Online Kerst

Ik ga het niet onder stoelen of banken steken.  Ik ben een geboren kempendochter die in haspengouw woont, met 2 broers en 2 zussen. Ik kan alleen maar constateren dat wij blijkbaar een zeer gelukkige jeugd hebben gehad, want op de jongste nog-maar-net-uit-huis telg na.. hebben wij allemaal een poging gedaan dat aantal kinderen te evenaren.

Dat maakt dat wij een 25+ familie zijn.

Bovendien zijn wij zo een familie die elke zondag naar de heimat terugkeert om frietjes te gaan eten bij moeke.   Laatst genoteerd denk ik februari 2019.

Je hebt er oorstoppen voor nodig, dat moet ik toegeven, maar de liefde en energie die je ervan krijgt is dan ook niet te onderschatten.

En nu zitten we elk in ons eigen bubbel.

Ja dat pikt.

En nog geen beetje.

“Even samen gaan wandelen. ” dat zit er door de afstand niet zomaar in.  En hoewel er in het begin wel veel gebeld en ge video beld werd, voel je de afstand toch.

Het plagerige namentrekken, de opdrachten die moeten bepalen wie zijn pakje eerst open mag doen, de nieuwjaarsbrieven… dit jaar dus niet.

Mijn pubers mogen het vooral niet laten zien, want zij moeten stoer zijn. En zich afzetten tegen alles wat hun moeder uitspookt, maar reken maar dat zij ook de grote bende missen. (Alsook hun hobby’s, hun vrienden,… regering doe aub ook eens een versoepeling voor de 14 tot 20 jarigen.. plieess?)

Maar dus deze keer, zochten wij hén op, op voor hen bekend terrein. Online gaming.

We deden een “discord” feest.  Startende met een kerstige teamfoto .. van “de rappe rendieren”, team ‘er is nooit genoeg dessert ‘ tot de “l.0.Z.3.R” of ‘team broccoli.’

We lieten ons gaan; jongleerden met kerstballen, componeerden nieuwe kerstliederen, kweelden om ter langst jinglebell. Hielden een pauze, waarbij iedereen in zijn kerstigste pijama moest omkleden.. pakten elkaar in als kerstkado, verkleedde ons in een ander familielid, stapelden onszelf tot ne kerstboom, knutselden kerststukjes, bottleflipten met chocomel.. en toen zochten we kadootjes in elkaars huis.

Geheel in de kerst stemming waren er geen verliezers, enkel winnaars. (Elk gezin won een leuk gezelschaps spel, dus we konden de knotsgekke dol komische avond nog verder zetten in onze bubbel.)

Voor diegene die zich afvroegen hoe het verlopen is.. goed.

Het vroeg wat voorbereiding maar het was een fijne namiddag .

Het was niet zoals anders, maar het was méér dan geslaagd.

Alleen het mislukte kerstdessert : een baksel dat ik altijd persé voor de eerste keer wil proberen op de 24ste .. dat ben ik totaal vergeten.  Zou ik dan toch wijs en verstandig geworden zijn ?

Nee joh ..  volgende zondag ga ik voor Appelbeignets !!

(in mijn buitenfrituur hé. zot content van dat tafeltje mét uitzicht)

 

 

my perfect day -28 maart

Omdat het al een paar dagen niet goed met me gaat, deel ik hier mijn dagboekfragment van 28 maart.   Ik had mijn kids een week moeten missen, was intens eenzaam tijdens die niet quarantaine periode, en plots waren ze allemaal terug en hoewel we eigenlijk niet veel samen deden, was er een gevoel van verbondenheid, dat ik zo heb neergeschreven:

Dit was hem. dé moment dat ik zou schrijven dat ik gelukkig ben. 
GIsteren dacht ik het ook.
Vandaag, ben ik het zeker !
De gelukkigste dag van mijn leven.
Dat moet vast een teleurstelling worden morgen, maar vandaag dus niet.
Neen ik liep niet.
Neen ik yoga’de niet.
ik wandelde zelfs niet met de hond en ik zaaide geen dingen.
Ik kocht NIKS
ik kwam niet van mijn erf.
En toch was dit hem.
de perfecte dag..
niet dat alles perfect liep.

Zo zette ik koffie en mezelf in het zonnetje , om 2 uur later koffie in mijn bestekschuif te vinden.
Toen ik deze opruimde, ontdekte ik dat pubers geen stofzuigerzakken kunnen vervangen, dus kon ik heel de stofzuiger met een tandenborstel te lijf gaan.
(Bij het googlen over hoe die filter er dan weer in moet, ontdekte ik plots waar dat vreemde raster voor diende dat ik onlangs weggooide omdat ik TOTAAL geen benul had waarom dit dingetje al zolang ongebruikt in de garage lag. ) De oudste kieperde daarna nog -niet voor het eerst- frietvet in de garage (frietvet OVERAL)

Kom, ik had koffie in pijama op mijn terras, ik las , at fruit en kletste bij met mijn zussen aan telefoon terwijl ik onkruid wiedde. Tegen de middag haalde ik 2 pubers uit bed die burito brunch maakten.
We luisterden. We praatten. De grootste fikste de-eigenlijk-niet-kapotte decoupeerzaag (waarmee ik al een hele week aan het sukkelen was) Ik versneed hout, ik snoeide in mijn kippenhok. Ik rolde gehaktballen. en toen we die eindelijk gegeten hadden was ik doodop.

De dag werd afgerond met Peter Pan de movie en de geur van mijn lief die nog in mijn bed hing.

Thuiskomen

Ik heb één woord voor het jaar 2019.

Thuiskomen.

Dat vat het jaar zowat samen.

In 2018 deed ik van grotendeels alleen ouderen, kort-tijds op adem komen.

Kei hard mezelf zoeken .. tegen de muren lopen en opnieuw beginnen.
Vechten … Piekeren.. Alles opnieuw uitvinden.
Vooroordelen in de praktijk brengen.
Juridisch jargon. Bemiddelen. Zoeken.

2018 was een héél moeilijk jaar.
Het zal voor mij persoonlijk in de boeken gaan als het moeilijkste jaar dat ik tot nu toe doorworstelde.

Maar eind 2018, vond ik #mijnlief,
en daarbij ook mezelf terug.
Dat wist ik toen nog niet.

Raar eigenlijk ..
ik dacht dat ik mezelf net gevonden had, en was bang mezelf weer te verliezen.

In gezelschap doe ik mezelf toch net altijd iets anders voor.
Ik had mijn ‘alenigheid’ nodig.
Zo hard nodig.
Dat ik niet wist of ik het wel kon.
Terug samenzijn.

Daarom ben ik zo blij hier te kunnen melden dat het kan.

 

2019 was het jaar waarin ik thuiskwam.
Ik kwam thuis bij mezelf.
Ik kwam thuis bij mijn lief.
Ik kwam thuis bij zijn familie.
Ik kwam thuis bij mijn fantastische vriendinnenkring.

Ja.. ik heb af en toe nog van die paniekskes.

Ik ben een gescheiden vrouw van 40.
Er zijn pluskinderen.
En ik weet niet hoe dat werkt.
En blijkbaar mijn omgeving ook niet.
(ik ga hier binnenkort echt eens een lijst met ‘wat niet te zeggen aan gescheiden mensen’ posten !)

Maar het is oke.

Het is méér oké dan ik ooit had durven dromen.

Soms moet je gewoon even op de bodem aanmodderen, opdat je de helderheid van het water weer ziet zeker ?

 

Ps   Als je de posts van de laatste maanden bekijkt, de meeste gaan over puber gezaag of puber zorgen, dan heb ik wel een aanrader. Sinds ik geabboneerd ben op http://www.tishiergeenhotel.nl gaat het al véél beter 😉

Gemis

Pubers zijn een handjevol,

Wat zeg ik ..
2 armen boemmestevol, ne karaf water op uwe kop,
een zakje aan je vingers dat eigenlijk venijnig zwaar begint te snijden.
en tussen je elleboog en je zij heb je ook nog iets geklemd.

Dat .. mensen .. dat is het leven met pubers.

Ze kunnen er ook niet aan doen.
Hormonen.
Identiteit.
Erbij willen horen.
Toch maar niet.

’s Ochtends altijd moe.
Alles is vervelend en saaaaaaaai.
Humeur dat piekt en keldert.

en ohja
die eigen mening ..
dat moeten we toch vooral thuis testen?

ik zie af

om nog te zwijgen van die zweetgeur, dat vettig haar en het niet willen douchen 😉

Maar wat ik nog het meeste mis,
is het gevoel van samenhorigheid.

Wij waren toch één team ?
Eén bende ? Eén gezin?

Den eerste

Maandag 20u, de eerste schooldag.

We hebben al gegeten,

de tafel is afgeruimd,

ik moet er even bij gaan zitten.

De hond vraagt om aandacht,

maar het gaat niet,

mijn kaars is even uit.

Ik commandeer hem op schoot en probeer tv te kijken (of een dutje..)

De schoolverhalen aan tafel waren nochtans positief, maar de afgelaste treinen, de zenuwen die gekalmeerd dienen te worden, het wennen aan samenleven met de kids, de grote terugkeer van de collega’s, ze vragen om een momentje pauze.

-Gelukkig mogelijk gemaakt door laptop en smartphone-

3 minuten later, krijg ik een whatsapp’je vanuit de slaapkamer.
2018-09-04 22-657897390..jpg
De dochter is doodop. Ik leg haar in bed, breng haar boekentas, samen overlopen we de inhoud ervan.

Terwijl ik handteken als een CEO, voorschotten betaal, vrije dagen in online kalenders noteer en whatsapp met de ex, valt ze in slaap boven haar blaadjes. Om 21u30 gevolgd door de zoon. Ik leg kledij klaar, schoolbenodigdheden op de keukentafel, en denk .. oef .. ze liggen erin. Die dag hebben we overleefd.

22u, ik word opgeschrikt door luid gebonk.

De zoon zinde op wraak, terug naar boven dus, ik beëindig wereldoorlog III met liefde warmte en vrede, maar eigenlijk ben ik behoorlijk op.

Langer dan strikt nodig kijk ik TV .. mijn hersenen moeten gekalmeerd worden.

Of men hart… ik weet het niet zo goed meer..

 

 

Vandaag 7u, een nieuwe dag, een nieuwe kans, vandaag gaat alles beter !

We gaan voor de schoolroutine van 2018: de dag begint met de kids hun rug te krabben in bed.  Maar ook deze ochtend loopt snel mis.. en eindigt in geroep .. van mij deze keer.

“neeen die kaft gaan we nu echt niet meer zoeken! Vertrek nu” ..

Ik riep pas bij de 3de keer, dat ze deze vraag stelde en ik neen moest antwoorden, praat ik mezelf goed, nadat ik wél sokken zocht, pennenzak, boekentas, jas. “Fijne schooldag” probeer ik het weer goed te maken … “mama dat is niet gemeend” krijg ik terug. Ik knuffel haar… druk haar plat. “kijk hoe hard ik het meen kind, ik ga je missen.. ik zie je graag.. fijne schooldag …sorry dat ik riep”

Vijf minuten later, het huis doodstil, smeer ik haar boterhammen, fiets ik haar achterna en drop de brooddoos op het secretariaat.

Nog eens 5 minuten later verloopt mijn deadline,

stipt op tijd sta ik op een leeg verlaten perron.

Trein afgeschaft.

Ik had tóch tijd voor het persoonlijk overhandigen van die brooddoos.

Met een extra knuffel omdat dat eerste middelbaar toch niet makkelijk is.

Ook nummer twee zit weer op een nieuwe school, en moet zich weer aanpassen.

 

De leegte overvalt me…

Ik denk aan de 18 jarige.

we missen hem

allemaal.

zou hij een fijne tijd hebben ?

Van hieraf moet je gaan

Dag zoon van me ..

dag lieve, prachtige zoon van me !

Ik vind je ge’bleacht’e haar maar niks.

Voila.. ik heb het gezegd. Het enige negatieve ding dat ik vandaag kan bedenken.

Je bent knap, zelfs met donkerpaars, knal rood of cotton pink haar. Je bent slank, groot en ongelooflijk onweerstaanbaar in pak.  Maar dat weet je zelf nog niet .

Vandaag sta je daar, aan de finish van het middelbaar, ’t was een hindernissen parcour.. waarnaast ik stond te brullen, ik weet het.  Ik hoop dat ge de pompom’nen ook gezien hebt.. en dat ge diep daar van binnen beseft, dat ik altijd in je hebt geloofd !

De laatste maanden heb ik je zien groeien …  zien openbloeien.  En heb je mij meermaals van mijn sokken geblazen, hoe je op zo’n korte tijd zo’n prachtige volwassen kunt worden, ik weet het nu nog altijd niet.

De wijsheid die eruit komt, de zelfkennis die spreekt, de immer aanwezige humor .. ze blijven me verbazen.  Je hebt alles in je ..  Je bent er zoo klaar voor !

Ik ben dankbaar voor het stuk dat we samen hebben afgelegd, je moest eens weten hoeveel jij MIJ hebt geleerd.

Je staat nu op de duikplank, klaar om te springen ..

ik sta daar héél ver beneden en supporter ..

niet meer met een bang hartje zoals vroeger .. maar vol vertrouwen dat je wel weer boven komt !

Jasper man .. ik zie u kei graag .. wat hebt ge dat goe gedaan !

 

PS ik zal je piano spel missen !

Het Nieuwe Werken

Ik weet niet of je dat kent mijn beste lezer .. ‘thuiswerken’.

Eigenlijk komt het erop neer.. je krijgt ne laptop en een armtierig headsetje.. en hup .. jij kan van thuis uit werken !  Internet, een apart scherm /toetsenbord/muis.. een degelijke stoel / buro moet je allemaal zelf voorzien..

De koffie moet je dan ook nog eens zelf zetten, maar het voordeel is in verhouding .. het kan in pijama !

 

Bovendien Thuiswerken is ideaal in examen periode tijd !!

Die kids moeten dat studeren toch zelf doen, maar op die manier kan je zien dat ze eten, dat ze geen eeuwigheid pauzeren, en kan je ze al eens nen appel onder hunne neus schuiven.

Maar dus.. zij mogen boven op de buro / hun slaapkamer om te studeren, ik bezig de livingtafel. Hun pc’s staan beneden, en kunnen alleen onder mijn toezicht gebruikt worden.  Normaliter is dat geen probleem 😉

 

Maar dus vandaag had ik een belangrijke meeting.. Laat, zo rond een uur of vijf,  en nr 2 had al gedaan. Met als gevolg dat wij rug aan rug achter onze laptop’s zaten.  Hij natuurlijk met een betere geluidsdempende headset als ik.

En ik weet niet of je dat kunt voorstellen,zo’n gamende tiener, maar dat produceert nogal eens wa decibels onder de vorm van scheldwoorden.

 

De meeting kwam niet goed op gang, er waren voor- en tegenstanders.. het was weer zo’n bom die ontploft was en die zo snel mogelijk beslist diende te worden. Ik voelde me kop van jut .. en ik niet alleen blijkbaar .

Er viel een pijnlijke stilte

en net toen riep de zoon  :   “Ik haat dit zo fucking hard ”

waarop de Expert reageerde met “allez toch één iemand die in deze discussie eerlijk is”

 

#Thuiswerken #zoals het echt gaat

 

Kwispel

Vandaag geef ik je gratis en voor niets,
~ zelfs zonder dat je 20 keer op ‘read next’ moet klikken ~
een lifechanging tip om de verstandhouding met uw rebelse en nukkige pubers te verbeteren !

Hij is samen te vatten in één woord :

Kwispel

Om uit te leggen wat ik bedoel, neem ik je even terug mee naar de tijd toen die pubers nog geen pubers waren maar aanhankelijke kleuters.
Kans is groot dat de kids gedurende de werkdag elders verbleven, en dat je ze ’s avonds na een -al dan niet na lange en vermoeiende werk- dag weer oppikte. Weet je nog hoe dat ging ? De armen wijd open,naar je toe lopend: MAMA MAMA !! (je mag natuurlijk ook de PAPA variatie nemen hé of moeke of …)

Een heel ander weerzien, een heel ander gevoel, een heel andere start van de avond dan pakweg ’de andere avonden’. Diegene waarbij alles in het honderd liep, waarop de kids moe en hongerig ‘waarom ben je weeer zo laat mama ?’ zeurden van het ogenblik je in hun gezichtsveld komt.

Waarbij er in de auto gestreden wordt om de aandacht van mama* en er ~waarom niet~ al een paar onderlinge meppen verkocht werden terwijl je nog niet van de parkeerplaats was weg gemanoeuvreerd. Jaja, dat is ook die avond waarop hun huiswerk niet af is, je nog eieren moet uitblazen, en de aardappelen ineens allemaal op blijken 🙂

Als ze puber zijn ligt de situatie niet anders.

Ze komen zelfstandig thuis: lekker vroeg om 16u (maar niet in hun ogen, want de schooldag is oh zo saai.. ze moeten de hele dag nog goedmaken op die korte avond)

Wanneer jij dan om 18/19u eindelijk binnenstormt, hangen ze achter hun pc, hun buro bedolven onder snoep-papierkes en frisdrank flesjes.
De eerste reactie is zo logisch: ‘heb je je huiswerk gemaakt ?’ ‘heb je de hond uitgeladen?’ ‘is de vaatwas leeggemaakt?’ ‘wat is die 7/20 die ik op smartschool gezien heb?’ Het is zo verleidelijk.. ik moet het toegeven.. het is soms sterker dan mezelf.

Maar believe me.. you don’t want be that mom.

Zij, volledig opgegaan in hun game, totaal geen aandacht voor wat je ook maar vraagt of bedenkt .. en wat is het eigenlijk .. een kruisverhoor ?

Ik hoorde onlangs iemand over haar hond zeggen :

“de enigste die nooit zeurt als ik thuis kom, die altijd kwispelt, hoe lang of kort ik ook weg gebleven, en wat ik ook gedaan heb,.. dat is mijn hond!”

En toen dacht ik.. Dat is hem !

Als ik één tip mag geven om een goeie verstandhouding te hebben met je kids is.. kwispel !

Als ik nu thuiskom, hoe gestresseerd en gehaast ook, stop ik even.. loop langs hun buro ’s voor een knuffel..

Jaja .. zelfs diene 17jarige moet dat hier ondergaan. Soms is het een schouderklopje, soms vraag ik welke game ze bezig zijn, geen kruisverhoor over hun dag, maar gewoon een blijk dat ik ze gemist heb.. een aankondiging dat het weldra etenstijd zal zijn. Even in hun ogen kijken. En al een eerste positieve vibe om straks aan tafel op een rustig moment te bespreken met wat ze bezig zijn. De status van hun klusjes en studies komt later wel..

Eerst even laten weten, dat ik blij ben dat ze er zijn .. want ja.. ze blijven geen eeuwigheid meer hé..
kwispel

* bijkomende tip: wandel of fiets om hen op te halen.. het trage aspect en de buitenlucht doet echt wonderen !

‘De hond heeft mijn huiswerk opgegeten’

Ik dacht echt dat dat een slecht verzinsel was.. de hond uit mijn jeugd (aka de loebas.. at niks en beet in mijn herinnering ook niks kapot.) de nieuwe versie van dit excuse is ‘de hond heeft de USB stick zo toegetakeld dat hij niet meer leesbaar is’

serieus, I kid you not. De puber die na 22u nog aan zijn taak begint, veel te laat opstaat s ochtends. Om dan paniekerig : allez mama .. ik had die stick op mijn boekentas gelegd.. wie heeft die gepakt ?? Toen ik beneden kwam, ben ik met hond gaan wandelen, haar eten gegeven, naar de kippen geweest, fietsen buiten gezet, bokes gesmeerd, auto ontdooid.. ze is geen seconde van mij zijde geweken. Het moet gebeurd zijn in die 2 minuten … die ik langer in de badkamer gebleven ben. In die tijd hebben de kleintjes de hond uit de bench gehaald. damn.

Ze is op dieet.. en sindsdien eet ze echt alles.. is nu wel degelijk bewezen.

Intens

 

6u 45 .. de wekker gaat.

Op schooldagen waggel ik slaapdronken naar de kamer van de kids, zodat we samen in alle rust kunnen wakker worden en de ochtendroutine kunnen starten. Al enkele maanden start mijn ochtend in het bed van de zoon.. 5 minuten rug wrijven, gevolgd door 5 minuten snoezen bij de dochter..  maar vandaag dus niet.

Thuiswerk staat op het programma, en de dochter volgt een techniek 3daagse die pas om 9u start. (Hip hip hoera.. dat is later dan school !)

Ik gun mezelf 30 minuten snoezen..  het is een gokje.

Even later sluip ik op mijn kousenvoeten naar de badkamer, ik vermijd het geluid van de elektrische tandenborstel, en leef me uit op de ouderwetse manier.  Zachtjes sluit ik de badkamerkast, laat het elektrisch verwarmer’ke uit en als bij wonder zit ik tien minuten later in complete stilte achter mijn laptop.

Een collega contacteert mij vrijwel meteen op de chat, de paniekmails overspoelen mijn mailbox, in een flits denk ik terug aan mijn droom.. Mijn nachtelijke avonturen over niet voldoen zinderen nog na.

Koffie..  Nu.. in Stilte

Terwijl ik sta te genieten van dit moment, helemaal voor mezelf, hoor ik de voetstappen op de trap, vanuit de bench kwispelt een staartje mij tegemoet.

De dag .. hij is er ..

er valt niet aan te ontkomen.

ik ben er klaar voor !