Out of the blue

Waarschuwing: Relaas van ons eerste ´terrasje´.

Warm. Heet eigenlijk. Ne 17 jarige. Lievelingseten Pizza. Verjaren terwijl je moet studeren. Al 2de jaar op rij zonder vrienden. Horror. Maar kom. Wij hebben in ons dorp een goeie pizzeria. Met een piepklein terrasje. Dus reserveerde ik. Daags voordien. 18u. Nog snel een toerke met de hond. Helderblauwe lucht.

´Iedereen klaar? We zijn weg!´

Laf weer. Dat wel. 18u stipt. We stappen in de auto. Drup. Drup. Dikke zware ploffen op het autodak. Wat is dat? De zon schijnt.

18u05 we komen aan. Ondertussen spreken we van ´drashen’. Een watergordijn scheidt ons van de pizzeria. De parasols te klein. De stoelen en tafels nat.

19u. Het stopt met regenen. Met een nat gat maar volle maag verlaten we het terras. Het is nog steeds laf. Het zal tot 21u duren eer er een echt onweer komt met betrekken en donkere wolken en donder enzo.

Maar ons gereserveerd tijdstip terrassen, was nu eens een schoolvoorbeeld van ´out of the blue´. Geen wolkje aan de lucht. Prachtig blauw. Zo onverwachts als het gekomen is, is het ook gestopt. Heel plaatselijk. En toch .. een uurke lang nattigheid. Net boven dat terras.

Het Nieuwe Werken

Ik weet niet of je dat kent mijn beste lezer .. ‘thuiswerken’.

Eigenlijk komt het erop neer.. je krijgt ne laptop en een armtierig headsetje.. en hup .. jij kan van thuis uit werken !  Internet, een apart scherm /toetsenbord/muis.. een degelijke stoel / buro moet je allemaal zelf voorzien..

De koffie moet je dan ook nog eens zelf zetten, maar het voordeel is in verhouding .. het kan in pijama !

 

Bovendien Thuiswerken is ideaal in examen periode tijd !!

Die kids moeten dat studeren toch zelf doen, maar op die manier kan je zien dat ze eten, dat ze geen eeuwigheid pauzeren, en kan je ze al eens nen appel onder hunne neus schuiven.

Maar dus.. zij mogen boven op de buro / hun slaapkamer om te studeren, ik bezig de livingtafel. Hun pc’s staan beneden, en kunnen alleen onder mijn toezicht gebruikt worden.  Normaliter is dat geen probleem 😉

 

Maar dus vandaag had ik een belangrijke meeting.. Laat, zo rond een uur of vijf,  en nr 2 had al gedaan. Met als gevolg dat wij rug aan rug achter onze laptop’s zaten.  Hij natuurlijk met een betere geluidsdempende headset als ik.

En ik weet niet of je dat kunt voorstellen,zo’n gamende tiener, maar dat produceert nogal eens wa decibels onder de vorm van scheldwoorden.

 

De meeting kwam niet goed op gang, er waren voor- en tegenstanders.. het was weer zo’n bom die ontploft was en die zo snel mogelijk beslist diende te worden. Ik voelde me kop van jut .. en ik niet alleen blijkbaar .

Er viel een pijnlijke stilte

en net toen riep de zoon  :   “Ik haat dit zo fucking hard ”

waarop de Expert reageerde met “allez toch één iemand die in deze discussie eerlijk is”

 

#Thuiswerken #zoals het echt gaat

 

Ik was er eentje kwijt

En deze keer ging het niet over een sok, sleutelbos, gsm .. of ander overbodig materiaal.

Neen..  we hadden een verjaardagsfeestje met amper 4 vriendinnekes en toch speelde ik er eentje kwijt.

Mijn echtgenoot lacht me altijd uit met mijn ‘monitrice manieren’. Één volwassene op kop .. ene van achter .. en veel tellen tussendoor. Vaak met een herkenbaar t shirt of pet. Al jaren achtereen trek ik -vaak met veel meer- kinders te voet naar speeltuin, dierentuin, pretpark,… al die jaren ging het goed. 

Nu ging het een slaapfeestje worden, en doordat de dames al 11 zijn, wilden ze knutselen èn shoppen èn quizen èn …

De dagen voorheen nam de stress exponentieel toe.. ik had geen tijd voor veel voorbereiding en de dochter haar eisenlijstje piekte torenhoog.

Vrijdag amuzeerden de meisjes zich reuze, met zelfgemaakte pizza, kahoot en elkaar.. decibels tot middernacht. Vanmorgen werd het babbelen, ne croissant, zich mooimaken en haastten naar de trein. 

We gingen in de voormiddag met fimo aan de slag in leuven: eenhoorns knutselen.  Een beetje teleurgesteld omdat het resultaat niet zo perfect was als de gepintereste plaatjes. besloten de dames om nog even naar de claire’s te gaan. De winkel van hun dromen.   

Het was braderie.. eigenlijk nog maar net begonnen.. maar er waren al veel kraampjes op straat. Aangekomen bij het kleine winkeltje .. schieten 4 meisjes onmiddellijk de winkel in. Mijn echtgenoot, de zoon en een nieuw vriendinnetje kijken nog even naar de fidget spinners buiten. Ik doe teken .. we zijn hier en roep “zie dat iedereen mee is.”

Maar die boodschap is blijkbaar nooit toegekomen. De meisjes kijken hun ogen uit in het overdrukke winkeltje.. maar omdat ik de discussie “wat krijgen we?” liever opt gemak aan tafel voer.. besluiten we te gaan eten.

Bij buitenkomst merk ik het meteen. Er is eentje tekort.  Ik spurt nog twee keer het kleine winkeltje door.. luid roepend. Maar omdat ik haar het laatst buiten had zien staan.. voel ik meteen: dat meisje moet in paniek op straat zijn gebleven. De meisjes moeten daar wachten in de hoop dat het vriendinnetje terugkeert naar de plek waar ze ons verloren is. 

Ik loop door.. mijn echtgenoot loopt terug.. de diestestraat is daar al ten einde.. ik zie haar niet.. naar waar zou ze gegaan zijn?? Overal loopt volk.  Veel volk. Ik spurt een rondje rond de sint pieterskerk en besef.. dit is hopeloos. In deze ondertussen alsmaar groter wordende massa vinden we haar nooit. Aan het tentje van het rode kruis zie ik ze ook niet. Ik loop.

De paniek slaat toe.. oh help en nu.. ?terugkeren naar de rest.. wachten en beginnen rond bellen. Wie weet hoelang gaat dat duren ? Wanneer ik de meisjes zien.. zwaaien ze.. ik zie haar niet. Maar ik hoop. De winkeljuf staat buiten met de telefoon. De politie heeft gebeld.  Ze zit veilig binnen vlakbij.

Man.. 

waarschijnlijk het langste kwartier uit mijn heel leven.

Ik schaam mij zo…

Sorry meisje !!