Ik was er eentje kwijt

En deze keer ging het niet over een sok, sleutelbos, gsm .. of ander overbodig materiaal.

Neen..  we hadden een verjaardagsfeestje met amper 4 vriendinnekes en toch speelde ik er eentje kwijt.

Mijn echtgenoot lacht me altijd uit met mijn ‘monitrice manieren’. Één volwassene op kop .. ene van achter .. en veel tellen tussendoor. Vaak met een herkenbaar t shirt of pet. Al jaren achtereen trek ik -vaak met veel meer- kinders te voet naar speeltuin, dierentuin, pretpark,… al die jaren ging het goed. 

Nu ging het een slaapfeestje worden, en doordat de dames al 11 zijn, wilden ze knutselen èn shoppen èn quizen èn …

De dagen voorheen nam de stress exponentieel toe.. ik had geen tijd voor veel voorbereiding en de dochter haar eisenlijstje piekte torenhoog.

Vrijdag amuzeerden de meisjes zich reuze, met zelfgemaakte pizza, kahoot en elkaar.. decibels tot middernacht. Vanmorgen werd het babbelen, ne croissant, zich mooimaken en haastten naar de trein. 

We gingen in de voormiddag met fimo aan de slag in leuven: eenhoorns knutselen.  Een beetje teleurgesteld omdat het resultaat niet zo perfect was als de gepintereste plaatjes. besloten de dames om nog even naar de claire’s te gaan. De winkel van hun dromen.   

Het was braderie.. eigenlijk nog maar net begonnen.. maar er waren al veel kraampjes op straat. Aangekomen bij het kleine winkeltje .. schieten 4 meisjes onmiddellijk de winkel in. Mijn echtgenoot, de zoon en een nieuw vriendinnetje kijken nog even naar de fidget spinners buiten. Ik doe teken .. we zijn hier en roep “zie dat iedereen mee is.”

Maar die boodschap is blijkbaar nooit toegekomen. De meisjes kijken hun ogen uit in het overdrukke winkeltje.. maar omdat ik de discussie “wat krijgen we?” liever opt gemak aan tafel voer.. besluiten we te gaan eten.

Bij buitenkomst merk ik het meteen. Er is eentje tekort.  Ik spurt nog twee keer het kleine winkeltje door.. luid roepend. Maar omdat ik haar het laatst buiten had zien staan.. voel ik meteen: dat meisje moet in paniek op straat zijn gebleven. De meisjes moeten daar wachten in de hoop dat het vriendinnetje terugkeert naar de plek waar ze ons verloren is. 

Ik loop door.. mijn echtgenoot loopt terug.. de diestestraat is daar al ten einde.. ik zie haar niet.. naar waar zou ze gegaan zijn?? Overal loopt volk.  Veel volk. Ik spurt een rondje rond de sint pieterskerk en besef.. dit is hopeloos. In deze ondertussen alsmaar groter wordende massa vinden we haar nooit. Aan het tentje van het rode kruis zie ik ze ook niet. Ik loop.

De paniek slaat toe.. oh help en nu.. ?terugkeren naar de rest.. wachten en beginnen rond bellen. Wie weet hoelang gaat dat duren ? Wanneer ik de meisjes zien.. zwaaien ze.. ik zie haar niet. Maar ik hoop. De winkeljuf staat buiten met de telefoon. De politie heeft gebeld.  Ze zit veilig binnen vlakbij.

Man.. 

waarschijnlijk het langste kwartier uit mijn heel leven.

Ik schaam mij zo…

Sorry meisje !!