Ik zag

Vorig jaar begon ik een blog post :

De “Maartse vlieg”. Zwart van kleur, verplaatsen zich vaak in groep en bij momenten imiteren ze een kolibrie door stationair te blijven hangen. Ze hebben lange poten die onder hun lijf bengelen …een beetje vreemde naam want het is ondertussen April !

Toen was misschien de inspiratie op, of april liep zijn gangetje, en ik vond mijn tekst niet relevant, weinig zeggend.  Ik weet nog hoe die zwerm muggen, mij de oversteek over het bruggetje beletten.

Vorige week jogde ik ’s middag (eind mei en eindelijk zomerse temperaturen) en kreeg ik weer zo een venijnigerd in mijn gezicht.

Trots kon ik tegen mijn loopmaatje* zeggen: De maarste vlieg, ik weet het nog.

De maartse vlieg (Bibio marci) is eigenlijk geen vlieg maar een mug. Als je ze ziet vliegen lijkt het een soort kruising tussen een vlieg en een mug. Het is net een 1 cm grote vlieg met de typische beharing en grote ogen terwijl het lijkt alsof ze een lange angel hebben hangen. Dit zijn echter de hangende achterpoten die je ziet terwijl ze langzaam boven het gras vliegen of stil in de lucht blijven hangen. Ze leven slechts enkele weken en leven dan enkel van plantensappen. Ze richten geen schade aan en kunnen zelfs niet steken. Om de mensen geen onnodige schrik te doen krijgen noemt men deze dan ook geen maartse mug, maar een maartse vlieg.

Misschien moet ik mijn klein gelukjes rubriek ‘ik zag’ maar terug wat leven in blazen ?

Want kijk de échte koekoeksbloem die ik opzocht vorig jaar, heb ik toch ook maar mooi onthouden tot deze lente !

*Door het jaar thuiswerken was ik op zoek naar wat koetjes en kalfjes gesprekken, èn naar een loop partner. Zo iemand om mee af te spreken, zodat je hersenen geen last minute excuses bedenken.  Ik sprak de loopclub aan, de buurman,.. iedereen was bang. Tot een man me opviel die hier wel eens gedurende de dag voorbij liep. Toen hij een keertje achter mij aan liep, en we hetzelfde tempo bleken te hebben, sprak ik hem impulsief aan. Dus ik kan nu met trots zeggen dat ik ondertussen wel over de middag ga joggen met vreemde mannen. Of misschien mag ik zeggen; ik heb er een vriend bij ?

 

Mag het een beetje minder zijn ?

Ja.. dat mag !

Voor we hier weer aan de ‘serieuse kost’ gaan beginnen, een héél simpel en lichtzinnig overzicht van 2018, namelijk.. de loopstatistieken !

aantal2018

average2018

Oudjaar 2017 liep ik verloren in mijn gedachten, dus de balans van 2017, krijgen jullie er vandaag ook bij.

aantal2017

De solden zijn begonnen hé, twee voor de prijs van één 😉

En als ik dan deze post er nog even op nalees, blijk dat ik wel degelijk gezakt ben, van mijn standaard 73 workouts per jaar, naar 68.

Nuja.. dat zijn de 5 loopjes die ik in december “gerateerd’ heb..

Geen drama dus…

 

1 januari heb ik wel meteen ingezet met een 8 km loopje zoals het hoort !

Koud    Nat     Miezeren

Velden      Grijs     Donker

een ree’tje dat tegen de draad liep, zo bang voor ons..

Vogelgeluiden

Stilte

en ik die hem doorbrak

ik kon niet stoppen kwetteren tegen mijn nieuw lief

dat ik zo zót content was dat we samen toch onze loopschoenen hebben aangetrokken

en dat er geen betere manier bestaat om het nieuwe jaar in te zetten !

 

Het gaat jullie goed in 2019 !!

Mijn beste wensen !

-x-

 

 

Versleten

image

En dan heb ik het niet over mijn schoenen. (Hoewel die ook aan vervanging toe zijn.) Vanmiddag was het dé corrida. Mijn loopmaatje had me overtuigd. We schrijven oktober.. het lopen was wat stilgevallen. Deadlines en lunchmeetings.

Begin december stak ik een tandje bij: 12 km ..wat een uitdaging .

Ondanks ontstekingsremmers, antibiotica, een verbrande maag, slapeloze nachten, teveel eten (jaja zelfs met die maag) was ik in form..

Mijn tempo was in de laatste trainingen niet optimaal (<10km/u) maar ik was wel confident dat de afstand zou moeten lukken.

Een blessure bij het loopmaatje, en nen ega die zaterdag liever in het zonnetje liep, zorgde ervoor dat ik alleen aan de start stond, allez met 2139 anderen..

Tuurlijk liep ik te hard.. zoals altijd in het begin.. tegen km 4 waren er al zoveel honderden mensen mij voorbij en nog steeds kon ik mijn tempo niet vinden. Ik probeerde zoveel keer aan te klampen. Ik begon de mantra : Trager komaan trager..

En op km 10 wist ik waarom, plots haalde ik mijn CIO in, toen ik hem aansprak dat de laatste km de zwaarste zijn. Vertelde hij dat we gemiddeld 11, 5 km /u liepen.
Maar ja.. ik kon hem toch ni achterlaten ? 😉 ik bleef in zijn voetsporen tot de laatste helling.

Veel te snel ! Stikkapot .. #corrida #kbc_be

A photo posted by liesbesth (@liesbesth) on

En zo komt het dus.. dat ik nen toptijd heb neergezet. 1u10 min. (netto zei de racetimer nog minder. Maar wat in godsnaam is netto? De buiten en binnenranden van de finish? 1u 9 min 48 sec) – plaats 1815 .. en lig ik nu strijk.

Echt strijk, kapot, versleten, platte rust dus.. buikkrampen. Diarree. Ik heb zelfs mijn regels gekregen. Ik ben niks meer waard en .. ik heb het mezelf gewoon aangedaan.

Mijn oh zo lief ventje heeft gekookt. Maar ik barst in zweten uit van een paar hapjes eten alleen. Maar rap terug met mijn badjas naar de zetel.

Maar terug naar het goeie nieuws: nu zijn de kerstkaartjes af (serieus, Lise vroeg ‘hoe komt het dat jij rust na een adres schrijven terwijl ik al het werk doe?’)

En.. ik heb mijn sportstracker statistieken naar goeie oudejaarstraditie opgezocht:
Sports Tracker - 2015

image

Zie ne keer die boost in december !

image

De cijfers zijn niet zo dramatisch als je zou denken met de blessure vorig jaar.

zo ziet dat eruit #hielspoor @anntje.cools

A photo posted by liesbesth (@liesbesth) on

In november (een jaar na de diagnose) had ik er genoeg van, met een attest voor shockwave op zak, heb ik besloten terug op te bouwen. (Ik werk gek van al die 3 tot 5 km, ijs leggen en zalf smeren..)

En hier liggen we nu .. het hielspoor onder controle.. nu nog van die wijsheidstand afraken

en uithijgen natuurlijk.. zelden zo ziek geweest maar .. de zetel is mijn vriend !