik blij dat ik die opname toch op de valreep nog gemaakt had.
want als ik die ochtend nadien wakker word, merk ik het meteen,
dat wordt weer een migraine dag in de donkere.
Staren naar een lichtbak gaat op die momenten echt niet.

Ik die zo snak naar daglicht en zon moet noodgedwongen,
overdag slapen, en alles dicht laten.
Na een halve dag niksen heb ik het wel gehad.

Lezen lukt niet, de letters dansen over het blad.
Maar in een helder moment herinner ik ..
oh die boeken voorlees app met zijn 14 dagen gratis proef periode !
(Storytel dus)

Ik begin aan een grote portie pompoen soep,
echt koken en eten zal niet lukken. Maar soep lukt vast wel.

Terwijl ik soep maak luister ik naar Rutger Bregman.

Waauw mijn hart.
“De meeste mensen deugen”

Ik wil het meteen kopen en aan iedereen laten lezen.

Het is wel een speciale beleving zo, je laten voorlezen, je moet de nodige concentratie aan bod leggen.

Maar kom, ik ben zo blij dat ik deze app op die verspilde dag uitgetest heb,
of moet ik eerder zeggen, ik ben zo blij dat ik kon luisteren toen ik niet kon lezen.

Maar het allerbelangrijkste ..

Lees dat boek.

Liefst vandaag nog.

Alsjeblief.

Dit Boek Moet Verspreid Worden !

(ik heb nog 11 uur luisteren te goed )

Streaks

Een aaneensluitende ketting zonder onderbreking. Zo zou ik ne ‘streak’ omschrijven. Concreet gaat het natuurlijk over ne dagelijkse foto op snapchat. Vooral door tieners. Vaak een zwart vlak met ‘gm’ goeiemorgen.. of ´streaks´ of ´gn´ goedenacht.

Snapchat, ik ben er eigenlijk te oud voor, ik zie de fun er ni van. Ik zag hoe men dochter vlotjes haar account/pwd doorgaf om toch maar niet dat vlammetje op te geven als ze 24u er niet opkon. Want van 200 plus hups naar 0. *drama*

Maar corona doet wat met ne mens.. en van maart tot juni dompelde ik me onder. Ik postte dagelijks ne foto van de hond naar alle neefjes en nichtjes. In de zon. In zetel. Op stoel. op wandel. in water. Er was altijd wel wat. En ze stuurden berichtjes terug. Soms een heel palaver, soms gewoon een hartje. Soms hun kat /hun hond. Soms de ma die aan tv kijken was 🙂

Af en toe wisselde ik af met de kip en haar kuikentjes en op ne lege avond experimenteerden we de leut van filters .. en lieten we helemaal gaan met cameo’s.

En toen was het genoeg en vergat ik het.

In september begon de noodzaak om terug consequenter te gaan lopen. Dus ik begon “ne streak”. Start 2 run gewijs liet ik er wel steeds 1 max 2 dagen tussen. En ik nam me voor GEEN één keer over te slaan. Ik kruiste aan en telde de aaneensluitende ketting. En toch was het enorm frustrerend. Ik liep een toerke van nog geen 3 km.. elke 2 dagen.. en het lukte me niet een keer.

Soms liep ik veel te snel 20 min en was dan kapot.. soms kon ik mezelf overtuigen dat het beter ging .. toch zeker 5 minuten lang…  Ik foeterde op mezelf .  Ik liep eigenlijk tot ik van mezelf op adem mocht komen, was altijd enorm teleurgesteld, herpakte en liep dan maar weer verder.

Kortom het was geen avance. Het beterde niet. Er is geen wedstrijd, er is geen DOEL.

Vorig jaar liep ik voor een droom (die 15 km abdijentocht) nu loop ik omdat het moet.

Eind september heb ik dus terug de hulp ingeroepen van ‘the one and only’ Evy Gruyaert.  (Kan iemand haar alsjeblief eens een medaille geven?)   oke.. ik foefelde een klein beetje. Ik begon aan les 5. Dat was nodig voor mijn ego. Terug naar x keer 2 minuten lopen ? ik ? ja dus. 

Ik wou een schema, waar ik me moest aan houden, dan ging het vast beter gaan. iemand die me zou zeggen NU wandelen en NU NIET.

Ik had de eerste lessen wat problemen met dat spul op mijn gsm, hoorde het niet als ze zei dat we mochten wandelen. Of had wat parcour over aan het einde. “oh ziedewel” zei mijn ego. “die lessen zijn te min voor je conditie je kan nog  meer.” Ik had ook geen zin maar .. het idee, dat het een ‘peace of cake’ zou zijn. 25 min de moeite niet om je loopschoenen uit te halen. Trok me erdoor. 

Komaan volhouden. Ze kan het zo mooi zeggen Evy !

En nu zit ik hier. les 15. sinds les 13 kan ik niet meer mee. 3 keer 5 minuten.. en bij de 3de keer moet ik wandelen. (opgeven zeg maar) les 14 werd dat 6 minuten en nu vanmiddag 7 minuten. ik ben diep gegaan en ben gaan spieken. volgende week wordt een herhaling van deze week.. dat feit.. houdt me op de been. 

Ik dacht echt “even vlotjes dit oppakken” en 10 km lopen tegen het einde van dit jaar. 

Niet dus. 

Maar laat me gewoon focussen op de energie die ik heb.

kijk ik zit hier .. en ik schrijf. 

en mijne streak.. die loopt … !

 

 

 

my perfect day -28 maart

Omdat het al een paar dagen niet goed met me gaat, deel ik hier mijn dagboekfragment van 28 maart.   Ik had mijn kids een week moeten missen, was intens eenzaam tijdens die niet quarantaine periode, en plots waren ze allemaal terug en hoewel we eigenlijk niet veel samen deden, was er een gevoel van verbondenheid, dat ik zo heb neergeschreven:

Dit was hem. dé moment dat ik zou schrijven dat ik gelukkig ben. 
GIsteren dacht ik het ook.
Vandaag, ben ik het zeker !
De gelukkigste dag van mijn leven.
Dat moet vast een teleurstelling worden morgen, maar vandaag dus niet.
Neen ik liep niet.
Neen ik yoga’de niet.
ik wandelde zelfs niet met de hond en ik zaaide geen dingen.
Ik kocht NIKS
ik kwam niet van mijn erf.
En toch was dit hem.
de perfecte dag..
niet dat alles perfect liep.

Zo zette ik koffie en mezelf in het zonnetje , om 2 uur later koffie in mijn bestekschuif te vinden.
Toen ik deze opruimde, ontdekte ik dat pubers geen stofzuigerzakken kunnen vervangen, dus kon ik heel de stofzuiger met een tandenborstel te lijf gaan.
(Bij het googlen over hoe die filter er dan weer in moet, ontdekte ik plots waar dat vreemde raster voor diende dat ik onlangs weggooide omdat ik TOTAAL geen benul had waarom dit dingetje al zolang ongebruikt in de garage lag. ) De oudste kieperde daarna nog -niet voor het eerst- frietvet in de garage (frietvet OVERAL)

Kom, ik had koffie in pijama op mijn terras, ik las , at fruit en kletste bij met mijn zussen aan telefoon terwijl ik onkruid wiedde. Tegen de middag haalde ik 2 pubers uit bed die burito brunch maakten.
We luisterden. We praatten. De grootste fikste de-eigenlijk-niet-kapotte decoupeerzaag (waarmee ik al een hele week aan het sukkelen was) Ik versneed hout, ik snoeide in mijn kippenhok. Ik rolde gehaktballen. en toen we die eindelijk gegeten hadden was ik doodop.

De dag werd afgerond met Peter Pan de movie en de geur van mijn lief die nog in mijn bed hing.

Een Windje

Eindelijk…
er schijnt licht te zijn
aan het begin en het einde van de dag.

We hebben precies geen echte vorst gehad. Nog niet in elk geval.
En ook niks Wit dit jaar. (formerly known as ‘sneeuw’)

Sinds de dag dat de hemel op ons hoofd viel ben ik altijd een beetje bang voor wind (en gigantische hagel) dus ik ben blij dat vorig weekend achter de rug is.

Een buikgriepje, een wissel van werk, puberende kids, discussie met de ex,… het lijkt alsof er hier niet veel leuks te vertellen viel.

Toch zijn er toffe dingen !

Zo mag op nummer één, mijn lief ! Hoera ! Ondanks het feit dat zijn job momenteel ook veel onzekerheid geeft, is hij er.
Altijd. Hij is er.
Zelfs al is hij er niet. (want ja halftijds kids enzo)

We gingen samen naar Brigitte Kaandorp, die hilarische puberverhalen heeft, en leuke anecdotes over ouder worden. Gelukkig heb ik geen ervaring met het ‘met de minder mobiele oudjes samen naar het tuincentrum’, grappig was het anders wel!

Ik zaaide al een beetje voor. Mijn pa gaf me een Ali express groei spotje en dat werkt !! Mijn zaden kiemen (voor het eerst) .. zo blij als een kind .. en toen.. dacht ik neen.. die scheutjes gaan veel te zwak zijn dus ik zette hen een dagje buiten en de sla ging meteen dood .. oepsie. Och tijd genoeg.

Mijn witloof wortels zijn ook veel te klein (vorig jaar buiten gezaaid) maar ik heb ze desalniettemin dapper opgepot.. elk blaadje is er één he?

Mijn serre droom was eigenlijk gepland voor 2020, maar ik ga realistisch zijn en mikken op herfst voor de plaatsing. Ik probeerde al wat meer fruitbromen te plaatsen (oude appelrassen, pruimen, .. ) en daarbij merk ik, niks gaat zonder slag of stoot. Uuuuuren kiezen, offline kijken, graven,.. er kruipt tijd in en altijd is er wel iets dat tegenwerkt. Nu dus .. de ondergrond die puin blijkt te zijn. Gelukkig was de kweker ook net die dag vroeger dicht, dus moeten we ons niet haasten.

Het bloemenveldje dat ik er naast wou, moet ook wijken. En zo is er wel voor elk mogelijk plan gauw een streep erdoor. (De hielblessure speelt nog steeds, niet lopen, niet wandelen. Om niet helemaal zot te worden, ben ik terug aan de yoga met Adrienne.. dag 17 al !)

Ik denk dat ze er stilaan terug zijn.. de plannen. Een beetje energie om terug al te kunnen dromen.

Wat denk je ?

Verticaal uien oogsten dit jaar ?
https://haalmeeruitjetuin.be/haal-meer-uit-je-tuin/kneepjes-en-trucjes/verticaal-uien-telen-veel-oogst-weinig-plaats-nodig –> Toffe site hé?  je kan blijven lezen, en dat is hier dichtbij !
Bio saffraankrokussen ? https://www.sativus.com/nl/
En pioenrozen (oké deze gewoon uit nostalgie en voor de bij’tjes.. we bezichtigden graefswinning vorig jaar.. echt de moeite )
https://graefswinning.be/nl/

maar nu eerst.. een eerste kervelsoepje !