Dienstmededeling

Ik heb zware problemen om een blog post te posten.

ik kreeg steeds in wordpress een rode lijn met de mededeling ‘you are not allowed to publish’.

Iemand enig idee?

 

ik wou eigenlijk nen ‘Pol’ doen.. 

om te vragen of jullie bij deze post nu een luciferdoosje zagen of niet. 

of foto’s een meerwaarde zijn.

Want ik moet vaak kiezen tussen een foto in de blog (dan verschijnt die bvb in je reader) of als feature image.  En ik ben er zelf nog niet echt uit..

en soms zorgt die foto dat de post niet .. of nooit gepubliceerd raakt..

dus.. 

shoot ! 

(dan maar gewoon in de commentaar velden als diene Paul niet mee wil hé 😉

 

Verlangen

Er was eens … een veel te korte lucifer.

Hij zat al, wat een eeuwigheid leek, opgesloten in een klein luciferdoosje, samen met.. Goh ja.. wie zat er allemaal in dat doosje. Hij kende de 3, 4 lucifers naast hem goed. Maar eigenlijk waren ze met véél. Té veel misschien zelfs .

Hij wist het hoor. Rationeel wist hij het. Je gaat niet eeuwig in dat doosje blijven zitten.

Vroeger waren er dagen dat het doosje open ging. Ze gleden zachtjes met zijn allen, voetjes vooruit, tot dat hun kopje kwam piepen, en hij een glimp opving van wat er ‘buiten’ gebeurde. Ze werden door elkaar geschud en eentje werd gekozen . Dan had hij de daaropvolgende dagen andere buren, werd er volop gespeculeerd. Iemand had iets gezien. Zo ging het, dacht hij dus. De spannende dagen. Hij leerde de nieuwe buren kennen, andere lucifers, ze leken misschien op elkaar maar elk hadden ze hun eigen verhaal. Als de commotie van het afscheid was gaan liggen, werd er vaak vergeleken. Waarom wist hij niet. Moest je ze niet kennen zou je denken dat ze er allemaal hetzelfde uitzagen. Maar ééntje was dus duidelijk korter. Hij wist het niet eens. Er is geen spiegel in dat doosje, en vermits zijn hoofdje op gelijke hoogte lag, had hij niet in de mot dat hij maar half zo kort was. Bovendien was hij zo leergierig, hij luisterde naar de anderen en leerde de wereld kennen door hun ogen. Hij stelde vragen en luisterde. Hij was eigenlijk niet zo bezig met zichzelf. En tegen vergelijken was hij ronduit tegen.

Op een dag werd het doosje wat brusker toegeduwd, en lag hij dus met zijn voeten gelijk.

Al gauw ging het mis, hij zag dat hij anders was. En hoe hard hij ook tegen zichzelf zei : Het heeft geen zin te vergelijken, we zijn wie we zijn. Schoonheid zit hem in onze eigenheid. Toch voelde hij zich tekort gedaan. Hij merkte hoe de lucifers gewoon doorgingen met praten over zichzelf. Ook als er niemand vragen stelde. Een paar keer probeerde hij aan bod te komen. Deze keer had hij het gevoel dat hij ook een verhaal had. De angst dat hij nooit zou gekozen worden. Toch luisterde niemand. Hij lag daar een beetje eenzaam te wezen. Hij probeerde luidop te dromen van vuur aansteken. Vastberaden dat hij was hier ‘samen uit te komen’, het pakte geen vuur. Uren, dagen, maanden gingen er voorbij. Het is geen wedstrijd dacht hij . Desnoods blijf ik tot allerlaatste in het doosje.

Zo lag hij daar. Te wachten, alleen met zijn gedachten.

Eenzaam was hij , eenzaam omringd door anderen die de godganse dag bezig waren met zichzelf. En hoewel de nieuwtjes verstomden, bleef hij zijn uiterste best doen. Schud dit doosje aub, bad hij soms stiekem. Ik hoef niet eens met mijn hoofd bij de rest liggen, als ik maar gewoon even andere buren heb. Ik ben ze beu dacht hij. En meteen vond hij zichzelf slecht en voelde zich nog wat slechter. Hij beelde zich in dat hij de laatste van het doosje was. Dat hij het doosje voor zich alleen had. Dat hij niet meer naar de anderen moest luisteren. Dat er stilte was, dat er ruimte was, voor hem alleen. Hij had verwacht dat dit beeld hem intens verdrietig zou maken. Dat hij zich zo alleen zou voelen zonder anderen, maar het beeld gaf hem kracht. Hij moest niemand. Hij moest niks.

En zo, tussen de kwebbelende stokjes, in een luciferdoosje dat maar niet meer open leek te gaan, droomde hij over verlangen.

Gemis

Ik mis u, man met de kleurrijke schoenen op de trein. Ik mis u, vrouw, met de vele zakjes en tasjes naast me in de coupé. Ik mis uw goeiemorgen, conducteur met de warme stem. Ik mis uw guitige ogen aan de ontvangstbalie. Ik mis de helemaal roodaangelopen jog´ster die ik kruis tijdens de middag pauze. Ik mis de naarstige poetsvrouw die ik bedank voor ik naar huis vertrek.

Ik mis .. onbekende mensen. Ik mis gelaatsuitdrukkingen.

Ik mis mensen zoals u en ik.. onderweg naar… met hun eigen dromen verlangens en bezorgdheden.

En bovenal mis ik mezelf. Wie ik ben, door de ogen van anderen. Wie ik ben voor de andere en wie ik ben met de andere.

Thuiszijn met mezelf. Werkt als een vergrootglas waar alleen het ik lijk te bestaan. Ik heb genoeg van mezelf. Moest het mijn lief zijn, ik maakte het uit.

Niet gezien

De saaiheid van het dagelijkse leven bereikt een hoogtepunt.  Of moet ik dieptepunt zeggen?

Ik haal een opvouwbaar tafeltje uit en creeëer zo een buro’tje aan het raam.

De hele week zal ik vergaderen/innoveren/onderhandelen met zicht op winterkoningjes, roodborstjes, vinken , mussen en zelfs een ietsiemieneminimuisje.

Ik geef aandacht aan wat ik zie,

aan wat ik hoor,

aan wat ik voel.

Niet gezien.

Zo voel ik me.

Onopgemerkt.

Achter het raam.

Soms ben ik blij, licht euforisch zelfs.

Ik stuiter door de woonkamer als een botsbal.

Ik dans , ik zing, niemand reageert.

Ik roep, ik bel en niemand hoort mij.

Geluk dat niet gedeeld kan worden, dat is het niet.

Toch is het er.

Ik zal het onder een stolpje zetten en het koesteren.

Ik zal het warm houden tot de lente er weer is.

Tot de dagen weer langer zijn, het licht weer warm ,

de straling weer krachtig.

Iedereen die het zoekt: hét geluk,

Het is hier bij mij . Kom kijken ! Kom vlug ,

sebiet is dat ieniemieniemuisje weer weg.

#Naais2020

In 2019 heb ik voor het eerst consequent foto’s gepost van AL mijn afgewerkte naaisels (op instagram ipv de blog dus) voorzien van mijn eigen nummering om de ‘stand van zaken’ bij te houden.

Het eindigde in mijn eigen jaaroverzicht, zelfs met wat goeie voornemens, en omdat ik dat zelf kei tof vond, ga ik dat nu opnieuw doen ! Joepie de poepie !

Qua naaien was 2020 een zéér speciaal jaar.

Het begon rustig blijkbaar. Een nieuwe strijkplank overtrek, een cirkelsjaal. Super eenvoudig. Snel resultaat.  Het werd gevolgd door .. een workshop onderbroek !

Mijn lingerie voornemen uit mijn lijst inderdaad ! Mond aan mond reclame is altijd de beste reclame en zo kwam ik te weten dat er, veel dichter bij huis, ook workshops gegeven worden.  In februari deed ik dus mijn eerste stapjes in ‘lingerie’ maken. Een workshop onderboek. Hoewel ik helemaal NOOIT van plan was onderbroeken maken weet je. Maar een goede BH, is nu eenmaal niet zo makkelijk te vinden, en dat was eigenlijk hét plan. En deze keer wou ik niet holderdebolder een veel te moeilijke uitdaging aangaan, maar starten bij het begin: een goeie onderbroek, en dus nieuwe technieken, nieuwe materialen, nieuwe termen. Een workshop met 4 onbekende personen. Het was tof.   (Ik vond/boekte ook een workshop voor dat kleed op maat van mijn wenslijst trouwens, maar die is, na een paar keer uitstellen en verplaatsen, nog steeds niet mogen doorgegaan. Jammer..)

Eind februari volgden er nog 2 naaisels op verzoek (van neefjes en nichten.)  Eenvoudige maandverband zakjes (met envelop opening) en ‘zorgenvreters’.  (Later kreeg dat monstertje alsnog armen en benen, dus er is wel een 2de ronde over gegaan 😉

Begin maart hadden we nog een naaiweekend waarin we fantaseerden over in lockdown zitten met onze hobby en zonder huishouden.  Daar maakte ik 6 keukenhanddoeken en 16 herbruikbare echte zakdoeken uit een retro flanellen laken van mijn oma. (Rolzomen heeft geen geheimen meer voor mij !)

En toen ..  toen tja.. kregen naaiende vrouwen ineens een superkracht ofzo ?

Het was op zijn minst gezegd vreemd.  “Mondmaskers? Neen dat helpt niet.” Naar “oh help allemaal naaien voor de zorgcentra” EN “het moet met dit patroon en met dit stof en met filter en afkookbaar en …”  Ik vond het allemaal heel erg dubbel. Eerlijk ? Ik stikte er tot op de dag van vandaag een 10tal ofzo. (Witte/begrafenisversies/bloemetjes/kerst/…)   Maar als ik er vandaag één moet dragen is de doorlaatbaarheid van een wegwerpmasker toch nog steeds het grootst.  Dus naar hoofdpijn toe, naar niet te luid moeten roepen enzo, merk ik dat ik vaak grijp naar een wegwerpmasker. Hoe zeer het ook tegen mijn duurzame principes ingaat. Een mondmasker dragen is niet fijn, een monsmasker naaien is ook niet fijn. Elke persoon heeft baat bij een ander model, en voor zij die het nog nooit gedaan hebben, die vouw’tjes .. die zijn echt hels.  Om nog te zwijgen dat je ze moet strijken als je ze wast als je er toch een beetje fatsoenlijk bij wil lopen.

Bovendien deed het continue thuiszitten wat met mijn naai mojo.

Geen naaiweeekends, geen naaivakantie, geen aanmoediging om dingen af te maken, … en ik heb ook ‘geen infrastructuur’. Wat ik daarmee bedoel, ik heb een living tafel die in de hoogte verstelbaar is, ideaal voor patronen over te tekenen of stof te knippen.  Maar dus aan diezelfde tafel moet ook mijn naaimachine/overlock opstaan, maar ook de gezelschapsspellekes in de kerstvakantie, de laptop overdag.

Het is een hobby ‘met rommel’ dat naaien, of allez eentje waar je plaats voor nodig hebt.  En ik heb niet altijd de fut op te ruimen, alles uit te halen, en dan weer op te ruimen. En vaak is het ook een hobby waar je ‘even vast zit’ met iets dat niet lukt ofzo.  En dan heb je wéér een onafgewerkt item.

Maar dus, ik werkte ne pull af die voor mezelf bedoeld was, maar naar de zoon ging omdat het bij nader inzien toch echt een veel te ruim mannenpatroon was. (Zalig zacht van binnen trouwens.. ik heb er wel enkele thuiswerk weken in geleefd in die pull 🙂 )

Ik maakte een handtas uit pure noodzaak (rap rap een boek in de oude handtas gepropt samen met een noodrantsoen drank/alcoholgel/zonnebril/koek en daar stond ik met een kapotte handtas en gescheurde broek in UZ)  Die nieuwe handtas waarvan ik super content was, heeft ondertussen zelf al weer zijn beste tijd gehad, de vulling is er uitgehaald, de vogeltjes gaan af, de sluiting gebruik ik bijna niet, hoewel die zo mooi was. Echt veel buiten gekomen is ze niet.

Als tussendoortje tussen de mondmaskers .. een babykadootje. Patroontje van Griet .. altijd een top kado (zeker als dat dan ook nog eens zo mooi past bij het geboortekaartje)

Ondertussen was het bijna zomer, en hernam ik mijn meerjarig zomerproject: een schaduwdoek met baleinen (ja, daar kropen meters en meters in . En tellen en proberen en meten en nog eens tellen. Het zijn 2 doeken van 7 op 3m ongeveer. Het was een kostelijk project, in fournituren, in uren, maar man .. wat een zalig resultaat !  Ik ben er nog altijd trots op !  (Ge moet dat buiten naaien hé want dat gaat niet IN mijn living met die balleinen. en balleinen in de auto is ook geen lachertje !)

En ik naai’de een kado ! Een dunne kamerjas, hij is iets minder zacht dan ik gehoopt had, maar voor de rest .. tevreden klant, hij moest eens durven 😉

Half juli geloof ik .. vernam ik dat mijn vriendinnen een workshop BH gingen volgen bij de lesgeefster van in februari, en het was toegelaten ! Met 4 naaide ik mijn allereerste BH die gewoon pastte !  Super zot content was ik .. maar ik dierf het gewoon niet posten. Foto’s in ondergoed, of ondergoed zo op de tafel… het is geen zicht. Ik vond het wel reuze om te doen en omdat ik van die eerste kleurkeuze niet 100% overtuigd was, besloot ik verder te doen. Je hebt echt kei weinig materiaal nodig. Dat zijn allemaal kleine stukjes.  Je moet geen hele tafel bezetten. Een ideaal “meeneem” projectje, en je moet zo heel creatief zoeken wat er bij elkaar past.

Eén dag hebben we op veilige afstand met enkele vriendinnen samen kunnen naaien en daar werd een tweede BH en een tweede onderbroek geboren. (of misschien wat later) Want ik ontdekte de #Braugust challenge !  Een dagelijkse vraag/opdracht die je diende te postten overrompelde mijn insta.  Ik keek filmpjes, leerde bij (oa dat ne kousenband ook kan vermijden dat je dijen schuren onder je rok) en besloot voor een bikini te gaan (van hetzelfde patroon als de BH , dan zou het zeker wel passen. ) Ik leerde mijn afgewerkte stukken fotograferen en zamelde mijn moed bijeen om ze te posten. En bestelde ook enthousiast nog wat zwarte kant.

De bikini heeft het -nog- niet gehaald, de instructies over de elastiek maakten rimpels (misschien uithalen ?) en ik vergat een slot te bestellen.

En toen .. viel het stil hé.

Als ik het mij goed herinnerde naaide ik die armen aan dat monstertje , en 2 knijp-portomonneekes  die ik vergat te posten of misschien gewoon niet dierf posten (afgegeven op een coronaproof communiefeest)

Het volgende naaiweekend werd ook afgelast. De workshop uitgesteld.  De dagen werden korter. Met kerst maakte ik secret santa’s op afstand.. en koos eigenlijk hoofdzakelijk voor haken. (Minder materiaal/minder ruimte/minder gedoe.) Hoewel er toch een Baby truitje bijzat (eerste keer zo een enveloppe hals.)  En ook een kerstman mondmasker ! (en enkele geflockte T shirt’s voor de zonen, maar die T shirts waren aangekocht dus dat telt niet é)

Ohja.. ik naaide theezakjes ! En nieuwjaarskaartjes !

Ik deed nog één effort, en legde mezelf deadlines op, in de hoop het naaien te stimuleren.   🙂

‘The sister hood of the travelling pijama’s’ deadline mislukte want ik knipte een mouw tekort (en de elastiek van de broek is te los) En ik dacht, in de laaste week van december, vakantie, mij nog een feestelijke thuis-vier-pull te stikken uit mijn sweaterbox van lottemartens,  maar de stofrichting op de print (en de grootte van het papieren patroon) speelden mij parten.

Maar binnenkort vlieg ik er weer in !

Alleen eerst nog wat opruimen.

zucht

Eruitgaan met een knal

Als er één ding is, dat we geleerd hebben het afgelopen jaar,

dan is het toch wel dat een mens zich, al bij al, toch wel vlotjes aanpast.

Niet één keer maar 20 keer als het moet (met de wijzigende maatregelingen)

Stiekem hoop ik ook dat bepaalde zaken/veranderingen blijvend gaan zijn en nooit meer zullen terugkeren.

 

Handjes geven bvb,

Mij is dat niet iets dat spontaan komt.

Ik weet niet of het typisch kempisch is, maar wij doen NIET van kussen . Niet bij toekomen, niet bij vertrek . Neen.. wij waren eigenlijk een nogal afstandelijke volkje. Fysiek contact gewijs dan toch. Ik kan me niet herinneren dat wij dat ooit deden.  Op de kus na de nieuwjaarsbrief na natuurlijk.

Mijn grootouders.. ik herinner alleen de typische.. hier, ik frommel stiekem wat geld in je vuistje terwijl we nieuwjaar kussen – move. Voorts herinner ik me niets.

“Zeg eens dag.” was bij ons gewoon nen “allez tot de volgende hé” en ge steekt uw hand op. (ge moogt er lichtjes bij zwaaien, louter optioneel .)

Dus een polleke.. niet te hard, niet te zacht, liefst niet té klammig. Ik heb daaraan moeten ‘wennen’ . Sollicitatie gesprekken, dokter, notaris, advocaat bezoeken. Het wordt al snel een formele gewoonte.  En ook het kussen leerde ik, dankzij (inmiddels ex-) westvlaamse schoonfamilie.   Er is door de jaren heen zelfs een werkgever geweest waar we ‘de buro’s afgingen’ om de collega’s ELKE ochtend te begroeten met ne kus. Eiland na eiland, stel u voor man. Daar heb ik mij over moeten zetten en geen klein beetje, tegen dat mij dat lukte. Misschien is dat een reden geweest dat stilaan met het ouder worden, er toch wat maar lichaamscontact insloop.

Mijn zussen en mij ma knuffelde ik ondertussen wel, en hier of daar een nicht of neefje.  Dat hoop ik wel ooit te hervatten, maar die officiële pollekes ? Neen , dat hoeft voor mij nooit meer. Een uitgestoken hand, ik ga vriendelijk bedanken.  Toen ik in mijn 20’er jaren was, vond ik dat virus gewijs ook nooit ideaal, in de winter .. met al dat gesnotter en gehoest.  Maar als je het elke ochtend moet herhalen, neen voor mij liever een goeiemorgen zonder handdruk, dan geef je het op de duur wel op.  Nu hoop ik echt dat dat in 123 uit ons collectieve gewoonte verdwijnt, en nooit meer vanzelfsprekend wordt.

Misschien zijn er nog zo ’n dingen.  Die een plots einde kennen ?

Zo ben ik stiekem grote fan van vuurwerk , dat raakt mij … emotioneel.. de ooh’s en aah’s. Ik droomde zelfs van zoiets ooit te ‘componeren’. En toch weet ik het.

De natuur betaalt de prijs voor ons vuurwerk

Dus is het misschien tijd om ook die nostalgie vaarwel te zeggen ?

Ik geef u alvast inspiratie voor alternatieven. Voor wie het nog niet zag . Een Drone show in schotse hooglanden. Een (eerder kind-)massage. Een veelgedeelde faceboekfilmpke  jammer trouwens dat ze de boodschap eraf hebben geknipt – foei ! – of deze grappige tiktok .

En voormezelf , ga ik misschien wel dit op mijn ‘te zien lijst’ van 2021 zetten ?

zeevonk

lijkt me zo de moeite ! 

(Of het noorderlicht .. als mijn uitgestelde ijsland reis ooit doorgaat)

 

Wat me trouwens deed denken aan een klein gelukje van vorige juli.  Het heeft ons enkele magische avonden bezorgd.  Zo dwarrelen/fladderend vliegen, en af en toe oplichten. Je moet het echt meegemaakt hebben. Zelfs de meeste down to earth scepticus werd er vrolijk van ! Ik begreep ook meteen waar fee’en verhalen hun oorsprong hebben !

Moest ge hierboven niks zien verschijnen, geef me dan even een seintje , de links naar instagram posten, dat lukt precies niet op elke reader/feeder/viewer/browser.

( meer info : https://www.onzenatuur.be/artikel/maak-je-klaar-voor-een-levende-lichtshow)

En ook sorry ..

ik wilde geen heel epistel schrijven.. gewoon mijn enthousiasme weet je.

En ohja .. Ik ging met een vraag eindigen. Wat mag er van jou verdwijnen .. als in meteen, en nooit meer terugkomen?

En nog een vraag, zijn er nog steden die leuke licht wandeldingen organiseren ? ik vind dat echt super tof !

merci he , omdat hier uit te zitten tot aan het einde !

ge zijt ne schat !

-x-

Gaan lopen

Ik vertelde hier al eerder dat het lopen niet ging.

Toch deed ik het,  omdat het moest.

Op 13 december had ik , in mijn dromen, met al mijn voormalige loopmaatjes afgesproken voor een privé georganiseerde thuisloop.  In mijn gedachten zag ik de bende zo voor mij, allemaal mensen die elkaar niet kennen maar die mij tijdens mijn leven aaan ‘lopen’ doen denken, of waar ik kort of lang, nen tijdlang samen mee trainde. Ze samen brengen, ze soep geven, ze zien.. het leek me tof.

Tuurlijk deed ik het niet, het mag niet.

Meesten lopen allang niet meer. Iedereen heeft zijn eigen uitdagingen. Maar dus .. ik vond een partner in crime !  

Die 5 km met mij wou lopen als ‘doel’.  Dus ik hield mijn trainingschema vol en ging voor de ultieme loop (euheum) en daarna liep ik nog één keer.

Wat bracht me tot de volgende stand van 2020: 

74 workouts, 301 km , 35 uren

(in aantal workouts, 10 meer dan 2019, ik heb er trouwens al 3 jaar van 73 workouts opzitten 

Het goede nieuws is, geen pijn meer aan de hielen. 

Geen reden meer om niet te gaan eigenlijk.

Als ik loop, dan douche ik, en voel ik me meteen pakker beter dan vooraf.

Het is alleen zo verdomd moeilijk vertrekken in je eentje.

Ik durf van mezelf beweren dat ik eigenlijk ne goeie coach ben voor iemand anders, alleen mezelf coachen.. dat lukt maar niet. Ik denk dat ik te koppig ben. 

Maar kom, laten we afspreken dat dweilen ook lopen is,  en dan zal ik mij nu aankleden en dweilen?

De kerstvakantie zit er weer op. Wij starten,     nog steeds thuiswerkend, mèt beurtelings thuisonderwijs. Geen poetsvrouw hier. Dat wil dus zeggen, altijd iemand in het net te kleine huis aanwezig, altijd een beetje vuil hier, wat rommel daar of neen , we gingen dat gezellig noemen zeker? Of anders moet ik daar toch maar even van gaan lopen ? 

Wie is het ?

Dit was de toegift – van het online familiefeest.

Het bis nummer,  als de post meewerkt, kunnen ze morgenvroeg allemaal “wie is het’ten”.

(op deze foto staat het bord wel nog ondersteboven.. maar kom .. tant pis.. )

jaja.. 10 borden, met de hand ge-cutter-mes’t , als je u afvroeg waarom ik vorige week geen tijd had.

-en ook geklungel, zowel bij de ava papierwaren als de printer, maar dat is ondertussen al vergeten –

Online Kerst

Ik ga het niet onder stoelen of banken steken.  Ik ben een geboren kempendochter die in haspengouw woont, met 2 broers en 2 zussen. Ik kan alleen maar constateren dat wij blijkbaar een zeer gelukkige jeugd hebben gehad, want op de jongste nog-maar-net-uit-huis telg na.. hebben wij allemaal een poging gedaan dat aantal kinderen te evenaren.

Dat maakt dat wij een 25+ familie zijn.

Bovendien zijn wij zo een familie die elke zondag naar de heimat terugkeert om frietjes te gaan eten bij moeke.   Laatst genoteerd denk ik februari 2019.

Je hebt er oorstoppen voor nodig, dat moet ik toegeven, maar de liefde en energie die je ervan krijgt is dan ook niet te onderschatten.

En nu zitten we elk in ons eigen bubbel.

Ja dat pikt.

En nog geen beetje.

“Even samen gaan wandelen. ” dat zit er door de afstand niet zomaar in.  En hoewel er in het begin wel veel gebeld en ge video beld werd, voel je de afstand toch.

Het plagerige namentrekken, de opdrachten die moeten bepalen wie zijn pakje eerst open mag doen, de nieuwjaarsbrieven… dit jaar dus niet.

Mijn pubers mogen het vooral niet laten zien, want zij moeten stoer zijn. En zich afzetten tegen alles wat hun moeder uitspookt, maar reken maar dat zij ook de grote bende missen. (Alsook hun hobby’s, hun vrienden,… regering doe aub ook eens een versoepeling voor de 14 tot 20 jarigen.. plieess?)

Maar dus deze keer, zochten wij hén op, op voor hen bekend terrein. Online gaming.

We deden een “discord” feest.  Startende met een kerstige teamfoto .. van “de rappe rendieren”, team ‘er is nooit genoeg dessert ‘ tot de “l.0.Z.3.R” of ‘team broccoli.’

We lieten ons gaan; jongleerden met kerstballen, componeerden nieuwe kerstliederen, kweelden om ter langst jinglebell. Hielden een pauze, waarbij iedereen in zijn kerstigste pijama moest omkleden.. pakten elkaar in als kerstkado, verkleedde ons in een ander familielid, stapelden onszelf tot ne kerstboom, knutselden kerststukjes, bottleflipten met chocomel.. en toen zochten we kadootjes in elkaars huis.

Geheel in de kerst stemming waren er geen verliezers, enkel winnaars. (Elk gezin won een leuk gezelschaps spel, dus we konden de knotsgekke dol komische avond nog verder zetten in onze bubbel.)

Voor diegene die zich afvroegen hoe het verlopen is.. goed.

Het vroeg wat voorbereiding maar het was een fijne namiddag .

Het was niet zoals anders, maar het was méér dan geslaagd.

Alleen het mislukte kerstdessert : een baksel dat ik altijd persé voor de eerste keer wil proberen op de 24ste .. dat ben ik totaal vergeten.  Zou ik dan toch wijs en verstandig geworden zijn ?

Nee joh ..  volgende zondag ga ik voor Appelbeignets !!

(in mijn buitenfrituur hé. zot content van dat tafeltje mét uitzicht)

 

 

Donker

Na elke winter komt de lente.
Na elke nacht komt de zon weer op.

Sommigen zeggen dat het het donkerste is, net voor de zon op komt.
Dàt is niet waar. Ik zet elke dag mijn wekker en sta grommelend op.

Ik hoop op rood. Roze. Oranje.
Daar doe ik het voor.

Voor de zon op komt wordt het al licht.
10 tinten licht.
Ik probeer het exacte tijdstip te bepalen.
Is ze er al ? is ze er al ?

Ik spiek op de druivelaar.
De laatste.
Hij is weg bespaard.

Hoe gaan we binnenkort de dagen nog kunnen bijhouden ?
Geen dagelijks flauw mopje, om de sfeer erin te houden.
Geen mythisch feit over het hol van pluto
Dat ik vervolgens in de vriendengroep gooi, omdat we een vriendin hebben die echt in dat hol woont.

Op die druivelaar staat droog een uur vermeld.
8:45u staat er vandaag.

Ik was er. Binnen. Veilig achter de ruit.
Het was geen droog uur.

Regen Storm Grijs.

Of je opstaat om 7u of om 10u
vandaag maakt het niet uit.

Rukwinden.
Storm Bella.
Geen naam voor een storm, als je het mij vraagt, maar niemand vraagt het mij.
Waarom zijn we begonnen met stormen namen te geven ?
Lijken ze daardoor liever ? Bella deed me ooit denken aan een koe.

Ik weet het nog. De juf van het 4de leerjaar was bevallen en mijn ma vroeg, hoe heet het babyt’je schaapachtig antwoordde ik : ik weet het niet meer, maar het was ne koeiennaam.

Nu dacht ik eerder aan één of ander disney prinses. Met een grote baljurk zo.
We zouden hem kunnen gebruiken als paraplu, zo de koepelvormige variant.

De geplande wandeling, met voorlezen nieuwjaarsbrief en overhandiging kado zal niet kunnen doorgaan.

Het heeft geen zin om een plastiek zeil aan mijn pergola te spannen. Het blijft geen 10 minuten hangen.
De emoticon ballen zwiepen heen en weer in de laurierstruik.

Ja, ik heb mijn lichtjes buiten gehangen dit jaar. Geen gedoe met vallende naalden.
Zoekende naar nieuwe lichtjes, kwam ik er achter dat mijn oude lichtjes buiten mochten.
Enkele dagen later, toen de puber de slinger aanzette, activeerde hij per ongeluk een flikker stand.
Iets wat ik normaal niet zou kunnen verdragen, nu werd ik er blij van.
Zoveel onverwacht geluk dat ik gewoon in huis had.
Ik moest het enkel ontdekken.

Vandaag blijf ik dus binnen, en in plaats van te grommelen dat het weer 20 tinten grijs is,
dat ik toch altijd vakantie heb in de week dat er geen reden is om de wekker te zetten,
zet ik mij een tas zelfgedroogde thee in die mooie kop die ik kreeg van een vriendin,
doe ik mijn kersenpittesloefkes aan (van een andere vriendin)
en wacht ik wel. Loslaten, het waait wel weer over.

Binnenkort is er wel weer een ochtend waarop ik de zon letterlijk boven het huis van de buurman zie piepen… ja, ja, nu is ze er !

Ik zal op die moment naar de klok kijken,
en één van de laatste blaadjes van de scheurkalender trekken
met een triomfantelijke grijns.
2020

we survived.