#Naais2020

In 2019 heb ik voor het eerst consequent foto’s gepost van AL mijn afgewerkte naaisels (op instagram ipv de blog dus) voorzien van mijn eigen nummering om de ‘stand van zaken’ bij te houden.

Het eindigde in mijn eigen jaaroverzicht, zelfs met wat goeie voornemens, en omdat ik dat zelf kei tof vond, ga ik dat nu opnieuw doen ! Joepie de poepie !

Qua naaien was 2020 een zéér speciaal jaar.

Het begon rustig blijkbaar. Een nieuwe strijkplank overtrek, een cirkelsjaal. Super eenvoudig. Snel resultaat.  Het werd gevolgd door .. een workshop onderbroek !

Mijn lingerie voornemen uit mijn lijst inderdaad ! Mond aan mond reclame is altijd de beste reclame en zo kwam ik te weten dat er, veel dichter bij huis, ook workshops gegeven worden.  In februari deed ik dus mijn eerste stapjes in ‘lingerie’ maken. Een workshop onderboek. Hoewel ik helemaal NOOIT van plan was onderbroeken maken weet je. Maar een goede BH, is nu eenmaal niet zo makkelijk te vinden, en dat was eigenlijk hét plan. En deze keer wou ik niet holderdebolder een veel te moeilijke uitdaging aangaan, maar starten bij het begin: een goeie onderbroek, en dus nieuwe technieken, nieuwe materialen, nieuwe termen. Een workshop met 4 onbekende personen. Het was tof.   (Ik vond/boekte ook een workshop voor dat kleed op maat van mijn wenslijst trouwens, maar die is, na een paar keer uitstellen en verplaatsen, nog steeds niet mogen doorgegaan. Jammer..)

Eind februari volgden er nog 2 naaisels op verzoek (van neefjes en nichten.)  Eenvoudige maandverband zakjes (met envelop opening) en ‘zorgenvreters’.  (Later kreeg dat monstertje alsnog armen en benen, dus er is wel een 2de ronde over gegaan 😉

Begin maart hadden we nog een naaiweekend waarin we fantaseerden over in lockdown zitten met onze hobby en zonder huishouden.  Daar maakte ik 6 keukenhanddoeken en 16 herbruikbare echte zakdoeken uit een retro flanellen laken van mijn oma. (Rolzomen heeft geen geheimen meer voor mij !)

En toen ..  toen tja.. kregen naaiende vrouwen ineens een superkracht ofzo ?

Het was op zijn minst gezegd vreemd.  “Mondmaskers? Neen dat helpt niet.” Naar “oh help allemaal naaien voor de zorgcentra” EN “het moet met dit patroon en met dit stof en met filter en afkookbaar en …”  Ik vond het allemaal heel erg dubbel. Eerlijk ? Ik stikte er tot op de dag van vandaag een 10tal ofzo. (Witte/begrafenisversies/bloemetjes/kerst/…)   Maar als ik er vandaag één moet dragen is de doorlaatbaarheid van een wegwerpmasker toch nog steeds het grootst.  Dus naar hoofdpijn toe, naar niet te luid moeten roepen enzo, merk ik dat ik vaak grijp naar een wegwerpmasker. Hoe zeer het ook tegen mijn duurzame principes ingaat. Een mondmasker dragen is niet fijn, een monsmasker naaien is ook niet fijn. Elke persoon heeft baat bij een ander model, en voor zij die het nog nooit gedaan hebben, die vouw’tjes .. die zijn echt hels.  Om nog te zwijgen dat je ze moet strijken als je ze wast als je er toch een beetje fatsoenlijk bij wil lopen.

Bovendien deed het continue thuiszitten wat met mijn naai mojo.

Geen naaiweeekends, geen naaivakantie, geen aanmoediging om dingen af te maken, … en ik heb ook ‘geen infrastructuur’. Wat ik daarmee bedoel, ik heb een living tafel die in de hoogte verstelbaar is, ideaal voor patronen over te tekenen of stof te knippen.  Maar dus aan diezelfde tafel moet ook mijn naaimachine/overlock opstaan, maar ook de gezelschapsspellekes in de kerstvakantie, de laptop overdag.

Het is een hobby ‘met rommel’ dat naaien, of allez eentje waar je plaats voor nodig hebt.  En ik heb niet altijd de fut op te ruimen, alles uit te halen, en dan weer op te ruimen. En vaak is het ook een hobby waar je ‘even vast zit’ met iets dat niet lukt ofzo.  En dan heb je wéér een onafgewerkt item.

Maar dus, ik werkte ne pull af die voor mezelf bedoeld was, maar naar de zoon ging omdat het bij nader inzien toch echt een veel te ruim mannenpatroon was. (Zalig zacht van binnen trouwens.. ik heb er wel enkele thuiswerk weken in geleefd in die pull 🙂 )

Ik maakte een handtas uit pure noodzaak (rap rap een boek in de oude handtas gepropt samen met een noodrantsoen drank/alcoholgel/zonnebril/koek en daar stond ik met een kapotte handtas en gescheurde broek in UZ)  Die nieuwe handtas waarvan ik super content was, heeft ondertussen zelf al weer zijn beste tijd gehad, de vulling is er uitgehaald, de vogeltjes gaan af, de sluiting gebruik ik bijna niet, hoewel die zo mooi was. Echt veel buiten gekomen is ze niet.

Als tussendoortje tussen de mondmaskers .. een babykadootje. Patroontje van Griet .. altijd een top kado (zeker als dat dan ook nog eens zo mooi past bij het geboortekaartje)

Ondertussen was het bijna zomer, en hernam ik mijn meerjarig zomerproject: een schaduwdoek met baleinen (ja, daar kropen meters en meters in . En tellen en proberen en meten en nog eens tellen. Het zijn 2 doeken van 7 op 3m ongeveer. Het was een kostelijk project, in fournituren, in uren, maar man .. wat een zalig resultaat !  Ik ben er nog altijd trots op !  (Ge moet dat buiten naaien hé want dat gaat niet IN mijn living met die balleinen. en balleinen in de auto is ook geen lachertje !)

En ik naai’de een kado ! Een dunne kamerjas, hij is iets minder zacht dan ik gehoopt had, maar voor de rest .. tevreden klant, hij moest eens durven 😉

Half juli geloof ik .. vernam ik dat mijn vriendinnen een workshop BH gingen volgen bij de lesgeefster van in februari, en het was toegelaten ! Met 4 naaide ik mijn allereerste BH die gewoon pastte !  Super zot content was ik .. maar ik dierf het gewoon niet posten. Foto’s in ondergoed, of ondergoed zo op de tafel… het is geen zicht. Ik vond het wel reuze om te doen en omdat ik van die eerste kleurkeuze niet 100% overtuigd was, besloot ik verder te doen. Je hebt echt kei weinig materiaal nodig. Dat zijn allemaal kleine stukjes.  Je moet geen hele tafel bezetten. Een ideaal “meeneem” projectje, en je moet zo heel creatief zoeken wat er bij elkaar past.

Eén dag hebben we op veilige afstand met enkele vriendinnen samen kunnen naaien en daar werd een tweede BH en een tweede onderbroek geboren. (of misschien wat later) Want ik ontdekte de #Braugust challenge !  Een dagelijkse vraag/opdracht die je diende te postten overrompelde mijn insta.  Ik keek filmpjes, leerde bij (oa dat ne kousenband ook kan vermijden dat je dijen schuren onder je rok) en besloot voor een bikini te gaan (van hetzelfde patroon als de BH , dan zou het zeker wel passen. ) Ik leerde mijn afgewerkte stukken fotograferen en zamelde mijn moed bijeen om ze te posten. En bestelde ook enthousiast nog wat zwarte kant.

De bikini heeft het -nog- niet gehaald, de instructies over de elastiek maakten rimpels (misschien uithalen ?) en ik vergat een slot te bestellen.

En toen .. viel het stil hé.

Als ik het mij goed herinnerde naaide ik die armen aan dat monstertje , en 2 knijp-portomonneekes  die ik vergat te posten of misschien gewoon niet dierf posten (afgegeven op een coronaproof communiefeest)

Het volgende naaiweekend werd ook afgelast. De workshop uitgesteld.  De dagen werden korter. Met kerst maakte ik secret santa’s op afstand.. en koos eigenlijk hoofdzakelijk voor haken. (Minder materiaal/minder ruimte/minder gedoe.) Hoewel er toch een Baby truitje bijzat (eerste keer zo een enveloppe hals.)  En ook een kerstman mondmasker ! (en enkele geflockte T shirt’s voor de zonen, maar die T shirts waren aangekocht dus dat telt niet é)

Ohja.. ik naaide theezakjes ! En nieuwjaarskaartjes !

Ik deed nog één effort, en legde mezelf deadlines op, in de hoop het naaien te stimuleren.   🙂

‘The sister hood of the travelling pijama’s’ deadline mislukte want ik knipte een mouw tekort (en de elastiek van de broek is te los) En ik dacht, in de laaste week van december, vakantie, mij nog een feestelijke thuis-vier-pull te stikken uit mijn sweaterbox van lottemartens,  maar de stofrichting op de print (en de grootte van het papieren patroon) speelden mij parten.

Maar binnenkort vlieg ik er weer in !

Alleen eerst nog wat opruimen.

zucht

Online Kerst

Ik ga het niet onder stoelen of banken steken.  Ik ben een geboren kempendochter die in haspengouw woont, met 2 broers en 2 zussen. Ik kan alleen maar constateren dat wij blijkbaar een zeer gelukkige jeugd hebben gehad, want op de jongste nog-maar-net-uit-huis telg na.. hebben wij allemaal een poging gedaan dat aantal kinderen te evenaren.

Dat maakt dat wij een 25+ familie zijn.

Bovendien zijn wij zo een familie die elke zondag naar de heimat terugkeert om frietjes te gaan eten bij moeke.   Laatst genoteerd denk ik februari 2019.

Je hebt er oorstoppen voor nodig, dat moet ik toegeven, maar de liefde en energie die je ervan krijgt is dan ook niet te onderschatten.

En nu zitten we elk in ons eigen bubbel.

Ja dat pikt.

En nog geen beetje.

“Even samen gaan wandelen. ” dat zit er door de afstand niet zomaar in.  En hoewel er in het begin wel veel gebeld en ge video beld werd, voel je de afstand toch.

Het plagerige namentrekken, de opdrachten die moeten bepalen wie zijn pakje eerst open mag doen, de nieuwjaarsbrieven… dit jaar dus niet.

Mijn pubers mogen het vooral niet laten zien, want zij moeten stoer zijn. En zich afzetten tegen alles wat hun moeder uitspookt, maar reken maar dat zij ook de grote bende missen. (Alsook hun hobby’s, hun vrienden,… regering doe aub ook eens een versoepeling voor de 14 tot 20 jarigen.. plieess?)

Maar dus deze keer, zochten wij hén op, op voor hen bekend terrein. Online gaming.

We deden een “discord” feest.  Startende met een kerstige teamfoto .. van “de rappe rendieren”, team ‘er is nooit genoeg dessert ‘ tot de “l.0.Z.3.R” of ‘team broccoli.’

We lieten ons gaan; jongleerden met kerstballen, componeerden nieuwe kerstliederen, kweelden om ter langst jinglebell. Hielden een pauze, waarbij iedereen in zijn kerstigste pijama moest omkleden.. pakten elkaar in als kerstkado, verkleedde ons in een ander familielid, stapelden onszelf tot ne kerstboom, knutselden kerststukjes, bottleflipten met chocomel.. en toen zochten we kadootjes in elkaars huis.

Geheel in de kerst stemming waren er geen verliezers, enkel winnaars. (Elk gezin won een leuk gezelschaps spel, dus we konden de knotsgekke dol komische avond nog verder zetten in onze bubbel.)

Voor diegene die zich afvroegen hoe het verlopen is.. goed.

Het vroeg wat voorbereiding maar het was een fijne namiddag .

Het was niet zoals anders, maar het was méér dan geslaagd.

Alleen het mislukte kerstdessert : een baksel dat ik altijd persé voor de eerste keer wil proberen op de 24ste .. dat ben ik totaal vergeten.  Zou ik dan toch wijs en verstandig geworden zijn ?

Nee joh ..  volgende zondag ga ik voor Appelbeignets !!

(in mijn buitenfrituur hé. zot content van dat tafeltje mét uitzicht)

 

 

Pleegmoeder

Voor zij die het nog niet weten, ik ben met kippen opgegroeid , allez kom … niet in huis hé. Kempense boerin, moet je nu ook niet zóóó letterlijk nemen.
Nu woon ik ook heel landelijk, op ‘den buiten’ zeg maar …

Dus ik wou dat ook. Composthoop, GFT afval, verse eieren. Er stond al een kippenren en ik zag het allemaal naïef.   Van die lieve paaskuikens die de kinderen hand tam moesten maken. Dat deden we dus. Ik heb zelfs filmpjes waar de kids de kuikens over duplo jagen, of waar de dochter schrikt krijgt omdat het kuiken dat op haar schoot MOEST zitten, tijdens het TV kijken plots bewoog.  De beesten kregen een naam.  Maar toen ontsnapten ze. Ik weet nog die keer dat de buurvrouw belden en wij van het werk terugkeerden, maar dat er toch al één halfwas kuiken gegrepen was door ne roofvogel.  Gruwelijk zag het eruit.  Daarna volgden er x ladingen kippen, van onze gemeente, van een labo experiment, van red een leg kip… ondertussen werd er al wat minder zorgvuldig omgesprongen met de naam (want ohjee, als er eentje doodging was het steeds.. is het de mijne is? is het de mijne ? – nee hoor kindjes het was telkens mama’s) Mijn ex kocht ook eens een lading hanen (op een moment waarop ik het al totaal gehad had met die doos kiekenstront in de living trouwens) We leerden dat om kippen tam te maken, je ze echt niet van jongsaf aan moet hebben. en we schaften ons zo’n sensor gedreven nachtdeurtje aan. Zodat er geen marter/Vos/.. langs kan komen (want reken maar dat als we één weekend weg gingen , het prijs was)

En toch zaten we vorige zomer plots weer met één kip, en één kip dat is zielig, die beestjes zijn daar niet voor gemaakt. Deze keer sprong een voormalig collega van mijn moeder bij, zij had er veel teveel. Dus werden het kleinere kriel achtige kippen. in alle kleuren van de regenboog.. zo tof.
kiekekot

 

Eén haan dachten we, diene links, maar de witte kip was blijkbaar een transgender. 🙂

Deze kippen zijn wat kleiner, schuwer, leggen minder, en zijn veel makkelijker broeds.
Een paar weken geleden kon ik een broedse kip nog stoppen met broedden door het plastiek ei weg te nemen. Nu ging ze elke dag zitten op het ‘verst gelegde ei’ van haar collega’s.
Omdat we in tijden van corona toch uitkijken naar alles wat leuk en nieuw is .. gaan we ervoor !

Komaan mevrouw Kip .. we rekenen op u !

De broedse kip legt zelf geen eieren, ze is een pleegmoeder, in hart en nieren.  We probeerden haar te laten zitten in het hok, maar dat ging niet omdat ze telkens verhuisde naar het ‘verst gelegde ei’ . Nu hebben we haar met 4 eitjes apart gezet in het hondenhok .

We beleven er avonturen mee.

Op goeie vrijdag heeft ze bvb haar warme nest een paar uur in de steek gelaten. Ze leek wat van haar melk in het oh zo groene hondenhok. Die dag hebben we de doos met eikes buiten gezet, en heeft ze verder gebroed onder de struik en wij ’s avonds met een schop de kip met doos en al terug binnen.
(jaja agressief is ze wel. Ze lijkt dood te zijn, tot je echt dichtbij komt.)
De dag nadien was het nog warmer(ook in het hok bij de eieren) ondertussen zal ze de weg wel weten en duimen we dat ze zelf op tijd terug naar binnen gaat.
kip
 
Tot nu toe schrapte ik enkel dingen in mijn agenda. Alle leuke uitjes werden geannuleerd.
Maar nu dus noteerde ik 27 april. Uitgerekende datum !

PS er is ondertussen een 2de die verdacht lang op de nest zit (die is dan maar volgend jaar aan de beurt en jaag ik elke dag naar buiten – sorry !!)

— ooh ik vond jaren oude kippen blogpost’s .. hier zijn ze :

de kuikens 

de transitie van 5 kippen naar 5 hanen

de geredde kippen

het afscheid

 

Oh nee

“Oh Nee

Oh Nee

Oh Nee”

Het is een donkere mistige ochtend.

Zo eentje waarbij je geen hand voor ogen ziet.

De hond loopt in de dikke brij de straat op en ik hoor iets. Ik trek de leiband wat strakker, en roep de hond dichterbij.

Echt geen hand voor ogen kan je zien. Wat eerst op mummelen lijkt, blijkt een noodkreet te zijn.

“Oh Nee

Oh Nee

Oh Nee”

Ik zie een schim.

Voorovergebogen komt hij mij met een fikse pas tegemoet.

Als hij mij bijna kruist zie ik het..

Met zijn kleurloze haren en felle ogen herken ik hem als de jongen/man die verderop in de straat woont.

Hij doet graag een babbeltje..

Over zijn petekind, zijn werk in de beschutte werkplaats, zijn all-in vakantie. De ‘albino’ noemen de kinderen hem goedbedoeld. Met zijn karakteristieke pas, altijd te voet, hoort hij gewoon bij onze straat.

Maar vandaag is er iets mis.

Ik hoor hem luidop jammeren.

Ik vraag het hem .

Ja,” zegt hij ..” ik stond al aan de bushalte als ik plots dringend moet, dat haal ik nooit.”

Ik keer om, en doe mijn voordeur voor hem open.

Zelden iemand zo opgelucht mijn toilet zien binnengaan.

En bij deze heb ik jullie dan eindelijk ook de ‘na’ getoond hé 😉

Mag het een beetje minder zijn ?

Ja.. dat mag !

Voor we hier weer aan de ‘serieuse kost’ gaan beginnen, een héél simpel en lichtzinnig overzicht van 2018, namelijk.. de loopstatistieken !

aantal2018

average2018

Oudjaar 2017 liep ik verloren in mijn gedachten, dus de balans van 2017, krijgen jullie er vandaag ook bij.

aantal2017

De solden zijn begonnen hé, twee voor de prijs van één 😉

En als ik dan deze post er nog even op nalees, blijk dat ik wel degelijk gezakt ben, van mijn standaard 73 workouts per jaar, naar 68.

Nuja.. dat zijn de 5 loopjes die ik in december “gerateerd’ heb..

Geen drama dus…

 

1 januari heb ik wel meteen ingezet met een 8 km loopje zoals het hoort !

Koud    Nat     Miezeren

Velden      Grijs     Donker

een ree’tje dat tegen de draad liep, zo bang voor ons..

Vogelgeluiden

Stilte

en ik die hem doorbrak

ik kon niet stoppen kwetteren tegen mijn nieuw lief

dat ik zo zót content was dat we samen toch onze loopschoenen hebben aangetrokken

en dat er geen betere manier bestaat om het nieuwe jaar in te zetten !

 

Het gaat jullie goed in 2019 !!

Mijn beste wensen !

-x-

 

 

Party animal

Vandaag ben ik het feestbeest..

En als teken van het feit dat ik mezelf zo serieus ni neem.. deze foto !

Ahjaa.. als u zou afvragen waarom.

Toen ik 16 was, heb ik verteld aan mijn beste vriendin dat Ieoor mijn favoriete karakter is. Altijd een beetje down, lichtjes tot zwaar depressief en toch laten ze hem niet achter. Mag hij altijd meedoen. Niemand vraagt hem te lachen , hij wordt gewoon aanvaard en graag gezien zoals hij is. Geholpen op een klungelachtige manier zelfs … daarom stuurde zij mij deze onesie die ik aantrof in de brievenbus.

Bestaat er ne zaligere kado?

De liefde moet nog groeien

Moest ik het hier nog ni gezegd hebben.. ik ben ‘nen IT’er’ van opleiding. Oke floep het is eruit. Ik reken erop dat jullie geheugen even slecht is als het mijne wanneer het op blogs aankomt. En dat we na deze post kunnen doen alsof ik dat nooit gezegd heb 😉

Maar dus.. op mijn eerste 3 professionele jaren na (universiteit en onderwijs) komen mijn jobs MET wagen. “Ze geven u enkel ne wagen om ermee in de file te gaan staan” zei mijn vader altijd. En inderdaad.. ik heb veel gependeld. Niet altijd met de wagen, want het is niet omdat je een wagen hebt, dat je de trein niet meer kunt nemen é 😉

6 jaar geleden is de laatste keer dat ik officieel van werkgever veranderde.. en deze keer had ik de keuze. Met of zonder bedrijfswagen.. lange termijn planner dat ik ben dacht ik .. komaan.. neem nog één zo’n 5 jaar contract .. daarna gaat de dochter naar het middelbaar .. en moeten we maar eens gewoon proberen met 1 gezinswagen te redden.

Ik vond het stilaan tijd dat ik mijn ecologische principes niet langer meer onder de mat veegde met een ‘jamo met de kinderen, dat gaat echt niet en daarbij we wonen op het platteland en hebben echt te weinig tijd’ . Ik ben tegen het sponsoren van bedrijfswagens hier in belgië, dan moet ik er ook maar gewoon zelf géén nemen.

Ondertussen zijn de omstandigheden totaal anders.  Geen 2 ouders meer, geen 2 wagens meer in dit huishouden.  En ne 18jarige die eigenlijk wel héél graag zou willen leren rijden (dat ook)  Bovendien.. het is luxe .. het is comfort, je wordt “ontzorgd.” Letterlijk.. je bent zeker dat wat er ook gebeurt, er financieel geen risico is.

En nu moest ik die keuze dus opnieuw afwegen, in mijn eentje. Een wagen moest er zijn. Bovendien was er een factor waarmee ik nooit eerder rekening diende te houden. Financieën.  Ik bezocht een showroom in mijn eentje, waar ik door de verkoper vakkundig de koffer te zien kreeg en de passagiers stoel mocht testen… serieus man?? dacht ge nu echt dat ik als vrouw zijnde .. niet achter het stuur wou gaan zitten? 

Ik telde ..  wikte en woog .. vroeg advies en koos voor een tweedehandswagen .. merk model en specificaties werden in januari beslist, maar men contract liep nog tot in juni, en daar ging het mis..

Ik stak mijn kop in het zand.  ik dacht .. tijd genoeg ..

Alsof iemand op fast forward geduwd had, was het plots het laatste weekend om een auto te gaan kopen.  Vol goede moed begon ik aan een lijstje.. surfte het hele internet af, maakt een prioritisering .. had iemand om mee te gaan helpen keuren. Tot plots de garage belde .. met een buitenkans.. te mooi om waar te zijn.

En in plaats van het hele weekend rond te rijden dacht ik .. ohja .. zalig man, een garage dichtbij .. en die is 1000 euro goedkoper dan de beste op mijn lijstje.. het was een risico en ik wachtte op maandag.

Het was te mooi om waar te zijn .. zo zou die maandag dan ook blijken, toen ik moederziel alleen in de garage kwam, de afwerkingsgraad was gelogen, … daar zat ik nu . mijn deadline voorbij. Och Liesbeth … tis maar nen auto, pepte ik mezelf op .

nen auto is nen auto, als hem rijdt, dan is’t goe..

Holderdebolder kocht ik hem en had er vrijwel meteen spijt van. Er was geen weg terug.

ik nam afscheid van mijn klein vertrouwde auto’ke.. moest 101 zaken regelen en toen mocht ik hem ophalen..

Geen gps, geen radio, geen airco, geen parkeersensoren, terug schakelen (ik kom van hybride) en .. niet eens centrale vergrendeling (dat had de verkoper anders wel beloofd) Alleen die grote koffer die was er wel.

het doet pijn.

’t Klinkt verdacht veel als een metafoor voor wat ik het voorbije jaar allemaal heb moeten loslaten.

Gargamel zit in mijn hoofd, ik krijg hem niet stil .. hij roept :

ik haaaaat smurfen !

ik haaaaat smurfen !

                   ik haaaaat smurfen ! 

zou een koosnaampje helpen ?  😉

Eind september

Liet ik mij verrassen en ging met een fijne bende dames op stap.

Thomas pannekoek zijn bericht deed me er aan denken, dat ik er nog steeds niets over op papier zetten, dus hier..  enkele impressies.

Ontdekken jullie met mij mee ?

DSC_1733

DSC_1748DSC_1750DSC_1755DSC_1757

even binnenkijken, altijd leuk hé ?

DSC_1759

dagelijkse workout ?

DSC_1760DSC_1796DSC_1799

om ter meeste vervoersmiddelen op één foto ?

DSC_1852DSC_1899DSC_1903DSC_1920

DSC_1945DSC_1944DSC_1953DSC_2073

Achter deze golf een collega die anoniem wenste te blijven

DSC_2124DSC_2156DSC_2160DSC_2199

het was in orde .. ik zeg het u !

DSC_1737

PS.. alleen die speedboot Liesbeth.. daar wordt ge toch echt té oud voor..

hét gat in de markt

is gevuld met grote blokken schuimrubber…

 

20170415_122846

Blijkbaar hé.. ben met mijn pubers helemaal naar Lochristi gereden .. voor een paar uurtjes puur spring plezier .. En rondhangen..

dus als iemand zo’n plekske zou willen maken ..

Vlaams Brabant of Limburg..

20170415_104312

Let me know !