I made it !

9u05, ik steek mijn hoofd om een lange muur van lockers. En wat ik daar aantref, overtreft echt al mijn verwachtingen. Ik zie zeker 40 mensen, gezeten aan 4 gigantisch lange bureaus.

Wist je trouwens dat je sinds kort ook gigantischE lange bureaus moogt schrijven zelfs zonder komma tussen? Om in dit geval de lengte van de bureaus nog eens extra te benadrukken.  Nieuwe spelling, niet dat ik me er veel van aantrek, de spellingsregels, maar ik had het toch liever bij de oude gehouden. Is dat een teken dat je echt oud wordt ? Als de duidelijke regels van je jeugd je meer houvast geven dan het volatiele van het heden?  Och, in spreektaal deden mensen dat al, dus dan is het rechttrekken van de formele taal aan de realiteit misschien onvermijdelijk. De macht van de massa:  het  ‘ik google het even en hetgeen de meeste resultaten oplevert’ zal wel het correct zijn ? Toch. Een taalunie die formele regels bedenken en uitschrijven,het is toch een beetje jammer, als ze zo ‘de moed opgeven’ , en zich neerleggen bij het algemeen gebruik.  Jammer.

Waar podcast luisteren terwijl ik compostbakken omschep, al niet goed voor is.

Ik denk dat het uit de prachtige aflevering van Touché, met de ondertussen overleden Stijn de paepe kwam. Maar het kan ook ‘nieuwe feiten’ van Radio2 geweest zijn. Niet dat ik denk dat er ook maar één iemand zich afvraagt: van waar heeft zij dat toch ?

 

Bon.

 

9u05, ik steek mijn hoofd om een lange muur van lockers.

En wat ik daar aantref, overtreft al mijn verwachtingen.

Een ‘landschapsbureau’ , één grote open vloer, 4 ellenlange tafels volzet met elke 30 cm iemand. 

Ze zijn stil, zitten allemaal met een hoofdtelefoon te kijken naar hun laptop. Er is een oorverdovende stilte, en ik zie één manager, minstens 10 keer, fullscreen gesticuleren zonder geluid.  Geen afstand, geen mondmaskers, Wauw . Zoveel mensen op zo een kleine oppervlakte.

Ik ben er.  5 minuten te laat, maar ik ben er. Na 2 jaar in schiften op kantoor te werken, na een maand ziekteverlof,  ben ik er nu.

Er zijn gezichten die ik niet ken, maar ook mensen die lachen naar mij, een brede oprechte warme glimlach. Het lijkt wel dé terugkeer naar normaal. Ik ben er.  En ik vind dat een enorme prestatie.

Ik applaudisseer inwendig voor mezelf. Ik ben zoóó blij hier te staan.

Vanmorgen om 6u30, stond ik in mijn serre. De tweede dag al dat ik tevergeefs stond te wachten op de beloofde mooie zonsopgang.

Het goeie voornemen om rustig en traag te starten is gelukt. Het stuk dat volgde minder.

Ne 4 jarige die niet naar school wil, daar kunnen jullie je waarschijnlijk iets bij voorstellen. Zeuren, stampvoeten, wenen, treuzelen.

Ne 1m 95 groot, bijna 18 jaar oude boom van ne kerel die zijn jaar aan het bissen is,  en echt ELKE DAG opnieuw alles uit de kast haalt om niet naar school te gaan.

Misschien moet ik daar een tekeningetje bij maken ? Ik heb hem 4 keer wakker gemaakt. Ik heb hem verplicht naar school te gaan, en omdat hij hoopte dat ik al door moest en hij zich kon ‘overslapen’ heb ik hem met de wagen naar school gevoerd. De dagelijkse strijd die zich ook ’s avonds voortzet. Over hoe meedogenloos ik wel niet ben dat ik hem ondanks zijn verschrikkelijke buikpijn toch altijd dwing door te bijten.

Vandaag is het gelukt, voorlopig dan toch.

Schijn bedriegt

De eerste zonnige lente dagen. Startend met vorst. Alles spierwit en toch meteen die zon daarbij. Zoveel potentie. Zoveel mogelijkheden. Vroeger zouden de kids nu het tuinspeelgoed buiten gesleurd hebben, of het terras mee helpen afsprieten, een balleke gooien naar de basketring, wat gekke sprongen op de trampoline. Ik hang de was buiten op. Het blijft stil. Gaan we een ijsje eten ?

Ik scroll door de foto’s die ik gisteren nog maakte. Prachtige dag. Mooie hemels, hier en daar al een ‘eerste katje’, een kruid dat uitschiet, een groente die er meteen invliegt. Ik maak foto’s, ik zie hoe prachtig het is op het kleine gsm scherm. En ik voel het niet.

Toch ga ik dat vandaag ook doen. Tussen het tikken van de klok zal ik dingen zien, ik zal ze fotograferen, en morgen zal ik zeggen: het was een mooie dag gisteren. Vandaag kan ik mezelf onmogelijk wijsmaken dat het een goeie dag wordt, maar misschien morgen. Misschien kan ik morgen zeggen, wow , het was eigenlijk toch wel een goeie dag.

Krakende wagens lopen het langst

Een gezegde waar ik nog nooit van gehoord had.

Het wil zoveel zeggen als ‘klagende mensen worden vaak heel oud.’

Ik probeer dat dus zoveel mogelijk te vermijden, dat klagen, maar tijdens het lopen durf ik al wel eens ‘af te lopen’.
Zeker als het over de middag is, in de volle werk stress. Maar de laatste tijd ben ik stil.
Niet omdat het me voor de wind gaat, dat verre van eigenlijk, maar gewoon omdat ik heel snel buiten adem ben.

Op 1 oktober had ik het ‘vlaggen’, ik ben een week serieus ziek geweest.
En sindsdien heb ik moeite, met wandelen, met trappen opgaan, of met lopen,
na 200 meter hijg ik al.

Ik haal mijn tempo niet, ik haal mijn km’s niet, en ’s avonds om 18u val ik in slaap.

Toch ben ik blij, ik mag kraken zoveel ik wil, lopen zal ik !

En dankbaar voor mijn trouwe copain !

86 workouts in 2021 !!
Nooit zoveel workouts gehad,
Geen blessures dit jaar, Wel wat minder kilometers.

(Ter vergelijking aantal workouts: 74 in 2020 , 64 in 2019 en de 3 jaar daarvoor 73)

Stiekem droom ik al terug van opbouwen naar de 7 km !

Volgens het boekje

Ik schreef hier al eerder over mijn nieuwe wasmachine, en de zoektocht naar het beste wasprogramma. Zoals een echte analyste heb ik de handleiding van voor naar achteren en van achteren naar voren doorgenomen. Zo las ik voor het eerst dat je hete was toch echt beter met poeder wast, en uitgestelde start of vlekken/voorwas opties ook.

Dus ik trok naar de winkel, voor good old fashioned poeder. Vastbesloten het goed te doen, zocht ik even op hoeveel poeder er nu net in moest. Help… een kind kan de was doen ???

Vermits mijn partner zijn kledij wast omwille van geur, testte hij het stoomprogramma uit met 3 hemden. Tevreden was hij allerminst. Het was lichtjes bevochtigd ja maar meer kon je er ni over zeggen.

Ikzelf zit in het team vuil vuiler vuilst, dus ik ging voor de voorwas. En hoewel ik de instructies strikt opvolgde: vlekken insmeren met vlekverwijderaar, zaten ze er gewoon nog in.

Tot slot: de donkere was, om te beletten dat je restanten waspoeder krijgt, was je zwart apart met speciaal voor zwart vloeibaar wasmiddel, moet je eerst de optie spoelstop gebruiken (tijd tussen wassen en ophangen zo kort mogelijk houden en ik was ´s nachts) en vervolgens spoelen en zwieren met extra water. Gaf volgende resultaat. Ik laat jullie oordelen.

Wasproduct reclames zijn veruit de meeste irritante onder de reclamespotjes (en vaak ook vrouwonvriendelijk) en toch blijven ze het herhalen.. stralend wit, alles proper. Alsof het een mantra is, die je genoeg moet herhalen. Erger nog, als je het maar genoeg probeert, dan lukt het allemaal wel.

Ik geef het op.

Ik doe alles wat ze voorschrijven.

En toch schijn ik het niet te kunnen.

die goeie huismoeder zijn.

 

 

Perikelen van een moderne huisvrouw

De laatste tijd zit het niet mee met mijn karma. Mijn wasmachine sputterde, foutmelding huppeldepup, te weinig water.

Er was anders genoeg regenwater dit jaar.
Ik poetste mijn filters, maar ik zat nog steeds met een ‘aan-en-uit’ springende regenwaterpomp, en een te flauw straaltje.
Ik belde een vakman die hier niet meer durft komen, sinds mijn zonneboiler stuk ging, en hij geen vervanging heeft gevonden voor de motor.
De installatie was vorige zomer geen 10 jaar oud, en toch zijn er al geen vervang stukken meer voorhanden.

Mijn wasmachine moest bij elk programma een keer of 10 herstart worden, ik lette op dat er zeker niemand doorspoelde of ander water verbruikte en zo sukkelde ik nog een tijdje voort. Toen verwijderde ik toch maar die goddamse filters. (En een paar dagen/doorspoelen later, plaatste ik nieuwe.)

Mijn armkracht is niet om over naar huis te schrijven. Dus buiten de hefboom die ik met mijn gewicht in de schaal gooi, heb ik weinig te bieden. Natuurlijk schiet dan dat ding uit uw handen, gevolg, bloedende vingers en ne filter die blijft lekken.

Vervolgens dook een ander zeer op van mijn wasmachine, bij te volle machine .. spuwt hij wel eens al zijn afvalwater in mijn berging. Hoera.

En een nieuw zeer: bij te weinig was, komt er schuim uit de machine onder de deur. Dat is pas echt hoera !

Vervolgens spreidde het probleem zich uit naar de vaatwas (bij nadere inspectie, als de stroomkabel in het water ligt -herinner de nog steeds lekkende regenwaterpomp- springt ‘de plon.’)

Ik ging de koe bij de horens vatten, bereidde mijzelf grondig voor (test aankoop to the rescue).. het was shoppingtime !

Papieren kadobonnen, dus ik wou hem toch in een fysieke winkel kopen, vond eentje waar ik hem 3 dagen later zou hebben , en het was gefixt dacht ik.

Tja tarára. De machine was pas leverbaar na 35 dagen (en zolang kon ik echt niet zonder) ik moest holderdebolder dan toch maar een ander model/merk bestellen. Bovendien zouden ze wel cadeau cheques aanvaarden maar geen ecocheques. Grommel grommel. Waarom zijn dat allemaal machines van 8/9 kg ? Mijn oude van 6kg was echt groot genoeg, wat zou het effect wel niet zijn op zijn verbruik (water/elektriciteit). Ik koos een andere (liet me leiden door een jonge verkoper die volgens mij in zijn heel leven nog geen enkele was heeft gedraaid) en ontevreden over mezelf, tufte ik naar huis.

Ondertussen staat hij hier te blinken, ik waste een eerste ‘wasje’. Waarbij ik 3,5 u moest wachten.. *kuch kuch* ecoprogramma wat ? Ik deed altijd een wasje van 1 of een half uur. Hoe zou dit eco kunnen zijn, als dit zoveel langer duurt ? Tot overmaat van ramp, spoelde de gouden strepen op mijn kleedje mee weg (echt 30° he !!)

En zelfs de letters van mijn looptruitje overleefden dat programma niet ?

Het boekje uitpluizen dan maar, een avond later weet ik dat ik geen programma ‘dagelijkse was’ meer heb, maar een verstopte knop ‘tijd besparen’ die er dan toch voor zou zorgen dat ik programma’s onder de 2u heb. (3u30-één keer duwen 2 u – twee keer duwen 50 min.. huh ?) Blijkbaar heb ik een machine gekocht voor mensen die propere was wassen? Hij heeft zelfs een stoom functie (semi droog – om geuren en kreuken te verwijderen) Volgens mij bestaan er echt 2 soorten mensen: zij die hun kledij wassen omdat je het hebt aangedaan EN zij die na 10 minuten een plek hebben, het ‘exposure’ gehalte van de vlek inschatten en vervolgens nog minstens 3 dagen vlekken toevoegen, tot het onvermijdelijk toch wel gewassen moet worden omdat het niet meer om aan te zien is. Ik zit duidelijk in ‘team vlek’. Wassen als het niet vuil is ? No way, leg maar op de badkamer stapel, dat kan ik nog eens aandoen.

Volgens de instructies moet ik kiezen tussen vlekkenoptie/voorwasoptie/vlekken en voorwas. En moeten AL die opties met waspoeder ipv vloeibaar middel.

Bij vorige machine (whirlpool) had ik echt een zalig goeie ‘fiche’ – één A4, die heel duidelijk van elk programma de combinaties, het verbruik, de waslabels, de mogelijke settings toonde (en zelfs de foutmeldingen) Nu heb ik 20 pagina’s, de verschillen in programma’s worden echt slecht uitgelegd, en er staan geen verbruiksgegevens in. (oké één wettelijk verplicht ‘theoritische’ schema van alleen dat ecoprogramma.)

Om nog te zwijgen van de duur, het is een beetje knopjes duwen, op start duwen, ne minuut of 5 wachten voor uw wasmachinedeur terwijl deze zogezegd hyperintelligente machine al zijn berekeningen doet, en dan pas geeft hij de ‘echte duur’ aan ?

Dat wordt ne zoektocht om die 3 verschillende soorten programma’s die ik deed, te vervangen.

Deze huisvrouw vloekt, als er iemand bij AEG werkt… geef dan ne keer een seintje è !

Dicht

Dinsdag moest ik naar het werk.

Ja u leest dat goed.

Good old fashioned werken op hoofdkantoor.

Woensdag was een feest vrije dag.

Donderdag moest ik naar het werk.

Mijn ‘koffertje’ – een voor 3 euro in de kringwinkel gekochte laptoptas- stond in de hal. Stilletjes, gesloten te wezen onder de kapstok.

Ik heb het daar neergezet vorige dinsdag,
en ik heb het daar ’s ochtends terug aangetroffen.

Mijn badge, muis, headset, lader, papieren, nog een bakje met codes,.. alles stond netjes klaar. Geen onderdelen verspreid over mijn living tafel.

Tijdens de wandeling met de hond vanmorgen heb ik wel even gedacht:
F*ck man die data aggregeren, hoe gaan we dat ooit gedaan krijgen?

Maar voorts bleef die tas mooi dicht.

Oh man wat heb ik daarvan genoten. Het smaakt naar meer.

FOMO

Fomo, The Fear Of Missing Out.
Maak daar, gezien de omstandigheden, maar ‘Missing out’ van.
Ik zou graag ‘the fear’ willen laten vallen.
Ik mis de laatste tijd weer veel.

Wij zeggen wel eens ‘ge hebt niks gemist’ als je te laat komt.
Of er een keertje niet bij kon zijn.
Het is troostend bedoeld, maar eigenlijk is het toch aan de persoon zelf om te bepalen of hij iets mist.

Ik denk dat we spreken van FOMO, als je hét gevoel hebt te moeten kiezen, of dat alles altijd net leuker lijkt als je er zelf niet bij was.
Wanneer de angst om iets te missen groter is, dan het missen zelf. Alsof de hele wereld samen is en jij alleen.
Nee .. ik ben meer het missende type.

Niet het angstige type.
Hoewel ik er soms ook wel gewoon eens wil bijhoren.

Zo lees ik overal blije berichten:

‘Woehoe ! Mijn vaccinatie uitnodiging is er.
Joehoe, ik mag gaan om mijn prik.
Jiepie, de vrijheid is in zicht.’
Ik wacht eigenlijk ook op een verlossende brief.

Maar hier lijkt het wachten, het wachten op Godot.

Er komt geen brief. Er komt geen uitnodiging.

Sinds 5 febr ben ik al ingeënt. Toen kon ik er niet trots op zijn. Het leek ongepast om het te delen.
Toen ik op 5 april een tweede shot kreeg, en de openbaring dat ik in de goeie groep zat, was ik dankbaar en opgelucht, maar de zeldzame keer dat ik het tegen iemand verklapte werd er raar gekeken. Zo precies of ik ‘voor wou steken’ of privileges eiste, terwijl ik alleen maar even wou zeggen: ‘kop op, het vaccin is onderweg’.

Ondertussen blijkt net het lotje dat ik trok (J&J) niet zo ideaal voor jonge vrouwen. (Hoera voor mijn 41, op de valreep oud genoeg.) En zijn de beschermingscijfers niet zo denderend. Terwijl iedereen juicht om zijn 95%, zit ik daar met een schamele 66%.

Het vaccin was in mijn geval GEEN doorbraak naar versoepelingen.

Zowel in februari als in april, bleven de maatregelen strikt. De cijfers bleven slecht, de uitrol van heel het vaccinatie schema leek weken, later maanden te duren. Mijn kids 14,17,20 zullen nog een lange tijd mogen wachten, als ze het al krijgen.

Ik weet het dus niet.

Heb ik nu last van MO of FOMO?
Mis ik het samenhorigheidsgevoel van iedereen die nu in de gevaccineerde club toetreedt?
Mis ik de verlossing die de brief met zich meebrengt? Of de schijn van opluchting eens je afspraak vast ligt?
Mis ik het uitkijken naar …?

Wat ik zeker mis, is het ‘zonder afspraak bij vrienden binnenvallen.’ Last minute zonder plannen. Of de ongedwongen iets grotere groep mensen waarin je vlotjes van het ene tafeltje naar het andere tafeltje gaat. Het dansen op muziek. Het opgaan in een groep en tegelijkertijd toch de mensen observeren. Maar ik ben niet bang, de samenhorigheid, de groep, hij is er nog, en als ik er klaar voor ben, dan gooi ik me er wel weer in.

Eerlijk

De stilte voor de storm.
Ik schreef er gisteren over.
Het examen is niet goed verlopen.
De emoties liepen hoog op.

Teleurstelling, geen zin om nog verder te doen.
Daar kwam bij dat papa liet blijken dat hij in een wereld zonder hen leeft.

Het pikte, ik zag het water in de ogen van mijn dochter.
Ik hoorde de afkeur in de stem van de oudste.
Daarover schrijven probeer ik hier zoveel mogelijk te vermijden. De rechtzaak is opnieuw lopende. En weer maar eens 6 maand uitgesteld.

Het is een zwaard van Damocles. Ik gun hem zijn geluk. Maar het gaat toch iets moeilijker als je ziet dat de kids onder zijn geklungel lijden.
Nu ik plots moet ‘bewijzen’ dat de kids lijden onder zijn gedrag, zet je echt de spotlights op de dingen die fout lopen.

Moet ik bijna noteren, want de lijst is eindeloos.
Ik werd net steeds beter in loslaten en aanpassen.
In last minute mijn plannen aan de zijne aanpassen. In onder de mat vegen van zaken die eigenlijk respectloos zijn.

Voor corona zei ik vaak tegen iedereen die het wou horen:

‘Ik heb de perfecte echtscheiding. We hebben een goed geregeld contract en contact. In onderling overleg kunnen we eigenlijk altijd afspraken maken die voor de kids het beste zijn.’

Wie had toen ooit durven voorspellen, dat er weken zouden zijn waarin ik niet naar het werk zou kunnen gaan, en de kids van bij de ex zouden school-pendelen?

Het huis heeft nog nooit zo leeg aangevoeld. En zelfs al zijn ze er niet, bezorgd ben ik toch. Alsof ik continu ‘permanentie’ heb, een paniektelefoon hier, een last minute opdracht daar. Soms staan ze onverwacht voor mijn deur. Vorige week was ik intens teleurgesteld toen bleek dat, net op het moment dat ik bij de autokeuring stond, de dochter een gesloten garagepoort trof ipv haar fiets op te pikken. Het gevoel tekort te schieten. Te falen.

De onzekerheid over ‘in welke staat’ de pubers terugkeren, en of ze zich weer maar eens, snel kunnen aanpassen als ze terug zijn. De totale vrijheid daar, het studeren en de strenge regels hier.

Het weegt. Voor iedereen. Maar kom. Ik hoorde gisteren van wijzigende plannen, dat ze 8 weken dus hier zullen zitten. Het laatste weekje studeren bij papa gaat niet door. Zijn vakantie gaat voor. Ik (en zij) schakelen dan maar weer.

Gemis

Ik mis u, man met de kleurrijke schoenen op de trein. Ik mis u, vrouw, met de vele zakjes en tasjes naast me in de coupé. Ik mis uw goeiemorgen, conducteur met de warme stem. Ik mis uw guitige ogen aan de ontvangstbalie. Ik mis de helemaal roodaangelopen jog´ster die ik kruis tijdens de middag pauze. Ik mis de naarstige poetsvrouw die ik bedank voor ik naar huis vertrek.

Ik mis .. onbekende mensen. Ik mis gelaatsuitdrukkingen.

Ik mis mensen zoals u en ik.. onderweg naar… met hun eigen dromen verlangens en bezorgdheden.

En bovenal mis ik mezelf. Wie ik ben, door de ogen van anderen. Wie ik ben voor de andere en wie ik ben met de andere.

Thuiszijn met mezelf. Werkt als een vergrootglas waar alleen het ik lijk te bestaan. Ik heb genoeg van mezelf. Moest het mijn lief zijn, ik maakte het uit.