Out of the blue

Waarschuwing: Relaas van ons eerste ´terrasje´.

Warm. Heet eigenlijk. Ne 17 jarige. Lievelingseten Pizza. Verjaren terwijl je moet studeren. Al 2de jaar op rij zonder vrienden. Horror. Maar kom. Wij hebben in ons dorp een goeie pizzeria. Met een piepklein terrasje. Dus reserveerde ik. Daags voordien. 18u. Nog snel een toerke met de hond. Helderblauwe lucht.

´Iedereen klaar? We zijn weg!´

Laf weer. Dat wel. 18u stipt. We stappen in de auto. Drup. Drup. Dikke zware ploffen op het autodak. Wat is dat? De zon schijnt.

18u05 we komen aan. Ondertussen spreken we van ´drashen’. Een watergordijn scheidt ons van de pizzeria. De parasols te klein. De stoelen en tafels nat.

19u. Het stopt met regenen. Met een nat gat maar volle maag verlaten we het terras. Het is nog steeds laf. Het zal tot 21u duren eer er een echt onweer komt met betrekken en donkere wolken en donder enzo.

Maar ons gereserveerd tijdstip terrassen, was nu eens een schoolvoorbeeld van ´out of the blue´. Geen wolkje aan de lucht. Prachtig blauw. Zo onverwachts als het gekomen is, is het ook gestopt. Heel plaatselijk. En toch .. een uurke lang nattigheid. Net boven dat terras.

Donker

Na elke winter komt de lente.
Na elke nacht komt de zon weer op.

Sommigen zeggen dat het het donkerste is, net voor de zon op komt.
Dàt is niet waar. Ik zet elke dag mijn wekker en sta grommelend op.

Ik hoop op rood. Roze. Oranje.
Daar doe ik het voor.

Voor de zon op komt wordt het al licht.
10 tinten licht.
Ik probeer het exacte tijdstip te bepalen.
Is ze er al ? is ze er al ?

Ik spiek op de druivelaar.
De laatste.
Hij is weg bespaard.

Hoe gaan we binnenkort de dagen nog kunnen bijhouden ?
Geen dagelijks flauw mopje, om de sfeer erin te houden.
Geen mythisch feit over het hol van pluto
Dat ik vervolgens in de vriendengroep gooi, omdat we een vriendin hebben die echt in dat hol woont.

Op die druivelaar staat droog een uur vermeld.
8:45u staat er vandaag.

Ik was er. Binnen. Veilig achter de ruit.
Het was geen droog uur.

Regen Storm Grijs.

Of je opstaat om 7u of om 10u
vandaag maakt het niet uit.

Rukwinden.
Storm Bella.
Geen naam voor een storm, als je het mij vraagt, maar niemand vraagt het mij.
Waarom zijn we begonnen met stormen namen te geven ?
Lijken ze daardoor liever ? Bella deed me ooit denken aan een koe.

Ik weet het nog. De juf van het 4de leerjaar was bevallen en mijn ma vroeg, hoe heet het babyt’je schaapachtig antwoordde ik : ik weet het niet meer, maar het was ne koeiennaam.

Nu dacht ik eerder aan één of ander disney prinses. Met een grote baljurk zo.
We zouden hem kunnen gebruiken als paraplu, zo de koepelvormige variant.

De geplande wandeling, met voorlezen nieuwjaarsbrief en overhandiging kado zal niet kunnen doorgaan.

Het heeft geen zin om een plastiek zeil aan mijn pergola te spannen. Het blijft geen 10 minuten hangen.
De emoticon ballen zwiepen heen en weer in de laurierstruik.

Ja, ik heb mijn lichtjes buiten gehangen dit jaar. Geen gedoe met vallende naalden.
Zoekende naar nieuwe lichtjes, kwam ik er achter dat mijn oude lichtjes buiten mochten.
Enkele dagen later, toen de puber de slinger aanzette, activeerde hij per ongeluk een flikker stand.
Iets wat ik normaal niet zou kunnen verdragen, nu werd ik er blij van.
Zoveel onverwacht geluk dat ik gewoon in huis had.
Ik moest het enkel ontdekken.

Vandaag blijf ik dus binnen, en in plaats van te grommelen dat het weer 20 tinten grijs is,
dat ik toch altijd vakantie heb in de week dat er geen reden is om de wekker te zetten,
zet ik mij een tas zelfgedroogde thee in die mooie kop die ik kreeg van een vriendin,
doe ik mijn kersenpittesloefkes aan (van een andere vriendin)
en wacht ik wel. Loslaten, het waait wel weer over.

Binnenkort is er wel weer een ochtend waarop ik de zon letterlijk boven het huis van de buurman zie piepen… ja, ja, nu is ze er !

Ik zal op die moment naar de klok kijken,
en één van de laatste blaadjes van de scheurkalender trekken
met een triomfantelijke grijns.
2020

we survived.

Bloedrode ochtend

Een zeldzaam stille ochtend.

De kids hebben een dagje vakantie.

Ik besluit in alle vroegte naar het werk te gaan. Alles stil. Bevroren.

De zon is bijna daar, met prachtig rood oranje tinten.

Bij de bakker bedenk ik dat ik misschien toch een extra vroege trein kan nemen ipv de wagen tot men eindbestemming.

Besluiteloos.

Een woord dat bij mij past. Want 5 minuten tevoren zette ik een tas koffie die ik nog dacht in de wagen op te drinken.

Ik laat het bepalen door het lot, als er een parkeerplaats is aan het station, dan neem ik de trein.

Ik zat er zelfs even op. Die trein.

Met mijn tas koffie.

Bij de eerste slok die ik nam, “Mededeling aan de reizigers. Dit wordt de eindhalte van deze trein. We hadden een aanrijding, die waarschijnlijk een persoonsongeval is.”

Ik hoop dat die persoon een grondiger beslissingsproces had, dan ik.

Een redelijke volle trein overhevelen naar een al even volle, korte trein, zorgt voor de nodige vertraging.

Niemand moppert.

Ik was er al geweest.

flitst heel even door mijn gedachten.

Maar ik ben er nog.

Ik ben er nog.

Bommetje

Heet … bloedheet …

Blauw ijskoud water.

Samen staan we op de kant, het zou leuk zijn te zwemmen.

‘Zullen we ?’ vraag ik ?

Terwijl jij schoorvoetend naar de rand stapt, met je teen in het veel te natte water dipt, ga ik achteruit en neem een aanloop.

Ik spring.

Enkele seconden lang zweef ik.

Spetters vliegen overal, met een grote plons ga ik onder.

Kom sputtert weer boven.

Oeh .. het is koud.

Stoer roep ik je toe: ‘het is hier zalig hoor.. kom ook !’

Pro forma zwem ik nog enkele baantjes..

het water is verfrissend ..

de beweging doet deugd.

Toch klim ik er té vroeg weer uit.

Alleen is er eigenlijk niet zoveel aan. Verre van gracieus klauter ik eruit.. kan niet snel genoeg naar de handdoek trippelen .. ‘k droog me een beetje af .. bibberend zet ik me neer.

Ik druip af.

 

De dag dat de hemel op ons hoofd viel

Als ik onze straat binnenrij,
is het eerste wat mij opvalt hetgeen ik niet zie.

DSC_7760

1m75 zijn de mannekes, kan je raden hoe groot de wortels zijn

De 10 prachtig hoge wilgen zijn weg,
vervolgens passeer ik langs de schapenwei
die er nog als een jungle bij ligt,
wp-1467993742805.jpg
dan zie ik het voor publiek afgesloten wandelpaadje.

DSC_7802

Enkele dagen na de storm,
zijn de kids en ik polshoogte gaan nemen.

DSC_7804

mijn meest gefotografeerd uitzicht

Het werd een avontuurlijke klautertocht,
maar ik laat de foto’ s voor zich spreken…

DSC_7716

DSC_7792DSC_7787DSC_7779DSC_7765DSC_7759DSC_7736DSC_7733DSC_7726DSC_7718

De natuur kan prachtig zijn maar ook ongelooflijk krachtig.

DSC_7738

Terwijl ik deze post schrijf, bereikt het nieuws me van de aanslag in Nice..

DSC_7754

Mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers.. wat doen mensen elkaar toch aan ?
Gaat de wereld echt om zeep ? Is dit het begin van het einde ?

DSC_7776

Mijn oog valt op de gsmfoto’s die ik in mijn eigen tuin maakte ..
Een verrotte roos, rotte kersen.. het aanhoudende troosteloze regenweer, misschien wel veroorzaakt door onze klimaat laksheid ?

wp-1467993787427.jpg
Wie zal het zeggen ?
Mijn vroege groentetuin voorbereiding dit jaar.. zal niet renderen.. er groeit niks meer.

wp-1467993823795.jpg

Al joggend zag ik ondergelopen maisvelden, hele aardappelvelden waar niks groeit..
Ik dacht aan de fruitkwekers die hun inkomen grotendeels kwijt zijn..

wp-1467993754070.jpg

En toen sloeg het doemdenken plots om..

Ik dacht aan mislukte oogsten in Afrika.

Dat wij misschien wat meer gaan moeten betalen voor onze frieten of ons brood dit jaar, dat zullen we echt wel overleven.
Dat wij veel geld kwijt zullen zijn aan reparaties .. en veel minder zullen oogsten dit jaar .. dat zullen we wel overleven.

Dat niets waarschijnlijk ooit nog wordt wat het was, .. is van alle tijden.

Ik moet me niet afvragen.. of ik nog een inkomen heb volgend jaar,
of mijn kinderen gaan kunnen eten .. of ze veilig en droog in hun bed liggen.

Waarschijnlijk zullen we zelfs nog op vakantie gaan ook..

Het is tijd om ons te vermannen en door te gaan ..

Kijken wat wij wel kunnen doen,

Onze zegeningen tellen ..

Ons steentje bijdrage.

De volgende keer dat iemand het ijs wil breken met .. slecht weer hé ?
Ga ik voortaan antwoorden dat het allemaal wel mee valt !

DSC_7780

Verrassing

Ik vin dat tof…
Veilig is het niet,
Vermoeiend wel.

Maar zo telkens ietske meer zien.

Echt gefocust op dat klein beetje.
Geen verleden, geen toekomst, alleen nu.. geen idee waar je net bent.. gewoon onderweg.

Zalig toch..

image

Vleugelige vrienden

Dit is mijn favoriete plek..

het keukenraam

DSC_4835

Net voor het vogeltel weekend kwam er sneeuw ..

En sneeuw, bracht gevleugelde vrienden!

DSC_5176

Ik zag dit jaar zelfs vinken en zwarte mezen,

DSC_5187

DSC_4871

mijn favoriete staartmeesjes (zo gezellig in groep)

DSC_5130

Naast de pimpel en de koolmeesjes, herkende ik deze keer zelfs verschillende mussen.

en er waren ook vaste klanten :

DSC_5169

De tortel komt ook steeds met twee

DSC_5188

De groene specht was blij met een stukje gras, maar wantrouwig naar het bouwsel vlakbij

(een ford om sneeuwballen achter te gooien)

DSC_5201

alleen de vlaamse gaai , dat blijft een rotzakje hé, die krijg ik niet op de foto 😉

 

 

Chaos

Sommige dagen zeggen me niks ..

Zo zat ik een beetje gevoel- en futloos in de zetel vorige woensdag.

Het was een vrije dag geweest.

Ik had behoorlijk wat taakjes afgewerkt.

Ik was ondanks de ‘ik ben bezig stoor me niet’ communicatie

Wel gestoord .. en ipv blij te zijn met de menselijke interactie

Voelde ik me alleen maar ‘geclaimd’.

Ik was uit een ‘ik moet wel gaan joggen anders kan ik vrijdag niet volgen’ gevoel toch geweest.

Was ik trots.. neen

was ik voldaan .. neen

Was ik moe .. een beetje, ni speciaal

Dinsdag was het telewerken de mist ingegaan, en vermits ik er deze week alleen voor sta,

moest woensdag mijn rustpunt worden .. mijn batterij oplaad dag.

Maar dat was niet..  ik deed werktuigelijk de dingen ..

En genieten ging precies maar niet.

De ergste zaken raken opgeruimd in huis.. en ik word er niet gelukkig van..

De living oogt zo leeg. Ik voel me eigenlijk veel beter in een chaotische .. oh ik wil nog van alles doen rommel hoop.

Ja, herschilderen en andere meubels enzo.. zou misschien wel helpen.. maar hellep , sinds wanneer is dat mij prio ?

Gelukkig was daar Vrijdag !!

DSC_4891

Toen ik opstond lag er 3 cm sneeuw en alles zag wit, bovendien sneeuwde het , zoals ik nog nooit gezien heb..

Vlokken van wel 5 cm diameter ..  (achteraf bekeken: 4 uur aan één stuk)

Maar ik was nog in ontkenningsfase.. tuurlijk ging ik gaan werken, en kom met dat weer .. iedereen in de wagen. (huissleutel gaf ik aan de puber want zijn sleutel hing nog aan zijn fiets)  En de buurjongen.. die wou ik ook wel afzetten, alleen daarna stond ik te ‘surplacen’.   Dus kiddies duwen !! daarna: “we staan hier al een half uur stil ..kom stap maar uit en ga te voet .. jaja puber gij ook..”

Toen bleek dat de autostrade niet bereikbaar en afgesloten was (inmiddels was het bijna 9 u) keerde ik om..

Ik deed 1uur en een kwartier voor een rondje van 3,5 km (half weg naar school brengen en terug)

Ondertussen was de sneeuwlaag al meer dan 15 cm !

DSC_4836

Ik belde het werk, en .. stond voor mijn eigen deur (ahja de puber heeft mijne sleutel) Ging bij de buurvrouw langs  (overwoog even daar te wachten want de puber sms’te dat hij waarschijnlijk ging moeten terugkeren – en die wou persé zijn ‘Vans’ aandoen die ochtend – stoer hé zo’n stoffe schoenen)

Maar.. een andere buurvrouw heeft een reserve sleutel..  en zij was die ochtend ook thuis!

Koffietje drinken, vogeltjes kijken (dat voer dat ik ophing woensdag, werd ineens wel opgemerkt !)

DSC_4828

Een Wandeling, dat moest ik doen, in totale stilte … maakte foto’s .. warmde mezelf op .. keek naar buiten

probeerde me niet te ergeren aan het feit dat 50 foto’s gewoon ‘weg zijn’(niet op de SD kaart staan)

ik besloot de kiddo’s tegemoet te wandelen met droge sokken en laarzen.. (2,8 km door 20 cm sneeuw en slijk, onder omgevallen takken en bomen)

en als ik daar aan de poort sta, merk ik ineens dat die ene reserve sleutel die ik had.. niet meer in mijn jas zak zit !!

ik zeg het u .. het is een totaal verschil als je u naar de schoolpoort rept in snowboats om er op tijd te zijn (zweten man zweten)

of de terugweg .. met 2 kuikentjes in het kielzog.. en speurend voor ne sleutel.

Het was de start van een hectisch weekend :

Het internet werkte niet, mijn deuren van de auto vroren potvast, (we aten afbakbroodjes, diepvrieskost en pannekoeken bij gebrek aan boodschappen)

De net opgeruimde en gedweilde berging was in 3 sec één slijkpoel,  om nog van alle plasjes van natte handschoenen/mutsen/sjaals/schoenen in huis te zwijgen.

Maar ik zag dat weekend.. lachende gezichten.. kinderen die spontaan naar buiten gingen, inventief waren, volhardend waren..

Ik zag zon, ik hoorde stilte, er kwam zelfs familie op bezoek in ons eigen skigebied !

View this post on Instagram

Sneeuwpret voor de hele familie!

A post shared by liesbesth (@liesbesth) on

Ohja… door een miscommunicatie werd de dochter afgezet in ons leeg huis (terwijl wij even buiten op het veld slee’n waren) .. toen was er ook Paniek.

(Ja man, ik heb me daar echt slecht overgevoeld.. maar wij gingen haar een dik kwartier later zelf halen was de afspraak.. gelukkig was de achterdeur open, anders had ze moeten buiten blijven staan.. ze was slim genoeg om naar diezelfde buurvrouw te gaan, die meteen de ega belde.. en toen was het opgelost*oef*)

Wat was ik trouwens blij dat de ega veilig geland was vrijdag , zodat hij ’s nachts uit zijn bed kon voor de stroomonderbreking door de kapotte verwarmingsketel.

(bij -14° zonder verwarming.. dames en heren ! )

Ja,  het was chaos,

we hadden het af en toe heel warm en ook heel erg koud

maar we vonden de sleutel (30 cm voor de deur)

20160115_160336.jpg

onze dochter vond ons,

wij vonden een werkman,

en de werkman vond een vervangstuk..

en ik vond het een top weekend !

Ja Murhpy .. hij weet ons wonen, maar hij zal echt toch wel wat meer uit de kast moeten halen, als hij ons humeur wil verpesten !