Afscheid van een vork*

Daar staat ze dan.

In haar linkerkant de ongeopende fles, die troost had moeten bieden, in haar rechterhand de keukenschuif. Ze heeft hem volledig opengetrokken. Pollepels. Pottenlikkers. Pannelappen. Spatels. Blikkenopers. Scharen. Ijsschep. Taartschep. Schuimspaan. Lookpers. Appelboor.

Enkele niet nader te definiëren voorwerpen.

Ze staart.

De afgelopen 2 minuten heeft ze als een zot staan rommelen.

Het is niet waar..het kan niet waar zijn.

De kurkentrekker. Hij heeft hem mee.

Moedeloos zakt ze neer… het is te laat. Ze kan niets meer doen om het tegen te houden. Over haar wang bungelt de eerste traan. En voor ze het weet .. stroomt het .. in beken.. Geen houden meer aan.

Ze nam afscheid van haar echtgenoot en daarmee ook van het idee dat ze voor elkaar gemaakt waren. Ze nam afscheid van hun huwelijk. Het idee dat ze voor altijd zouden samen zijn. Ze nam afscheid van de kids. Voortaan is ze een deeltijds alleenstaande mama. Zelfs het idee dat de kids dichtbij 2 warme huizen zouden hebben, moest ze loslaten.

Ze liet de laatste tijd zoveel los.

Dapper zei ze: ‘Je mag zoveel van de inboedel meenemen als je wil.. ik ben er niet aan gehecht.’

Schuifelend voegde ze er aan toe:

‘Laat je wel even weten wat ? Dat ik niet nodeloos zoek achter die ene zachte handdoek, de oude wasmand, de handige schroevendraaier,..’

De leegte…

Hij is voelbaar.

Noten van de redactie:

*ik vind vork mooier in de titel. sorry.

*ik sprak dit weekend iemand die er nu midden inzit. En herkende zijn gemis.. daarom heb ik besloten deze post alsnog te publiceren. – Er dienen geen hulptroepen gemobiliseerd te worden mama! –

Loslaten kan je niet oefenen.. je moet het doen.

Veel symbolischer kon eigenlijk bijna niet.. na 2 weken vakantie, waarvan eentje weg en eentje thuis, zal ik nu men 3 kids moeten missen, 2 weken lang. Ik heb ze nog nooit zolang moeten missen.

Zonet reed ik van mijn ouders thuis naar wat het kot van de zoon gaat worden en tegelijk ook de woonplaats van mijn ex. Een traject dat ik honderd keer heb afgelegd, oefenend voor mijn rijbewijs. De auto barstens volgeladen .. de kids hebben de hele inboedel mee.

Ze hadden er zin in. Het appartement was nieuw, leeg en blonk van verse start en weinig meubels.

Morgen.. trek ik weer naar het werk. Waar ik de ex zal zien, en blijkbaar ook de oudste (vakantiewerk)

De twee kleintjes.. (wat zeg ik.. 14 en bijna 12) zullen braaf op het appartement de werkdag afwachten.

Mijn hart bloedt, ze verdienen beter!

Ik zou een boek kunnen lezen vanavond, een vriendin kunnen bellen, me op een knutsel hobby storten. Maar in de plaats daarvan zit ik hier… Mijn beslissing. Mijn keuze.. het afscheid, het verdriet, het loslaten. ik ga er even los door.. dan hebben we dat ook gehad.

Loslaten.. terwijl ik graag net wat meer controle zou willen hebben over de situatie. Ik snak naar een nieuwe comfortzone. Naar routine. Meer dan ooit heb ik behoefte aan stabiliteit. En toch zal ik zelfs nu vertrouwen moeten hebben.. en loslaten.

Ik leer het wel.

(Ps volgens mij is dit het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen)

Glijbaan

Daar sta ik  ..

gehuld in veel te kleine lapjes zwemkledij.

De klim naar boven hebben we al achter de rug,

Enkele venijnig koude druppels raakten me al op de trap.

Er staat een windje.. maar de zon schijnt.

Deze keer met zwemband,

zo eentje waarbij het onmogelijk is onder te gaan.

 

Bovendien, is er amper 10 cm water in de glijbaan.

Ik denk aan de blauwe plekken, aan de schaafwondes die ik steevast overhoudt aan zo’n avonturen.. oh man.. ik ben geen 10 jaar meer..

 

Is dit wel een goed idee ?

Kom

Belofte maakt schuld.

1,2,3 Hup

Dapper stort ik me naar beneden.

 

Gezwind vlieg ik in de bochtjes omhoog,

oh dit is eigenlijk wel aangenaam

spannend zelfs

en helemaal zo koud niet.

Nog een wipje en

nog eentje.

 

Wanneer we beide in het zwembad ploffen,

blinken je oogjes .. de smaak helemaal te pakken roep je ..

gaan we nog een keer ?

 

Hoe kan je hieraan weerstaan??

Bommetje

Heet … bloedheet …

Blauw ijskoud water.

Samen staan we op de kant, het zou leuk zijn te zwemmen.

‘Zullen we ?’ vraag ik ?

Terwijl jij schoorvoetend naar de rand stapt, met je teen in het veel te natte water dipt, ga ik achteruit en neem een aanloop.

Ik spring.

Enkele seconden lang zweef ik.

Spetters vliegen overal, met een grote plons ga ik onder.

Kom sputtert weer boven.

Oeh .. het is koud.

Stoer roep ik je toe: ‘het is hier zalig hoor.. kom ook !’

Pro forma zwem ik nog enkele baantjes..

het water is verfrissend ..

de beweging doet deugd.

Toch klim ik er té vroeg weer uit.

Alleen is er eigenlijk niet zoveel aan. Verre van gracieus klauter ik eruit.. kan niet snel genoeg naar de handdoek trippelen .. ‘k droog me een beetje af .. bibberend zet ik me neer.

Ik druip af.

 

Ik zou..

Ik zou willen schrijven over een uiterst fijn sauna dagje.

Ik zou mijn dankbaarheid willen uiten voor al de fijne mensen die ik ontmoet heb op een zeer geslaagd naaiweekend.

Ik zou verslag willen uitbrengen over mijn naaisels.

Over de gelezen boeken..

Over de grote vakantie.. 

Over de bizarre ervaringen in Peking..

Over een avondje karaoke..

Maar in plaats van schrijven… blijf ik doorgaan… niet stilzitten.. iets doen.. ten allen tijden bezig blijven.

De immense pijnscheuten in mijn aangezicht, ze zijn daar weer. 

Trigeminus neuralgie.. vooral ’s nachts. Oorzaak onbekend. Deze keer kunnen het niet meer mijn wijsheidstanden zijn.

Allerlei medicatie moet me verder helpen. Stilaan gaan de hevige pijnscheuten over in zeurende kaakpijn, tandpijnscheuten en hoofdpijn natuurlijk.. zeurende continue hoofdpijn.
Ik weet eigenlijk niet of ik dit wel een verbetering vind. Vreemd ook dat ik geen vermoeidheid voel.. na enkele toch wel heel korte nachten.

En toch zal ook dit weer overgaan.. gewoon nog even doorgaan.