I made it !

9u05, ik steek mijn hoofd om een lange muur van lockers. En wat ik daar aantref, overtreft echt al mijn verwachtingen. Ik zie zeker 40 mensen, gezeten aan 4 gigantisch lange bureaus.

Wist je trouwens dat je sinds kort ook gigantischE lange bureaus moogt schrijven zelfs zonder komma tussen? Om in dit geval de lengte van de bureaus nog eens extra te benadrukken.  Nieuwe spelling, niet dat ik me er veel van aantrek, de spellingsregels, maar ik had het toch liever bij de oude gehouden. Is dat een teken dat je echt oud wordt ? Als de duidelijke regels van je jeugd je meer houvast geven dan het volatiele van het heden?  Och, in spreektaal deden mensen dat al, dus dan is het rechttrekken van de formele taal aan de realiteit misschien onvermijdelijk. De macht van de massa:  het  ‘ik google het even en hetgeen de meeste resultaten oplevert’ zal wel het correct zijn ? Toch. Een taalunie die formele regels bedenken en uitschrijven,het is toch een beetje jammer, als ze zo ‘de moed opgeven’ , en zich neerleggen bij het algemeen gebruik.  Jammer.

Waar podcast luisteren terwijl ik compostbakken omschep, al niet goed voor is.

Ik denk dat het uit de prachtige aflevering van Touché, met de ondertussen overleden Stijn de paepe kwam. Maar het kan ook ‘nieuwe feiten’ van Radio2 geweest zijn. Niet dat ik denk dat er ook maar één iemand zich afvraagt: van waar heeft zij dat toch ?

 

Bon.

 

9u05, ik steek mijn hoofd om een lange muur van lockers.

En wat ik daar aantref, overtreft al mijn verwachtingen.

Een ‘landschapsbureau’ , één grote open vloer, 4 ellenlange tafels volzet met elke 30 cm iemand. 

Ze zijn stil, zitten allemaal met een hoofdtelefoon te kijken naar hun laptop. Er is een oorverdovende stilte, en ik zie één manager, minstens 10 keer, fullscreen gesticuleren zonder geluid.  Geen afstand, geen mondmaskers, Wauw . Zoveel mensen op zo een kleine oppervlakte.

Ik ben er.  5 minuten te laat, maar ik ben er. Na 2 jaar in schiften op kantoor te werken, na een maand ziekteverlof,  ben ik er nu.

Er zijn gezichten die ik niet ken, maar ook mensen die lachen naar mij, een brede oprechte warme glimlach. Het lijkt wel dé terugkeer naar normaal. Ik ben er.  En ik vind dat een enorme prestatie.

Ik applaudisseer inwendig voor mezelf. Ik ben zoóó blij hier te staan.

Vanmorgen om 6u30, stond ik in mijn serre. De tweede dag al dat ik tevergeefs stond te wachten op de beloofde mooie zonsopgang.

Het goeie voornemen om rustig en traag te starten is gelukt. Het stuk dat volgde minder.

Ne 4 jarige die niet naar school wil, daar kunnen jullie je waarschijnlijk iets bij voorstellen. Zeuren, stampvoeten, wenen, treuzelen.

Ne 1m 95 groot, bijna 18 jaar oude boom van ne kerel die zijn jaar aan het bissen is,  en echt ELKE DAG opnieuw alles uit de kast haalt om niet naar school te gaan.

Misschien moet ik daar een tekeningetje bij maken ? Ik heb hem 4 keer wakker gemaakt. Ik heb hem verplicht naar school te gaan, en omdat hij hoopte dat ik al door moest en hij zich kon ‘overslapen’ heb ik hem met de wagen naar school gevoerd. De dagelijkse strijd die zich ook ’s avonds voortzet. Over hoe meedogenloos ik wel niet ben dat ik hem ondanks zijn verschrikkelijke buikpijn toch altijd dwing door te bijten.

Vandaag is het gelukt, voorlopig dan toch.

Schijn bedriegt

De eerste zonnige lente dagen. Startend met vorst. Alles spierwit en toch meteen die zon daarbij. Zoveel potentie. Zoveel mogelijkheden. Vroeger zouden de kids nu het tuinspeelgoed buiten gesleurd hebben, of het terras mee helpen afsprieten, een balleke gooien naar de basketring, wat gekke sprongen op de trampoline. Ik hang de was buiten op. Het blijft stil. Gaan we een ijsje eten ?

Ik scroll door de foto’s die ik gisteren nog maakte. Prachtige dag. Mooie hemels, hier en daar al een ‘eerste katje’, een kruid dat uitschiet, een groente die er meteen invliegt. Ik maak foto’s, ik zie hoe prachtig het is op het kleine gsm scherm. En ik voel het niet.

Toch ga ik dat vandaag ook doen. Tussen het tikken van de klok zal ik dingen zien, ik zal ze fotograferen, en morgen zal ik zeggen: het was een mooie dag gisteren. Vandaag kan ik mezelf onmogelijk wijsmaken dat het een goeie dag wordt, maar misschien morgen. Misschien kan ik morgen zeggen, wow , het was eigenlijk toch wel een goeie dag.

Online Kerst

Ik ga het niet onder stoelen of banken steken.  Ik ben een geboren kempendochter die in haspengouw woont, met 2 broers en 2 zussen. Ik kan alleen maar constateren dat wij blijkbaar een zeer gelukkige jeugd hebben gehad, want op de jongste nog-maar-net-uit-huis telg na.. hebben wij allemaal een poging gedaan dat aantal kinderen te evenaren.

Dat maakt dat wij een 25+ familie zijn.

Bovendien zijn wij zo een familie die elke zondag naar de heimat terugkeert om frietjes te gaan eten bij moeke.   Laatst genoteerd denk ik februari 2019.

Je hebt er oorstoppen voor nodig, dat moet ik toegeven, maar de liefde en energie die je ervan krijgt is dan ook niet te onderschatten.

En nu zitten we elk in ons eigen bubbel.

Ja dat pikt.

En nog geen beetje.

“Even samen gaan wandelen. ” dat zit er door de afstand niet zomaar in.  En hoewel er in het begin wel veel gebeld en ge video beld werd, voel je de afstand toch.

Het plagerige namentrekken, de opdrachten die moeten bepalen wie zijn pakje eerst open mag doen, de nieuwjaarsbrieven… dit jaar dus niet.

Mijn pubers mogen het vooral niet laten zien, want zij moeten stoer zijn. En zich afzetten tegen alles wat hun moeder uitspookt, maar reken maar dat zij ook de grote bende missen. (Alsook hun hobby’s, hun vrienden,… regering doe aub ook eens een versoepeling voor de 14 tot 20 jarigen.. plieess?)

Maar dus deze keer, zochten wij hén op, op voor hen bekend terrein. Online gaming.

We deden een “discord” feest.  Startende met een kerstige teamfoto .. van “de rappe rendieren”, team ‘er is nooit genoeg dessert ‘ tot de “l.0.Z.3.R” of ‘team broccoli.’

We lieten ons gaan; jongleerden met kerstballen, componeerden nieuwe kerstliederen, kweelden om ter langst jinglebell. Hielden een pauze, waarbij iedereen in zijn kerstigste pijama moest omkleden.. pakten elkaar in als kerstkado, verkleedde ons in een ander familielid, stapelden onszelf tot ne kerstboom, knutselden kerststukjes, bottleflipten met chocomel.. en toen zochten we kadootjes in elkaars huis.

Geheel in de kerst stemming waren er geen verliezers, enkel winnaars. (Elk gezin won een leuk gezelschaps spel, dus we konden de knotsgekke dol komische avond nog verder zetten in onze bubbel.)

Voor diegene die zich afvroegen hoe het verlopen is.. goed.

Het vroeg wat voorbereiding maar het was een fijne namiddag .

Het was niet zoals anders, maar het was méér dan geslaagd.

Alleen het mislukte kerstdessert : een baksel dat ik altijd persé voor de eerste keer wil proberen op de 24ste .. dat ben ik totaal vergeten.  Zou ik dan toch wijs en verstandig geworden zijn ?

Nee joh ..  volgende zondag ga ik voor Appelbeignets !!

(in mijn buitenfrituur hé. zot content van dat tafeltje mét uitzicht)

 

 

my perfect day -28 maart

Omdat het al een paar dagen niet goed met me gaat, deel ik hier mijn dagboekfragment van 28 maart.   Ik had mijn kids een week moeten missen, was intens eenzaam tijdens die niet quarantaine periode, en plots waren ze allemaal terug en hoewel we eigenlijk niet veel samen deden, was er een gevoel van verbondenheid, dat ik zo heb neergeschreven:

Dit was hem. dé moment dat ik zou schrijven dat ik gelukkig ben. 
GIsteren dacht ik het ook.
Vandaag, ben ik het zeker !
De gelukkigste dag van mijn leven.
Dat moet vast een teleurstelling worden morgen, maar vandaag dus niet.
Neen ik liep niet.
Neen ik yoga’de niet.
ik wandelde zelfs niet met de hond en ik zaaide geen dingen.
Ik kocht NIKS
ik kwam niet van mijn erf.
En toch was dit hem.
de perfecte dag..
niet dat alles perfect liep.

Zo zette ik koffie en mezelf in het zonnetje , om 2 uur later koffie in mijn bestekschuif te vinden.
Toen ik deze opruimde, ontdekte ik dat pubers geen stofzuigerzakken kunnen vervangen, dus kon ik heel de stofzuiger met een tandenborstel te lijf gaan.
(Bij het googlen over hoe die filter er dan weer in moet, ontdekte ik plots waar dat vreemde raster voor diende dat ik onlangs weggooide omdat ik TOTAAL geen benul had waarom dit dingetje al zolang ongebruikt in de garage lag. ) De oudste kieperde daarna nog -niet voor het eerst- frietvet in de garage (frietvet OVERAL)

Kom, ik had koffie in pijama op mijn terras, ik las , at fruit en kletste bij met mijn zussen aan telefoon terwijl ik onkruid wiedde. Tegen de middag haalde ik 2 pubers uit bed die burito brunch maakten.
We luisterden. We praatten. De grootste fikste de-eigenlijk-niet-kapotte decoupeerzaag (waarmee ik al een hele week aan het sukkelen was) Ik versneed hout, ik snoeide in mijn kippenhok. Ik rolde gehaktballen. en toen we die eindelijk gegeten hadden was ik doodop.

De dag werd afgerond met Peter Pan de movie en de geur van mijn lief die nog in mijn bed hing.

Thuiskomen

Ik heb één woord voor het jaar 2019.

Thuiskomen.

Dat vat het jaar zowat samen.

In 2018 deed ik van grotendeels alleen ouderen, kort-tijds op adem komen.

Kei hard mezelf zoeken .. tegen de muren lopen en opnieuw beginnen.
Vechten … Piekeren.. Alles opnieuw uitvinden.
Vooroordelen in de praktijk brengen.
Juridisch jargon. Bemiddelen. Zoeken.

2018 was een héél moeilijk jaar.
Het zal voor mij persoonlijk in de boeken gaan als het moeilijkste jaar dat ik tot nu toe doorworstelde.

Maar eind 2018, vond ik #mijnlief,
en daarbij ook mezelf terug.
Dat wist ik toen nog niet.

Raar eigenlijk ..
ik dacht dat ik mezelf net gevonden had, en was bang mezelf weer te verliezen.

In gezelschap doe ik mezelf toch net altijd iets anders voor.
Ik had mijn ‘alenigheid’ nodig.
Zo hard nodig.
Dat ik niet wist of ik het wel kon.
Terug samenzijn.

Daarom ben ik zo blij hier te kunnen melden dat het kan.

 

2019 was het jaar waarin ik thuiskwam.
Ik kwam thuis bij mezelf.
Ik kwam thuis bij mijn lief.
Ik kwam thuis bij zijn familie.
Ik kwam thuis bij mijn fantastische vriendinnenkring.

Ja.. ik heb af en toe nog van die paniekskes.

Ik ben een gescheiden vrouw van 40.
Er zijn pluskinderen.
En ik weet niet hoe dat werkt.
En blijkbaar mijn omgeving ook niet.
(ik ga hier binnenkort echt eens een lijst met ‘wat niet te zeggen aan gescheiden mensen’ posten !)

Maar het is oke.

Het is méér oké dan ik ooit had durven dromen.

Soms moet je gewoon even op de bodem aanmodderen, opdat je de helderheid van het water weer ziet zeker ?

 

Ps   Als je de posts van de laatste maanden bekijkt, de meeste gaan over puber gezaag of puber zorgen, dan heb ik wel een aanrader. Sinds ik geabboneerd ben op http://www.tishiergeenhotel.nl gaat het al véél beter 😉

Gemis

Pubers zijn een handjevol,

Wat zeg ik ..
2 armen boemmestevol, ne karaf water op uwe kop,
een zakje aan je vingers dat eigenlijk venijnig zwaar begint te snijden.
en tussen je elleboog en je zij heb je ook nog iets geklemd.

Dat .. mensen .. dat is het leven met pubers.

Ze kunnen er ook niet aan doen.
Hormonen.
Identiteit.
Erbij willen horen.
Toch maar niet.

’s Ochtends altijd moe.
Alles is vervelend en saaaaaaaai.
Humeur dat piekt en keldert.

en ohja
die eigen mening ..
dat moeten we toch vooral thuis testen?

ik zie af

om nog te zwijgen van die zweetgeur, dat vettig haar en het niet willen douchen 😉

Maar wat ik nog het meeste mis,
is het gevoel van samenhorigheid.

Wij waren toch één team ?
Eén bende ? Eén gezin?

Den eerste

Maandag 20u, de eerste schooldag.

We hebben al gegeten,

de tafel is afgeruimd,

ik moet er even bij gaan zitten.

De hond vraagt om aandacht,

maar het gaat niet,

mijn kaars is even uit.

Ik commandeer hem op schoot en probeer tv te kijken (of een dutje..)

De schoolverhalen aan tafel waren nochtans positief, maar de afgelaste treinen, de zenuwen die gekalmeerd dienen te worden, het wennen aan samenleven met de kids, de grote terugkeer van de collega’s, ze vragen om een momentje pauze.

-Gelukkig mogelijk gemaakt door laptop en smartphone-

3 minuten later, krijg ik een whatsapp’je vanuit de slaapkamer.
2018-09-04 22-657897390..jpg
De dochter is doodop. Ik leg haar in bed, breng haar boekentas, samen overlopen we de inhoud ervan.

Terwijl ik handteken als een CEO, voorschotten betaal, vrije dagen in online kalenders noteer en whatsapp met de ex, valt ze in slaap boven haar blaadjes. Om 21u30 gevolgd door de zoon. Ik leg kledij klaar, schoolbenodigdheden op de keukentafel, en denk .. oef .. ze liggen erin. Die dag hebben we overleefd.

22u, ik word opgeschrikt door luid gebonk.

De zoon zinde op wraak, terug naar boven dus, ik beëindig wereldoorlog III met liefde warmte en vrede, maar eigenlijk ben ik behoorlijk op.

Langer dan strikt nodig kijk ik TV .. mijn hersenen moeten gekalmeerd worden.

Of men hart… ik weet het niet zo goed meer..

 

 

Vandaag 7u, een nieuwe dag, een nieuwe kans, vandaag gaat alles beter !

We gaan voor de schoolroutine van 2018: de dag begint met de kids hun rug te krabben in bed.  Maar ook deze ochtend loopt snel mis.. en eindigt in geroep .. van mij deze keer.

“neeen die kaft gaan we nu echt niet meer zoeken! Vertrek nu” ..

Ik riep pas bij de 3de keer, dat ze deze vraag stelde en ik neen moest antwoorden, praat ik mezelf goed, nadat ik wél sokken zocht, pennenzak, boekentas, jas. “Fijne schooldag” probeer ik het weer goed te maken … “mama dat is niet gemeend” krijg ik terug. Ik knuffel haar… druk haar plat. “kijk hoe hard ik het meen kind, ik ga je missen.. ik zie je graag.. fijne schooldag …sorry dat ik riep”

Vijf minuten later, het huis doodstil, smeer ik haar boterhammen, fiets ik haar achterna en drop de brooddoos op het secretariaat.

Nog eens 5 minuten later verloopt mijn deadline,

stipt op tijd sta ik op een leeg verlaten perron.

Trein afgeschaft.

Ik had tóch tijd voor het persoonlijk overhandigen van die brooddoos.

Met een extra knuffel omdat dat eerste middelbaar toch niet makkelijk is.

Ook nummer twee zit weer op een nieuwe school, en moet zich weer aanpassen.

 

De leegte overvalt me…

Ik denk aan de 18 jarige.

we missen hem

allemaal.

zou hij een fijne tijd hebben ?

Van hieraf moet je gaan

Dag zoon van me ..

dag lieve, prachtige zoon van me !

Ik vind je ge’bleacht’e haar maar niks.

Voila.. ik heb het gezegd. Het enige negatieve ding dat ik vandaag kan bedenken.

Je bent knap, zelfs met donkerpaars, knal rood of cotton pink haar. Je bent slank, groot en ongelooflijk onweerstaanbaar in pak.  Maar dat weet je zelf nog niet .

Vandaag sta je daar, aan de finish van het middelbaar, ’t was een hindernissen parcour.. waarnaast ik stond te brullen, ik weet het.  Ik hoop dat ge de pompom’nen ook gezien hebt.. en dat ge diep daar van binnen beseft, dat ik altijd in je hebt geloofd !

De laatste maanden heb ik je zien groeien …  zien openbloeien.  En heb je mij meermaals van mijn sokken geblazen, hoe je op zo’n korte tijd zo’n prachtige volwassen kunt worden, ik weet het nu nog altijd niet.

De wijsheid die eruit komt, de zelfkennis die spreekt, de immer aanwezige humor .. ze blijven me verbazen.  Je hebt alles in je ..  Je bent er zoo klaar voor !

Ik ben dankbaar voor het stuk dat we samen hebben afgelegd, je moest eens weten hoeveel jij MIJ hebt geleerd.

Je staat nu op de duikplank, klaar om te springen ..

ik sta daar héél ver beneden en supporter ..

niet meer met een bang hartje zoals vroeger .. maar vol vertrouwen dat je wel weer boven komt !

Jasper man .. ik zie u kei graag .. wat hebt ge dat goe gedaan !

 

PS ik zal je piano spel missen !

Het Nieuwe Werken

Ik weet niet of je dat kent mijn beste lezer .. ‘thuiswerken’.

Eigenlijk komt het erop neer.. je krijgt ne laptop en een armtierig headsetje.. en hup .. jij kan van thuis uit werken !  Internet, een apart scherm /toetsenbord/muis.. een degelijke stoel / buro moet je allemaal zelf voorzien..

De koffie moet je dan ook nog eens zelf zetten, maar het voordeel is in verhouding .. het kan in pijama !

 

Bovendien Thuiswerken is ideaal in examen periode tijd !!

Die kids moeten dat studeren toch zelf doen, maar op die manier kan je zien dat ze eten, dat ze geen eeuwigheid pauzeren, en kan je ze al eens nen appel onder hunne neus schuiven.

Maar dus.. zij mogen boven op de buro / hun slaapkamer om te studeren, ik bezig de livingtafel. Hun pc’s staan beneden, en kunnen alleen onder mijn toezicht gebruikt worden.  Normaliter is dat geen probleem 😉

 

Maar dus vandaag had ik een belangrijke meeting.. Laat, zo rond een uur of vijf,  en nr 2 had al gedaan. Met als gevolg dat wij rug aan rug achter onze laptop’s zaten.  Hij natuurlijk met een betere geluidsdempende headset als ik.

En ik weet niet of je dat kunt voorstellen,zo’n gamende tiener, maar dat produceert nogal eens wa decibels onder de vorm van scheldwoorden.

 

De meeting kwam niet goed op gang, er waren voor- en tegenstanders.. het was weer zo’n bom die ontploft was en die zo snel mogelijk beslist diende te worden. Ik voelde me kop van jut .. en ik niet alleen blijkbaar .

Er viel een pijnlijke stilte

en net toen riep de zoon  :   “Ik haat dit zo fucking hard ”

waarop de Expert reageerde met “allez toch één iemand die in deze discussie eerlijk is”

 

#Thuiswerken #zoals het echt gaat