Out of the blue

Waarschuwing: Relaas van ons eerste ´terrasje´.

Warm. Heet eigenlijk. Ne 17 jarige. Lievelingseten Pizza. Verjaren terwijl je moet studeren. Al 2de jaar op rij zonder vrienden. Horror. Maar kom. Wij hebben in ons dorp een goeie pizzeria. Met een piepklein terrasje. Dus reserveerde ik. Daags voordien. 18u. Nog snel een toerke met de hond. Helderblauwe lucht.

´Iedereen klaar? We zijn weg!´

Laf weer. Dat wel. 18u stipt. We stappen in de auto. Drup. Drup. Dikke zware ploffen op het autodak. Wat is dat? De zon schijnt.

18u05 we komen aan. Ondertussen spreken we van ´drashen’. Een watergordijn scheidt ons van de pizzeria. De parasols te klein. De stoelen en tafels nat.

19u. Het stopt met regenen. Met een nat gat maar volle maag verlaten we het terras. Het is nog steeds laf. Het zal tot 21u duren eer er een echt onweer komt met betrekken en donkere wolken en donder enzo.

Maar ons gereserveerd tijdstip terrassen, was nu eens een schoolvoorbeeld van ´out of the blue´. Geen wolkje aan de lucht. Prachtig blauw. Zo onverwachts als het gekomen is, is het ook gestopt. Heel plaatselijk. En toch .. een uurke lang nattigheid. Net boven dat terras.

Save for rainy days

Gisteren ‘gaven’ ze regen. Een hele voormiddag .. en dat op de jaarmarkt.

Moet ik daar een tekeningetje bijmaken?

Dat zijn zeurende kids, doorweekte broeken, kou tot op het bot, en iedereen die zich luidop afvraagt: Die jaarmarkt, voor wie doen we dat eigenlijk? We kopen niet eens iets.

Ik bereidde me voor.

Praktisch .. denk: goei schoenen, regenjassen, reserve broek en droge sokken voor iedereen.

Maar ook mentaal. ‘This one is one for the team.’ Drukte, lawaai, 12 kids .. veel wachten tot iedereen terug bij de groep is.

En wete nu wa?

Het viel mee. Er viel geen drup. En laat ons eerlijk zijn, ik heb er zelfs van genoten. Soms moet ge gewoon ff los door uwen tegengoesting, denk ik dan. Soms weet ge eigenlijk ni wa ge nodig hebt.

Vanmorgen was ik niet voorbereid.

En hier zit ik nu..

Op de trein, met bedoomde brilglazen, druipende plakkende broek. Natte sokken.

Zelfs met alle buienradars van de wereld.

Neen ge moet niet altijd voorbereid zijn op t ergste.

Zolang ge kunt dansen in de regen…

komt alles goed !

en ja, dan zijn je tranen bijna onzichtbaar .. maar eigenlijk is het gewoon troostend te weten dat er iets met je meehuilt .. niet Trijnewijn ?