Oh nee

“Oh Nee

Oh Nee

Oh Nee”

Het is een donkere mistige ochtend.

Zo eentje waarbij je geen hand voor ogen ziet.

De hond loopt in de dikke brij de straat op en ik hoor iets. Ik trek de leiband wat strakker, en roep de hond dichterbij.

Echt geen hand voor ogen kan je zien. Wat eerst op mummelen lijkt, blijkt een noodkreet te zijn.

“Oh Nee

Oh Nee

Oh Nee”

Ik zie een schim.

Voorovergebogen komt hij mij met een fikse pas tegemoet.

Als hij mij bijna kruist zie ik het..

Met zijn kleurloze haren en felle ogen herken ik hem als de jongen/man die verderop in de straat woont.

Hij doet graag een babbeltje..

Over zijn petekind, zijn werk in de beschutte werkplaats, zijn all-in vakantie. De ‘albino’ noemen de kinderen hem goedbedoeld. Met zijn karakteristieke pas, altijd te voet, hoort hij gewoon bij onze straat.

Maar vandaag is er iets mis.

Ik hoor hem luidop jammeren.

Ik vraag het hem .

Ja,” zegt hij ..” ik stond al aan de bushalte als ik plots dringend moet, dat haal ik nooit.”

Ik keer om, en doe mijn voordeur voor hem open.

Zelden iemand zo opgelucht mijn toilet zien binnengaan.

En bij deze heb ik jullie dan eindelijk ook de ‘na’ getoond hé 😉

Bloedrode ochtend

Een zeldzaam stille ochtend.

De kids hebben een dagje vakantie.

Ik besluit in alle vroegte naar het werk te gaan. Alles stil. Bevroren.

De zon is bijna daar, met prachtig rood oranje tinten.

Bij de bakker bedenk ik dat ik misschien toch een extra vroege trein kan nemen ipv de wagen tot men eindbestemming.

Besluiteloos.

Een woord dat bij mij past. Want 5 minuten tevoren zette ik een tas koffie die ik nog dacht in de wagen op te drinken.

Ik laat het bepalen door het lot, als er een parkeerplaats is aan het station, dan neem ik de trein.

Ik zat er zelfs even op. Die trein.

Met mijn tas koffie.

Bij de eerste slok die ik nam, “Mededeling aan de reizigers. Dit wordt de eindhalte van deze trein. We hadden een aanrijding, die waarschijnlijk een persoonsongeval is.”

Ik hoop dat die persoon een grondiger beslissingsproces had, dan ik.

Een redelijke volle trein overhevelen naar een al even volle, korte trein, zorgt voor de nodige vertraging.

Niemand moppert.

Ik was er al geweest.

flitst heel even door mijn gedachten.

Maar ik ben er nog.

Ik ben er nog.

Intens

 

6u 45 .. de wekker gaat.

Op schooldagen waggel ik slaapdronken naar de kamer van de kids, zodat we samen in alle rust kunnen wakker worden en de ochtendroutine kunnen starten. Al enkele maanden start mijn ochtend in het bed van de zoon.. 5 minuten rug wrijven, gevolgd door 5 minuten snoezen bij de dochter..  maar vandaag dus niet.

Thuiswerk staat op het programma, en de dochter volgt een techniek 3daagse die pas om 9u start. (Hip hip hoera.. dat is later dan school !)

Ik gun mezelf 30 minuten snoezen..  het is een gokje.

Even later sluip ik op mijn kousenvoeten naar de badkamer, ik vermijd het geluid van de elektrische tandenborstel, en leef me uit op de ouderwetse manier.  Zachtjes sluit ik de badkamerkast, laat het elektrisch verwarmer’ke uit en als bij wonder zit ik tien minuten later in complete stilte achter mijn laptop.

Een collega contacteert mij vrijwel meteen op de chat, de paniekmails overspoelen mijn mailbox, in een flits denk ik terug aan mijn droom.. Mijn nachtelijke avonturen over niet voldoen zinderen nog na.

Koffie..  Nu.. in Stilte

Terwijl ik sta te genieten van dit moment, helemaal voor mezelf, hoor ik de voetstappen op de trap, vanuit de bench kwispelt een staartje mij tegemoet.

De dag .. hij is er ..

er valt niet aan te ontkomen.

ik ben er klaar voor !