Perikelen van een moderne huisvrouw

De laatste tijd zit het niet mee met mijn karma. Mijn wasmachine sputterde, foutmelding huppeldepup, te weinig water.

Er was anders genoeg regenwater dit jaar.
Ik poetste mijn filters, maar ik zat nog steeds met een ‘aan-en-uit’ springende regenwaterpomp, en een te flauw straaltje.
Ik belde een vakman die hier niet meer durft komen, sinds mijn zonneboiler stuk ging, en hij geen vervanging heeft gevonden voor de motor.
De installatie was vorige zomer geen 10 jaar oud, en toch zijn er al geen vervang stukken meer voorhanden.

Mijn wasmachine moest bij elk programma een keer of 10 herstart worden, ik lette op dat er zeker niemand doorspoelde of ander water verbruikte en zo sukkelde ik nog een tijdje voort. Toen verwijderde ik toch maar die goddamse filters. (En een paar dagen/doorspoelen later, plaatste ik nieuwe.)

Mijn armkracht is niet om over naar huis te schrijven. Dus buiten de hefboom die ik met mijn gewicht in de schaal gooi, heb ik weinig te bieden. Natuurlijk schiet dan dat ding uit uw handen, gevolg, bloedende vingers en ne filter die blijft lekken.

Vervolgens dook een ander zeer op van mijn wasmachine, bij te volle machine .. spuwt hij wel eens al zijn afvalwater in mijn berging. Hoera.

En een nieuw zeer: bij te weinig was, komt er schuim uit de machine onder de deur. Dat is pas echt hoera !

Vervolgens spreidde het probleem zich uit naar de vaatwas (bij nadere inspectie, als de stroomkabel in het water ligt -herinner de nog steeds lekkende regenwaterpomp- springt ‘de plon.’)

Ik ging de koe bij de horens vatten, bereidde mijzelf grondig voor (test aankoop to the rescue).. het was shoppingtime !

Papieren kadobonnen, dus ik wou hem toch in een fysieke winkel kopen, vond eentje waar ik hem 3 dagen later zou hebben , en het was gefixt dacht ik.

Tja tarára. De machine was pas leverbaar na 35 dagen (en zolang kon ik echt niet zonder) ik moest holderdebolder dan toch maar een ander model/merk bestellen. Bovendien zouden ze wel cadeau cheques aanvaarden maar geen ecocheques. Grommel grommel. Waarom zijn dat allemaal machines van 8/9 kg ? Mijn oude van 6kg was echt groot genoeg, wat zou het effect wel niet zijn op zijn verbruik (water/elektriciteit). Ik koos een andere (liet me leiden door een jonge verkoper die volgens mij in zijn heel leven nog geen enkele was heeft gedraaid) en ontevreden over mezelf, tufte ik naar huis.

Ondertussen staat hij hier te blinken, ik waste een eerste ‘wasje’. Waarbij ik 3,5 u moest wachten.. *kuch kuch* ecoprogramma wat ? Ik deed altijd een wasje van 1 of een half uur. Hoe zou dit eco kunnen zijn, als dit zoveel langer duurt ? Tot overmaat van ramp, spoelde de gouden strepen op mijn kleedje mee weg (echt 30° he !!)

En zelfs de letters van mijn looptruitje overleefden dat programma niet ?

Het boekje uitpluizen dan maar, een avond later weet ik dat ik geen programma ‘dagelijkse was’ meer heb, maar een verstopte knop ‘tijd besparen’ die er dan toch voor zou zorgen dat ik programma’s onder de 2u heb. (3u30-één keer duwen 2 u – twee keer duwen 50 min.. huh ?) Blijkbaar heb ik een machine gekocht voor mensen die propere was wassen? Hij heeft zelfs een stoom functie (semi droog – om geuren en kreuken te verwijderen) Volgens mij bestaan er echt 2 soorten mensen: zij die hun kledij wassen omdat je het hebt aangedaan EN zij die na 10 minuten een plek hebben, het ‘exposure’ gehalte van de vlek inschatten en vervolgens nog minstens 3 dagen vlekken toevoegen, tot het onvermijdelijk toch wel gewassen moet worden omdat het niet meer om aan te zien is. Ik zit duidelijk in ‘team vlek’. Wassen als het niet vuil is ? No way, leg maar op de badkamer stapel, dat kan ik nog eens aandoen.

Volgens de instructies moet ik kiezen tussen vlekkenoptie/voorwasoptie/vlekken en voorwas. En moeten AL die opties met waspoeder ipv vloeibaar middel.

Bij vorige machine (whirlpool) had ik echt een zalig goeie ‘fiche’ – één A4, die heel duidelijk van elk programma de combinaties, het verbruik, de waslabels, de mogelijke settings toonde (en zelfs de foutmeldingen) Nu heb ik 20 pagina’s, de verschillen in programma’s worden echt slecht uitgelegd, en er staan geen verbruiksgegevens in. (oké één wettelijk verplicht ‘theoritische’ schema van alleen dat ecoprogramma.)

Om nog te zwijgen van de duur, het is een beetje knopjes duwen, op start duwen, ne minuut of 5 wachten voor uw wasmachinedeur terwijl deze zogezegd hyperintelligente machine al zijn berekeningen doet, en dan pas geeft hij de ‘echte duur’ aan ?

Dat wordt ne zoektocht om die 3 verschillende soorten programma’s die ik deed, te vervangen.

Deze huisvrouw vloekt, als er iemand bij AEG werkt… geef dan ne keer een seintje è !

Dicht

Dinsdag moest ik naar het werk.

Ja u leest dat goed.

Good old fashioned werken op hoofdkantoor.

Woensdag was een feest vrije dag.

Donderdag moest ik naar het werk.

Mijn ‘koffertje’ – een voor 3 euro in de kringwinkel gekochte laptoptas- stond in de hal. Stilletjes, gesloten te wezen onder de kapstok.

Ik heb het daar neergezet vorige dinsdag,
en ik heb het daar ’s ochtends terug aangetroffen.

Mijn badge, muis, headset, lader, papieren, nog een bakje met codes,.. alles stond netjes klaar. Geen onderdelen verspreid over mijn living tafel.

Tijdens de wandeling met de hond vanmorgen heb ik wel even gedacht:
F*ck man die data aggregeren, hoe gaan we dat ooit gedaan krijgen?

Maar voorts bleef die tas mooi dicht.

Oh man wat heb ik daarvan genoten. Het smaakt naar meer.

FOMO

Fomo, The Fear Of Missing Out.
Maak daar, gezien de omstandigheden, maar ‘Missing out’ van.
Ik zou graag ‘the fear’ willen laten vallen.
Ik mis de laatste tijd weer veel.

Wij zeggen wel eens ‘ge hebt niks gemist’ als je te laat komt.
Of er een keertje niet bij kon zijn.
Het is troostend bedoeld, maar eigenlijk is het toch aan de persoon zelf om te bepalen of hij iets mist.

Ik denk dat we spreken van FOMO, als je hét gevoel hebt te moeten kiezen, of dat alles altijd net leuker lijkt als je er zelf niet bij was.
Wanneer de angst om iets te missen groter is, dan het missen zelf. Alsof de hele wereld samen is en jij alleen.
Nee .. ik ben meer het missende type.

Niet het angstige type.
Hoewel ik er soms ook wel gewoon eens wil bijhoren.

Zo lees ik overal blije berichten:

‘Woehoe ! Mijn vaccinatie uitnodiging is er.
Joehoe, ik mag gaan om mijn prik.
Jiepie, de vrijheid is in zicht.’
Ik wacht eigenlijk ook op een verlossende brief.

Maar hier lijkt het wachten, het wachten op Godot.

Er komt geen brief. Er komt geen uitnodiging.

Sinds 5 febr ben ik al ingeënt. Toen kon ik er niet trots op zijn. Het leek ongepast om het te delen.
Toen ik op 5 april een tweede shot kreeg, en de openbaring dat ik in de goeie groep zat, was ik dankbaar en opgelucht, maar de zeldzame keer dat ik het tegen iemand verklapte werd er raar gekeken. Zo precies of ik ‘voor wou steken’ of privileges eiste, terwijl ik alleen maar even wou zeggen: ‘kop op, het vaccin is onderweg’.

Ondertussen blijkt net het lotje dat ik trok (J&J) niet zo ideaal voor jonge vrouwen. (Hoera voor mijn 41, op de valreep oud genoeg.) En zijn de beschermingscijfers niet zo denderend. Terwijl iedereen juicht om zijn 95%, zit ik daar met een schamele 66%.

Het vaccin was in mijn geval GEEN doorbraak naar versoepelingen.

Zowel in februari als in april, bleven de maatregelen strikt. De cijfers bleven slecht, de uitrol van heel het vaccinatie schema leek weken, later maanden te duren. Mijn kids 14,17,20 zullen nog een lange tijd mogen wachten, als ze het al krijgen.

Ik weet het dus niet.

Heb ik nu last van MO of FOMO?
Mis ik het samenhorigheidsgevoel van iedereen die nu in de gevaccineerde club toetreedt?
Mis ik de verlossing die de brief met zich meebrengt? Of de schijn van opluchting eens je afspraak vast ligt?
Mis ik het uitkijken naar …?

Wat ik zeker mis, is het ‘zonder afspraak bij vrienden binnenvallen.’ Last minute zonder plannen. Of de ongedwongen iets grotere groep mensen waarin je vlotjes van het ene tafeltje naar het andere tafeltje gaat. Het dansen op muziek. Het opgaan in een groep en tegelijkertijd toch de mensen observeren. Maar ik ben niet bang, de samenhorigheid, de groep, hij is er nog, en als ik er klaar voor ben, dan gooi ik me er wel weer in.

Eerlijk

De stilte voor de storm.
Ik schreef er gisteren over.
Het examen is niet goed verlopen.
De emoties liepen hoog op.

Teleurstelling, geen zin om nog verder te doen.
Daar kwam bij dat papa liet blijken dat hij in een wereld zonder hen leeft.

Het pikte, ik zag het water in de ogen van mijn dochter.
Ik hoorde de afkeur in de stem van de oudste.
Daarover schrijven probeer ik hier zoveel mogelijk te vermijden. De rechtzaak is opnieuw lopende. En weer maar eens 6 maand uitgesteld.

Het is een zwaard van Damocles. Ik gun hem zijn geluk. Maar het gaat toch iets moeilijker als je ziet dat de kids onder zijn geklungel lijden.
Nu ik plots moet ‘bewijzen’ dat de kids lijden onder zijn gedrag, zet je echt de spotlights op de dingen die fout lopen.

Moet ik bijna noteren, want de lijst is eindeloos.
Ik werd net steeds beter in loslaten en aanpassen.
In last minute mijn plannen aan de zijne aanpassen. In onder de mat vegen van zaken die eigenlijk respectloos zijn.

Voor corona zei ik vaak tegen iedereen die het wou horen:

‘Ik heb de perfecte echtscheiding. We hebben een goed geregeld contract en contact. In onderling overleg kunnen we eigenlijk altijd afspraken maken die voor de kids het beste zijn.’

Wie had toen ooit durven voorspellen, dat er weken zouden zijn waarin ik niet naar het werk zou kunnen gaan, en de kids van bij de ex zouden school-pendelen?

Het huis heeft nog nooit zo leeg aangevoeld. En zelfs al zijn ze er niet, bezorgd ben ik toch. Alsof ik continu ‘permanentie’ heb, een paniektelefoon hier, een last minute opdracht daar. Soms staan ze onverwacht voor mijn deur. Vorige week was ik intens teleurgesteld toen bleek dat, net op het moment dat ik bij de autokeuring stond, de dochter een gesloten garagepoort trof ipv haar fiets op te pikken. Het gevoel tekort te schieten. Te falen.

De onzekerheid over ‘in welke staat’ de pubers terugkeren, en of ze zich weer maar eens, snel kunnen aanpassen als ze terug zijn. De totale vrijheid daar, het studeren en de strenge regels hier.

Het weegt. Voor iedereen. Maar kom. Ik hoorde gisteren van wijzigende plannen, dat ze 8 weken dus hier zullen zitten. Het laatste weekje studeren bij papa gaat niet door. Zijn vakantie gaat voor. Ik (en zij) schakelen dan maar weer.

Gemis

Ik mis u, man met de kleurrijke schoenen op de trein. Ik mis u, vrouw, met de vele zakjes en tasjes naast me in de coupé. Ik mis uw goeiemorgen, conducteur met de warme stem. Ik mis uw guitige ogen aan de ontvangstbalie. Ik mis de helemaal roodaangelopen jog´ster die ik kruis tijdens de middag pauze. Ik mis de naarstige poetsvrouw die ik bedank voor ik naar huis vertrek.

Ik mis .. onbekende mensen. Ik mis gelaatsuitdrukkingen.

Ik mis mensen zoals u en ik.. onderweg naar… met hun eigen dromen verlangens en bezorgdheden.

En bovenal mis ik mezelf. Wie ik ben, door de ogen van anderen. Wie ik ben voor de andere en wie ik ben met de andere.

Thuiszijn met mezelf. Werkt als een vergrootglas waar alleen het ik lijk te bestaan. Ik heb genoeg van mezelf. Moest het mijn lief zijn, ik maakte het uit.

Niet gezien

De saaiheid van het dagelijkse leven bereikt een hoogtepunt.  Of moet ik dieptepunt zeggen?

Ik haal een opvouwbaar tafeltje uit en creeëer zo een buro’tje aan het raam.

De hele week zal ik vergaderen/innoveren/onderhandelen met zicht op winterkoningjes, roodborstjes, vinken , mussen en zelfs een ietsiemieneminimuisje.

Ik geef aandacht aan wat ik zie,

aan wat ik hoor,

aan wat ik voel.

Niet gezien.

Zo voel ik me.

Onopgemerkt.

Achter het raam.

Soms ben ik blij, licht euforisch zelfs.

Ik stuiter door de woonkamer als een botsbal.

Ik dans , ik zing, niemand reageert.

Ik roep, ik bel en niemand hoort mij.

Geluk dat niet gedeeld kan worden, dat is het niet.

Toch is het er.

Ik zal het onder een stolpje zetten en het koesteren.

Ik zal het warm houden tot de lente er weer is.

Tot de dagen weer langer zijn, het licht weer warm ,

de straling weer krachtig.

Iedereen die het zoekt: hét geluk,

Het is hier bij mij . Kom kijken ! Kom vlug ,

sebiet is dat ieniemieniemuisje weer weg.

Gaan lopen

Ik vertelde hier al eerder dat het lopen niet ging.

Toch deed ik het,  omdat het moest.

Op 13 december had ik , in mijn dromen, met al mijn voormalige loopmaatjes afgesproken voor een privé georganiseerde thuisloop.  In mijn gedachten zag ik de bende zo voor mij, allemaal mensen die elkaar niet kennen maar die mij tijdens mijn leven aaan ‘lopen’ doen denken, of waar ik kort of lang, nen tijdlang samen mee trainde. Ze samen brengen, ze soep geven, ze zien.. het leek me tof.

Tuurlijk deed ik het niet, het mag niet.

Meesten lopen allang niet meer. Iedereen heeft zijn eigen uitdagingen. Maar dus .. ik vond een partner in crime !  

Die 5 km met mij wou lopen als ‘doel’.  Dus ik hield mijn trainingschema vol en ging voor de ultieme loop (euheum) en daarna liep ik nog één keer.

Wat bracht me tot de volgende stand van 2020: 

74 workouts, 301 km , 35 uren

(in aantal workouts, 10 meer dan 2019, ik heb er trouwens al 3 jaar van 73 workouts opzitten 

Het goede nieuws is, geen pijn meer aan de hielen. 

Geen reden meer om niet te gaan eigenlijk.

Als ik loop, dan douche ik, en voel ik me meteen pakker beter dan vooraf.

Het is alleen zo verdomd moeilijk vertrekken in je eentje.

Ik durf van mezelf beweren dat ik eigenlijk ne goeie coach ben voor iemand anders, alleen mezelf coachen.. dat lukt maar niet. Ik denk dat ik te koppig ben. 

Maar kom, laten we afspreken dat dweilen ook lopen is,  en dan zal ik mij nu aankleden en dweilen?

De kerstvakantie zit er weer op. Wij starten,     nog steeds thuiswerkend, mèt beurtelings thuisonderwijs. Geen poetsvrouw hier. Dat wil dus zeggen, altijd iemand in het net te kleine huis aanwezig, altijd een beetje vuil hier, wat rommel daar of neen , we gingen dat gezellig noemen zeker? Of anders moet ik daar toch maar even van gaan lopen ? 

Donker

Na elke winter komt de lente.
Na elke nacht komt de zon weer op.

Sommigen zeggen dat het het donkerste is, net voor de zon op komt.
Dàt is niet waar. Ik zet elke dag mijn wekker en sta grommelend op.

Ik hoop op rood. Roze. Oranje.
Daar doe ik het voor.

Voor de zon op komt wordt het al licht.
10 tinten licht.
Ik probeer het exacte tijdstip te bepalen.
Is ze er al ? is ze er al ?

Ik spiek op de druivelaar.
De laatste.
Hij is weg bespaard.

Hoe gaan we binnenkort de dagen nog kunnen bijhouden ?
Geen dagelijks flauw mopje, om de sfeer erin te houden.
Geen mythisch feit over het hol van pluto
Dat ik vervolgens in de vriendengroep gooi, omdat we een vriendin hebben die echt in dat hol woont.

Op die druivelaar staat droog een uur vermeld.
8:45u staat er vandaag.

Ik was er. Binnen. Veilig achter de ruit.
Het was geen droog uur.

Regen Storm Grijs.

Of je opstaat om 7u of om 10u
vandaag maakt het niet uit.

Rukwinden.
Storm Bella.
Geen naam voor een storm, als je het mij vraagt, maar niemand vraagt het mij.
Waarom zijn we begonnen met stormen namen te geven ?
Lijken ze daardoor liever ? Bella deed me ooit denken aan een koe.

Ik weet het nog. De juf van het 4de leerjaar was bevallen en mijn ma vroeg, hoe heet het babyt’je schaapachtig antwoordde ik : ik weet het niet meer, maar het was ne koeiennaam.

Nu dacht ik eerder aan één of ander disney prinses. Met een grote baljurk zo.
We zouden hem kunnen gebruiken als paraplu, zo de koepelvormige variant.

De geplande wandeling, met voorlezen nieuwjaarsbrief en overhandiging kado zal niet kunnen doorgaan.

Het heeft geen zin om een plastiek zeil aan mijn pergola te spannen. Het blijft geen 10 minuten hangen.
De emoticon ballen zwiepen heen en weer in de laurierstruik.

Ja, ik heb mijn lichtjes buiten gehangen dit jaar. Geen gedoe met vallende naalden.
Zoekende naar nieuwe lichtjes, kwam ik er achter dat mijn oude lichtjes buiten mochten.
Enkele dagen later, toen de puber de slinger aanzette, activeerde hij per ongeluk een flikker stand.
Iets wat ik normaal niet zou kunnen verdragen, nu werd ik er blij van.
Zoveel onverwacht geluk dat ik gewoon in huis had.
Ik moest het enkel ontdekken.

Vandaag blijf ik dus binnen, en in plaats van te grommelen dat het weer 20 tinten grijs is,
dat ik toch altijd vakantie heb in de week dat er geen reden is om de wekker te zetten,
zet ik mij een tas zelfgedroogde thee in die mooie kop die ik kreeg van een vriendin,
doe ik mijn kersenpittesloefkes aan (van een andere vriendin)
en wacht ik wel. Loslaten, het waait wel weer over.

Binnenkort is er wel weer een ochtend waarop ik de zon letterlijk boven het huis van de buurman zie piepen… ja, ja, nu is ze er !

Ik zal op die moment naar de klok kijken,
en één van de laatste blaadjes van de scheurkalender trekken
met een triomfantelijke grijns.
2020

we survived.

De meeste mensen deugen

Een net iets té stevige werkdag, van thuis uit,
aan de pc gekluisterd.

Hij eindigde in het herbeluisteren van mijn eigen gemaakt filmpke,
bah, nen demo opnemen, en help, zo verschrikkelijk om uzelf te horen.
Uiteindelijk heb ik de tekst uitgeschreven en ben ik gegaan voor één opname.
Je kan opnames blijven maken (en ik kon het ook blijven uitstellen 😉 )

Het resulteerde in onmiddellijke, barstende hoofdpijn.

Gelukkig had ik ’s middags tijd genomen om de spruitjes die de hond had vernield, verder te oogsten en stond het eten snel op tafel.

Maar mijn opluchting was van korte duur, er stond een “family call” op het programma.

We zijn aan het brainstormen voor een virtueel kerst familie-opdrachten spel, met 6 gezinnen is het onmogelijk om dit jaar samen te komen.
En ik had dit gat wel graag gevuld. Verschillende leeftijden, verschillende interesses, verschillende visies,..
ik moet er geen tekening bij maken dat mijn kaars helemaal op was, toen het wat vorm kreeg.

De hoofdpijn was soms sluimerend op de achtergrond maar vlamde met momenten hevig door.
Nog even neertypen welke creatieve opdrachten er door mijn brein flitsen en ik kon mijn bed in.

Wat ben ik blij dat ik die opname toch op de valreep nog gemaakt had.
want als ik die ochtend nadien wakker word, merk ik het meteen,
dat wordt weer een migraine dag in de donkere.
Staren naar een lichtbak gaat op die momenten echt niet.

Ik die zo snak naar daglicht en zon moet noodgedwongen,
overdag slapen, en alles dicht laten.
Na een halve dag niksen heb ik het wel gehad.

Lezen lukt niet, de letters dansen over het blad.
Maar in een helder moment herinner ik ..
oh die boeken voorlees app met zijn 14 dagen gratis proef periode !
(Storytel dus)

Ik begin aan een grote portie pompoen soep,
echt koken en eten zal niet lukken. Maar soep lukt vast wel.

Terwijl ik soep maak luister ik naar Rutger Bregman.

Waauw mijn hart.
“De meeste mensen deugen”

Ik wil het meteen kopen en aan iedereen laten lezen.

Het is wel een speciale beleving zo, je laten voorlezen, je moet de nodige concentratie aan bod leggen.

Maar kom, ik ben zo blij dat ik deze app op die verspilde dag uitgetest heb,
of moet ik eerder zeggen, ik ben zo blij dat ik kon luisteren toen ik niet kon lezen.

Maar het allerbelangrijkste ..

Lees dat boek.

Liefst vandaag nog.

Alsjeblief.

Dit Boek Moet Verspreid Worden !

(ik heb nog 11 uur luisteren te goed )

Streaks

Een aaneensluitende ketting zonder onderbreking. Zo zou ik ne ‘streak’ omschrijven. Concreet gaat het natuurlijk over ne dagelijkse foto op snapchat. Vooral door tieners. Vaak een zwart vlak met ‘gm’ goeiemorgen.. of ´streaks´ of ´gn´ goedenacht.

Snapchat, ik ben er eigenlijk te oud voor, ik zie de fun er ni van. Ik zag hoe men dochter vlotjes haar account/pwd doorgaf om toch maar niet dat vlammetje op te geven als ze 24u er niet opkon. Want van 200 plus hups naar 0. *drama*

Maar corona doet wat met ne mens.. en van maart tot juni dompelde ik me onder. Ik postte dagelijks ne foto van de hond naar alle neefjes en nichtjes. In de zon. In zetel. Op stoel. op wandel. in water. Er was altijd wel wat. En ze stuurden berichtjes terug. Soms een heel palaver, soms gewoon een hartje. Soms hun kat /hun hond. Soms de ma die aan tv kijken was 🙂

Af en toe wisselde ik af met de kip en haar kuikentjes en op ne lege avond experimenteerden we de leut van filters .. en lieten we helemaal gaan met cameo’s.

En toen was het genoeg en vergat ik het.

In september begon de noodzaak om terug consequenter te gaan lopen. Dus ik begon “ne streak”. Start 2 run gewijs liet ik er wel steeds 1 max 2 dagen tussen. En ik nam me voor GEEN één keer over te slaan. Ik kruiste aan en telde de aaneensluitende ketting. En toch was het enorm frustrerend. Ik liep een toerke van nog geen 3 km.. elke 2 dagen.. en het lukte me niet een keer.

Soms liep ik veel te snel 20 min en was dan kapot.. soms kon ik mezelf overtuigen dat het beter ging .. toch zeker 5 minuten lang…  Ik foeterde op mezelf .  Ik liep eigenlijk tot ik van mezelf op adem mocht komen, was altijd enorm teleurgesteld, herpakte en liep dan maar weer verder.

Kortom het was geen avance. Het beterde niet. Er is geen wedstrijd, er is geen DOEL.

Vorig jaar liep ik voor een droom (die 15 km abdijentocht) nu loop ik omdat het moet.

Eind september heb ik dus terug de hulp ingeroepen van ‘the one and only’ Evy Gruyaert.  (Kan iemand haar alsjeblief eens een medaille geven?)   oke.. ik foefelde een klein beetje. Ik begon aan les 5. Dat was nodig voor mijn ego. Terug naar x keer 2 minuten lopen ? ik ? ja dus. 

Ik wou een schema, waar ik me moest aan houden, dan ging het vast beter gaan. iemand die me zou zeggen NU wandelen en NU NIET.

Ik had de eerste lessen wat problemen met dat spul op mijn gsm, hoorde het niet als ze zei dat we mochten wandelen. Of had wat parcour over aan het einde. “oh ziedewel” zei mijn ego. “die lessen zijn te min voor je conditie je kan nog  meer.” Ik had ook geen zin maar .. het idee, dat het een ‘peace of cake’ zou zijn. 25 min de moeite niet om je loopschoenen uit te halen. Trok me erdoor. 

Komaan volhouden. Ze kan het zo mooi zeggen Evy !

En nu zit ik hier. les 15. sinds les 13 kan ik niet meer mee. 3 keer 5 minuten.. en bij de 3de keer moet ik wandelen. (opgeven zeg maar) les 14 werd dat 6 minuten en nu vanmiddag 7 minuten. ik ben diep gegaan en ben gaan spieken. volgende week wordt een herhaling van deze week.. dat feit.. houdt me op de been. 

Ik dacht echt “even vlotjes dit oppakken” en 10 km lopen tegen het einde van dit jaar. 

Niet dus. 

Maar laat me gewoon focussen op de energie die ik heb.

kijk ik zit hier .. en ik schrijf. 

en mijne streak.. die loopt … !