Dicht

Dinsdag moest ik naar het werk.

Ja u leest dat goed.

Good old fashioned werken op hoofdkantoor.

Woensdag was een feest vrije dag.

Donderdag moest ik naar het werk.

Mijn ‘koffertje’ – een voor 3 euro in de kringwinkel gekochte laptoptas- stond in de hal. Stilletjes, gesloten te wezen onder de kapstok.

Ik heb het daar neergezet vorige dinsdag,
en ik heb het daar ’s ochtends terug aangetroffen.

Mijn badge, muis, headset, lader, papieren, nog een bakje met codes,.. alles stond netjes klaar. Geen onderdelen verspreid over mijn living tafel.

Tijdens de wandeling met de hond vanmorgen heb ik wel even gedacht:
F*ck man die data aggregeren, hoe gaan we dat ooit gedaan krijgen?

Maar voorts bleef die tas mooi dicht.

Oh man wat heb ik daarvan genoten. Het smaakt naar meer.

Negatief – de test is negatief


November 2020.
Een donkere en lange corona herfst. Als eeuwig thuiswerkend extravert valt het me zwaar.
Zoekende ben ik, wat kan ik in deze bevreemdende tijden doen om toch het gevoel te hebben een steentje bij te dragen?
Hoe zet ik mij zinvol in voor de maatschappij ? Op de site van mijn werkgever zie ik een oproep. Ze zoeken mensen om deel te nemen aan een vaccin studie. Fase 3, van verschillende vaccins. Het ergste risico is dan al wel gepasseerd denk ik, dus vol goeie moed schrijf ik mij in.
Enkele kloefers van vragenlijsten later krijg ik bericht dat ik geselecteerd ben.
Toch verloopt het proces moeizaam. Eén studie wordt on hold geplaatst, mijn werkgever trekt zich terug uit het commitment, voor de andere studie kom ik minder in aanmerking. Weken gaan voorbij, ik krijg ingewikkelde mails, en lees af en toe toch wat verontrustende dingen.

5 Februari 2021 D-DAY !
De plaatsing van mijn serre is die ochtend niet kunnen doorgaan maar er stond nog iets in mijn verder-totaal-lege agenda. Ik heb een afspraak met het studiecentrum ! Ik ben in de doelgroep van Johnson&Johnson beland. De communicatie was verwarrend.
Met toch een beetje een bang hartje rij ik met de wagen naar daar. Lang niet gereden. Dat ook al.
Als ik toekom, staan er grote witte party tenten buiten die me doen terugdenken aan de beelden van de Italiaanse ziekenhuizen, nog maar een half jaar geleden. Het is een wat bizar gebouw, ook binnenin. Genummerde onderzoekskamers. Snelle nieuw/aanbouw, precies in alle haast neergezet.

De kamers zijn leeg maar toch ook vol materiaal. Face shields, reanimatie machines.
Allemaal genummerde kasten en lades. Eerst moet ik naar een dame. Een interview over mijn goeie bedoelingen en consequenties, grofweg even de 30 pagina’s tellende voorwaarden doornemen. Ik installeer een app om gedurende maanden mijn symptomen bij te houden. Geen bloed gaan geven. Geen nieuwe medicatie. (toen nog: geen andere vaccins bvb van de overheid) Als ik ziek wordt, ga ik niet naar de dokter. Niet naar een ziekenhuis. Ik bel het onderzoekscentrum en zij regelen alles. Ik krijg een linnen zak met een zuurstofmeter en thermometer. Van die swap staafjes in een biohazard zakje. Als ik besmet ben, of symptomen vertoon, geef ik dat aan in de app. En dan komt iemand aan huis die staafjes ophalen om te testen. Als ik ernstiger ziek wordt, komen er dokters geheel in beschermend wit pak naar mij thuis, voegt ze er nog aan toe als ik al aan het handtekenen ben. Als een directeur, stapel na stapel. Onwillekeurig denk ik even aan de term ‘doodvonnis’.

Met mijn bizarre ‘goodie bag’, begeef ik mij naar de volgende kamer. Rare mix, iets tussen kliniek en labo in, met al die prefab kamers. Het lijkt een obscure film te zijn waarin ik ben beland.

Een zwangerschapstest, ik plas in een potje en bedenk me: “hoe kan ik nu in godsnaam die toiletdeur openen en daarna mijn handen terug ontsmetten?”
Gelukkig negatief, stel u voor zeg. Dat zou pas schrikken zijn.
Temperatuur/bloeddruk, lengte, gewicht, een keertje ‘swappen’, instructies voor al die machinerie thuis en een bloedname.

Een grote kaft vergezelt me. In elke kamer komen er minstens 2 witte jassen die het uur noteren, en allerlei cijfers noteren in tabellen.  Ik ken vlotjes mijn naam, familienaam en geboortedatum, en reciteer die op eenvoudig verzoek. Ik slaag meermaals met glans.

De derde onderzoekskamer, ik voel me al behoorlijk proefkonijn als ik me weer op een plastiek matras moet neervleien. Een jonge knappe dokter komt de kamer binnen, hij kijkt me onderzoekend aan, bekijkt de pagina’s in mijn ondertussen indrukwekkende kaft en zegt:
‘amaai, uw operatie is echt goed gelukt.’

Vragend kijk ik hem aan.

“Ben je een vrouw” vraagt hij ? Al vanaf de geboorte ?”

Ijverig knik ik. ‘Dan ben ik zo dadelijk terug, want hier staat wel degelijk een M in je dossier.’

Het lange wachten, het vele papieren gehannes geeft iets surreëel aan de situatie.

Dubbel-blinde studie las ik (in de bundel die ik gelukkig weken voordien al doorgenomen had) Ze hoopten de studie naar een volgende fase te kunnen brengen. En dan zou er één groep 1 spuit en 1 placebo krijgen en één groep 2 spuiten. Om zo de vergelijking in de antistoffen te kunnen opmeten. Dus ik ging er vanuit dat ik wel de echte spuit zou krijgen. (Maar dus bij het eerste gesprek bleek de studie nog niet gekanteld, en kon het ook nog zijn dat ik in de 100% placebo groep belandde.)

De tijd gaat zo langzaam, nieuwgierig kijk ik de kamer rond.

Een geel bakje staat aan het voeteneinde. Er steken 2 spuiten uit. Buiten de streepjescode staat er in koeïen van letters ‘PLACEBO’ op de sticker.
WTF? denk ik, nog net niet luidop.

Dubbel blind, dat wil dus zeggen dat de onderzoekers die de spuiten toedienen ook niet weten of je het vaccin krijgt of niet.

Verbouwereerd zit ik daar… rustig de dokter af te wachten. Dat is niet dubbel blind ?!?!?

Na enige tijd komt er een dame met een schoteltje de kamer in. Ze zet het niet neer, maar wacht geduldig tot de dokter terug is.

Ik moet eerlijk bekennen, nu ik wist dat er mogelijks iets op het etiket stond, kon ik het toch niet laten een korte blik te werpen toen de spuit in mijn arm stak. Tevergeefs, de jonge dokter had zijn volledig vuist rond de spuit gekneld.   Nog nooit heb ik iemand zo een spuit zien zetten.

Voor hij weer verder gaat duwt hij de 2 uitstekende spuiten dieper in het afvalemmertje, kijkt mij even indringend aan, en duwt mijn spuit er ook in.

Ik moet nog 30 minuten blijven zitten.

Alleen in dat kamertje.

Naast het afvalbakje, met een open deur waar bijna continu mensen voorbij wandelen.

Zou ik rechtstaan? En even piepen ? Een camera hangt aan het plafond..

Ben ik in een candid camera beland ? Is dit een sociaal experiment?

Oh Liesbeth toch.. gij en uw avonturen altijd.

De volgende keer houdt ge toch maar gewoon uw arm naar beneden als ze vrijwilligers vragen.

Einde van een tijdperk ?

Vrijdagmiddag was mijn kaars al opgebrand eigenlijk.
Na bijna 3 te-lange-dagen non-stop skype vergaderen stond ik bovendien een heleboel mails en andere administratie achter.

Het lijstje, zeg gerust lijst, maken voor de “boodschappen voor zoveel mogelijk dagen” kon er gewoon niet meer bij.
Laat staan de boodschappen dan nog daadwerkelijk te doen.

En ik had mij voorgenomen om mijn werklaptop deze keer meteen op te ruimen.
Maandag zou ik immers terug naar kantoor moeten. Leek me wel tof, eens een weekend met een leeg buro.

Het is er niet van gekomen.

Toen ik vanmiddag mijn laptop wou opbergen in een tasje.
Help, ik had toch een kleiner exemplaar ? ik wil niet staan klungelen in dat miniscuul glazen draaideurke dat zogezegd veilig genoeg is, met een grote laptop-trolley, een koelhoudzakje met mijn lunch en mijn handtas en dan proberen om geen enkele wand te raken.

Eerst van de nood een deugd maken, het stof, de kruimels van de buro gepoetst, gestofzuigd en aaah.. daar is dat tasje van de kringloop ! Oef, ziedewel dat ik dat onthouden had.
Moh.. een agenda. Waarin ik bijhield wat we aten / hoeveel ik woog / wanneer ik sportte / leuke afspraken en ook kleine ‘gelukjes’.

Hij is bruut gestopt op 13 maart.
De laatste dag op het werk.

7 juni zijn we nu.. dat is bijna 3 maand later.
3 maand van verplicht thuiswerk. 3 maand van huishouden combineren met werken. 3 maand van iedereen een plaatske zoeken met zijn laptop, 3 maand van op je tenen lopen met studerende pubers.
3 maand van wat opruimen hier en daar. 3 maand van positief blijven. 3 maand van héél vaak nieuwe info en regels.
3 maand van zoeken van balans tussen roepende gamende tieners, tussen wat is essentieel bij het opvoeden en wat kunnen we loslaten?

In die tijd werd het lente.. meer zelfs het werd warm en droog.

Dapper, zo zou ik mezelf omschrijven.

In het begin zonder moeite, met extra oog voor anderen.
Maar naarmate de weken vorderden doofde mijn lichtje.

Laat ons even samenvatten door te zeggen dat ik weet hoe het voelt om plots voor de rechtbank gedaagd te worden.
Niet voor één of andere misdaad. Gewoon omdat de kids 12/14 dagen bij mij zijn.

Dat ik weet hoe het voelt, als iemand die je kent, 2 weken in coma gehouden wordt, omdat dat nu eenmaal het beste is.
Weken waarin er weinig tot geen nieuws was. En dat de revalidatie, nu nog steeds, toch niet zo eenvoudig is.

Dat ik een grote kenniskring heb in de zorg, die niet alleen héél hard werken .. maar vooral ook erg bang zijn.

Dat er een week was waarin we elke dag een telefoontje met slecht nieuws kregen, en die eindigde met mijn naam veel te hoog op een doodsbrief.
Dat ik nu weet hoe dat gaat, zo een begrafenis ‘op uitnodiging’. met maximum 30 man, en waar er 1 stoel staat met 1,5 meter vrije ruimte naast.

Dat ik blij ben dat we geen rij’tje moesten vormen om handjes te schudden, maar in de plaats daarvan aanschoven aan een machine die wat alcoholgel in onze hande spuwde.

Dat het surreëel was, 2 mensen in de auto zien stappen naar de begraafplaats, met mondmasker’tje en geschrankt in de auto alsof het een VIP betrof.

Dat het moeilijk troosten is zonder lichaamscontact.

Dat ik het nog moeilijker vond, om mijn partner wiens mama dus stierf, die cruciale dagen LAT-relatie-gewijs moest missen. Hij met zijn kids, ik met mijne.
De ergernissen van het nieuw samengesteld gezin continu bij elkaar samen wonen, waren op die moment heel snel vergeten.

1 week .. 5 dagen .. een gans team samen op een landschapsburo.
Ik heb schrik van de prikkels. het lawaai.

Afgelopen week gingen mijn 2 pubers al 2 halve dagen naar hun school.
En had de bijna 20jarige skype gewijs examens vanuit zijn bed (ja daar kan ik ook nog wel wat over vertellen)
Volgende week nog 2 examens, waarin hij niet op kot zit maar hier thuis.

Daarna mag ik 2 weken thuiswerken. De 3de daarop volgende week zal ik naar de buro gaan werken terwijl de ex alvast de pubers entertaind.

-ik heb geen idee hoe vakantie hier gaat verlopen met kids die nu meer dan ooit aan de wifi verknocht zijn. al een veto gegeven hebben voor ardennen of zee. en nu voor geen enkele sociale gelegenheid nog hun pijama/joggingsbroek willen uittrekken.-

Dus .. mag ik nu even in stilte aftellen naar deze laatse week van juni aub ?

en geen drama meer aub.

ik heb voorlopig even genoeg gehad.

Danku.

Spartelen

Vanboven op een bruggetje sta ik naar beneden te kijken.

Onder mij zwemt een prachtige
maar kleine vis.

Hij is er terug.
Vorig jaar zette ik hem uit en zwaaide trots  ..

Nu zit hij op een dood spoor.
Een zijtakje van de beek die nergens naar leidt.
Zijn vinnen zijn beschadigd zie ik.

Ik vraag me af .. zullen ze herstellen ?
Of zal hij voor altijd een beetje kapot zijn?

Had ik hem beter moeten trainen ?
Ik heb hem geen kunstjes geleerd,
vond hem prachtig net zoals hij was,
ik geloofde in zijn eigen kracht.

Oooh,
wat zou ik hem zo graag vangen.
Hem even in mijn handen houden,
of zelfs terug bij mij thuis, op de kast zetten.
Veilig. In mijn zicht.

Dat kan natuurlijk niet.
Zijn kom is onvermijdelijk te klein geworden,
En mijn armen tekort.

Dus kijk ik.

Er is amper water..
Met al de energie die hij nog in zich heeft, spartelt hij.
Zoals alleen vissen op het droge dat doen.

Komaan .. Roep ik..
Zoek een goei plekje en spring opnieuw .
Laat u even meedrijven met de stroom,
Hier, of hier, is een paadje naar kalmere wateren.

Hij hoort me niet,
dapper gaat hij door.

Nee het gaat niet

Voila
Ik heb het gezegd

Het is eruit

Wat lucht dat op zeg

Het is koord dansen

Of kom, laat ons eerlijk zijn, het is vallen.

Vallen, uw kleren afkloppen en weer naar boven klimmen, enkele wankele pasjes zetten, en huppekee weer de dieperik in.

En ja, het geeft niet,

het hoort erbij.

het komt wel weer goed

ik red het wel

het vertrouwen is er wel
alleen zou het zoooo fijn zijn,
als er eens iemand op mij zat te wachten aan de keukentafel
met een tas warme tomatensoep
met balletjes

Iemand die mijn niet gehuilde tranen ziet

me omarmt en vol vertrouwen zegt

’t komt goe

storm

Met de billen bloot

Omdat er zonder details natuurlijk geen inzicht is.

Dit zijn de categorie’n die ik voorzag/ondertussen heb. (Ik zet er maar gelijk een prijs bij ook.. want is het niet dát wat we allemaal willen weten ?)

We waren een gezin van 5 voor de duidelijkheid (met 3 tienerkids)
De meeste uitgaven zijn nog op basis van de facturen van vorig jaar 🙂

Onmiddellijke verplichtingen personenbelasting/ belastingsbrief
(nationaal /gemeentelijk/provinciael)
terugkrijgen ?
kadastraal inkomen = onroerende voorheffing 650 jaarlijks
afval/milieubelasting /diftar 40 euro jaarlijks + 10 variabel
ziekenfonds/ CM (lidgeld +sociale fonds) 130 jaarlijks
Hypotheek ?? te bepalen
Electriciteit + gas 165 /maand
Internet – TV – vaste tel 80 /maand
Water 450 /jaar
GSM mezelf 25/maand
Boodschappen (eten, was,..) 400 /maand
frietkot (à rato van 1 keer om 2 weken) 40 /maand
bakker 40 /maand
transport kids te bekijken
Transport (naft+trein) te bekijken
Poetshulp (halve dag elke week) 144 /maand
Boetes 0 voorlopig 🙂
True Expenses medisch – mezelf

(teveel; kine/psych/dokter..)

Familiale verzekering 75 / jaar
True Expenses: Brand verzekering 400 / jaar
schuldsaldopolis 300 / jaar
hospitalisatieverzekering kids 10 / maand
zakgeld kids (vooral die 18 jarige) 80 /maand
school eten kids (heb ik uiteindelijk samengevoegd met volgende categorie)
School kids + school eten erbij 300 / mand
gsm kids (voor zij die dat nog niet met zakgeld moeten doen) 15 / maand
kapper kids 20 /maand
medisch (kids) 20 /maand
vrije tijd KIDS: leuke dingen doen/uit eten/pretpark/cinema 50 /maand
hopelijk was dat enkel in de vakantie
kids varia essentieel 150 /maand
opvang kids (maakte ik breder door die categorie hierboven)
Kleding Kids 80/maand
Kado’s Kids (verjaardagsfeestjes enzo)
playstation abonnement?
fietsherstelling (dat viel echt tegen vorig jaar!) 20
Kleding Mezelf
-daar was gewoon geen geld voor-
Kado’s / Traktaties / giften 30/maand
bankkosten 1 euro / maand
Software Subscriptions – YNAB zelf dus
Onvoorziene zaken
gezinsbond 40 eur jaarlijks
hond – op basis van huidige uitgiften 40 eur maandelijks voorlopig
Debt payments ex uitkopen
geld terug naar de gemeenschappelijke rek -afrekening tijdelijke scheiding
Auto Onderhoud +benzine voorlopig geen idee
verkeersbelasting + autotaks 130/jaar
Auto verzekering 250/ jaar
spaar geld NIET aankomen
pensioensparen (ik wil aan 900 geraken !!)
kosten notaris
Auto aanschaffen (+eenmalige taks + nummerplaat)
Quality of Life Goals Elektrische apparatuur (sparen voor nieuwe gsm/avste pc.. en diene microgolf misschien)
Herstelling Huis
uitgaan/cafe/concert /amuzement mezelf
– die deed wel pijn deze vakantie- wat meer vrije tijd
40/maand
lise communie
Restaurant/broodjes/lunch mezelf (den deze ook.. ne pijnlijke afgelopen maand) 50/maand
Sport 2 wedstrijden
tuin
home en deco (foto/verf/meubeltjes/huisraad/servies/bloem)
nespresso (is hier nog geld voor ??)
Vakantie
carwash
Just For Fun kids extraatjes – niet strict nodig AANKOOP 30/maand
kids betaald ergens
(deze categorie hou ik bij als ik iets voorschiet voor de kids en ik dat nog moet terugkrijgen zoals een visakaart)
0
Naaien (herstelling van mijn machines 😦 ) hopelijk binnenkort terug wat stofjes?
Workshops/Cursus
Wish Farm vennoot – personeelsaandelen
nieuwe microgolf
nieuwe garagepoort
nieuwe rolluiken
serre

De oranje lijnen beschouw ik als ‘éénmalig’.

De groenen zijn uiteindelijk helemaal leeg gebleven 😦

Ik begon dus wel gelijk met het over de vloer spreidden van alles wat we betaalden de afgelopen 10 jaar 😀 omdat ik zeker geen uitgaven wou vergeten. Hoewel YNAB dit eigenlijk wil vermijden, en u stilaan maand per maand wat meer controle zal brengen ipv alles in één keer te moeten doen. Maar ik was te ongeduldig.

Iets wat ik ook héél handig vond en wat ik jullie kan aanraden, zit wat verstopt in de toepassing ‘online bankieren’ van mijn favoriete bank  – neen niet gesponsord –  Het is een ingebouwde functionaliteit om op basis van je kaarttransacties een gemiddelde maandkost te tonen. Super handig, hoewel sommige uitgaven in de verkeerde categorie staan. Als je je er even mee bezig houdt om ze correct te zetten, heb je voor verleden en toekomst een mooi gemiddeld beeld.  Hoeveel kleding .. hoeveel school.. zonder enige budget tool, zonder enige moeite (alleen moet je natuurlijk niet teveel cash afhalen 😉

Ja sorry.. maar er zijn hier veel discussies over alimentatie gegaan, en ik heb dit tot op de bodem willen uitspitten. Uren en uren tel- en denkwerk .. en vooral ook veel zorgen.. maar nu .. nu gaat het lukken denk ik !

Wat veranderde ik al doende ?

De kids opvang categorie werd breder ‘kids varia essentieel’, zodat dit ook ander uitgaven dekte .. bvb paspoort, foto’s,..    de kids medisch idem zodat daar ook tandarts/orthodont/bril/.. bij in kon.

Uitgaven voor de auto begon ik met 1 categorie, deze met de eenmalige aankoop en inschrijvingskost, ik voegde dan recurrente kosten toe, maar eigenlijk horen die niet thuis in de ‘debt’ groep. (Dat was enkel om ze ‘samen’ te houden.)

De kids EXTRAATJES categorie introduceerde ik voor .. snickers/cornetto’s/frisdrank.. omdat ik even wou kijken hoeveel ik hier aan uitgaf/kon besparen. (en wordt soms nog gebruikt voor bvb een nieuwe drinkbus..)  (heb ik bijna allemaal via ‘split categorie’ moeten ingeven.)

Ook de hond kreeg zijn aparte categorie (hondenschool/dierenarts/eten)

Waar ik het meeste van schrok ? De uitgave aan fietsherstelling, de vele mensen waar ik moest voor bijleggen voor een kadootje.. en in de vakantie natuurlijk de uitstapjes/lunches.  Maar het is met veel plezier gedaan.. als er daar wat minder in moet de volgende maanden, dan zal ik de lege categorie’n terug wat kunnen vullen hé 😉

Er zijn wat veranderingen op til, dus ik kan nog niet alle kosten correct voorzien, maar dat is helemaal niet erg .. dan rollen we met de punches é !  Ik doe het budgetteren nog steeds niet hoe het echt moet.. namelijk in de winkel kijken of er geld voor iets is. Het is meer postfactum dat ik het in de gaten hou. Maar kom .. ik neem aan dat dat toch vooral voor kleding en grotere aankopen belangrijk is. En minder voor dat frietkot of die bakker (hoewel ik nu wel weet.. geen geld voor ontbijtkoeken !! En pizza .. uit de colruyt ipv bij de italiaan.. )

Ondertussen heeft mijn vaste pc de geest gegeven, mijn gsm is aan het einde van zijn latijn, maar het bezorgt me minder kopzorgen.. ik zet er gewoon nu wat geld voor opzij, en dan zien we wel weer. Ik denk dat deze maand schoenen voor de kids zullen voorgaan.

Wat is nu het zaligste ??

Dat je via die ‘quick budget’ niet moet nadenken, je neemt vorige maand gebudgetteerd of je bekijkt je doel of je neemt het gemiddeld uitgegeven.  Opties genoeg.

Eén van deze dagen ga ik mijn categorie’n nog wat opruimen.. variabele en vaste kosten, mezelf en kids. Essentiele en ‘bezuinigbare’ . Zoiets.. ik laat jullie wel weten als ik dé ideale opdeling gevonden heb.

Maar NU ga ik eerst even op zoek naar dat verloren gelegd briefje van 50.

Want dat.. dat stoort me nu wel .. het feit dat ik ergens rap rap geld in een zak gepropt heb, en dat ik het niet meer weet liggen.. dju toch é.

 

Liefde is alles

U mag tijdens het lezen van deze post gerust even deze melodie in het achterhoofd houden:

Om te beginnen een bekentenis:

Ik heb dus een 14 jarige zoon en een 12 jarige dochter. Zij slapen samen.

Vroeger sliep de dochter op een kamertje alleen, maar daar was ze een beetje bangetjes. De zoon op zijn beurt, houdt van een rustgevende ademhaling naast zich. Dus was het logisch dat zij twee samen het stapelbed deelden, en niet de jongens in het stapelbed, het meisje apart. Met de ingrijpende verandering die vorig jaar plaatsvond, werd de matras op de grond gelegd.  Naast elkaar slapen is toch zoveel leuker dan boven elkaar.

Met de boedelverdeling ging het stapelbed naar papa, en nu liggen de 2 matrassen nog steeds broederlijk naast elkaar.

Vorige week trok ik hiervoor nog mijn haren uit.

Maandag 22 u – ruzie.

Dinsdag 23 u – gefluister.

ja ze konden er niet uit ’s ochtends

(bedtijd is 21 en 21u30)

maar ik was zelf te fel met mijn eigen zorgen bezig.

 

Woensdag stond ik al wat strenger .. terug te luistervinken aan hun deur.

Wat hoorde ik ? Lise die wou weten waar de kleedkamers waren .. Robbe die haar gerust stelde.

De nodige troost .. bij deze moeilijke overgang, ze gaven het elkaar..

Heb ik hiervoor zo gefrustreerd gereageerd ?

Ze doen dat kei goed mijn (verkleinde) bende !!

Donderdag avond ben ik er met ne grote smile gewoon gaan tussen liggen..

#nu het nog kan !

 

PS u mag de kinderbescherming bellen, maar vergeet toch vooral uw eigen kinderen niet extra te knuffelen vandaag !

 

 

 

 

 

 

 

Den eerste

Maandag 20u, de eerste schooldag.

We hebben al gegeten,

de tafel is afgeruimd,

ik moet er even bij gaan zitten.

De hond vraagt om aandacht,

maar het gaat niet,

mijn kaars is even uit.

Ik commandeer hem op schoot en probeer tv te kijken (of een dutje..)

De schoolverhalen aan tafel waren nochtans positief, maar de afgelaste treinen, de zenuwen die gekalmeerd dienen te worden, het wennen aan samenleven met de kids, de grote terugkeer van de collega’s, ze vragen om een momentje pauze.

-Gelukkig mogelijk gemaakt door laptop en smartphone-

3 minuten later, krijg ik een whatsapp’je vanuit de slaapkamer.
2018-09-04 22-657897390..jpg
De dochter is doodop. Ik leg haar in bed, breng haar boekentas, samen overlopen we de inhoud ervan.

Terwijl ik handteken als een CEO, voorschotten betaal, vrije dagen in online kalenders noteer en whatsapp met de ex, valt ze in slaap boven haar blaadjes. Om 21u30 gevolgd door de zoon. Ik leg kledij klaar, schoolbenodigdheden op de keukentafel, en denk .. oef .. ze liggen erin. Die dag hebben we overleefd.

22u, ik word opgeschrikt door luid gebonk.

De zoon zinde op wraak, terug naar boven dus, ik beëindig wereldoorlog III met liefde warmte en vrede, maar eigenlijk ben ik behoorlijk op.

Langer dan strikt nodig kijk ik TV .. mijn hersenen moeten gekalmeerd worden.

Of men hart… ik weet het niet zo goed meer..

 

 

Vandaag 7u, een nieuwe dag, een nieuwe kans, vandaag gaat alles beter !

We gaan voor de schoolroutine van 2018: de dag begint met de kids hun rug te krabben in bed.  Maar ook deze ochtend loopt snel mis.. en eindigt in geroep .. van mij deze keer.

“neeen die kaft gaan we nu echt niet meer zoeken! Vertrek nu” ..

Ik riep pas bij de 3de keer, dat ze deze vraag stelde en ik neen moest antwoorden, praat ik mezelf goed, nadat ik wél sokken zocht, pennenzak, boekentas, jas. “Fijne schooldag” probeer ik het weer goed te maken … “mama dat is niet gemeend” krijg ik terug. Ik knuffel haar… druk haar plat. “kijk hoe hard ik het meen kind, ik ga je missen.. ik zie je graag.. fijne schooldag …sorry dat ik riep”

Vijf minuten later, het huis doodstil, smeer ik haar boterhammen, fiets ik haar achterna en drop de brooddoos op het secretariaat.

Nog eens 5 minuten later verloopt mijn deadline,

stipt op tijd sta ik op een leeg verlaten perron.

Trein afgeschaft.

Ik had tóch tijd voor het persoonlijk overhandigen van die brooddoos.

Met een extra knuffel omdat dat eerste middelbaar toch niet makkelijk is.

Ook nummer twee zit weer op een nieuwe school, en moet zich weer aanpassen.

 

De leegte overvalt me…

Ik denk aan de 18 jarige.

we missen hem

allemaal.

zou hij een fijne tijd hebben ?

Chaos

Morgen is het een ‘grote dag’..  we hebben namelijk een afspraak met de notaris over de EOT.  En ik ga eraan kapot.  De druk dat dat met zich meebrengt kan ik niet verwoorden. We zijn al ruim een maand aan het onderhandelen .. met gesprekken elke 2/3 dagen en we komen eigenlijk niet dichter bij elkaar. Het zit in een impasse, en telkens ik nog maar denk dat ik er dringend werk van moet maken, breekt het angstzweet mij uit. Ik ben er niet klaar voor.. het laatste gesprek vorige week gaf aan dat een compromis lang nog niet in zicht is. Oh man, ik wil deze miserie dicht doen, ik wil stoppen, ik wil er vanaf !

De tegenpartij weet natuurlijk dat ik het achter de rug wil hebben, en maakt daar handig gebruik van om de druk nog wat te verhogen.

Of die druk nu echt is, of ik ze alleen maar voel, wil ik in het midden laten, maar wat er zich nu in mijn hoofd afspeelt.. dat wil je niet weten. De gedachten razen tegen 1000 km per uur door. Laat ik je even meenemen.

img-20171008-wa0002-2099142911.jpg

10.15u oh lap.. daarnet was het nog 8 u .. overslapen dus .. geen hondenles. laat me dan maar meteen gaan joggen. oh wacht… verse lakens.. ik hou van naar lente geurende lakens.  Doet me denken aan dat filmpje van Frieda over haar guilty pleasure.. oh Frieda Van Wijck .. ik ben ne fan.. die rare trappen in leuven, herinner ik me ook nog ..  zijn er eigenlijk mensen die geen fan van Frieda zijn ? Er kan vast nog wel wat meer in dat wasmachine… wat hemden van de zoon, oh en misschien nog wat ondergoed van de dochter. Oh mijn sport-BH waar is die..

oh zalige zon, misschien moet ik het kippenhok schoonmaken ? en zou het al tijd zijn om groenten plantjes te kopen ? ohja het haar van mijn benen scheren, dat moet ik definitely ook doen, en de was vouwen die al zolang op de strijkplank lig..  lap.. Nu gaan dat toch 2 machines worden, en eigenlijk … hangt er nog was in de garage .. die komt eigenlijk nog bij die te vouwen stapel. en dju hé.. die wasmand vol met proper goed hebben de kids ook nog niet weg gezet. en damn.. nu dat je het zegt.. heb ik hier 2 lichte machines gewassen en ik had me eigenlijk zo voorgenomen dat de donkere was dit weekend aan de beurt was.

Al lopende, oh ik moet die muziek stoppen, ik moet die vogeltjes kunnen horen.. wat een prachtige dag is het wel niet.. ik heb echt alles om gelukkig te zijn ! Hopelijk zitten de kids niet binnen vast in dat piepklein appartementje.. allez stoemmen hond, volgt nu toch eens.. die moet ook nog een nieuwe afspraak voor vaccinatie. oh mannekes hoe ga ik toch alles kunnen betalen ..  oh ik heb geen boodschappen gedaan.. sebiet nog rap als ik thuiskom misschien .. de aardappelen zijn op, wat gaan we eten vanmiddag ? ben eens benieuwd wanneer de kids gaan thuis zijn.. 19 u was gezegnd .. oh een lijstje van wat er in de diepvries zit, dat heb ik nodig.  En de DVD’s/CD schijf opruimen, dat kan ik ook nog doen.  Die kast daarnaast ook trouwens, die met de foto’s..  en die kapotte schuif.. en dat gevallen gordijn, dat zou toch ook goe zijn als dat terug omhoog hangt, ik erger me daar zo aan.

yoga.. ik ga moeten yoga doen sebiet. het belooft een prachtige dag te worden maar mijn hersenen kunnen niet stoppen, hoe ga ik hier in godsnaam ooit van kunnen genieten ?

allez nu is het al 12u30.. die boodschappen kan ik wel op mijn buik schrijven, rap die was omhoog buiten, dju het is koud.. komaan eerst die douche .. ik moet een douche.. en mijn benen scheren .. en dan eten koken… oke.. focus liesbeth focus.. wat moet er nu echt ?

35uur zalig lenteweer zonder kids.. hier moet je toch van genieten.. allez .. wat geeft er nu het meeste plezier.. sebiet even in de zon gaan zitten met een tas koffie .. dat moet ik ! Allez waarom is kiezen toch altijd zo moeilijk ? Zou ik ne boek kunnen lezen, zou ik daar mijn gedachten kunnen bijhouden? Is dat dat lente weer dat me zo .. ik moet vanalles doen maakt ?

13u 20.. ik sta nat, volledig naakt en hongerig in de badkamer als de dochter belt:

MAMA mogen we alsjeblief vroeger naar huis?

moja men kind. kom maar, ik versta het