Applaus

Om mijn hoofd leeg te maken,
mijn stramme nek,
mijn verkrampte schouders,
mijn pijnlijke lage onderrug,
moet ik gaan lopen.

-of yoga, dat gaat ook, alleen zijn mijn hersenen soms te actief om echt te kunnen concentreren op de oefening-

Zoals trouwe lezers wel weten heb ik
niet één hielblessure (hielspoor) maar ook een slijtage probleem (fat pat syndroom)
met andere woorden;
Pijn
Tot in het kwadraat.

Niet alleen bij lopen
Ook bij wandelen
Ook bij koken
Bij strijken
Noem iets waarbij een voet te pas komt en ik kon het niet.

Ik deed al een hele tijd van ABC – always be carrying -zoals Kelly zo mooi zei (maar mijn ma al jaren predikte)
Ja schoon woord hé Ma, prediken, ik weet dat je hier meeleest 😉
De trap thuis vermijden, geen 10 keer naar de keuken lopen,..
Minder openbaar vervoer ook (trouwens, auto rijden, ook kei pijnlijk.. de gas .. dat is mijn slechte hiel !)

Maar dus.. dat had een nefaste invloed op mijn conditie en op mijn gewicht. (ne kilo of 6)
Ondertussen zijn we 7 maand,
x beurten bij de kiné,
oefeningen
zalfkes
pillen
tape
nieuwe steunzolen
superbelovende schoenen
later

En het gaat

Of allez

Ik ga

Min of meer dan toch.

Sinds het begin van de quarantaine heb ik mijn fitbit aan en de pijn, het betert.

Dus ik wou eens héél graag mijn kortste jog tour uittesten.

Maar ik had nooit zin,
ik wist dat ik er deugd van zou hebben,
maar wat een berg tegengoesting moest ik wel niet over.

Daar ging ik..

Na 1 km … is er een steile helling.. onder ons minzaam de Mariaberg genaamd, omdat buurvrouw Maria er een keer ten val kwam zoals alleen coureurs vallen, in slomo, patinerend, alsof ze niet tijdig uit haar klikpedalen geraakte , alleen had zij dus geen klikpedalen. Maar kom.. terug naar mijn verhaal want ik ben al helemaal afgeleid.

Ik jog’de TRAAG .. oer TRAAG. De jonge Liesbeth zou naar mij roepen.. “kallef wandelt naar boven dat ga rapper !”

Op die helling keek ik naar beneden, mijn dijen puilden onder mijn short.
ik voelde men kwabber armen tegen mijn borsten kwakken,
ik zag een 40plus middleaged women doen alsof ze een jog’ster was.

En toen besefte ik het .. ik ben dat.
Een middelaged madame met teveel kilo’s en te weinig conditie die al in een eeuwigheid niet meer bewogen heeft en nu op haar eigen adem trapt. Met meer tegengoesting dan ooit , worstelde ik er nog 2 kilometer bij.. Me ondertussen al een beetje zorgen makend over die pijn aan mijn longen (ahja was da geen teken van diene corona?)

De velden maakt plaats voor de terugkeer naar het kleine gehucht waar ik woon.
Een straatje met links en rechts huizen en dan de finish.
Groot was dan ook mijn verbazing dat er mensen buiten stonden.
Aan iedere deur stond wel iemand.
Vreemd, ik jogde hier vroeger altijd langs, en nog nooit zag ik iemand buiten.

Toen ik het eerste huis passeerde viel pas mijne frang.

Het koppel dat daar stond applausseerde en plots deed iedereen mee.

Schaapachtig heb ik nog geroepen..

Danku danku .. dat had echt niet gehoeven.

Zij konden er zelfs mee lachen.

Ik was op de juiste moment . Op de juiste plaats !

Dit loopje na x maand van blessures had een mooiere finish dan de 16 km abdijentocht die ik vorig jaar liep.

Om eerlijk te zijn, dit was de mooi’ste finish die ik ooit liep, en ook al stelde het loopje helemaal niet veel voor, en ook al was dat applaus helemaal niet voor mij. Het was hartverwarmend, want we zitten al x dagen in ons kot, en nog nooit eerder had ik gezien/gehoord dat wij hier ook steun betuigden met de zorg, en nu .. nu liep ik er middenin. Merci !

Zit nu ne keer stil !!

Het is vogel tel weekend…

En voor diegene die hier al een tijdje meelezen, die weten dat ik wel iets heb met vogels.

(Als het goed is, zie je hierboven een collage of klik anders even op https://liebest.wordpress.com/category/vogel )

Het wordt moeilijker en moeilijker om hier vogels te tonen die nog niet eerder voor mijn lens stonden. Bovendien is het een warm jaar.. geen vetbollen nodig.
Ik geef dit jaar bijna enkel zonnebloempitten. En dus veel meesjes, mussen en ook meer vinken. Een komen en gaan.. maar dit jaar wat meer monotone soorten, uitgezonderd deze groenling misschien.

groenling

groenlinVerdedeging

Maar allez… jullie mogen ook een beetje zelf doen hé..

Hoeveel vogels tel je ?

mussen_vogeltelweekend

– per soort tellen e ! –

Ik spotte wel iets nieuws vandaag:

View this post on Instagram

Euh.. wat zagen we ?

A post shared by liesbesth (@liesbesth) on

tof hé?

Balans

Als ik de balans opmaak van 2019, dan stel ik vooral vast dat het een pijnlijk jaar was.

Eentje waarin er weer rug en nek kiné nodig was. Weer een keer pijnstillers voor die vreselijke kaak/tandpijn (met deze keer 24u non stop overgeven omdat ik slecht reageerde op de medicatie)

Mijn ontstoken hielvetkussens, zo mogelijk nog erger dan mijn hielspoor, kluisteren me al sinds september aan mijn zetel.

2000 stappen per dag max. Ga ik daarover dan heb ik een week pijn. Dat is dus ..niks .. als in.. van perron naar werk. Damn.. Ik ben er over. Dat wordt zittend koken straks.

Het was nochtans goe begonnen.

Ik hou namelijk niet zo van loop wedstrijden. De massa.. het lawaai. De drukte.. Maar wel van uitdagingen. En ik had mezelf voorgenomen.

Ooit loop ik de 16 km lange abdijentocht. Als tiener wandelde ik hem. (Met mijn allereerste lief.. zeg.. die het telefonisch uitmaakte de dag voordien 🙂 good old times. )

Maar kom.. de natuur.. de kempen ze riepen !

Qua afstand was 13 km het langste dat ik ooit liep. Meer hoeft het voor mij eigenlijk niet te zijn. Ik train over de middag. Men pauzes mogen niet teveel tijd innemen… mor zo ene keer 16.. om te bewijzen dat ik het kan?

En ik werd dit jaar 40.. dus werd het misschien wel eens tijd.
– Hielp trouwens ook dat men lief nen 20 km loper is 😉 –
Dus.. ik maakte mij een trainingschema van 14 weken.. dat ik 10 weken volhield. (12km… yes!)

Men lies gaf op.

Noodgedwongen rust.. eind april..begin mei.

Maar ik wilde men plannen niet helemaal laten varen. Dus 17 dagen voor de wedstrijd deed ik nog eens van 6-10-7-12 km .. en toen was ik er klaar voor… allez eigenlijk niet, maar kom. Ik heb de lies gevoeld. Bovendien vond ik het toch wel te smalle paadjes met teveel volk. En heb ik er niet zoveel van genoten als ik gedacht had.

Maar ik heb ze gedaan. Die 16 km..

Op 1 u 43 min.. en toen rustte ik.

Meer dan een maand.

En toen nog wat.

In de zomer jogde ik terug wat.. maar nooit meer dan 7km.. en toen ik in september terug wat gas wou geven was de (andere) hiel daar.

De plaatselijke natuurloop van 10km doe ik graag in het najaar. De kerstcorrida.. vind ik gezellig.. goeie reden om enkele tandjes bij te steken.

Maar niet dus… 62 workouts .. 408 km.

stats2019

In kilometers moet het niet echt onder doen voor andere jaren.. maar ik had deze balans eind september al kunnen opmaken… en dat pikt.

En dat ik zelfs niet kan wandelen.. dat ook.. men stilte .. men ontsnapping pardon ontspanning.

Daarom is er één ding wat ik de komende dagen iedereen toewens !!

Een goeie gezondheid !!
Het is niet zo erg wat ik heb,
het toont alleen aan: fysiek is een kaartenhuisje.
Kus uw pollen. Wees dankbaar.
Elke keer je je voetjes uit je bed zet en niet meteen tegen het plafond knalt van de pijn.
Elke dag dat het ‘ça va’ is.
Elke pas dat je zet.

Een lichaam heeft veel onderdelen,
en veel ervan zijn essentieel.

Geniet ervan !

Enjoy your body, use it every way you can
Don’t be afraid of it or what other people think of it
It’s the greatest instrument you’ll ever own
Dance, even if you have nowhere to do it but your own living room

van Baz Luhrmann https://www.youtube.com/watch?v=ocxEgpGPjsw

PS Hij zegt ook :

Be kind to your knees
You’ll miss them when they’re gone

maar niets van versleten vetkussens !! 😀

Spartelen

Vanboven op een bruggetje sta ik naar beneden te kijken.

Onder mij zwemt een prachtige
maar kleine vis.

Hij is er terug.
Vorig jaar zette ik hem uit en zwaaide trots  ..

Nu zit hij op een dood spoor.
Een zijtakje van de beek die nergens naar leidt.
Zijn vinnen zijn beschadigd zie ik.

Ik vraag me af .. zullen ze herstellen ?
Of zal hij voor altijd een beetje kapot zijn?

Had ik hem beter moeten trainen ?
Ik heb hem geen kunstjes geleerd,
vond hem prachtig net zoals hij was,
ik geloofde in zijn eigen kracht.

Oooh,
wat zou ik hem zo graag vangen.
Hem even in mijn handen houden,
of zelfs terug bij mij thuis, op de kast zetten.
Veilig. In mijn zicht.

Dat kan natuurlijk niet.
Zijn kom is onvermijdelijk te klein geworden,
En mijn armen tekort.

Dus kijk ik.

Er is amper water..
Met al de energie die hij nog in zich heeft, spartelt hij.
Zoals alleen vissen op het droge dat doen.

Komaan .. Roep ik..
Zoek een goei plekje en spring opnieuw .
Laat u even meedrijven met de stroom,
Hier, of hier, is een paadje naar kalmere wateren.

Hij hoort me niet,
dapper gaat hij door.

Liefde is alles

U mag tijdens het lezen van deze post gerust even deze melodie in het achterhoofd houden:

Om te beginnen een bekentenis:

Ik heb dus een 14 jarige zoon en een 12 jarige dochter. Zij slapen samen.

Vroeger sliep de dochter op een kamertje alleen, maar daar was ze een beetje bangetjes. De zoon op zijn beurt, houdt van een rustgevende ademhaling naast zich. Dus was het logisch dat zij twee samen het stapelbed deelden, en niet de jongens in het stapelbed, het meisje apart. Met de ingrijpende verandering die vorig jaar plaatsvond, werd de matras op de grond gelegd.  Naast elkaar slapen is toch zoveel leuker dan boven elkaar.

Met de boedelverdeling ging het stapelbed naar papa, en nu liggen de 2 matrassen nog steeds broederlijk naast elkaar.

Vorige week trok ik hiervoor nog mijn haren uit.

Maandag 22 u – ruzie.

Dinsdag 23 u – gefluister.

ja ze konden er niet uit ’s ochtends

(bedtijd is 21 en 21u30)

maar ik was zelf te fel met mijn eigen zorgen bezig.

 

Woensdag stond ik al wat strenger .. terug te luistervinken aan hun deur.

Wat hoorde ik ? Lise die wou weten waar de kleedkamers waren .. Robbe die haar gerust stelde.

De nodige troost .. bij deze moeilijke overgang, ze gaven het elkaar..

Heb ik hiervoor zo gefrustreerd gereageerd ?

Ze doen dat kei goed mijn (verkleinde) bende !!

Donderdag avond ben ik er met ne grote smile gewoon gaan tussen liggen..

#nu het nog kan !

 

PS u mag de kinderbescherming bellen, maar vergeet toch vooral uw eigen kinderen niet extra te knuffelen vandaag !

 

 

 

 

 

 

 

Den eerste

Maandag 20u, de eerste schooldag.

We hebben al gegeten,

de tafel is afgeruimd,

ik moet er even bij gaan zitten.

De hond vraagt om aandacht,

maar het gaat niet,

mijn kaars is even uit.

Ik commandeer hem op schoot en probeer tv te kijken (of een dutje..)

De schoolverhalen aan tafel waren nochtans positief, maar de afgelaste treinen, de zenuwen die gekalmeerd dienen te worden, het wennen aan samenleven met de kids, de grote terugkeer van de collega’s, ze vragen om een momentje pauze.

-Gelukkig mogelijk gemaakt door laptop en smartphone-

3 minuten later, krijg ik een whatsapp’je vanuit de slaapkamer.
2018-09-04 22-657897390..jpg
De dochter is doodop. Ik leg haar in bed, breng haar boekentas, samen overlopen we de inhoud ervan.

Terwijl ik handteken als een CEO, voorschotten betaal, vrije dagen in online kalenders noteer en whatsapp met de ex, valt ze in slaap boven haar blaadjes. Om 21u30 gevolgd door de zoon. Ik leg kledij klaar, schoolbenodigdheden op de keukentafel, en denk .. oef .. ze liggen erin. Die dag hebben we overleefd.

22u, ik word opgeschrikt door luid gebonk.

De zoon zinde op wraak, terug naar boven dus, ik beëindig wereldoorlog III met liefde warmte en vrede, maar eigenlijk ben ik behoorlijk op.

Langer dan strikt nodig kijk ik TV .. mijn hersenen moeten gekalmeerd worden.

Of men hart… ik weet het niet zo goed meer..

 

 

Vandaag 7u, een nieuwe dag, een nieuwe kans, vandaag gaat alles beter !

We gaan voor de schoolroutine van 2018: de dag begint met de kids hun rug te krabben in bed.  Maar ook deze ochtend loopt snel mis.. en eindigt in geroep .. van mij deze keer.

“neeen die kaft gaan we nu echt niet meer zoeken! Vertrek nu” ..

Ik riep pas bij de 3de keer, dat ze deze vraag stelde en ik neen moest antwoorden, praat ik mezelf goed, nadat ik wél sokken zocht, pennenzak, boekentas, jas. “Fijne schooldag” probeer ik het weer goed te maken … “mama dat is niet gemeend” krijg ik terug. Ik knuffel haar… druk haar plat. “kijk hoe hard ik het meen kind, ik ga je missen.. ik zie je graag.. fijne schooldag …sorry dat ik riep”

Vijf minuten later, het huis doodstil, smeer ik haar boterhammen, fiets ik haar achterna en drop de brooddoos op het secretariaat.

Nog eens 5 minuten later verloopt mijn deadline,

stipt op tijd sta ik op een leeg verlaten perron.

Trein afgeschaft.

Ik had tóch tijd voor het persoonlijk overhandigen van die brooddoos.

Met een extra knuffel omdat dat eerste middelbaar toch niet makkelijk is.

Ook nummer twee zit weer op een nieuwe school, en moet zich weer aanpassen.

 

De leegte overvalt me…

Ik denk aan de 18 jarige.

we missen hem

allemaal.

zou hij een fijne tijd hebben ?

#Kringloopgeluk

Ik ben zo blij dat ik naai !!

Weet je ..  soms komen er dingen op je pad, het is alsof ze je aankijken met van die zielige puppyoogjes, en je denkt.. ik moet dat meenemen !

kindergordijn

Zo vond ik een kindergordijntje.. 1 euro in de kringloopwinkel, echt té verleidelijk.

Oké … een project(je) vinden voor zoiets is niet altijd even simpel.

Maar ik moet zeggen dat ik al meteen dacht aan de ‘Menina’ van Eloleo.
(Uit het zalige ‘Sew Snappy’ boek trouwens.)

kindertasje

Een tasje op kinderformaat ..  een streling voor het oog !

varkentje

En dus ging ik aan de slag. Ik wou eruit halen wat erin zat 🙂 Aangezien er héél wat jarige nichtjes op de kalender staan, puzzelde en paste ik. Niet zo makkelijk, ik wou de tekening niet in het midden, en op de zijkant ook een figuurtje 😉  De meeste figuurtjes zijn te breed voor de zijkant. En ja, ge moet wat puzzelen voor de hoogte goed te krijgen 😉

hondje

Één naais girl reunie, één naaimarathon, één naaiavond bij mij thuis later.  Kan ik je vertellen dat er 3 klaar zijn ! Nog 2 onderweg en eentje is liefdevol uitbesteed 😉

upcycling

Er zijn er al 2 afgegeven ..

kringloopgeluk

Wie wordt hier eigenlijk niet gelukkig van ???

kringwinkel

De allereerste tas die ik ooit met dit patroontje maakte, raakte blijkbaar nooit enkel private geblogd. En door een computerpanne, kan ik de foto ook niet tevoorschijnhalen, een echte bummer Destijds ook een kadootje voor het – toen nog piepkleine-  metekind. En zo is de cirkel rond zeker ?

handtas

Ben er super tevreden van, van dit upcycling naai project, moesten jullie dat ondertussen nog niet doorhebben. Het was niet eens mijn eigen nostalgisch gordijntje, maar ik heb ze gered.. de diertjes !!

Bedankt Sanne voor het toffe patroon!

Schoon om zien

Valentijn… De dochter (11j) is nerveus… Ze wordt op het techniekkamp verwacht. Beton gieten, hameren, elektronica, ze kijkt er naar uit maar kent er niemand, mijn dappere meid ziet 1 ander meisje tussen de jongens en merkt alleen de positieve dingen, ik knuffel haar tot de les begint.

De tiener (13j) heeft een Lief.. al enkele jaren, een meid met haar 2 voeten op de grond. Ze spreken op school ook af, de broodnodige pauzes tussen al de stoerdoenerij waar hij zich niet thuis voelt. Ze mocht komen ‘spelen’ op valentijn op voorwaarde dat de mama thuis was 😉 Ik herinner me nog de stiekeme kussen die hij maar niks vond in de lagere school .. of de briefjes/kadootjes die hij toen al kreeg. Ondertussen doet hij ijverig mee.. als teken van zijn dankbaarheid en liefde maakt hij een héél verrassingspakket . Een blikken doos in de vorm van een hart, een tas, een kaartje en een brief. “Een dikke rode strik moet er nog rond mama” We zweten alles bij één om die strik rond dat hart te krijgen. 0m 14u is het zover, ze gaan samen brownies bakken. Ze sloven zich uit, maken flauwe grapjes, nooit zoveel gelach gehoord en zo’n blije zoon bezig gezien. Zijn en haar Ogen blonken.

De puber (17j) .. die komt op vrije dagen voor 12 u zijn bed niet uit, op 14 febr is hij er om 7u15. Proper gedouchet, met hemd EN plastron.. ja mama ik kon echt niet meer slapen. Weet ge hoe spannend dat dat is ? Nee ik kan niet ontbijten. Ik krijg geen hap binnen. Wanneer moet ik op de schaatsbaan zijn ? 14u, ik neem de trein van 12u.

Om 11u 15 zwaait hij mij al uit..

oe ? jij rijdt toch maar 7 minuten naar het station ?

Ja zeg ik wil zeker zijn ! Ik kan hier toch niks doen.

Om 19u ploft hij mooi getimed aan de eettafel. Hij krijgt geen hap binnen.

ZUCHT

jamo hoe was het dan ?

ZUCHT

Na het eten moet hij even bekomen van de stress.. ik weet nog steeds van niks.

2 uur later komt hij naar beneden..

met ne smile van hier tot achter zijn oren.

Hij ziet niets meer.. hij hoort niks meer .. alleen nog maar

ZUCHT

en .. mama ge weet niet hoe vervelend dat dat is, als je niks kunt eten.

of .. mama ge weet niet hoe hard uw hart klopt als je een snapchat krijgt “ik ben er” en je moet naar beneden gaan.

Ik was misschien single op valentijn, maar er was nog nooit zoveel liefde in de lucht !

Meisje

Op 11 oktober is het de ‘internationale dag van het meisje’

Tchien ..

Bedoel je van de vrouw ? Nee het meisje ..

omdat meisjes vaak niet dezelfde rechten hebben als jongens , of laat onze zeggen dezelfde ‘vrijheden’…

Ik had op 10 oktober een dagje ‘vakantie’ genomen van mijn betaalde job om jongeren warm te maken voor ‘robots’ … maar tegelijkertijd ook warm voor technologie, programmeren, zelfredzaamheid.   Als vrijwilliger kwam ik terecht in een goed geoliede machine… we kregen een degelijke opleiding, een zalig goed voorbereide workshop, tot in de details uitgewerkte communicatie over met wie en waar dit allemaal zou gebeuren en het materiaal werd netjes verdeeld over heel vlaanderen. En ik wil het nog eens herhalen: de inhoud zat echt heel goed in elkaar.

Niks dan lof voor de organisatie (allemaal vrijwilligers !), dankzij hun werd het een top ervaring !

De kids werden gestimuleerd zelf te reflecteren, hadden enkele hilarische momenten toen ze zelf de robot mochten spelen ..

zucht

ja de programmeur .. hij had het niet gemakkelijk.

En gingen toen zelf aan de slag..

20171010_140058

Geen stappenplan, gewoon hup .. onderdelen, een foto.. wat zou wat kunnen zijn en waarvoor dienen ?  En dan natuurlijk… aansluiten en .. het werkt niet.

20171010_110533

Wat zou er mis kunnen zijn ? De kabels? De software ? De stroom ? We stimuleerden de kids zelf te zoeken .. en gaven handvaten waar nodig. Gelukkig waren we met 3 begeleiders en één leerkracht, zodoende dat toch iedere leerling uiteindelijk eindigde met een werkende tekenrobot.

20171010_115755

Je moest die oogjes zien twinkelen.. vooral als het niet van de eerste keer lukt, maar dan na een tijdje geprul .. hup ineen keer beweging .

View this post on Instagram

Niks dan blije gezichten ! #wegostem #shegoesict

A post shared by liesbesth (@liesbesth) on

Hopelijk is het gelukt.. de kids wat aanzetten tot.. en dan vooral de meisjes 😉

Vrouwen horen echt thuis in de IT  !!! Overal eigenlijk.. in elke branche !

en Hoera voor Technologie ! Technologie is overal en vooral tof !

Ik denk dat ik hier nog een staartje aan brei, aan dit avontuur.

 

Maar aan alle geïnteresseerden , schrijf u vooral in :

http://www.dwengo.be/node/8407