Wie is het ?

Dit was de toegift – van het online familiefeest.

Het bis nummer,  als de post meewerkt, kunnen ze morgenvroeg allemaal “wie is het’ten”.

(op deze foto staat het bord wel nog ondersteboven.. maar kom .. tant pis.. )

jaja.. 10 borden, met de hand ge-cutter-mes’t , als je u afvroeg waarom ik vorige week geen tijd had.

-en ook geklungel, zowel bij de ava papierwaren als de printer, maar dat is ondertussen al vergeten –

Thuiskomen

Ik heb één woord voor het jaar 2019.

Thuiskomen.

Dat vat het jaar zowat samen.

In 2018 deed ik van grotendeels alleen ouderen, kort-tijds op adem komen.

Kei hard mezelf zoeken .. tegen de muren lopen en opnieuw beginnen.
Vechten … Piekeren.. Alles opnieuw uitvinden.
Vooroordelen in de praktijk brengen.
Juridisch jargon. Bemiddelen. Zoeken.

2018 was een héél moeilijk jaar.
Het zal voor mij persoonlijk in de boeken gaan als het moeilijkste jaar dat ik tot nu toe doorworstelde.

Maar eind 2018, vond ik #mijnlief,
en daarbij ook mezelf terug.
Dat wist ik toen nog niet.

Raar eigenlijk ..
ik dacht dat ik mezelf net gevonden had, en was bang mezelf weer te verliezen.

In gezelschap doe ik mezelf toch net altijd iets anders voor.
Ik had mijn ‘alenigheid’ nodig.
Zo hard nodig.
Dat ik niet wist of ik het wel kon.
Terug samenzijn.

Daarom ben ik zo blij hier te kunnen melden dat het kan.

 

2019 was het jaar waarin ik thuiskwam.
Ik kwam thuis bij mezelf.
Ik kwam thuis bij mijn lief.
Ik kwam thuis bij zijn familie.
Ik kwam thuis bij mijn fantastische vriendinnenkring.

Ja.. ik heb af en toe nog van die paniekskes.

Ik ben een gescheiden vrouw van 40.
Er zijn pluskinderen.
En ik weet niet hoe dat werkt.
En blijkbaar mijn omgeving ook niet.
(ik ga hier binnenkort echt eens een lijst met ‘wat niet te zeggen aan gescheiden mensen’ posten !)

Maar het is oke.

Het is méér oké dan ik ooit had durven dromen.

Soms moet je gewoon even op de bodem aanmodderen, opdat je de helderheid van het water weer ziet zeker ?

 

Ps   Als je de posts van de laatste maanden bekijkt, de meeste gaan over puber gezaag of puber zorgen, dan heb ik wel een aanrader. Sinds ik geabboneerd ben op http://www.tishiergeenhotel.nl gaat het al véél beter 😉

Spartelen

Vanboven op een bruggetje sta ik naar beneden te kijken.

Onder mij zwemt een prachtige
maar kleine vis.

Hij is er terug.
Vorig jaar zette ik hem uit en zwaaide trots  ..

Nu zit hij op een dood spoor.
Een zijtakje van de beek die nergens naar leidt.
Zijn vinnen zijn beschadigd zie ik.

Ik vraag me af .. zullen ze herstellen ?
Of zal hij voor altijd een beetje kapot zijn?

Had ik hem beter moeten trainen ?
Ik heb hem geen kunstjes geleerd,
vond hem prachtig net zoals hij was,
ik geloofde in zijn eigen kracht.

Oooh,
wat zou ik hem zo graag vangen.
Hem even in mijn handen houden,
of zelfs terug bij mij thuis, op de kast zetten.
Veilig. In mijn zicht.

Dat kan natuurlijk niet.
Zijn kom is onvermijdelijk te klein geworden,
En mijn armen tekort.

Dus kijk ik.

Er is amper water..
Met al de energie die hij nog in zich heeft, spartelt hij.
Zoals alleen vissen op het droge dat doen.

Komaan .. Roep ik..
Zoek een goei plekje en spring opnieuw .
Laat u even meedrijven met de stroom,
Hier, of hier, is een paadje naar kalmere wateren.

Hij hoort me niet,
dapper gaat hij door.

Save for rainy days

Gisteren ‘gaven’ ze regen. Een hele voormiddag .. en dat op de jaarmarkt.

Moet ik daar een tekeningetje bijmaken?

Dat zijn zeurende kids, doorweekte broeken, kou tot op het bot, en iedereen die zich luidop afvraagt: Die jaarmarkt, voor wie doen we dat eigenlijk? We kopen niet eens iets.

Ik bereidde me voor.

Praktisch .. denk: goei schoenen, regenjassen, reserve broek en droge sokken voor iedereen.

Maar ook mentaal. ‘This one is one for the team.’ Drukte, lawaai, 12 kids .. veel wachten tot iedereen terug bij de groep is.

En wete nu wa?

Het viel mee. Er viel geen drup. En laat ons eerlijk zijn, ik heb er zelfs van genoten. Soms moet ge gewoon ff los door uwen tegengoesting, denk ik dan. Soms weet ge eigenlijk ni wa ge nodig hebt.

Vanmorgen was ik niet voorbereid.

En hier zit ik nu..

Op de trein, met bedoomde brilglazen, druipende plakkende broek. Natte sokken.

Zelfs met alle buienradars van de wereld.

Neen ge moet niet altijd voorbereid zijn op t ergste.

Zolang ge kunt dansen in de regen…

komt alles goed !

en ja, dan zijn je tranen bijna onzichtbaar .. maar eigenlijk is het gewoon troostend te weten dat er iets met je meehuilt .. niet Trijnewijn ?

Voor Echt

Vandaag de rechtbank ..

Den eerste

Maandag 20u, de eerste schooldag.

We hebben al gegeten,

de tafel is afgeruimd,

ik moet er even bij gaan zitten.

De hond vraagt om aandacht,

maar het gaat niet,

mijn kaars is even uit.

Ik commandeer hem op schoot en probeer tv te kijken (of een dutje..)

De schoolverhalen aan tafel waren nochtans positief, maar de afgelaste treinen, de zenuwen die gekalmeerd dienen te worden, het wennen aan samenleven met de kids, de grote terugkeer van de collega’s, ze vragen om een momentje pauze.

-Gelukkig mogelijk gemaakt door laptop en smartphone-

3 minuten later, krijg ik een whatsapp’je vanuit de slaapkamer.
2018-09-04 22-657897390..jpg
De dochter is doodop. Ik leg haar in bed, breng haar boekentas, samen overlopen we de inhoud ervan.

Terwijl ik handteken als een CEO, voorschotten betaal, vrije dagen in online kalenders noteer en whatsapp met de ex, valt ze in slaap boven haar blaadjes. Om 21u30 gevolgd door de zoon. Ik leg kledij klaar, schoolbenodigdheden op de keukentafel, en denk .. oef .. ze liggen erin. Die dag hebben we overleefd.

22u, ik word opgeschrikt door luid gebonk.

De zoon zinde op wraak, terug naar boven dus, ik beëindig wereldoorlog III met liefde warmte en vrede, maar eigenlijk ben ik behoorlijk op.

Langer dan strikt nodig kijk ik TV .. mijn hersenen moeten gekalmeerd worden.

Of men hart… ik weet het niet zo goed meer..

 

 

Vandaag 7u, een nieuwe dag, een nieuwe kans, vandaag gaat alles beter !

We gaan voor de schoolroutine van 2018: de dag begint met de kids hun rug te krabben in bed.  Maar ook deze ochtend loopt snel mis.. en eindigt in geroep .. van mij deze keer.

“neeen die kaft gaan we nu echt niet meer zoeken! Vertrek nu” ..

Ik riep pas bij de 3de keer, dat ze deze vraag stelde en ik neen moest antwoorden, praat ik mezelf goed, nadat ik wél sokken zocht, pennenzak, boekentas, jas. “Fijne schooldag” probeer ik het weer goed te maken … “mama dat is niet gemeend” krijg ik terug. Ik knuffel haar… druk haar plat. “kijk hoe hard ik het meen kind, ik ga je missen.. ik zie je graag.. fijne schooldag …sorry dat ik riep”

Vijf minuten later, het huis doodstil, smeer ik haar boterhammen, fiets ik haar achterna en drop de brooddoos op het secretariaat.

Nog eens 5 minuten later verloopt mijn deadline,

stipt op tijd sta ik op een leeg verlaten perron.

Trein afgeschaft.

Ik had tóch tijd voor het persoonlijk overhandigen van die brooddoos.

Met een extra knuffel omdat dat eerste middelbaar toch niet makkelijk is.

Ook nummer twee zit weer op een nieuwe school, en moet zich weer aanpassen.

 

De leegte overvalt me…

Ik denk aan de 18 jarige.

we missen hem

allemaal.

zou hij een fijne tijd hebben ?

WC Lectuur

‘Goeiemorgen lieve schat, de briefjes zijn bijna op. Vond je het een leuke reis? Mama’

‘Weet ik ja. Maar je kan altijd nieuwe hangen. En doe de pen dicht.’

2 dagen later voegt ze toe

‘Alsjeblieft.’

Mijn toilet hangt vol kindertekeningen, je mag ‘vol’ letterlijk nemen.. de 4 wanden. Maar ik wil al zolang een lavabootje 

(Tips welgekomen.. ik haat het wanneer de wc vloer is ondergespat)

en dit, dit wil ik ook :

Ik heb zelfs al nen halve boom meegebracht vanop een wandeling.

Vooralsnog.. hang ik elke zomer tekeningen bij.. ik krijg het ni over men hart ze weg te doen.  

Om van men gastenboek’je nog te zwijgen. 🙂

Mijn beste vriendinnen staan er zelfs in !!

Vakantie

Ik heb brood mee.. van thuis nog. Het is bikkelhard en toch wil ik het nog opeten.

Waarom weet ik niet, maar een nieuw kopen lijkt me zo stom.

Robbe heeft zin in écht vérs frans stokbrood.

Ik wil bruscetta maken. Er is tijd en ik heb zin. Schoonbroer roept : “allez we zijn naar de winkel, hoe lang duurt dat nog?” “De benodigdheden voor bruscetta?” “Zo gaan we ni beginnen é!”

We winkelen, snel en efficiënt. Van binnen .. woedt een echte strijd.. 18 jaar al doe ik boodschappen voor anderen. Ik weet als geen ander wat iedereen lust. Ik koop dingen om anderen te behagen. Dat is nu.. op reis met familie niet anders.

Aan de kassa kom ik handen tekort. Uitladen. Inladen. Zoveel dagen voor ons. Geen kids mee. Een volle kar. De band te kort. Ik pak holderdebolder in. Stel mezelf teleur.

Op de camping toegekomen roep ik Jasper.. ‘Uitladen man !’ Hij vervult zijn puberrol met glans: “Dan had je maar niet moeten scheiden Ma” roept hij terwijl hij gedwee de auto uitlaadt.

Bij alles wat ik doe, denk ik na, waar wil ik de boodschappen ? Ik hoor mijn moeder zeggen: ‘tomaten uit de frigo’. Ik hoor mijn ex ‘tomaten in.’

Het is vakantie maar vermoeiend.

Een kwartier later zitten we aan tafel, we eten soep uit brik, en het oude stokbrood in korsten gebakken in de pan.

De kids hun lievelingssoep en toch zeuren ze.

Ze wilden er vers stokbrood bij.

De neefjes komen langs, ze schuivend smikkelend aan,

mijn broer komt ook op de geur af: “hmm het is hier precies lekker dan dan bij ons.”

Mijn bloedende hart, het doet al iets minder pijn.

 

 

Glijbaan

Daar sta ik  ..

gehuld in veel te kleine lapjes zwemkledij.

De klim naar boven hebben we al achter de rug,

Enkele venijnig koude druppels raakten me al op de trap.

Er staat een windje.. maar de zon schijnt.

Deze keer met zwemband,

zo eentje waarbij het onmogelijk is onder te gaan.

 

Bovendien, is er amper 10 cm water in de glijbaan.

Ik denk aan de blauwe plekken, aan de schaafwondes die ik steevast overhoudt aan zo’n avonturen.. oh man.. ik ben geen 10 jaar meer..

 

Is dit wel een goed idee ?

Kom

Belofte maakt schuld.

1,2,3 Hup

Dapper stort ik me naar beneden.

 

Gezwind vlieg ik in de bochtjes omhoog,

oh dit is eigenlijk wel aangenaam

spannend zelfs

en helemaal zo koud niet.

Nog een wipje en

nog eentje.

 

Wanneer we beide in het zwembad ploffen,

blinken je oogjes .. de smaak helemaal te pakken roep je ..

gaan we nog een keer ?

 

Hoe kan je hieraan weerstaan??

Van hieraf moet je gaan

Dag zoon van me ..

dag lieve, prachtige zoon van me !

Ik vind je ge’bleacht’e haar maar niks.

Voila.. ik heb het gezegd. Het enige negatieve ding dat ik vandaag kan bedenken.

Je bent knap, zelfs met donkerpaars, knal rood of cotton pink haar. Je bent slank, groot en ongelooflijk onweerstaanbaar in pak.  Maar dat weet je zelf nog niet .

Vandaag sta je daar, aan de finish van het middelbaar, ’t was een hindernissen parcour.. waarnaast ik stond te brullen, ik weet het.  Ik hoop dat ge de pompom’nen ook gezien hebt.. en dat ge diep daar van binnen beseft, dat ik altijd in je hebt geloofd !

De laatste maanden heb ik je zien groeien …  zien openbloeien.  En heb je mij meermaals van mijn sokken geblazen, hoe je op zo’n korte tijd zo’n prachtige volwassen kunt worden, ik weet het nu nog altijd niet.

De wijsheid die eruit komt, de zelfkennis die spreekt, de immer aanwezige humor .. ze blijven me verbazen.  Je hebt alles in je ..  Je bent er zoo klaar voor !

Ik ben dankbaar voor het stuk dat we samen hebben afgelegd, je moest eens weten hoeveel jij MIJ hebt geleerd.

Je staat nu op de duikplank, klaar om te springen ..

ik sta daar héél ver beneden en supporter ..

niet meer met een bang hartje zoals vroeger .. maar vol vertrouwen dat je wel weer boven komt !

Jasper man .. ik zie u kei graag .. wat hebt ge dat goe gedaan !

 

PS ik zal je piano spel missen !