Terug naar school

Ik ga terug naar school ! Joepie !

Ik besefte het zelf nog niet zo goed, maar ik kreeg gisteren een mailtje van de juf, waarin stond dat we het de eerste les zouden hebben over materialen,waar aan te kopen en hoe in te loggen op het online systeem. Dat misschien een schrift ofzo wel handig zou zijn, en dat we op de speelplaats mochten parkeren. Zoooo Cool !

Echt een school dus.

Ik vermoed, maar ben niet zeker, dat het een klaslokaal met naaimachines zal zijn (en we niet té hard gaan moeten sleuren.)

Natuurlijk ben ik een beetje bang.

Ik ben eigenwijs. Ik vind het niet zo leuk als mensen zeggen ‘doe dit’. En ‘Neen dat is niet goed genoeg. Kom, doe nog maar eens opnieuw.’

Ik heb niet graag dat mensen over mijn schouder meekijken. Ik stel vervelende vragen. Veel Waarom’s , en Kan-het-niet-zo’s?

Ik ben nogal ongeduldig.  Tijd moet ‘opbrengen’. Een schooljaar is lang.

Eén avond in de week, dat ik er ‘niet ben’, zorgt dat ik de dagen vooraf en achteraf een tandje bij moet steken.

En toch doe ik het.

Ik ga bijleren, ik ga groeien , ik ga mensen leren kennen.

 

En .. om te beginnen..

mag ik al een nieuw schrift !

 

(De titel is ‘vrije tijd – lingerie’ . Het doet me denken aan 17 jaar geleden, toen wilde ik graag ‘snit en naad’ volgen, maar mijn toenmalige ega vond het een te grote belasting voor mij en ons huishouden. Echt precies alsof ik al die tijd in de jaren 60 heb geleefd. Gelukkig ben ik -net op tijd- wakker geworden.)

Dienstmededeling

Ik heb zware problemen om een blog post te posten.

ik kreeg steeds in wordpress een rode lijn met de mededeling ‘you are not allowed to publish’.

Iemand enig idee?

 

ik wou eigenlijk nen ‘Pol’ doen.. 

om te vragen of jullie bij deze post nu een luciferdoosje zagen of niet. 

of foto’s een meerwaarde zijn.

Want ik moet vaak kiezen tussen een foto in de blog (dan verschijnt die bvb in je reader) of als feature image.  En ik ben er zelf nog niet echt uit..

en soms zorgt die foto dat de post niet .. of nooit gepubliceerd raakt..

dus.. 

shoot ! 

(dan maar gewoon in de commentaar velden als diene Paul niet mee wil hé 😉

 

Ik kies niet.

Ik woon in Belgie.

Een klein landje, met altijd rare ingewikkelde wetten en regels.

Eerst is er al ‘het idee’. Dat om te starten een compromis is.. tussen verschillende regeringsniveaus, politieke partijen, experten, ik wil niet weten wie… Wij gaan nooit voluit voor één mening, neen wij moeten altijd van meerdere walletjes kunnen eten.

Dan hebben wij een afschuwelijke manier van communiceren, waardoor dat niemand begrijpt wat er echt bedoeld wordt. En als dat dan eindelijk ‘uitgeklaard’ is.. dan komen er bijsturingen.  Ohja.. daar en daar hadden we niet aan gedacht.

Het is niet doordacht, niet goed gecommuniceerd en dan komen er x addendum’s waardoor je één of ander superbrein moet zijn om nog bij te houden wat het NU is.

Het levert goeie mopkes op – de hilarische powerpoint, de planning van de veiligheidsraad, over de bijsturingen… maar vooral ook frustaties.

Als ik ga winkelen, moet ik niet alleen mijn bezorgdheid/angst manage’n, (en nen ondertussen oh zo hatelijke weekmenu… grrr .. en het feit dat sommige dingen ook, nog steeds echt op op zijn.)  Maar ook de sociale verwachtingen (mag ik die nu voorbij steken of niet.. en als ik heel beleefd even wacht voor een ander snauwen ze : ‘ja ik kan hier niet de hele dag staan wachten é’ euh.. ik deed niks he. ik stond gewoon. of soms vraag ik ‘mag ik?’ en dan krijg ik zo een blik.) Ja ik had geen masker aan oke !!! Dat was toch niet verplicht in de winkel ? Ik wist niet dat dat “niet verplicht maar sociaal toch wenselijk was” ik was gewoon allang niet meer geweest in die winkel.

Maar dus om maar even te zeggen, het alledaagse leven is zo al niet gemakkelijk.

En toen kwam er dit :(volledige tekst op VRT.nu)
De bezoekregels die vanaf zondag gelden, zijn vastgelegd in het Staatsblad. Daaruit blijkt nogmaals dat we niet zo maar met vier personen mogen afspreken. Als één van uw huisgenoten iemand gaat bezoeken, is iedereen in uw huis gebonden aan dat bezoek. Als u bijvoorbeeld kiest om bij uw moeder langs te gaan, is uw partner daaraan gebonden. De schoonmoeder bezoeken zit er dan zondag niet in.

Simpel gezegd mogen we onze “huisbubbel” uitbreiden met vier nieuwe mensen. Dat moeten altijd dezelfde mensen zijn, en zij mogen enkel bij u op bezoek komen. Knuffels zitten er ook niet meteen in, want u moet afstand houden bij het bezoek. Let er ook op dat u voldoende uw handen wast.

Zo staat het letterlijk in het Staatsblad: Een huishouden, ongeacht de grootte, mag thuis tot vier personen ontvangen. Deze vier personen zijn steeds dezelfde personen en maken al dan niet deel uit van eenzelfde huishouden. Wanneer een persoon van een huishouden bij een andere persoon thuis is uitgenodigd, dan verbindt zijn volledige huishouden zich, en zelfs indien deze persoon zich alleen naar de afspraak begeeft.

De leden van de nieuwe op die manier gevormde “groep” mogen thuis geen andere personen ontvangen, noch door andere personen ontvangen worden. Voor de toepassing van dit artikel wordt verstaan onder “huishouden”: personen die onder hetzelfde dak wonen.

Een moreel dilemma dus.. aah een kolfje naar mijn hand.

Weet je nog.. die keer dat je jong was en discussieerde.. mag je mensen opeten, en wie van deze groep zou je opeten ? Het was een leuke denkoefening. Of kijk maar naar de mol, de morele dilemma’s zijn zowat de basis voor het programma.

 

Denkt u even mee met mij:

  • 1 huisgenoot kan anderen voor blok zetten
“Wanneer een persoon van een huishouden bij een andere persoon thuis is uitgenodigd, dan verbindt zijn volledige huishouden zich, en zelfs indien deze persoon zich alleen naar de afspraak begeeft.”

Voor Moederdag zal u dus moeten kiezen tussen uw eigen familie en uw schoonfamilie. Als u uw eigen moeder bezoekt, is uw partner daardoor gebonden. Ook als uw partner niet mee ging bij het bezoek aan uw moeder.”
Technisch gezien is het wel mogelijk dat uw beide moeders op bezoek komen bij u thuis. Maar zoals u begrijpt, zijn er dan weer andere beperkingen.

Dus in uw gezin .. wie heeft de finale keuze ?  wie heeft het hardste nodig ? wie roept er het luidst ? wie onderhandelt het best ?

  • een gezin van 4 is oke.. maar dus een gezin van 5 of 6 moet bezoek vragen en mag BIJ NIEMAND op bezoek ?

Alleen in stukjes? Wat als er maar één is die kan rijden ?  (Deze kanttekening eerder praktisch van aard, stel dat ik nu op de baan ben met 4 kinders, gaan de flikken mij toch geen boete geven? dus ik zou denken.. gezinnen van meer dan 4 mogen een beetje creatief met deze info omgaan. 1 bubbel worden 2 bubbels.. dat is volgens mij de pointe. (mijn mening hé.. mijn interpretatie)

  • wederkerigheid: als jij mensen kiest, moeten die mensen u ook kiezen

jaja boven hun moeder hé !!

  • voor de volgende weken. het vraagt dus enig engagement.

Ga jij nu bij je moeder op bezoek, dan mag je moeder ALLEEN jou ontvangen. Dus ga je maar best ELKE WEEK op bezoek. Ahja ocharmkes uw moederke.

  • En dus .. veel meer dan het kiezen tussen ‘moeder of schoonmoeder’ is dit voor een moeder met meer dan één kind, het kiezen tussen welk kind (en bijhorende bubbel) Je kan maar beter hopen dat die kids nog single zijn OF anders zal dit een zeer pijnlijke keuze zijn. Welke criteria hanteer je? Speelt Risico (Hoe betrouwbaar is de andere partij ?) Afstand ? Band?  Heeft het kind het nodig ?

 

En als je dit dilemma hebt uitgeklaard, dan dient de volgende boodschap zich aan “Hoe communiceer je dit ?” Zoals Wouter deprez het zo grappig zegt: ‘we kregen nog geen enkele uitnodiging. ik beleef de stress van de verjaardagsfeestje helemaal opnieuw.’

‘Ja ik wil u… wil jij mij ook ?’ het is niet alleen een verjaardagsfeestje Wouter.. het is aanvragen.. aanvragen van engagement van gezin tot gezin.

 

Of het telefoontje waarin je moet zeggen.. neen we hebben al iemand.

Het is een leuke hypothetische vraag. “Wie zou jij kiezen ?” 

Nu de vraag veranderd is naar “wie kies jij ?” nu doe ik niet meer mee.

Ik spel het spel niet mee.

Het is niet leuk.

 

Het voelt een beetje als plots verplicht worden te trouwen.

Neen, dat hoeft niet voor mij. Dankje.

Ik ben goed in mijn gezin, we gaan er niemand bijnemen.  Ik beslis zelf wel op mijn tempo, wanneer ik terug buiten kom.

En hoe verleidelijk de vraag ook is, om aan iemand nu te stellen.. en jij ? al beslist ?  ga ik dat niet doen. De vraag is voor de meeste mensen gewoon pijnlijk denk ik.

 

Waarom papa toch mama niet is..

18u …Na een drukke werkdag neem ik mijn gsm… even opzoeken welke trein ik ga nemen.

“Mama neem op”

“Of bel me terug via Whatsapp of telefoon. Maakt me ni iut ma bel me terug”

“Ik haat u”

“Gij kunt nooit op tijd antwoorden.”

En daarboven op X gemiste Whatsapp gesprekken en enkele voice messages.

Toch maar even luisteren, wat er scheelt.

Mevrouw stond in de Colruyt en wou graag een zoveelste pakje nieuwe stabilo fluo stiften. Papa was erbij maar ‘hij wou mij niet kwaad maken.’

Ik erger me.

3 euro.. moeten ze mij daar nu echt mee lastig vallen? Het is een week dat de kids bij hem zijn. Kan hij niet even ja of neen zeggen?

Ik bel naar mijn zus. Vertel dat ik dat hele scheiding gedoe niet makkelijk vindt. Precies of mijn verantwoordelijkheid en 24u/24 ter beschikking blijven ook vereist wordt, terwijl ze niet fysiek bij mij zijn.

‘Och’ zegt ze..

‘Wij zijn niet gescheiden. Vorige woensdag zaten mijn kids thuis bij papa. Ik heb een vergadering verlaten omdat de telefoon aanhoudend bleef gaan. Toen ik op de gang terugbelde met het idee dat er iets grondig mis moest zijn,vroeg mijn dochter doodserieus: mag ik een zakje chips? Ze zag haar pa niet direct.’

Vintage

Eigenlijk hebben wij in huis regels.

Zoals de sokken IN de wasmand gooien NIET binnenstebuiten gekeerd.

Klusjes hebben wij ook.

Dagelijks met de hond wandelen, de tafel dekken, hun eigen slaapkamer stofzuigen, buro op orde houden.

En dan zijn er nog afspraken.

Over gsm gebruik, laptop, slapenstijd en douchen.

Maar nu .. heb ik in huis twee pubers.

Een 14jarige zoon en een 12jarige dochter.

Wat vorig jaar met een 17 jarige, een 13jarige en een 11jarige perfect lukte.. lijkt nu quasi onmogelijk.

Laat ze een woensdag namiddag alleen thuis en de doodsbedreigingen worden je via sociale media live bezorgd. Bij thuiskomst kan je dan vaststellen dat de kids op hun buro cornflakes hebben gegeten en vervolgens de hond al het brood.

Een doordeweekse avond begint met tien keer. “Ik moet niets doen voor school.”

Tot het bedtijd is, dan poppen er ineens schoolwerkjes op. En ’s morgens nog prentjes googlen en dan nog het één en ander moeten printen. Ne koolzaad plant moeten gaan plukken… Ik zeg het u: Het lijkt verdacht veel op hun kleutertijd. Toen kon ik ook rond bedtijd beginnen zoeken naar prentjes en kaasdoosjes.

Toen kon ik ook zeuren over hun jas die op de grond lag net onder de kapstok. Is dit dan wat ze bedoelen met : ‘alles komt terug? ‘

Guilty pleasure – ouderzonden

Voor de te lange avonden…

200 ml glazen fleskes gevonden zeg..

Ik moest ze meebrengen !!

Het is ni omdat ne mens wil zondigen, dat het ecologisch onverantwoord moet é !

En ja.. zelfs met pubers in huis.. hou ik aan mijn kraantjeswater aan tafel motto vast !! (Behalve natuurlijk voor die avonden dan 😉

Hey.. das al beter dan die bergen chips van vorige week 😉

10 things to eat before you die

In deze tijden van foodblogging en foto’s posten over je eten op sociale media, durf ik het bijna niet te zeggen, maar ik heb dus niks met “eten”.  Allez, het is te zeggen..
ik eet wel graag,  snoep .. dessert .. chips. 🙂
Eenvoudige, bekende dingen…
geef mij soep, brood of aardappelen… en ik ben garantie content !
Ik beschouw mezelf niet als een moeilijke eter, alleen ben ik niet aan crèmepjes en zalfjes, ben ik geen grote vlees-eter (biefstuk bah) en ook ni echt aan zeevruchten.
(maar ik zal het wel opeten hoor, weliswaar met nen opgetrokken neus en lange tanden 😉 )
Duw mij een menukaart in handen en ik zal dan ook steevast hetzelfde kiezen;
de veiligste optie die ik vind.. dat is vaak groentenwok
of iets met zalm of kip.
Er is al genoeg stress in mijn leven zodat ik vind dat ik op restaurant mag kiezen voor comfortfood.. (en voor iets dat ik zeker lust)
Op dat gebied ben ik juist een kind 🙂
en daar Dames en Heren.. ga ik verandering inbrengen !!

Ik ga ne Bucketlist maken van gerechten die ik wil gegeten hebben ..
met plaatsen waar je ze héél lekker kan eten.
Het zou zonde zijn als ik net die eerste keer een mislukte versie van het gerecht krijg voorgeschoteld hé ? dus vertel mij..
Wat moet ik absoluut geprobeerd hebben ? wat is écht lekker ?
wat zijn klassiekers die ik ongetwijfeld aan mij voorbij heb laten gaan, en daarbij een godenmaaltijd heb misgelopen ?
Ik weet dat je mij niet kent.. maar als ik je vertel dat ik zelfs nog nooit ne Bicky Burger heb gegeten,  stelt je dat misschien wel gerust, roep gewoon iets.. alle suggesties welkom !
Ik hou jullie op de hoogte !!
PS het staat u vrij mee te doen hé

Ik wil ik wil ik wil

ik wil zoveel vertellen
ik wil zoveel doen

niks lijkt echter de moeite van het delen waard

dus is het hier maar stil

of anders..

wat varia :

– ik vond een bom op mijn ‘dorpel’ (hoewel de kids graag ‘defuse the bomb’ spelen bleven we er maar af.. spel is trouwens wel een aanrader.. voor zij die graag hun zenuwen eens testen)


– we amuzeren ons voortaan in 3D (mijn geklutsel lijkt op paint, de puber waagt zich aan levensechte draken, de ega bestuurt een ruimteschip)
– de bloemen die ik zaaide was ‘gene vette’ (ik telde dan ook bijzonder weinig vlinders gisteren)  maar ik heb me ingeschreven voor een workshop ‘boeketjes maken met zelf geplukte bloemen’ en wie weet.. een plaatsje op de ‘zelfplukwei’ volgend jaar ?
– ook de moestuin heeft tegenvallende resultaten dit jaar – een handvol piepkleine krieltjes was het resultaat van de eerste aardappelplant hoewel we lekkere paarse boontjes aten, die na het koken toch gewoon groen werden


– misschien deed de puber daar wel inspiratie op om zijn haren blauw-paars te kleuren ?

Leeuwin

No nonsense
Direct
Streng maar rechtvaardig

Zo zou ik mijn opvoedingsstijl omschrijven..
Met veel ruimte voor dialoog en interactie, maar niet teveel toeters en bellen.

ik beschouw mezelf als een harde tante
niet alleen in theorie maar ook in praktijk..

en toch was ik deze keer helemaal van de kaart.

Zoals jullie al eerder konden lezen, had de puber het dit jaar moeilijk op school. Studeren.. hij wist niet hoe dat moest. Wanneer de deadline kwam, bladerde hij er ne keer door, en dat resulteerde in slechte punten.
En alle anderen, die konden dat wel door dat éne keer te lezen en hij niet, misschien was hij gewoon te dom ?

We deden van preken en aanmoediging maar boden hem met zijn 16 jaar ook de nodige zelfstandigheid…

Het ging beter maar niet genoeg beter..
we grepen in en riepen om hulp.
En om eerlijk te zijn, ik was teleurgesteld.

De contacten met school verliepen bijzonder stroef.
De verantwoordelijkheid werd netjes in zijn en onze schoenen geschoven.
We kregen héél weinig feedback, en het weinige dat we te pakken kregen, getuigde van een oppervlakkigheid waarvan ik stijl achterover viel.
Bij elk contact groeide het gevoel dat we er alleen voor stonden.

Het feit dat ik zelf les gegeven heb, dat ik aan de andere kant gestaan heb, maakte de situatie alleen maar erger.
Maar het was een beetje laat om tijdens je 5de jaar halverwege het schooljaar nog even van school te veranderen,
dus deed ik maar wat er van mij verwacht werd.

Zwijgen.. de school niet meer lastig vallen, en elders hulp zoeken.

Na een vermoeiend jaar van coachen/begeleiden/preken/rondrijden
brak een stresserende examenperiode aan.

Ik had nooit verwacht dat ik me als ouder zo betrokken zou voelen.
Meer dan mijn eigen examens aan de unief eigenlijk..

Hij werkte hard en had mooie vooruitgang geboekt, maar zou het genoeg zijn.
Moest ik nu toch nog eens hameren op ..?
Moest ik loslaten of aandringen?

En zo kwam het oudercontact … de avond voor we op reis vertrokken
En ik deed wat ik nooit verwacht had ooit te zullen doen ..
Ik was ‘mama’, en verdedigde mijn kind tegenover ouderwetse leerkrachten.

Dat inzicht niet vooropstaat, maar kennis reproduceren netjes volgens het stappenplan in sommige scholen nog steeds het hoogste goed is, brak mijn hart.
Dat inzet niet beloont wordt, maar prestatie telt, dat targets gehaald moeten worden en dat evolutie en groei van ondergeschikt belang zijn.

Ik voelde me even zelf leerling,
en kwam helemaal van de kaart buiten.

Er zijn geen man overboord,
er is geen kalf verdronken..

Maar mijn vertrouwen in Het Onderwijs ..
Het heeft ne serieuze knauw gekregen.

*ik heb heel lang getwijfeld om deze post al dan niet te publiceren, vandaar de vertraging. Volgens mij voegen de nochtans niet mis te verstane uitspraken van de leerkrachten weinig toe aan deze discussie en kies ik ervoor om deze hier niet te vermelden.
Uit respect voor mijn zoon’s privacy heb ik geprobeerd te focussen op mijn beleving, maar ik vind ook dat ik eerlijk mag/moet zijn.
Ouder zijn is niet altijd makkelijk, ik had niet verwacht dat ik me soms zo machteloos zou voelen. De laatste tijd heb ik hierdoor vaak het gevoel er alleen voor te staan, daarom dat ik het hier toch even wou delen.*