Energie Energie

Ik weet niet hoe het komt maar ik heb inspiratie !

Ik wil wat naaiplannen maken, jullie meenemen in mijn transitie naar meer plantaardig eten, mijn zero waste kerst kadootjes delen. Mijn moestuin geluk en ambities. Of al die eerste keren in dit bizarre jaar. Maar ja mijn dag heeft ook maar evenveel uren als die van u. En ik heb al veel teveel uren achter mijn computertje getokkeld. (en muizen gevangen en kippenpoortjes te repareren en joggen en eten maken en hondjes naar de dierenarts brengen en pubers naar school.) Maar voor de mensen met kinderen in huis, heb ik nog ne corona entertainment tip (misschien voor volgend weekend ?)

Tidder in de tork*

Dinner in the dark, ik denk dat je het zelfs als volwassene kan proberen !

Fijne avond en tot binnenkort !

Verlangen

Er was eens … een veel te korte lucifer.

Hij zat al, wat een eeuwigheid leek, opgesloten in een klein luciferdoosje, samen met.. Goh ja.. wie zat er allemaal in dat doosje. Hij kende de 3, 4 lucifers naast hem goed. Maar eigenlijk waren ze met véél. Té veel misschien zelfs .

Hij wist het hoor. Rationeel wist hij het. Je gaat niet eeuwig in dat doosje blijven zitten.

Vroeger waren er dagen dat het doosje open ging. Ze gleden zachtjes met zijn allen, voetjes vooruit, tot dat hun kopje kwam piepen, en hij een glimp opving van wat er ‘buiten’ gebeurde. Ze werden door elkaar geschud en eentje werd gekozen . Dan had hij de daaropvolgende dagen andere buren, werd er volop gespeculeerd. Iemand had iets gezien. Zo ging het, dacht hij dus. De spannende dagen. Hij leerde de nieuwe buren kennen, andere lucifers, ze leken misschien op elkaar maar elk hadden ze hun eigen verhaal. Als de commotie van het afscheid was gaan liggen, werd er vaak vergeleken. Waarom wist hij niet. Moest je ze niet kennen zou je denken dat ze er allemaal hetzelfde uitzagen. Maar ééntje was dus duidelijk korter. Hij wist het niet eens. Er is geen spiegel in dat doosje, en vermits zijn hoofdje op gelijke hoogte lag, had hij niet in de mot dat hij maar half zo kort was. Bovendien was hij zo leergierig, hij luisterde naar de anderen en leerde de wereld kennen door hun ogen. Hij stelde vragen en luisterde. Hij was eigenlijk niet zo bezig met zichzelf. En tegen vergelijken was hij ronduit tegen.

Op een dag werd het doosje wat brusker toegeduwd, en lag hij dus met zijn voeten gelijk.

Al gauw ging het mis, hij zag dat hij anders was. En hoe hard hij ook tegen zichzelf zei : Het heeft geen zin te vergelijken, we zijn wie we zijn. Schoonheid zit hem in onze eigenheid. Toch voelde hij zich tekort gedaan. Hij merkte hoe de lucifers gewoon doorgingen met praten over zichzelf. Ook als er niemand vragen stelde. Een paar keer probeerde hij aan bod te komen. Deze keer had hij het gevoel dat hij ook een verhaal had. De angst dat hij nooit zou gekozen worden. Toch luisterde niemand. Hij lag daar een beetje eenzaam te wezen. Hij probeerde luidop te dromen van vuur aansteken. Vastberaden dat hij was hier ‘samen uit te komen’, het pakte geen vuur. Uren, dagen, maanden gingen er voorbij. Het is geen wedstrijd dacht hij . Desnoods blijf ik tot allerlaatste in het doosje.

Zo lag hij daar. Te wachten, alleen met zijn gedachten.

Eenzaam was hij , eenzaam omringd door anderen die de godganse dag bezig waren met zichzelf. En hoewel de nieuwtjes verstomden, bleef hij zijn uiterste best doen. Schud dit doosje aub, bad hij soms stiekem. Ik hoef niet eens met mijn hoofd bij de rest liggen, als ik maar gewoon even andere buren heb. Ik ben ze beu dacht hij. En meteen vond hij zichzelf slecht en voelde zich nog wat slechter. Hij beelde zich in dat hij de laatste van het doosje was. Dat hij het doosje voor zich alleen had. Dat hij niet meer naar de anderen moest luisteren. Dat er stilte was, dat er ruimte was, voor hem alleen. Hij had verwacht dat dit beeld hem intens verdrietig zou maken. Dat hij zich zo alleen zou voelen zonder anderen, maar het beeld gaf hem kracht. Hij moest niemand. Hij moest niks.

En zo, tussen de kwebbelende stokjes, in een luciferdoosje dat maar niet meer open leek te gaan, droomde hij over verlangen.

Voorstelling

Er zijn veel dingen die ik graag doe. Knutselen, smodderen, lezen, onkruid trekken, .. schrijven is er ook één van. Meer specifiek eigenlijk , schrijven over de dingen die mij gelukkig maken.

Schrijven zonder opdracht, schrijven dat ergens vertrekt zonder te weten waarheen.. Het lukt me niet meer zo vlotjes de laatste tijd. Toch zijn er idee’en en voornemens genoeg.

Dus laat me vandaag maar starten met het voornemen waarmee ik al ‘zo lang’ rond loop. Hopelijk kan ik het voornemen waarmaken , eens ik het hier neertyp. Maar dat zullen jullie de komende dagen met mij mee moeten ontdekken.

Het gaat hier wel degelijk over Mijn Tuin .

In deze thuisblijf tijden heb ik meer dan ooit gerealiseerd, dat er één ding is, dat me nooit teleurstelt en mij altijd opnieuw voldoening schenkt. Mijn tuin (en per uitbreiding mijn huis.)

Eigenlijk ben ik nogal een ‘buiten’ mens. Als ik kon. Ik zou elk moment van de dag buiten doorbrengen. Koffie ‘tje op het terras, schrijven aan mijn terrastafel. Met de hond een toer’ke wandelen, de kippen even checken. Groenten oogsten, kuisen, (lap, koken moet wel binnen) eten doen we terug buiten. Jammer genoeg.. mijn laptopje buiten gaat niet zo goed. Het scherm blinkt, de vogels fluiten in mijn micro, mijn ergonomie laat de wensen over met dat scherm en de buiten bank. Misschien is dat ook wel een reden waarom ik bedacht wat te schrijven maar het er nog nooit van kwam.

Maar dus.. ik ga de komende tijd wat neer schrijven over mijn tuin.

Hoe het was, waar ik naartoe wil, het voorstellen van mijn lievelingsplekjes.. enzo.. ik laat me een beetje leiden door wat mijn vingers typen en niet zozeer door het idee dat ik nu zou bedenken.

Ik heb geen doelen, behalve zelf vrolijk worden 🙂

Hopelijk hebben jullie er ook wat aan 🙂 En om meteen de kop af te bijten:


Een paar weken geleden, heeft de buurman die helemaal weg is van luchtvaart, een vlucht gemaakt over onze straat en dat heeft deze foto als resultaat gehad.

Zie je de groene vlek .. dat oerwoud ? dat onkruid ? That’s me !!

En neen ik schaam me er niet voor.

(op volgende foto heb ik er een lichtgroene kring rond getrokken)

Voorts neem ik jullie nog even mee… naast mij/ons licht een hellend veld. Ideaal in de winter om af te slee’n, alleen opletten, dat je kan stoppen, het veld eindigt in de beek. (blauwe lijn op de foto) Die is de laatste dagen serieus op en af gegaan. Ene dag héél hoog, andere dag lage waterstand. We hebben elke dag al zeker regen gehad. Aan de andere kant van die beek is er een natuurgebiedje van natuurpunt, en het rode lijntje dat je ziet, dat is mijn minimum wandeling met de hond.. zowel voor mezelf als de pubers 😉

Tof hoor.. door de bomen heen of vanaf het brugje heb je dan een zalig zicht op mijn huisje op de berg . Ik heb er al duizenden foto’s van gemaakt.

De licht blauwe lijn, is zo een verstopt wandelpadje tussen de tuinen van de mensen. Er licht een geocache, je kan een nostalgische serre spotten gemaakt uit tuinramen, binnenkijken in een heel zorgvuldig gespitte moestuin (heb in corona tijden voor de eerste keer de man gespot en er een praatje mee geslaan) en ’s avonds .. bij avondzon is de kerk zo mooi verlicht vanuit dat standpunt. (En dan die oude kersenbomen.. schoon toch é ?)

View this post on Instagram

De gouden momenten..

A post shared by liesbesth (@liesbesth) on

ja kijk .. bij nader inzicht.

ik ben precies niet alleen aan mijn tuin gehecht maar ook aan mijn onooglijk dorpje.

Tot schrijfs !

 

 

 

 

Het sprookje dat ik nooit schreef

Schrijvers ambities heb ik eigenlijk nooit gehad.

Ik typ gewoon graag, het is nooit mijn bedoeling geweest om ‘iets’ te typen.

Met vertellen gaat het ook zo, ik vertel niet persé graag… in theorie.  In praktijk kan ik soms moeilijk stoppen met praten. (Vandaar dat ik met sommige mensen het 3 minuten telefoon gesprek in het leven geroepen heb. 🙂 )

Verzinnen dat doe ik ook kei graag. Wat als… stel u voor.. zo een constructies geven me goesting..

Vroeger toen de kids nog klein waren, las ik bedtijd verhaaltjes.  En de oudste die had graag dat het verhaaltje over hem ging.  Ik kan me weinig van die dingen herinneren .. er zat niet veel memorables in.  Behalve ééntje.  Dat van de paashaas. Telkens ik het vertelde werd het mooier en mooier.

Zo mooi dat er in mijn hoofd tekeningen bijkwamen. Zelfs merchandising. (chocolade hartjes !!!)

Ja, dat verhaal zou ik noteren.

Niet dus .

Het is vervaagd tot een blurry herinnering.

Daarom wil ik het hier terug nieuw leven inroepen.

Het verhaaltje vertrok van het idee.. “de paashaas.. een konijn dat eieren legt.. hoe kan dat ? en toen fantaseerden we dit samen bij elkaar.”

Dus er is een Kip. Er is een Haas/konijn/ whatever.  Hij, de Haas, is verliefd op Kip. Maar Kip vindt hem een vreemde snuiter.  Zij vindt zijn zachte pels heerlijk, en hij is betoverd door haar pluimen. Ze ontdekken elkaar en merken dat ze allebei even hoog geraken. Zij fladdert/hij springt.  Ze appreciëren het anders zijn in elkaar, en vullen elkaar aan.

Tot het gekakel begint.. “dat ze toch beter iemand van haar eigen soort zoekt”. De kip weigert koppig de verschillen te zien. Maar op een dag zaait er iemand een graantje,  Haas hoort. ‘Ja.. hij kan geen eieren leggen, wat ben je daarmee ?? ‘ Daarop trekt Haas zich terug en gaat zijn voedselpatroon aanpassen. Is hij wel goed genoeg ? Hij oefent de hele dag met keutels kakken, eet allerlei vieze dingen en keutelt nog wat verder. Je weet wel .. die kleine bruine bolletjes. Vurig hoopt hij dat er op een dag een ei gaat bij zijn.

Op een dag zit hij daar weer op zijn hurken .. kei hard zen best te doen een ei te produceren.. of op zijn minst de grootste keutel ooit, als de Kip onverwacht om de hoek van het kippenhok passeert. hij schrikt, nijpt zijn poepeholleke bijeen en floep. een Bruin hartje was geboren.

Zij is zo vertederd dat ze dezelfde dag nog trouwen… en er komen kleine haasjes van.

Die  op hun beurt .. paaseitjes leggen !

Kom .. dat was de samenvatting hé.. Kan daar iemand nu terug een verhaal mee construeren aub ?

Of een ander ontstaan van de paashaas bedenken ?

Rafelkath misschien ?

of Sara ? was die niet op zoek naar een plausibele verklaring ?

Misschien meneer Pannekoek ?

 

 

Wiebelwoorden – opdracht 2

Waarschuwing: Dit recept is GEEN instant verhaal.

Trek naar buiten.

Zoek 3 dingen waar je dankbaar voor bent.

Pluk ze héél voorzichtig, bind ze liefdevol bij elkaar met de hulp van een ander.

Hang ze op een mooi plekje bij elkaar te drogen. Doe dit voortaan zo vaak mogelijk. Je merkt het meteen, zo een kastje met kruiden, je klaart er zo van op.
Neem een grote kom, hou ze onder de kraan van relativering.

Zet ze dan op een zacht warm knisperend vuurtje.

Doe er een flinke scheut humor bij, of doe er maar twee.

Dan heb je nog nodig: een mooi vooruitzicht,maar als je dit niet in huis hebt, zijn wat kleinere plannen ook goed, als je er maar naar uitkijkt.
Terwijl je de grootste mok uit de kast haalt die je hebt

(liefst eentje zonder oren, maar die je echt met de handen omvat)

bel je iemand.

Je ma, je vriendin, een zus, collega, …

als het gesprek is afgelopen,

heb je een heerlijke feel good thee, die je van binnen uit zal verwarmen.

Smakelijk !

 

 

Dit recept kwam tot stand dankzij de gratis corona schrijfoefening van wiebelwoorden. 

Je vindt haar op https://www.facebook.com/wiebelwoorden/ 

bedankt !

Waarom ik schrijf

Ik schrijf omdat ik wil schrijven dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn en zal ik schrijven –
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden, en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig.

Als ik daaraan ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij of zelfs reddeloos verloren, dan kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:

gelukkig.

Toon Tellegen

Elvira

Toen Elvira geboren werd, zagen haar ouders het meteen. Ze had een prachtig donker rood hart. Het zag er kwetsbaar uit. Dus bedekten ze het met de dikste kledij. Elvira groeide op en wist niet beter dat iedereen over zo’n hart beschikte. Trots toonde ze het aan de andere kleuters. Vol nieuwsgierigheid prikten ze er in. Het deed pijn. Ze opende het deurtje in haar borstkas en stak het vlug terug weg. Nieuwsgierig vroeg ze of ze de anderen hun hart mocht zien. Hoe ze ook aandrong, ze kreeg niemands hart te zien.

prinses

Thuisgekomen vertelde haar mama dat het een geheim was, en dapper hield ze het jarenlang verborgen. Ze ontmoette Kristina, een meisje even opgewekt en vrolijk als haarzelf. Het klikte meteen. Ze werden beste vriendinnen. Elk vrij moment zaten de meisjes bij elkaar in de buurt. Zoals het altijd gaat met meisjes, groeiden ze naar elkaar toe en op een dag toonde Elvira haar geheim. Ademloos keek Kristina toe, opende ook haar eigen deurtje en toonde haar hart, het was niet mooier, het was niet lelijker, het was anders en even prachtig..

Vanaf die dag ruilden ze van hart, ze zorgden heel goed voor elkaar, nog beter dan ze voor zichzelf zorgden. Een eindeloze jeugd later, brak de dag aan dat Kristina moest verhuizen. De twee donkere bloeddoorlopen harten, werden een laatste keer opgeblonken en terug geruild.

Het deed pijn .. verschrikkelijk pijn. Elvira haar hart ging trager kloppen en verloor zijn glans. Hoe hard ze ’s avonds voor het slapengaan ook wreef en poetste .. het leek wel alsof het definitief beschadigd was.

Zó verloor ze de moed en besloot ze het sleuteltje op te bergen. Samen met haar hart borg ze haar onschuld weg, haar oprechtheid en haar eeuwige enthousiasme, een onuitputtelijke bron van liefde.

Het ging goed,

dat probeerde ze zichzelf toch wijs te maken… jaren gingen ongemerkt voorbij ..tot ze op een dag het sleuteltje terugvond onder een dikke laag stof.

Nieuwsgierig als ze was deed ze voorzichtig haar deurtje open.. en daar was het.

Het straalde .. het blonk .. vol trots stond Elvira er weer ! Nu zou ze het allemaal anders doen ! Ze ging naar een kleermaker, liet een jurk maken waarin een opening zat, zodat iedereen haar prachtige hart kon bewonderen terwijl het klopte.

De reacties waren positief, meer mensen stelden hun hart open. Weldra overspoelde het land in een vloedgolf van mededogen en naastenliefde.

Alleen het glazen deurtje..  dat bleef nog even dicht.

Elvira zag overal Liefde, ze was omringd met positieve mensen en intens gelukkig, maar toen er een Prins uit een ver koninkrijk langs kwam, waagde ze toch haar kans.

Die warme zwoele avond, trok ze een wit lang kleed aan, deed haar mooiste oorbellen in en kamde haar lange haar. Het werd een fijne avond .. en in de late uurtjes voelde ze zich zo op haar gemak dat ze maar meteen haar Grote troef toonde.

 

De Prins begreep het niet, waarom liep ze hier zo mee te koop, ‘wacht nog even meisje’ antwoordde hij. Maar Elvira kon het niet laten, ‘dit ben ik’ antwoordde ze, ze opende het deurtje, haalde haar hart eruit en legde het op tafel.

De Prins keek naar de kloppende bloederige handel en wist niet wat hij ermee aanvangen moest.