Ik zag

Vorig jaar begon ik een blog post :

De “Maartse vlieg”. Zwart van kleur, verplaatsen zich vaak in groep en bij momenten imiteren ze een kolibrie door stationair te blijven hangen. Ze hebben lange poten die onder hun lijf bengelen …een beetje vreemde naam want het is ondertussen April !

Toen was misschien de inspiratie op, of april liep zijn gangetje, en ik vond mijn tekst niet relevant, weinig zeggend.  Ik weet nog hoe die zwerm muggen, mij de oversteek over het bruggetje beletten.

Vorige week jogde ik ’s middag (eind mei en eindelijk zomerse temperaturen) en kreeg ik weer zo een venijnigerd in mijn gezicht.

Trots kon ik tegen mijn loopmaatje* zeggen: De maarste vlieg, ik weet het nog.

De maartse vlieg (Bibio marci) is eigenlijk geen vlieg maar een mug. Als je ze ziet vliegen lijkt het een soort kruising tussen een vlieg en een mug. Het is net een 1 cm grote vlieg met de typische beharing en grote ogen terwijl het lijkt alsof ze een lange angel hebben hangen. Dit zijn echter de hangende achterpoten die je ziet terwijl ze langzaam boven het gras vliegen of stil in de lucht blijven hangen. Ze leven slechts enkele weken en leven dan enkel van plantensappen. Ze richten geen schade aan en kunnen zelfs niet steken. Om de mensen geen onnodige schrik te doen krijgen noemt men deze dan ook geen maartse mug, maar een maartse vlieg.

Misschien moet ik mijn klein gelukjes rubriek ‘ik zag’ maar terug wat leven in blazen ?

Want kijk de échte koekoeksbloem die ik opzocht vorig jaar, heb ik toch ook maar mooi onthouden tot deze lente !

*Door het jaar thuiswerken was ik op zoek naar wat koetjes en kalfjes gesprekken, èn naar een loop partner. Zo iemand om mee af te spreken, zodat je hersenen geen last minute excuses bedenken.  Ik sprak de loopclub aan, de buurman,.. iedereen was bang. Tot een man me opviel die hier wel eens gedurende de dag voorbij liep. Toen hij een keertje achter mij aan liep, en we hetzelfde tempo bleken te hebben, sprak ik hem impulsief aan. Dus ik kan nu met trots zeggen dat ik ondertussen wel over de middag ga joggen met vreemde mannen. Of misschien mag ik zeggen; ik heb er een vriend bij ?

 

Ik zag.. een eenzaam wolkje

Ik zag een eenzaam wolkje*

Een klein vlokje wit aan een stralend donkerblauwe hemel.

Er kwam een piepklein wit vliegtuigje aan.. dat vloog pardoes in dat kleine wolkje.

Hoe kon dat zijn, vroeg ik me af.. moet dat nu net IN dat ene kleine wolkje vliegen ? Het vliegtuigje was helemaal weg. Totaal onzichtbaar.

Enkele seconden vroeg ik me af.. heb ik dat nu echt gezien? Zou er straks een vliegtuig vermist zijn? Zouden de mensen in het vliegtuig naar buiten kijken nu? Zouden ze wolken zien? Of mist? Zou het binnen donkerder worden? Zou het vliegtuigje achter of boven het wolkje gaan .. was het gezichtsbedrog?

Nog enkele tellen wachtte ik geduldig af.. en floeps.. daar was het weer.. het kwam er aan de andere kant gewoon weer uit.

Ik zag’ is een rubriek waarin ik kleine gelukjes neerschrijf die ik onderweg spotte.. vaak zonder foto, maar wel met een glimlach. Wie doet er mee ?

*’Een wolk mama is een verzameling van watermoleculen. Wolken kunnen geen gevoelens hebben. En als dat al zou zijn, zouden ze net NIET eenzaam zijn, want het is een verzameling… alle moleculen zijn samen.’ (Misschien is ’t zelfs een feestje?)