Wij gingen óók naar het Terkameren bos.

Gisteren hoorde ik op het radio journaal dat er 9 manifestaties zouden zijn in Brussel waarvan er 3 verboden waren.  (Aanhangers van Jürgen Conings, Internationale mars tegen coronaregels in Europa, en La Boum 3)   Raar dat we altijd focussen op wat niet mag.  Welke 6 wél toegelaten werden kwam niet aan bod, dus ik zocht het even voor jullie op:

  • Zorgpersoneel
  • Vredesbeweging Midden-Oosten
  • Aanhangers Koerden
  • Pleitbezorgers voor Oeigoeren
  • Pleitbezorgers mensenrechten in Turkije
  • Tegenstanders van Wit-Russische regime

Klinkt in mijn ogen al een stuk positiever.   Maar wat is nu mijn verhaal ? 

Mijn Lief zag in de knack deze advertentie:

Niets speciaals voor u waarschijnlijk, maar in een ver verleden werkte ik in dat gebouw van ‘de royal belge’. Correcter zou eigenlijk zijn om te zeggen: ik werkte voornamelijk in het IT gebouw er vlak naast. Het was verbonden door een ‘passerelle’.  Lunchen en vergaderen, parkeren, de kids in de zomer afzetten, dat gebeurde in het bronzen Kruis, omringd door vijvers en wandelpaadjes.

(google maps gaf me onderstaande foto)

Ooooh wat was ik jong (en naïef en ambitieus) in die tijd.

Ik herinner me nog haarfijn de sollicitatie. Zo gaf ik nog borstvoeding aan nummer twee toen ik de vraag kreeg: Ja maar hoeveel kinderen ga je nog kopen ? We willen niet dat je teveel afwezig bent.  Verschillende carpool teams passeerden de revue, vooraleer we konden gedelokaliseerd en daarna zelfs thuis konden werken. Van een jong afgestudeerde kempense boerendochter naar een brusselse pendelaar’ster die meteen in een 100% franstalig team belandde.

Het moet dus ook méér dan een decennium geleden zijn, dat diezelfde persoon aan mij vroeg: ‘Ga je over de middag niet mee lopen in den bos?’   Ik moet nogal verbrouwereerd gekeken hebben als antwoord want tot op de dag van vandaag zegt mijn Lief: ‘Gij dierf gewoon niet, gij bangschijt.’ Alsof ik zijn goeie bedoeningen in vraag trok. 

Vermits het nog steeds tijden zijn waar er bitter weinig te doen is, trokken wij dus naar de vorstlaan. Ik hoopte een blik te werpen op het zwembad. (foto van het immokantoor) Jaja de ramen daar dat was refter  !  Daar zat ik wanhopig mijn best te doen om te kunnen volgen in de ‘wie wordt multimilionair’ van de walen. Nam ik afscheid van een collega met een hersentumor. Kregen de veel te jonge kids een croissants voor ik ze op hun kousevoeten in de opvang dropte.

Aansluitend zouden we een bos wandeling maken, mijn Lief zou tonen dat dat bos van Tervuren, tot aan het Zoniën woud gaat. – En dat ik geen schrik moest hebben 😉 –

Groot was onze teleurstelling.

Ons bezoek aan Doel was er niks tegen. 

Verlaten.  Kranen. Afval.  Overwoekerd. En die nieuwe appartementen dan ? 

Het bleek één promotie stunt te zijn. De foto’s zijn ‘plannen’. Het IT gebouw is net neergehaald en  één hoop steen/metaal. De werken waren net gestart.

Van een opendeurdag was er geen sprake.

En aangezien het de hele dag bleef gieten, hebben we het ook maar op een kleine wandeling gehouden. Door en doornat waren we na 3 km.

Om de beurten elk een slippertje op het modderige pad was voldoende.

Even installeerden we ons nog op ons eerste terrasje, maar de parasol was te klein, de wind te koud en de regen véél te nat.  We hielden het dan maar op een ‘trip down to memory lane’.

Slechte gewoonte, toch klein geluk !

Oke oke … dat interesseert hier vast niemand. Maar dus .. ik heb een guilty pleasure, een slechte gewoonte, .. noem het hoe je het wil. Ik weet het . Je zou dat niet mogen doen. Dat is ongezond enzo. Maar dus , ik ben ermee opgegroeid en kan het niet laten.

De foto hieronder verraad het natuurlijk al. Ik kan er niet tegen als mijn oor ‘nat’ aanvoelt vanbinnen. Wat vaak ’s ochtends is als je opstaat, of bvb na het douchen ofzo. Het vochtige gevoel in je gehoorgang, ik kan daar niet zo goed tegen. En als je enkel je oorschelp afdroogt dan blijft me dat toch storen. Ik zal niet zeggen dat het jeukt maar dat kan zo een deugd doen, om eens met een wattenstaafje in je oor te keuteren.

En vroeger hadden we harde oorstokskes (schoon woord é) van hout, dat voelde echt zo goed. Maar tegenwoordig waren dat altijd van die buigbare plastieke gevallen … GRRR. 

April 2016, helemaal in Peking, ontdekte ik in de supermarkt dus wattenstaafjes van hout of bamboo geen idee, ik kan de tekens niet lezen.  Ik importeerde het zelf naar belgië, en verstopte dat doosje kei hard in de badkamer. Ik ben er toch zuinig op geweest ?! (En de kids hebben ze nooit ontdekt)  Ondertussen zocht en kocht ik herbruikbare wattenstaafjes , december 2019 moet dat geweest zijn, ze zijn even efficiënt naar vuil toe, maar dat heeft toch niet hetzelfde gevoel.  Ik mis dat ‘droge’ achteraf . 

Dus in mijn zoektocht naar ecologischere alternatieven kocht ik deze van ‘the humble co’ maar laat ons eerlijk zijn, 2 euro voor zo een klein doosje dat deed toch pijn.  Ik ben er zuinig op, maar die ene keer dat mijn kids hun oren poetsen, doen ze er gelijk 4 of 8 stokjes door.  Dus ik bleef toen toch maar goedkope plastiek colruyt oorstokjes kopen, hield mezelf een strak. maximum 1 plastiek oorstokje per dag policy op na en genoot van mijn hardere exemplaren.

En toen ik dus vorige maandag weer 3 van de goedkoopste pakjes in mijn winkelkar zwierde, was ik nog van geen kwaad bewust, maar maakte diezelfde avond mijn hart een sprongetje !

Ze zijn van bamboo !! Lekker hard .. 

Sorry mensen .. echt een totale nonsense post . Mijn leven is per slot van rekening ook oer saai, maar ik wou jullie niet onthouden dat die oorstokskes .. werkelijk waar, hét hoogtepunt van mijn week waren !!  

En jullie ?

PS ik zag ook mijn eerste citroen vlinder van dit jaar.. dat telde ook. 

 

Slijk

Misschien moet ik het kort houden ? Het zit namelijk zo,  ik hou niet van zondag avonden.

En al helemaal niet als ze ‘de vooravond’ aankondigen van iets wat Verandering heet.

Bovendien had Frank het beloofd :  ‘Zondag zal de beste dag van de week worden.’

Zondag DROOG . Start Zonnig zelfs, later op de namiddag bewolking.

Ik zag het helemaal zitten; van die diepblauwe luchten, hier en daar een wit wolkje.  Handschoenen, muts, dikke, proper gewassen jas. Het mistige wolkje dat je zelf uitstoot als je uitademt, ik was er klaar voor !

Opstaan om 8u30, samen met de zon, om geen seconde te missen.

Koud was het, bitterkoud, de lucht donkergrijs, de bodem slijk. Onze hond is een liefhebber van water en plassen, maar voor deze ‘brij’, die nu toch al een dikke week aanhoudt, haalt hij ook zijn neus op. Vragend kijkt hij mij aan: moet ik hier echt WEER door ?

Afspraken wachten niet, dus dan toch maar snoeien. Toen ik later met de wagen door een supergrijs landschap reed, kwekte de radio nog vrolijk: op vele plaatsen zijn er opklaringen. Voor mij ook, dacht ik, alsjeblief voor mij ook . Mijn beurt komt nog.  11u , het kan nog net  !

Op de planning: een loopje, een wandeling met nieuwjaarsbrief en de kids ophalen en verwelkomen. 

Mijn lief waarschuwde me dat de wandeling door het Haacht’s  broek zou gaan : “Je weet toch ? Een broek is altijd nat.”   Hij loog niet. De vele ‘deze wandeling is enkel toegankelijk met laarzen van meer dan 30 cm’  bordjes, de slijke wandelaars die ons tegemoet kwamen. Uiteindelijk moesten we de uitgestippelde wandeling verlaten.  Het lichte ‘zeveren’ stopte wel snel. Dus de wandeling bleef uiteindelijk toch min of meer droog, hoewel het een voortdurend evenwicht zoeken was.

Hoe goed de bedoelingen ook waren, deze avond goot het terwijl ik de kids hun bagage in- en uitlaadde. Mijn vaste pc crashte, de puber zijn pc crashte (en zonet zijn glazen behuizing, in millioenen stukjes uit elkaar sprong.)

We modderen maar wat aan, en zo is die zondag ook voorbij.

Morgen starten we een ‘samen week’ en ik in een nieuw team.

Hopelijk krijg ik snel vaste voet aan grond !

Gaan lopen

Ik vertelde hier al eerder dat het lopen niet ging.

Toch deed ik het,  omdat het moest.

Op 13 december had ik , in mijn dromen, met al mijn voormalige loopmaatjes afgesproken voor een privé georganiseerde thuisloop.  In mijn gedachten zag ik de bende zo voor mij, allemaal mensen die elkaar niet kennen maar die mij tijdens mijn leven aaan ‘lopen’ doen denken, of waar ik kort of lang, nen tijdlang samen mee trainde. Ze samen brengen, ze soep geven, ze zien.. het leek me tof.

Tuurlijk deed ik het niet, het mag niet.

Meesten lopen allang niet meer. Iedereen heeft zijn eigen uitdagingen. Maar dus .. ik vond een partner in crime !  

Die 5 km met mij wou lopen als ‘doel’.  Dus ik hield mijn trainingschema vol en ging voor de ultieme loop (euheum) en daarna liep ik nog één keer.

Wat bracht me tot de volgende stand van 2020: 

74 workouts, 301 km , 35 uren

(in aantal workouts, 10 meer dan 2019, ik heb er trouwens al 3 jaar van 73 workouts opzitten 

Het goede nieuws is, geen pijn meer aan de hielen. 

Geen reden meer om niet te gaan eigenlijk.

Als ik loop, dan douche ik, en voel ik me meteen pakker beter dan vooraf.

Het is alleen zo verdomd moeilijk vertrekken in je eentje.

Ik durf van mezelf beweren dat ik eigenlijk ne goeie coach ben voor iemand anders, alleen mezelf coachen.. dat lukt maar niet. Ik denk dat ik te koppig ben. 

Maar kom, laten we afspreken dat dweilen ook lopen is,  en dan zal ik mij nu aankleden en dweilen?

De kerstvakantie zit er weer op. Wij starten,     nog steeds thuiswerkend, mèt beurtelings thuisonderwijs. Geen poetsvrouw hier. Dat wil dus zeggen, altijd iemand in het net te kleine huis aanwezig, altijd een beetje vuil hier, wat rommel daar of neen , we gingen dat gezellig noemen zeker? Of anders moet ik daar toch maar even van gaan lopen ? 

Donker

Na elke winter komt de lente.
Na elke nacht komt de zon weer op.

Sommigen zeggen dat het het donkerste is, net voor de zon op komt.
Dàt is niet waar. Ik zet elke dag mijn wekker en sta grommelend op.

Ik hoop op rood. Roze. Oranje.
Daar doe ik het voor.

Voor de zon op komt wordt het al licht.
10 tinten licht.
Ik probeer het exacte tijdstip te bepalen.
Is ze er al ? is ze er al ?

Ik spiek op de druivelaar.
De laatste.
Hij is weg bespaard.

Hoe gaan we binnenkort de dagen nog kunnen bijhouden ?
Geen dagelijks flauw mopje, om de sfeer erin te houden.
Geen mythisch feit over het hol van pluto
Dat ik vervolgens in de vriendengroep gooi, omdat we een vriendin hebben die echt in dat hol woont.

Op die druivelaar staat droog een uur vermeld.
8:45u staat er vandaag.

Ik was er. Binnen. Veilig achter de ruit.
Het was geen droog uur.

Regen Storm Grijs.

Of je opstaat om 7u of om 10u
vandaag maakt het niet uit.

Rukwinden.
Storm Bella.
Geen naam voor een storm, als je het mij vraagt, maar niemand vraagt het mij.
Waarom zijn we begonnen met stormen namen te geven ?
Lijken ze daardoor liever ? Bella deed me ooit denken aan een koe.

Ik weet het nog. De juf van het 4de leerjaar was bevallen en mijn ma vroeg, hoe heet het babyt’je schaapachtig antwoordde ik : ik weet het niet meer, maar het was ne koeiennaam.

Nu dacht ik eerder aan één of ander disney prinses. Met een grote baljurk zo.
We zouden hem kunnen gebruiken als paraplu, zo de koepelvormige variant.

De geplande wandeling, met voorlezen nieuwjaarsbrief en overhandiging kado zal niet kunnen doorgaan.

Het heeft geen zin om een plastiek zeil aan mijn pergola te spannen. Het blijft geen 10 minuten hangen.
De emoticon ballen zwiepen heen en weer in de laurierstruik.

Ja, ik heb mijn lichtjes buiten gehangen dit jaar. Geen gedoe met vallende naalden.
Zoekende naar nieuwe lichtjes, kwam ik er achter dat mijn oude lichtjes buiten mochten.
Enkele dagen later, toen de puber de slinger aanzette, activeerde hij per ongeluk een flikker stand.
Iets wat ik normaal niet zou kunnen verdragen, nu werd ik er blij van.
Zoveel onverwacht geluk dat ik gewoon in huis had.
Ik moest het enkel ontdekken.

Vandaag blijf ik dus binnen, en in plaats van te grommelen dat het weer 20 tinten grijs is,
dat ik toch altijd vakantie heb in de week dat er geen reden is om de wekker te zetten,
zet ik mij een tas zelfgedroogde thee in die mooie kop die ik kreeg van een vriendin,
doe ik mijn kersenpittesloefkes aan (van een andere vriendin)
en wacht ik wel. Loslaten, het waait wel weer over.

Binnenkort is er wel weer een ochtend waarop ik de zon letterlijk boven het huis van de buurman zie piepen… ja, ja, nu is ze er !

Ik zal op die moment naar de klok kijken,
en één van de laatste blaadjes van de scheurkalender trekken
met een triomfantelijke grijns.
2020

we survived.

De meeste mensen deugen

Een net iets té stevige werkdag, van thuis uit,
aan de pc gekluisterd.

Hij eindigde in het herbeluisteren van mijn eigen gemaakt filmpke,
bah, nen demo opnemen, en help, zo verschrikkelijk om uzelf te horen.
Uiteindelijk heb ik de tekst uitgeschreven en ben ik gegaan voor één opname.
Je kan opnames blijven maken (en ik kon het ook blijven uitstellen 😉 )

Het resulteerde in onmiddellijke, barstende hoofdpijn.

Gelukkig had ik ’s middags tijd genomen om de spruitjes die de hond had vernield, verder te oogsten en stond het eten snel op tafel.

Maar mijn opluchting was van korte duur, er stond een “family call” op het programma.

We zijn aan het brainstormen voor een virtueel kerst familie-opdrachten spel, met 6 gezinnen is het onmogelijk om dit jaar samen te komen.
En ik had dit gat wel graag gevuld. Verschillende leeftijden, verschillende interesses, verschillende visies,..
ik moet er geen tekening bij maken dat mijn kaars helemaal op was, toen het wat vorm kreeg.

De hoofdpijn was soms sluimerend op de achtergrond maar vlamde met momenten hevig door.
Nog even neertypen welke creatieve opdrachten er door mijn brein flitsen en ik kon mijn bed in.

Wat ben ik blij dat ik die opname toch op de valreep nog gemaakt had.
want als ik die ochtend nadien wakker word, merk ik het meteen,
dat wordt weer een migraine dag in de donkere.
Staren naar een lichtbak gaat op die momenten echt niet.

Ik die zo snak naar daglicht en zon moet noodgedwongen,
overdag slapen, en alles dicht laten.
Na een halve dag niksen heb ik het wel gehad.

Lezen lukt niet, de letters dansen over het blad.
Maar in een helder moment herinner ik ..
oh die boeken voorlees app met zijn 14 dagen gratis proef periode !
(Storytel dus)

Ik begin aan een grote portie pompoen soep,
echt koken en eten zal niet lukken. Maar soep lukt vast wel.

Terwijl ik soep maak luister ik naar Rutger Bregman.

Waauw mijn hart.
“De meeste mensen deugen”

Ik wil het meteen kopen en aan iedereen laten lezen.

Het is wel een speciale beleving zo, je laten voorlezen, je moet de nodige concentratie aan bod leggen.

Maar kom, ik ben zo blij dat ik deze app op die verspilde dag uitgetest heb,
of moet ik eerder zeggen, ik ben zo blij dat ik kon luisteren toen ik niet kon lezen.

Maar het allerbelangrijkste ..

Lees dat boek.

Liefst vandaag nog.

Alsjeblief.

Dit Boek Moet Verspreid Worden !

(ik heb nog 11 uur luisteren te goed )

Einde van een tijdperk ?

Vrijdagmiddag was mijn kaars al opgebrand eigenlijk.
Na bijna 3 te-lange-dagen non-stop skype vergaderen stond ik bovendien een heleboel mails en andere administratie achter.

Het lijstje, zeg gerust lijst, maken voor de “boodschappen voor zoveel mogelijk dagen” kon er gewoon niet meer bij.
Laat staan de boodschappen dan nog daadwerkelijk te doen.

En ik had mij voorgenomen om mijn werklaptop deze keer meteen op te ruimen.
Maandag zou ik immers terug naar kantoor moeten. Leek me wel tof, eens een weekend met een leeg buro.

Het is er niet van gekomen.

Toen ik vanmiddag mijn laptop wou opbergen in een tasje.
Help, ik had toch een kleiner exemplaar ? ik wil niet staan klungelen in dat miniscuul glazen draaideurke dat zogezegd veilig genoeg is, met een grote laptop-trolley, een koelhoudzakje met mijn lunch en mijn handtas en dan proberen om geen enkele wand te raken.

Eerst van de nood een deugd maken, het stof, de kruimels van de buro gepoetst, gestofzuigd en aaah.. daar is dat tasje van de kringloop ! Oef, ziedewel dat ik dat onthouden had.
Moh.. een agenda. Waarin ik bijhield wat we aten / hoeveel ik woog / wanneer ik sportte / leuke afspraken en ook kleine ‘gelukjes’.

Hij is bruut gestopt op 13 maart.
De laatste dag op het werk.

7 juni zijn we nu.. dat is bijna 3 maand later.
3 maand van verplicht thuiswerk. 3 maand van huishouden combineren met werken. 3 maand van iedereen een plaatske zoeken met zijn laptop, 3 maand van op je tenen lopen met studerende pubers.
3 maand van wat opruimen hier en daar. 3 maand van positief blijven. 3 maand van héél vaak nieuwe info en regels.
3 maand van zoeken van balans tussen roepende gamende tieners, tussen wat is essentieel bij het opvoeden en wat kunnen we loslaten?

In die tijd werd het lente.. meer zelfs het werd warm en droog.

Dapper, zo zou ik mezelf omschrijven.

In het begin zonder moeite, met extra oog voor anderen.
Maar naarmate de weken vorderden doofde mijn lichtje.

Laat ons even samenvatten door te zeggen dat ik weet hoe het voelt om plots voor de rechtbank gedaagd te worden.
Niet voor één of andere misdaad. Gewoon omdat de kids 12/14 dagen bij mij zijn.

Dat ik weet hoe het voelt, als iemand die je kent, 2 weken in coma gehouden wordt, omdat dat nu eenmaal het beste is.
Weken waarin er weinig tot geen nieuws was. En dat de revalidatie, nu nog steeds, toch niet zo eenvoudig is.

Dat ik een grote kenniskring heb in de zorg, die niet alleen héél hard werken .. maar vooral ook erg bang zijn.

Dat er een week was waarin we elke dag een telefoontje met slecht nieuws kregen, en die eindigde met mijn naam veel te hoog op een doodsbrief.
Dat ik nu weet hoe dat gaat, zo een begrafenis ‘op uitnodiging’. met maximum 30 man, en waar er 1 stoel staat met 1,5 meter vrije ruimte naast.

Dat ik blij ben dat we geen rij’tje moesten vormen om handjes te schudden, maar in de plaats daarvan aanschoven aan een machine die wat alcoholgel in onze hande spuwde.

Dat het surreëel was, 2 mensen in de auto zien stappen naar de begraafplaats, met mondmasker’tje en geschrankt in de auto alsof het een VIP betrof.

Dat het moeilijk troosten is zonder lichaamscontact.

Dat ik het nog moeilijker vond, om mijn partner wiens mama dus stierf, die cruciale dagen LAT-relatie-gewijs moest missen. Hij met zijn kids, ik met mijne.
De ergernissen van het nieuw samengesteld gezin continu bij elkaar samen wonen, waren op die moment heel snel vergeten.

1 week .. 5 dagen .. een gans team samen op een landschapsburo.
Ik heb schrik van de prikkels. het lawaai.

Afgelopen week gingen mijn 2 pubers al 2 halve dagen naar hun school.
En had de bijna 20jarige skype gewijs examens vanuit zijn bed (ja daar kan ik ook nog wel wat over vertellen)
Volgende week nog 2 examens, waarin hij niet op kot zit maar hier thuis.

Daarna mag ik 2 weken thuiswerken. De 3de daarop volgende week zal ik naar de buro gaan werken terwijl de ex alvast de pubers entertaind.

-ik heb geen idee hoe vakantie hier gaat verlopen met kids die nu meer dan ooit aan de wifi verknocht zijn. al een veto gegeven hebben voor ardennen of zee. en nu voor geen enkele sociale gelegenheid nog hun pijama/joggingsbroek willen uittrekken.-

Dus .. mag ik nu even in stilte aftellen naar deze laatse week van juni aub ?

en geen drama meer aub.

ik heb voorlopig even genoeg gehad.

Danku.

my perfect day -28 maart

Omdat het al een paar dagen niet goed met me gaat, deel ik hier mijn dagboekfragment van 28 maart.   Ik had mijn kids een week moeten missen, was intens eenzaam tijdens die niet quarantaine periode, en plots waren ze allemaal terug en hoewel we eigenlijk niet veel samen deden, was er een gevoel van verbondenheid, dat ik zo heb neergeschreven:

Dit was hem. dé moment dat ik zou schrijven dat ik gelukkig ben. 
GIsteren dacht ik het ook.
Vandaag, ben ik het zeker !
De gelukkigste dag van mijn leven.
Dat moet vast een teleurstelling worden morgen, maar vandaag dus niet.
Neen ik liep niet.
Neen ik yoga’de niet.
ik wandelde zelfs niet met de hond en ik zaaide geen dingen.
Ik kocht NIKS
ik kwam niet van mijn erf.
En toch was dit hem.
de perfecte dag..
niet dat alles perfect liep.

Zo zette ik koffie en mezelf in het zonnetje , om 2 uur later koffie in mijn bestekschuif te vinden.
Toen ik deze opruimde, ontdekte ik dat pubers geen stofzuigerzakken kunnen vervangen, dus kon ik heel de stofzuiger met een tandenborstel te lijf gaan.
(Bij het googlen over hoe die filter er dan weer in moet, ontdekte ik plots waar dat vreemde raster voor diende dat ik onlangs weggooide omdat ik TOTAAL geen benul had waarom dit dingetje al zolang ongebruikt in de garage lag. ) De oudste kieperde daarna nog -niet voor het eerst- frietvet in de garage (frietvet OVERAL)

Kom, ik had koffie in pijama op mijn terras, ik las , at fruit en kletste bij met mijn zussen aan telefoon terwijl ik onkruid wiedde. Tegen de middag haalde ik 2 pubers uit bed die burito brunch maakten.
We luisterden. We praatten. De grootste fikste de-eigenlijk-niet-kapotte decoupeerzaag (waarmee ik al een hele week aan het sukkelen was) Ik versneed hout, ik snoeide in mijn kippenhok. Ik rolde gehaktballen. en toen we die eindelijk gegeten hadden was ik doodop.

De dag werd afgerond met Peter Pan de movie en de geur van mijn lief die nog in mijn bed hing.

Verlamd

Op Emoshit las ik het volgende :

Ik heb nog geen enkel boek gelezen, terwijl, hoe deugddoend zou een boek kunnen zijn? In de weinige tijd tussen werken, zorgen, de chaos het hoofd bieden, sporten, ben ik zowat verlamd. Wat zal ik eens doen? Welke activiteit van de honderden in mijn hoofd verdient het om nù aandacht te krijgen? Lezen? Gewoon even ontspannen met Grace & Frankie? Yoga? Mediteren? Iets bakken? Hummus maken? Mijn bikinilijn onderhouden? Iets schrijven? OMG, so overwhelmed. Elke keer.

Dat overkomt me dus ook. Ik moet werken van thuis uit.
Als in .. evenveel uren als anders.
Dus extra tijd is er niet.
Ik bedenk dingen die fijn zouden zijn.
Yoga. Lopen. Lezen. Bloggen.
Wat extra opruimen. Poetsen.
En toch.. toch komt het er soms niet van.

Overwhelmed. Dat ook. Beetje blown away. Er is niet echt een referentie kader.
Moeten we relativeren? Moeten we panikeren?
Ja ik ken iemand persoonlijk, die eerst lang thuis ziek was en nu op intensieve ligt.
Een sympathiek man. Maar nee ik wil daar geen medevoelen voor.
Binnenkort kennen we allemaal iemand.
Ik heb enorm veel respect voor zijn vrouw en de verpleging.
Dat wel.

Bovendien wil ik iets zinnigs doen.
Kunnen helpen.
De nietigheid van mijn job irriteert me meer dan ooit.
Deze ‘de nuttelozen’ vond ik dus heel grappig.

Ik kan naaien. Mondmaskers bvb. Maar het is heel duaal.
Is dit iets dat ik graag wil doen, om mij nuttig te voelen, zou dit helpen voor mezelf?
En meer belangrijk voor diegene die ze draagt? Ik hoest al 2 weken. Wie weet verdeel ik virus (met mondmasker).
Het is dat ik het niet weet.

Dus doe ik maar waar ik goed in ben..
leuteren en sfeer brengen bij familie in vrienden. Kaartjes in bus steken bij de buren.
Speelgoed aanbieden dat hier al eeuwen op zolder ligt (voor kids die tot vervelens toe thuis zitten)
en stiekem eenzaam wakker liggen als niemand kijkt.

Dat ook.

 

Afscheid van een vork*

Daar staat ze dan.

In haar linkerkant de ongeopende fles, die troost had moeten bieden, in haar rechterhand de keukenschuif. Ze heeft hem volledig opengetrokken. Pollepels. Pottenlikkers. Pannelappen. Spatels. Blikkenopers. Scharen. Ijsschep. Taartschep. Schuimspaan. Lookpers. Appelboor.

Enkele niet nader te definiëren voorwerpen.

Ze staart.

De afgelopen 2 minuten heeft ze als een zot staan rommelen.

Het is niet waar..het kan niet waar zijn.

De kurkentrekker. Hij heeft hem mee.

Moedeloos zakt ze neer… het is te laat. Ze kan niets meer doen om het tegen te houden. Over haar wang bungelt de eerste traan. En voor ze het weet .. stroomt het .. in beken.. Geen houden meer aan.

Ze nam afscheid van haar echtgenoot en daarmee ook van het idee dat ze voor elkaar gemaakt waren. Ze nam afscheid van hun huwelijk. Het idee dat ze voor altijd zouden samen zijn. Ze nam afscheid van de kids. Voortaan is ze een deeltijds alleenstaande mama. Zelfs het idee dat de kids dichtbij 2 warme huizen zouden hebben, moest ze loslaten.

Ze liet de laatste tijd zoveel los.

Dapper zei ze: ‘Je mag zoveel van de inboedel meenemen als je wil.. ik ben er niet aan gehecht.’

Schuifelend voegde ze er aan toe:

‘Laat je wel even weten wat ? Dat ik niet nodeloos zoek achter die ene zachte handdoek, de oude wasmand, de handige schroevendraaier,..’

De leegte…

Hij is voelbaar.

Noten van de redactie:

*ik vind vork mooier in de titel. sorry.

*ik sprak dit weekend iemand die er nu midden inzit. En herkende zijn gemis.. daarom heb ik besloten deze post alsnog te publiceren. – Er dienen geen hulptroepen gemobiliseerd te worden mama! –