Cultuurbarbaren

Onze laatste avond Beijing..
Met ons getweetjes bovendien, jihaa !
Ik wou iets typisch chinees – de karaoke hadden we al gepast –
mijn bondgenoot van de week, de lonely planet, raadde acrobatie aan

er stond een tof adresje in,
niet al te toeristisch, wel wat uit de buurt, kleiner gezelschap .. één uur show.

Toen we in de confucious temple al een voorproefje van dans kregen,
en onze voeten genoeg hadden van de reeds lange wandeling,
besloten we de subway te nemen in de juiste richting
(hoewel ons cash geld eigenlijk al bijna op was, en de rest in het hotel lag.. )

Het was nogal ver van de metro halte..
En we kwamen onderweg een ‘practise area’ tegen.
Alwaar er enkele senioren hun oefeningskes aan het doen waren.

Ééntje liet plots iedereen met verstomming staan
er waren er zelfs bij die het opnamen met hun gsm –
Hij deed enkele mooie truukjes aan de hoge legger..
En dat voor op zijn leeftijd.. chapeau.

Helemaal opgewarmd, wandelden we verder..
J stiekem hopend dat we met de kaart konden betalen
(ja ge zie, hij was nog niet zo ingeburgerd als ik)

We kwamen daartoe om 18u, een uur voor de show zogezegd,
Het ganse ding zag er enorm vervallen uit..
We wandelden het gebouw rond, werden raar bekeken door de locals,
En gaven het op.. dat zag er niet uit alsof er daar iets stond te gebeuren.

Aan de overkant echter, stond een gebouw met een gelijkaardige naam..
Mooi verlicht, iedereen met kei sjieke auto’s, mooi uitgedost, rode loper, .. ging naar binnen,
We werden tegengehouden door straatventers die ons een ticket wilden aansmeren.

Maar ja .. wat was het eigenlijk.. ?
Even dichter bij gaan kijken .. Ballet dus.. we zochten het ticket office want mijn ega was helemaal gebrainwashed door zijn ‘de chinezen zijn niet te vertrouwen’ les
Maar vermits die office dicht was, moesten we wel langs een straatventer gaan.. tickets tussen 50 en 500 yuan, stond er op de affiche.

Die man had er 2 van 100 stuk elk, maar we hadden maar 150 op zak,
Hij ging ons even de ATM wijzen
(terwijl wij eigenlijk aan het overleggen waren.. ja maar ballet? doen we dat wel ? hoelang gaat dat duren ? zijn dat zitplaatsen? Het is onze laatste avond, we zijn nu zover gekomen.. moeten we dit doen ? )

De ATM bracht uitsluitsel.. hij nam onze europese kaarten niet aan.. (noch mastercard, noch maestro)
En nee betalen via de gsm (wechat) dat konden wij niet.

Ondertussen was het enkele minuten voor 19u, we toonden de man onze portefeuille,
En met enkele serieus vloekende handgebaren, besluit hij toch de deal te sluiten.

Wij haasten ons het gebouw binnen, niet te goei wetende waar we ons aan moeten verwachten,
Een schoon stijlvol auditorium, een zitje heel vooraan, .. allemaal chinezen, sommige met kleine kids..

Ik heb meteen de klik gemaakt, dat is zijn geld hier wel waard, en anders dan ontsnappen we wel,
mijn ega daarentegen, gedreven door zijn wantrouwen, besluit om aan het ene westers uitziend koppel vlak voor ons te polsen wat deze tickets eigenlijk kosten.

Antwoord die man in het Duits:
“ik heb dit ticket niet betaald, ik ben namelijk de choreograaf van dit hele stuk, wat heb je ervoor gegeven? Dat lijkt me wel een goeie prijs.”

Met het schaamrood op onze kaken, keken we vervolgens op griandoos beeld het volgende half uur naar een interview (in het chinees off course) met de dansers en oa met onze duitse buurman.

We begrepen er niks van maar genoten vervolgens van de verschillende chineze korte verhaallijnen (soms wat bizar militair getint, of met typische krijger schaduwspel),
We werden beschenen met led lichtjes als er iemand probeerde te fotograferen,
En keken uit naar de ‘love story’ met ‘birds’ en ‘feathers’ van de duitser. (zowat het enige dat we begrepen hadden uit de uitleg)


Tijdens de pauze vertelde zijn moeder dat onze tickets veel duurder waren, dat we achter de ganse rij choreografen zaten, stoefte wat over haar zoon, vertelde over de toeristische uitjes die ze gedaan hadden en dat we op dezelfde vlucht zouden zitten de dag nadien,
En dus hebben we ook deel 2 nog helemaal uitgezeten .. tot we dachten dat we de metro gingen missen..


Sorry ..Daniel..
wij waren nog nooit eerder naar een Ballet voorstelling geweest,
en sorry dat we op het einde zijn weggelopen (we hadden geen cash meer voor een taxi en waren wat bang voor de laatste metro)


maar we waren oprecht blij , dat we onze laatste avond in Beijing op deze manier hebben doorgebracht.

 

NVDR .. deze blogspot staat al bijna 2 jaar te wachten tot ik eindelijk werk zou kunnen maken van een Bejing reeks.. maar ik gebruik hem nu om mijn joker niet te moeten inzitten. 

Eind september

Liet ik mij verrassen en ging met een fijne bende dames op stap.

Thomas pannekoek zijn bericht deed me er aan denken, dat ik er nog steeds niets over op papier zetten, dus hier..  enkele impressies.

Ontdekken jullie met mij mee ?

DSC_1733

DSC_1748DSC_1750DSC_1755DSC_1757

even binnenkijken, altijd leuk hé ?

DSC_1759

dagelijkse workout ?

DSC_1760DSC_1796DSC_1799

om ter meeste vervoersmiddelen op één foto ?

DSC_1852DSC_1899DSC_1903DSC_1920

DSC_1945DSC_1944DSC_1953DSC_2073

Achter deze golf een collega die anoniem wenste te blijven

DSC_2124DSC_2156DSC_2160DSC_2199

het was in orde .. ik zeg het u !

DSC_1737

PS.. alleen die speedboot Liesbeth.. daar wordt ge toch echt té oud voor..

Zo tof zeg !!

Soms ontdekt een mens iets…

Eerder bij toeval..

Waarvan je zegt..

Moh das tof !

In een stapel papier, een stadsplanneke van barcelona, waar de wandeling nog op gemarkeerd is met kruisje bij de overnachting…wat tickets van maaltijden.. een ingangsticket van een muzeum.

Dan denk ik terug aan die uitstap of reis.. ondertussen al lang geleden.

Oke oke..

Om eerlijk te zijn.. ik ‘spaar’ van de meeste reizen nog zo een zakje schatten met de intentie er iets mee te doen.. een reisverslag of dagboek. Maar dan begint het leven van alle dag en ben ik al blij als ik de vakantie foto’s een beetje kan selecteren.. en in beste geval afdrukken.

Maar nu é.

Nu vond ik.. ne gadget ! Ne gimmick.. noem het hoe je wil..

Maar ik vind het echt kei tof !

Een gratis leutigheidje van een google account en een android smartphone. Ik toon het jullie even, want ik vond het bijna zelf niet meer terug.

Je gaat in je browser (op je pc, niet beschikbaar op gsm) naar google maps, klikt vervolgens op “mijn plaatsen”
kaart1

Vervolgens klik je op ‘bezocht’ en dan scroll je helemaal naar beneden zodat je op “meer bezochte plaatsen bekijken” kan klikken.kaart2

en dan magischerwijze.. verschijnt er een kaart met plaatsen waar je allemaal ooit al eens geweest bent 😉

kaart3

Sjiek hé.. die rode bollen.. en dan moet je weten dat ik normaal nooit mijn gps aanzet bijna nooit 4G en zelden de wifi (hoewel ik duidelijk betrapt ben in denemarken in een macdonals  *oeps*)

Als je op een bolletje klikt.. kan je zien wanneer en waar je net was.. de mijne gaan terug tot 2013.  Die van mijn ega (die wel alles aan laat staan) zijn nog spectaculairder.

De ‘kras-wereldkaart-poster’ die ik , onder het mom ‘voor de kids’ in huis haalde, zal hier ongekrast blijven vrezen.. hoewel ik het al jammer vind dat onze america reis van ’97 zo makkelijk niet te ‘traceren’ is.

Ik ga binnenkort wel eens bloggen over al die bollen.. maar eerst wil ik eens van jullie weten.. waar hingen jullie uit ? Zullen we van stokje doen ? Allez kom ne blog challenge ? Wie doet er mee? #mijnBollen .. Komaan toon me jullie plaatsen .. Hup !!

 

Voor Iphone hebt ge dat vast ook wel.. wie weet zo ?https://www.buzzfeed.com/jimwaterson/your-iphone-knows-exactly-where-youve-been-and-this-is-how-t?utm_term=.lf37jnd7L3#.miLe0l9eL3

 

 

 

 

Waar zijn jullie nu ook alweer geweest?

Ik heb de vraag nu al meerdere keren gekregen..

Het antwoord is dan ook..

Goh zowat heel frankrijk..

De mensen zijn zowat verward als je niet met één franse streek kan antwoorden.. (en bovendien is mijn aardrijkskunde nooit zo super geweest) dus.. iedereen..

Het kaartje van onze overnachtingen:

10 lokaties op 13 dagen

(Met de klok mee gereden)

Een van dezer dagen doe ik wel eens verslag over de must see s.. of de voordelen of de foto’s.

En hoe je op zo’n coole google maps kan zien waar dat je al geweest ben met je smartphone. Echt cool !

Maar voorlopig hou ik het hierbij.. de dagen worden al zo verdomd kort zeg…

Arbeidsongeval

oké oké …  ik was een beetje zenuwachtig

ik was anders mooi op tijd,

mijn eerste dag ‘meelopen’ op de nieuwe dienst,

terug naar mijn eerder gebouw, wat sukkelen in de parking,

en toen ik aan de lift kwam hield een vriendelijke mevrouw de liftdeur open,

dus om haar niet nog langer te laten wachten, draai ik me met laptop case, lunchtas, en al nen halve slag… en kwak..  mijn enkel zwikt om en plat op mijn knieën val ik de lift in.

Zo genant, schaamtelijk, en bovendien .. ik was er echt niet goed van, .. ik trok mij recht aan de staven aan de zijkant van de lift, terwijl de mensen bleven toestromen, en de lift zich verder vulde  *gelukkig geen bekende gezichten*

Amper 1 verdieping hoger, kwam de lift tot stilstand, en terwijl ik zachtjes probeerde op die voet te gaan staan, zei mijn bloeddruk foert. Zwarte vlekjes overal, gelukkig had die lieve mevrouw mijn rug..

Genante situatie nummer twee, de man van security kwam erbij, hielp het poortje open ik mocht even bekomen in de zetel,  terwijl de medische dienst erbij gehaald werd. *ondertussen probeerde ik me daar in de hoofdingang zo onzichtbaar mogelijk te maken*

Die flauwte was geen goed teken, of zouden dat toch de zenuwen geweest zijn ? Wanneer de verpleegster toekomt, blijkt de ziekenboeg helemaal aan de andere kant van het gebouw. Daarnaartoe hinken is geen optie maar wat ijs wil ik toch graag.. er is geen andere optie dan mij in ne rolstoel door die oneindige gang te laten duwen.

MAN .. kunt ge ff voorstellen hoe dat voelt ? Mijn eerste dag, de grote terugkeer, .. ik ging door de grond. (En dan moest er nog gebeld worden naar de nieuwe collega’s, dat ik even niet beschikbaar was omwille van ne faceplant.)

Om een lang verhaal kort te maken, ik haalde mijn meeting van 10u, stelde mijzelf netjes voor, deed niet flauw en bracht mijn eerste werkdag zo veel mogelijk zittend door.

Twee weken, een echo – en radiografie later, was het verdict een scheur in het ligament, en water in het gewricht… nog eens 3 weken extra rust.

Die 300 km t.v.v. Kom op tegen Kanker, kon ik wel vergeten, dus ik liet dan maar mijn haar knippen voor Think Pink..  en hoewel ik niet arbeidsongeschikt was, was ik wel vakantie ongeschikt.. stilzitten achter een buro is één ding, maar op ne wiebelige gazon naar het zwembad wandelen, of een blokje om met een hoogteverschil van 50m , dat is toch iets anders.. Gelukkig was er een prachtig uitzicht !

DSC_8399

International Geocaching Day

Okay let’s admit it …

I’m a Geocacher.

*for everyone who has no clue, it is a game you play on your GPS/Smartphone, which involves a small treasure that is hidden in a container, mostly in a beautiful spot. You’ll have to find it and ‘log it’ *

20160821_110546

My family consists of two teenagers, and they do not like ‘useless’ walks..

DSC_8724

or even worse: visiting historic cities *bweuk churches*DSC_8683

How long until we can return to the car/swimming pool/portable.. *insert anything interesting* ???  (I’ve learned that there is a limit on how much ice cream you can buy to bribe them.)

 

But nowadays, I do my homework on www.geocaching.com !

Find some interesting caches nearby, preferably that are recently visited (you don’t want to end up searching .. searching .. and not finding anything at all ) Take a look at the pictures (and yes mommy wants to play save, and takes a good look at the spoiler photo’s !!! ) Save the GPS coordinates in your phone and then .. get up and go !!

DSC_8744

Today we are on holiday in Croatia, after some lazy days at the pool side, we visited Porec, I found in advance an interesting multi cache. ( We needed to search 3 towers, do some mathematics so the coordinates of the ‘final’ revealed, a very old ruin.. with a magnificent view on the sea site.)

DSC_8766

 

We found a car park on the geocaching app, and as soon as we left the car, we handed over the smartphone to the kids. We had a comfortable walk without complaints because there is a clear goal.. if we find the cache we can return !

DSC_8760

We enjoyed the walk, the kids are already trained to find the containers very quickly (after a few times, you get the hang of it.. containers mostly are hidden under/close to rocks/special trees/something weird: like a piece of birch in a pine wood) .

After the lunch it became too hot, so we went for a ‘beach cache’. (I always save a few caches on my phone, to have some options during the day.)

Only 2 km away from the historic city, without having to surf the whole internet, we found a nice and quite little place to swim, (thanks to a cache with beautiful pics) .

DSC_8791

In the good old times my husband would have made a list of monuments he wanted to see, have no time to search the beach places, and after an endless walk, everybody ended up very frustrated. My husband, because he did not had the chance to see it all, and the children too, because after each monument, there was yet another thing to see. Afterwards we would have to drive around for hours to find a good bathing spot, close to a parking lot (and I would definitely agree with the kids that is better to return home)

But instead, we had a day without arguments that ended up with a very nice swim !

 

This day-trip was such a success that the day after we went for an afternoon trip to a place very close to our rented house. Which again was a major highlight !

Look at the eyes of the kids.. the danger. the adventure, the hunt ..

They really had the day of there dreams, we would never had the idea to visit a small town on the map if we did not saw the pictures !

20160820_165213

The old watermill, the waterfall,..

We had our swimgear with us !

SONY DSC

That’s why ..  I want to return the favor and put a container in a small well we found nearby our rented house. (And also because I want to check out who is walking/visiting this area off course  😉 )20160821_104305

We did not had a printer, and I even enjoyed the mindful writing of the note.. in English and Croatian !!

My very first geocache ever .. (in a very rural and abandoned area ..) on International Geocaching Day  !

 

20160821_133510

and I still have some uphill walking adventure in mind (if my ankle would only allow )

Geen hol

15 moet ik geweest zijn..  we spreken midden jaren ‘90.

Dat talen niet mijn ding waren, had ik al door, wetenschappen en wiskunde dat waren mijn sterktes, een niet veel gekozen studierichting daar in de meisjes school.

Toen de jaarlijkse studiereis zich aandiende, hadden we gehoopt mee naar London te mogen met de meisjes van de ‘moderne talen’ (waar we doorgaans samen les mee hadden) de directie besliste er anders over.. we zouden mee met de Latijnse naar Parijs gaan.

In onze ogen al een pak minder interessant en dat frans .. eikes.. (gelukkig goed gemaakt door de toffe Latijnse vriendinnen !)

Toen de leerkrachten met de voorbereiding startten, werd het nog erger.. er bleek terreurdreiging in Parijs.  Ik moet zeggen .. het was een ver van ons bed show, terreur, nieuws,.. we waren er totaal niet mee bezig.
En zo veranderde onze bestemming naar Normandië .. we wisten het al.. dat werd vast niks, wat inshemelsnaam is er te zien in Normandië ?

Tot overmaat van ramp, verstuikte ik net voor vertrek ook mijn enkel, dus werd het meegaan met krukken of helemaal niet.
image

Ik herinner me er niet zo veel meer van.. een stadswandeling die we zelf dienden te gidsen.
Dat werd opzoeken in de bib en vertalen naar het frans, en van buiten leren (maar ik denk dat we dat helemaal niet gedaan hebben daar ter plaatse..)

Als ik nu wat speur op ‘t internet gok ik op Rouen en Caen ..  het stadhuis, Abbaye aux hommes, Abbaye aux dames … le gros horloge.. (waarschijnlijk herken ik de meeste van de foto’s en niet zozeer uit herinnering )

Een bezoek aan een likeur destillerij (waar we natuurlijk niet van mochten proefen), een keienstrand dat ik niet gehaald heb door vertraging op het bus schema
(het was kiezen tussen eten of hink/wandelen .. de pizza was lekker 😉 )

We bezochten één van de vele kerkhoven, een haventje en één of andere grot .. waarbij ik eindelijk voor de eerste keer iets frans verstond !

De gids zei duidelijk ‘Blanche-neige et les sept nains’ toen ik aan de leerkracht Frans vroeg wat sneeuwwitje deed in haar uitleg, bleek dat zij het niet gehoord had.
Maar luttelijke minuten later, deed ik een dansje , bij het buitengaan bleken er 7 tuinkaboutertjes en een sneeuwwitje te staan boven die grote ondergrondse koepel !!

 

Voor de rest herinner ik me dat er jongens ons hebben aangesproken, maar dat we niet deftig konden afspreken, dat we tot een bepaald uur iets mochten drinken in de bar, maar dat het non-alcoholisch moest zijn, (en wij waren natuurlijk de enigen in dat hele hotel) dat er veel chips en snoep op de kamers was.

Allemaal heel braaf met veel arm in arm gewandel, geroddel,  en vooral veel gegiechel.

image

En dat er laat opgebleven werd … gezongen met nen deo ..
door een bed gezakt (of er misschien gewoon naast gevallen) en wilde plannen van verzet gesmeet (maar nooit uitgevoerd)

Het was nen mooien tijd, (en gelukkig waren ‘die van de moderne’ net op een andere plaats in de Londense metro toen er daar iets gebeurde)

En achteraf wisselden we foto’s uit .. iedereen liet de zijne afdrukken en dan moest er duchtig bij besteld worden 😉

Samengevat het was tof, we hadden iets om naar uit te kijken , en achteraf iets om over te roddelen, maar veel hebben we niet gezien, interessant vonden we dat helemaal niet.

En nu herhaalt de geschiedenis zich,  de zoon op schoolreis naar Parijs, de aanslagen tijdens de voorbereiding, het uitwuiven op school, het achteraan zitten in de bus
(meewarig bekijk ik de overbezorgde moeders .. ‘NIET op de eerste NOCH op de laatste rij van zo’n gevaarlijke bus é ‘ fluisteren ze ..)  Het spannende geroezemoes, de zenuwen, de wilde plannen,..

http://www.instagram.com/p/BE6O7EQvZP9/

Het is hetzelfde verhaal vanuit een ander perspectief. Niet dramatischer, niet gevaarlijker, niet losbandiger ,.. nee eigenlijk lijkt het er verdacht veel op.

Oke, het thuisfront wordt nu met de nodige selfies life op instagram gerustgesteld.

http://www.instagram.com/p/BE68PWCJOUv/

 

Moe maar heelhuids pik ik hem , 3 dagen later weer op en vraag ik wat hij ervan vond..
Zijn reactie    “Oh allemaal héél tof .. maar er was geen hol te zien.”

Allez het lag dan toch niet aan onze bestemming 😉

Dream big

Mijne man heeft een droom.
Ik hou van dromen,
en ik hou van mijne man,
en zelfs al is zijn droom niet de mijne,
ik wil hem wel steunen in dat traject.

Toen hij voorstelde om een weekje met hem mee te gaan naar Beijing heb ik toch een paar keer moeten slikken.
Ik ben geen citytripper,
ik ben geen globetrotter,
ik ben geen talenknobbel,
en ik heb in de verste verte geen azië ambities.

Bovendien werd het afgeraden door de organisatie,
zag ik zijn overvol programma (ik ging aan mijn lot overgelaten zijn)
las ik hotelrecensies op het internet (ze spreken geen engels)
las ik wat over de grootte en chaos van deze stad (20 miljoen inwoners)
en over de internet censuur (geen google maps noch google translate)

Anderzijds was het een ‘once in a lifetime opportunity’,
zonder kids op het gemak in deze hectische tijd,
ik polste op sociale media, in de hoop iemand te vinden die er pas geweest was,
en me wat kon geruststellen, maar meer dan wat peptalk en bezorgdheden over de ecologische impact kwamen daar niet uit.

hmmm..   het moment om te beslissen kwam dichter..
en ik bleef zitten met zeer veel twijfels..

ik bestelde de lonely planet, die met een zeer duidelijke boodschap kwam

2016-03-20-20.42.49.png.png

en ik ging er dan maar voor :
reispas/visum/tickets/vaccinatie/oppas voor de kids

Ik duwde mijn bezorgdheden de kop in,
maakte een inpak-planning in mijn hoofd,
maar zover kwam het niet,
toen was daar dinsdag 22 maart,
de hele week was het niet duidelijk of het nu zou doorgaan
misschien wilde ik het ook niet weten

nu schrijven we vrijdag ..

één dag inpakken verwijderd.. tja, van wat eigenlijk .. ?

zaterdagochtend is onze vlucht,
de dochter is gerustgesteld dat deze is verplaatst naar luxemburg.

ik weet het niet,
och ja ..
we’ll see.

Shoppen

ik hou niet van shoppen
de drukte, al die dingen die schreeuwen ‘koop mij’,

ik probeer er steeds zoveel mogelijk weg te blijven.

op vakantie gaan we dan ook steevast naar kleine bakker’tjes,
groente- en fruitkraampjes langs de kant van de weg, marktjes

(tja marktjes doe ik wel graag 🙂 )

maar plots is ze daar ..

mijn ega voelt de behoefte aan een hypermarkt.
genoeg gezeul met flessenwater..
tijd voor Inkopen.
met hoofdletter.

Het walhalla van de hebberigheid, start bijna altijd met grote TV schermen, gevolgd door kleiner electro.

Terwijl ik op zoek ben naar een koffie filter (tja sinds wanneer werd die uit de standaardinboedel van de gehuurde caravan vervangen door een ipod docking station ??)
word ik afgeleid.. ik zie afneembare wieltjes voor boekentassen (een trolley eigenlijk, wat een uitvinding.. zeker nu ik dit jaar Lise haar boekentas zelf wil maken) maar mijn ega houdt mij op het rechte pad.

Terwijl hij echter de maten in twijfel trekt van de spaanse zwembroeken, kies ik een koelhoudtasje met de perfecte afmeting voor mijn lunchbox (ik hou van praktische souvenirs)  – en eerlijk is eerlijk, ik vond op het internet geen handleiding voor koelhoudtasjes –

Op zoek naar een nieuwe voorraad van onze favoriete zonnecrème,
en daarna wacht ons de moeilijke taak conditioner te kiezen,
de ega heeft beloofd een knoopontwarrende conditioner voor Lise die haar haar altijd los in het zwembad wil 😉
Live met de gsm, een staaltje google translate techniek, we filmen en hij tracht tekst te detecteren en vertalen.
We lachen ons een kriek met ‘go lie’ – nog niet zo foutief me dunkt – en nemen dan toch maar niet de Pantene tegen ‘hairdestruction’.

De shampoo en de douchecremes zijn hier van dezelfde merken alleen worden ze verkocht in flessen van 2 tot 3 liter.. die spanjaarden zijn nogal proper.
– ik kocht ééntje, ik ben een vakantie geur herinnering mens –

De kar moet met een soort roltrap naar de voeding,
en daar kijken we pas echt onze ogen uit..

een heel rek vol met hammen, (zoals op de Mercat de la Boqueria)

levende kreeften, krabben in ijs (ik kreeg echt medelijden met die beestjes en die dame moest ze echt allemaal 2,3 keer opnemen)
– die kids waren ronduit gedegouteerd-

een hééél rek vol met schepsnoep – die bij nadere inspectie noten en zelfs cornflakes bleek te bevatten

en omdat we nu toch bezig zijn echt op zijn toeristisch foto’s te maken in een supermarkt, doen we nog even de gekke snoeten na van de cornflake bussen

de gelati laten we links gingen,

dankzij een vriendelijke man haalde ik mijn beste duolingo spaans nog eens boven en .. wijst hij ons de fresca verdura (niet congelati.. zover ging mijn spaans dus wel ! )

nooit eerder geziene vruchten liggen in manden uitgestald, bvb deze zwarte look en we laten ons in de afbeelding gebak, nog eens goed gaan voor de laatste picnic op spaanse bodem (ik ontcijferde helemaal zelf dat je het gebak niet in de winkel mag opeten en dat het gewogen dient te worden)

en toen was het tijd om in de shoppingsmall de uitgang te vinden ..

maar liet ik mij alsnog charmeren door een knappe verkoper die ook de kids inpakte met zijn drones 😉

20150808_122807

en inderdaad, de koffie filter..
die was ik ondertussen helemaal vergeten !

Por aqui

brug
Deze morgen reed ik op de vouwfiets
snel de berg af,
zodat ik niet teveel zou moeten trappen
als ik eenmaal de brug onderdoor de helling weer op moest.

De verkeersagent riep iets.. ik zwenk uit..

Nog geen twee minuten later sta ik er..
hier heb ik maanden op gezwoegd,
nu is het tijd om mezelf te bewijzen
komaan Liesbeth .. je kan het !!
Nog even en het is jouw beurt

De grijze man voor mij mummelt wat,
ik begrijp er niets van.

De dame neemt 2 stokbroodjes uit het rek,
ja.. dat moest ik ook !
Had die man nu maar wat duidelijker gearticuleerd.
hij babbelt nog wat.. ik fantaseer..
‘en hoe gaat het vandaag ? niet te druk ? ‘
‘neenee.. de lange rijen beginnen morgen pas, en die 2 dagen regen waren pas echt zalig, morgen zitten we weer met die hittegolf’

Dan is het mijn beurt:
“dos baguette”
het komt er vlot uit en hoewel mijn ‘dos’ toch duidelijk was, maakt de dame een vredesteken om zeker te zijn dat het er 2 moeten zijn. In het Engels pols ik nog even naar het meervoud: baguettes ? baguette ? de vrouw antwoord: ‘not baguette but baguette’ ik hoor simpelweg geen verschil.

Ik glimlach alweer.. dat is toch pas echt vakantie.. als je de mensen om je heen niet kan verstaan, er gecommuniceerd dient te worden in gebaren, en elk opgevangen gesprek in je fantasie afspeelt.

Oké oké, ik heb geen talenknobbel, gezwoegd dat ik heb op dat Frans en pas nadat ik het jaren op het werk gesproken heb, en op de taalgrens woon, kan ik het eindelijk verstaan terwijl ik niet eens moeite moet doen om te luisteren. De vorige vakanties waren dus vertrouwd.

Dit jaar werd het spanje..
de onleesbare borden, de slissende spanjaarden,
ik bereidde me voor op duolingo.

Spelenderwijs.. veel zinnigs leerde ik niet.

“Mucho gusto” is mijn favoriet !
Ik ontdekte het een jaar geleden.
wat voor mij klinkt als ‘veel goesting’
diende om de knappe spaanse collega’s een aangename kennismaking toe te wensen.
Terug in onze cottage, met mijn baguettes, vertel ik enthousiast dat die agent echt dat liedje naar mij gezongen heeft.

Ik hoorde duidelijk “por aquí”
en zing vrolijk verder ‘let’s get spanish’

‘Tuurlijk’ beaamt mijn echtgenoot .. ‘dat betekent: langs hier!’

– ja ik moet lyrics google’n en als ik da niet doe, dan kweel ik alles fonetisch mee, zonder enig benul van de inhoud –

en
-het is niet eerlijk dat iemand anders dat zonder enige moeite kan-