Bloedrode ochtend

Een zeldzaam stille ochtend.

De kids hebben een dagje vakantie.

Ik besluit in alle vroegte naar het werk te gaan. Alles stil. Bevroren.

De zon is bijna daar, met prachtig rood oranje tinten.

Bij de bakker bedenk ik dat ik misschien toch een extra vroege trein kan nemen ipv de wagen tot men eindbestemming.

Besluiteloos.

Een woord dat bij mij past. Want 5 minuten tevoren zette ik een tas koffie die ik nog dacht in de wagen op te drinken.

Ik laat het bepalen door het lot, als er een parkeerplaats is aan het station, dan neem ik de trein.

Ik zat er zelfs even op. Die trein.

Met mijn tas koffie.

Bij de eerste slok die ik nam, “Mededeling aan de reizigers. Dit wordt de eindhalte van deze trein. We hadden een aanrijding, die waarschijnlijk een persoonsongeval is.”

Ik hoop dat die persoon een grondiger beslissingsproces had, dan ik.

Een redelijke volle trein overhevelen naar een al even volle, korte trein, zorgt voor de nodige vertraging.

Niemand moppert.

Ik was er al geweest.

flitst heel even door mijn gedachten.

Maar ik ben er nog.

Ik ben er nog.