den blok

En plots is het daar.

Het ogenblik. Dé moment.

Maandag 14 juni. Gedurende 50 minuten zal ik alleen thuis zitten.
Dochter heeft de 2 eerste lesuren examen, Zoon heeft lesuur 3 tot en met 5 examen.
De rust is weergekeerd. Wie had dat ooit gedacht?

Het lijkt bijna de terugkeer naar Normaal.
De examenperiode is heftig.
Beide pubers staan er niet goed voor.
Ze moeten leerstof en cijfers inhalen.

Ik heb (halve dagen) verlof genomen.

Nooit had ik durven voorspellen dat examinerende Pubers zo in uw vel zouden kunnen kruipen. Zelfs toen we nog een gezin met 5 waren, en er eigenlijk maar 1 echt moest leren.Toen moest er natuurlijk naar het werk gereden worden. Maar ik denk eerder dat het de combinatie van gezond eten, interesse tonen, meeleven met examens die niet goed gaan, peptalk’s geven, en vooral ook streng zijn is.. die me de das omdoet.

Ik kan niet goed streng zijn.
Ik had er zelf een hekel aan.
Ik weet het nog zó goed.
En toch kan ik niet anders.

‘Uw pauzes moeten korter zijn dan uw studieblokken.’
‘Stop met scrollen.’
‘Laat uw Gsm beneden.’
Ik hoor het mezelf zeggen.

‘Het is al 17u hé, hoeveel heb je al gedaan ? Morgen had je 2 vakken hé?’

De goede raad vliegt hen om de oren. Het is me te sterk, ik voel me machteloos.
Als ik voor deze zoveelste keer naar boven ga en hen niet studerend aantref.

Vroeger was het makkelijker, lang voor de examens begonnen konden we in een gesprek bepalen wat we zouden ondernemen om hun schooljaar wat meer kans op slagen te geven.

Dan maakten we afspraken voor het afgeven van laptop/PC. In onderling overleg. Éénmaal en daarna geen gehannes.

Nu staat er veel studiemateriaal online. Missen ze sociaal contact. En als je de laptop afneemt, dan gaan ze wel op de telefoon.

Maar dus ..

50 min gemoedsrust.
50 min stilte.

En daarna begint het weer.