Corona middelbaar

Ik voel me een beetje zielig vandaag.
Weeral een weekend thuisgebleven.
Voor niks natuurlijk.
De puberzoon was “negatief”
Samen met de hele klas.

Dat het resultaat pas zondag om iets na middernacht beschikbaar was
en dat ik daardoor het frieten eten met mijn moeder en broer gemist heb, is een bittere pil.
De commotie/emotie rond de beurtrol ligt me nog vers in het geheugen.
Volgende kans.. 11 oktober.

Ik kan het lijstje van gemiste dingen aanvullen.
Zo was het eigenlijk ook dit weekend ijsland citytrip met de ex-collega’s .
Voor de 3de keer Uitgestelde naai workshop kleed op maat, uitgesteld Concert van maart.
Allemaal tot een nader bepaalde datum uitgesteld.

Bovendien wou ik niet passief afwachten op een telefoontje, dus heb ik alle hens aan dek gezet om toch maar te kunnen inloggen met mijn zoon zijn E-ID.(verschillende pc’s, hardware/software/its me app/.. )
Het was niet helemaal vruchteloos, zoektocht gestart zaterdagavond, zondag om 13 u zat ik erin 😉
Uiteindelijk zijn de test resultaten verschenen om 23u45 .. om 00.02 kregen we een smartschool notificatie.
(en neen.. ik zat op die moment niet meer te refreshen.. om 11u ’s ochtends was zowat de “gaan we of niet” deadline. Om 13u nog even de .. zullen we nog even gaan voor een boswandeling/dessert?.. maar geen resultaten = thuisblijven)

Het blijft een moeilijk iets, naar de positieve dingen kijken.

De onzekerheid.

Gaan we de kotstudent laten komen ofniet ? -ja, hij was al onderweg en moet echt propere was na 2 weken weg te zijn-
Komt mijn Partner of niet? -nee, zijn kids waren ook bij hem-
Gaan/kunnen/mogen we iets doen ? -nee, de zin is er zowiezo niet-
Een gezelschapsspel dan ? Met de zoon in ‘afzondering’, zou dat lukken ? geen kaarten. een online game? ‘among us’ bleek héél tof te zijn.
(discussiëren, bluffen, liegen, strategie,.. ik versta niet waarom mijn pubers dat zo graag doen, wat mij betreft is er daar al genoeg van in het dagelijkse leven))

Moet ik echt naar de hondenschool ? De dochter die ook liever online les wil deze week, want het leven is niet eerlijk, zij moet zelfs vandaag door de regen fietsen.
De klasgenote die ziek was, bleek al een week thuis te zitten voor ze positief testte, dus gelukkig is er helemaal niemand besmet.
Maar de nieuwe regels zijn nog niet van toepassing (startten op 5 oktober) dus de zoon gaat deze week online les volgen, en wordt dan later op de week nog eens getest, en in tussentijd geen hobby’s en contacten beperken.

Zowiezo was er al een regeling van sommige lessen (bio/fysica/chemie) online te volgen op school, omdat de vakleerkrachten in het labo niet genoeg afstand had kunnen houden van een ziek geworden leerling uit het 6de jaar de week voordien.

Zie je ze daar al zitten ? een lokaal 16jarige leerlingen mèt mondmasker.. samen naar het schermpje staren voor in het lokaal ?
Ik kan me nogal wat practical jokes bedenken. Ze zijn braaf die tieners, ongelooflijk braaf.
Maar wie in godsnaam heeft die regels bedacht ? (mondmaskers aandoen in de klas, niet op de koer ? oke.. na de eerste zieke dus ook WEL op de koer.)

Hoe gaan we die mengelmoes van sommige leerlingen van thuis (risicogroep, of even aan het kuchen), meesten in school, soms leerkracht thuis,.. kunnen volhouden?

Hoeveel van die thuis-leer-weken gaan we nog tegemoet?

Hoe ga ik die ‘help ik heb slechte punten, concentreren lukt me gewoon niet’ meltdowns overleven? (de dochter)
Hoe vind ik de balans tussen ‘kan je gamen en les volgen tegelijk?’preken en loslaten?(de zoon)
Hoe beslis ik als moeder of mijn kids symptomen hebben en mogen thuisblijven?

Moe ben ik .. en het is nog maar maandag.

Thuiskomen

Ik heb één woord voor het jaar 2019.

Thuiskomen.

Dat vat het jaar zowat samen.

In 2018 deed ik van grotendeels alleen ouderen, kort-tijds op adem komen.

Kei hard mezelf zoeken .. tegen de muren lopen en opnieuw beginnen.
Vechten … Piekeren.. Alles opnieuw uitvinden.
Vooroordelen in de praktijk brengen.
Juridisch jargon. Bemiddelen. Zoeken.

2018 was een héél moeilijk jaar.
Het zal voor mij persoonlijk in de boeken gaan als het moeilijkste jaar dat ik tot nu toe doorworstelde.

Maar eind 2018, vond ik #mijnlief,
en daarbij ook mezelf terug.
Dat wist ik toen nog niet.

Raar eigenlijk ..
ik dacht dat ik mezelf net gevonden had, en was bang mezelf weer te verliezen.

In gezelschap doe ik mezelf toch net altijd iets anders voor.
Ik had mijn ‘alenigheid’ nodig.
Zo hard nodig.
Dat ik niet wist of ik het wel kon.
Terug samenzijn.

Daarom ben ik zo blij hier te kunnen melden dat het kan.

 

2019 was het jaar waarin ik thuiskwam.
Ik kwam thuis bij mezelf.
Ik kwam thuis bij mijn lief.
Ik kwam thuis bij zijn familie.
Ik kwam thuis bij mijn fantastische vriendinnenkring.

Ja.. ik heb af en toe nog van die paniekskes.

Ik ben een gescheiden vrouw van 40.
Er zijn pluskinderen.
En ik weet niet hoe dat werkt.
En blijkbaar mijn omgeving ook niet.
(ik ga hier binnenkort echt eens een lijst met ‘wat niet te zeggen aan gescheiden mensen’ posten !)

Maar het is oke.

Het is méér oké dan ik ooit had durven dromen.

Soms moet je gewoon even op de bodem aanmodderen, opdat je de helderheid van het water weer ziet zeker ?

 

Ps   Als je de posts van de laatste maanden bekijkt, de meeste gaan over puber gezaag of puber zorgen, dan heb ik wel een aanrader. Sinds ik geabboneerd ben op http://www.tishiergeenhotel.nl gaat het al véél beter 😉

Spartelen

Vanboven op een bruggetje sta ik naar beneden te kijken.

Onder mij zwemt een prachtige
maar kleine vis.

Hij is er terug.
Vorig jaar zette ik hem uit en zwaaide trots  ..

Nu zit hij op een dood spoor.
Een zijtakje van de beek die nergens naar leidt.
Zijn vinnen zijn beschadigd zie ik.

Ik vraag me af .. zullen ze herstellen ?
Of zal hij voor altijd een beetje kapot zijn?

Had ik hem beter moeten trainen ?
Ik heb hem geen kunstjes geleerd,
vond hem prachtig net zoals hij was,
ik geloofde in zijn eigen kracht.

Oooh,
wat zou ik hem zo graag vangen.
Hem even in mijn handen houden,
of zelfs terug bij mij thuis, op de kast zetten.
Veilig. In mijn zicht.

Dat kan natuurlijk niet.
Zijn kom is onvermijdelijk te klein geworden,
En mijn armen tekort.

Dus kijk ik.

Er is amper water..
Met al de energie die hij nog in zich heeft, spartelt hij.
Zoals alleen vissen op het droge dat doen.

Komaan .. Roep ik..
Zoek een goei plekje en spring opnieuw .
Laat u even meedrijven met de stroom,
Hier, of hier, is een paadje naar kalmere wateren.

Hij hoort me niet,
dapper gaat hij door.

Liefde is alles

U mag tijdens het lezen van deze post gerust even deze melodie in het achterhoofd houden:

Om te beginnen een bekentenis:

Ik heb dus een 14 jarige zoon en een 12 jarige dochter. Zij slapen samen.

Vroeger sliep de dochter op een kamertje alleen, maar daar was ze een beetje bangetjes. De zoon op zijn beurt, houdt van een rustgevende ademhaling naast zich. Dus was het logisch dat zij twee samen het stapelbed deelden, en niet de jongens in het stapelbed, het meisje apart. Met de ingrijpende verandering die vorig jaar plaatsvond, werd de matras op de grond gelegd.  Naast elkaar slapen is toch zoveel leuker dan boven elkaar.

Met de boedelverdeling ging het stapelbed naar papa, en nu liggen de 2 matrassen nog steeds broederlijk naast elkaar.

Vorige week trok ik hiervoor nog mijn haren uit.

Maandag 22 u – ruzie.

Dinsdag 23 u – gefluister.

ja ze konden er niet uit ’s ochtends

(bedtijd is 21 en 21u30)

maar ik was zelf te fel met mijn eigen zorgen bezig.

 

Woensdag stond ik al wat strenger .. terug te luistervinken aan hun deur.

Wat hoorde ik ? Lise die wou weten waar de kleedkamers waren .. Robbe die haar gerust stelde.

De nodige troost .. bij deze moeilijke overgang, ze gaven het elkaar..

Heb ik hiervoor zo gefrustreerd gereageerd ?

Ze doen dat kei goed mijn (verkleinde) bende !!

Donderdag avond ben ik er met ne grote smile gewoon gaan tussen liggen..

#nu het nog kan !

 

PS u mag de kinderbescherming bellen, maar vergeet toch vooral uw eigen kinderen niet extra te knuffelen vandaag !

 

 

 

 

 

 

 

Den eerste

Maandag 20u, de eerste schooldag.

We hebben al gegeten,

de tafel is afgeruimd,

ik moet er even bij gaan zitten.

De hond vraagt om aandacht,

maar het gaat niet,

mijn kaars is even uit.

Ik commandeer hem op schoot en probeer tv te kijken (of een dutje..)

De schoolverhalen aan tafel waren nochtans positief, maar de afgelaste treinen, de zenuwen die gekalmeerd dienen te worden, het wennen aan samenleven met de kids, de grote terugkeer van de collega’s, ze vragen om een momentje pauze.

-Gelukkig mogelijk gemaakt door laptop en smartphone-

3 minuten later, krijg ik een whatsapp’je vanuit de slaapkamer.
2018-09-04 22-657897390..jpg
De dochter is doodop. Ik leg haar in bed, breng haar boekentas, samen overlopen we de inhoud ervan.

Terwijl ik handteken als een CEO, voorschotten betaal, vrije dagen in online kalenders noteer en whatsapp met de ex, valt ze in slaap boven haar blaadjes. Om 21u30 gevolgd door de zoon. Ik leg kledij klaar, schoolbenodigdheden op de keukentafel, en denk .. oef .. ze liggen erin. Die dag hebben we overleefd.

22u, ik word opgeschrikt door luid gebonk.

De zoon zinde op wraak, terug naar boven dus, ik beëindig wereldoorlog III met liefde warmte en vrede, maar eigenlijk ben ik behoorlijk op.

Langer dan strikt nodig kijk ik TV .. mijn hersenen moeten gekalmeerd worden.

Of men hart… ik weet het niet zo goed meer..

 

 

Vandaag 7u, een nieuwe dag, een nieuwe kans, vandaag gaat alles beter !

We gaan voor de schoolroutine van 2018: de dag begint met de kids hun rug te krabben in bed.  Maar ook deze ochtend loopt snel mis.. en eindigt in geroep .. van mij deze keer.

“neeen die kaft gaan we nu echt niet meer zoeken! Vertrek nu” ..

Ik riep pas bij de 3de keer, dat ze deze vraag stelde en ik neen moest antwoorden, praat ik mezelf goed, nadat ik wél sokken zocht, pennenzak, boekentas, jas. “Fijne schooldag” probeer ik het weer goed te maken … “mama dat is niet gemeend” krijg ik terug. Ik knuffel haar… druk haar plat. “kijk hoe hard ik het meen kind, ik ga je missen.. ik zie je graag.. fijne schooldag …sorry dat ik riep”

Vijf minuten later, het huis doodstil, smeer ik haar boterhammen, fiets ik haar achterna en drop de brooddoos op het secretariaat.

Nog eens 5 minuten later verloopt mijn deadline,

stipt op tijd sta ik op een leeg verlaten perron.

Trein afgeschaft.

Ik had tóch tijd voor het persoonlijk overhandigen van die brooddoos.

Met een extra knuffel omdat dat eerste middelbaar toch niet makkelijk is.

Ook nummer twee zit weer op een nieuwe school, en moet zich weer aanpassen.

 

De leegte overvalt me…

Ik denk aan de 18 jarige.

we missen hem

allemaal.

zou hij een fijne tijd hebben ?

WC Lectuur

‘Goeiemorgen lieve schat, de briefjes zijn bijna op. Vond je het een leuke reis? Mama’

‘Weet ik ja. Maar je kan altijd nieuwe hangen. En doe de pen dicht.’

2 dagen later voegt ze toe

‘Alsjeblieft.’

Mijn toilet hangt vol kindertekeningen, je mag ‘vol’ letterlijk nemen.. de 4 wanden. Maar ik wil al zolang een lavabootje 

(Tips welgekomen.. ik haat het wanneer de wc vloer is ondergespat)

en dit, dit wil ik ook :

Ik heb zelfs al nen halve boom meegebracht vanop een wandeling.

Vooralsnog.. hang ik elke zomer tekeningen bij.. ik krijg het ni over men hart ze weg te doen.  

Om van men gastenboek’je nog te zwijgen. 🙂

Mijn beste vriendinnen staan er zelfs in !!

Loslaten kan je niet oefenen.. je moet het doen.

Veel symbolischer kon eigenlijk bijna niet.. na 2 weken vakantie, waarvan eentje weg en eentje thuis, zal ik nu men 3 kids moeten missen, 2 weken lang. Ik heb ze nog nooit zolang moeten missen.

Zonet reed ik van mijn ouders thuis naar wat het kot van de zoon gaat worden en tegelijk ook de woonplaats van mijn ex. Een traject dat ik honderd keer heb afgelegd, oefenend voor mijn rijbewijs. De auto barstens volgeladen .. de kids hebben de hele inboedel mee.

Ze hadden er zin in. Het appartement was nieuw, leeg en blonk van verse start en weinig meubels.

Morgen.. trek ik weer naar het werk. Waar ik de ex zal zien, en blijkbaar ook de oudste (vakantiewerk)

De twee kleintjes.. (wat zeg ik.. 14 en bijna 12) zullen braaf op het appartement de werkdag afwachten.

Mijn hart bloedt, ze verdienen beter!

Ik zou een boek kunnen lezen vanavond, een vriendin kunnen bellen, me op een knutsel hobby storten. Maar in de plaats daarvan zit ik hier… Mijn beslissing. Mijn keuze.. het afscheid, het verdriet, het loslaten. ik ga er even los door.. dan hebben we dat ook gehad.

Loslaten.. terwijl ik graag net wat meer controle zou willen hebben over de situatie. Ik snak naar een nieuwe comfortzone. Naar routine. Meer dan ooit heb ik behoefte aan stabiliteit. En toch zal ik zelfs nu vertrouwen moeten hebben.. en loslaten.

Ik leer het wel.

(Ps volgens mij is dit het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen)

Vakantie

Ik heb brood mee.. van thuis nog. Het is bikkelhard en toch wil ik het nog opeten.

Waarom weet ik niet, maar een nieuw kopen lijkt me zo stom.

Robbe heeft zin in écht vérs frans stokbrood.

Ik wil bruscetta maken. Er is tijd en ik heb zin. Schoonbroer roept : “allez we zijn naar de winkel, hoe lang duurt dat nog?” “De benodigdheden voor bruscetta?” “Zo gaan we ni beginnen é!”

We winkelen, snel en efficiënt. Van binnen .. woedt een echte strijd.. 18 jaar al doe ik boodschappen voor anderen. Ik weet als geen ander wat iedereen lust. Ik koop dingen om anderen te behagen. Dat is nu.. op reis met familie niet anders.

Aan de kassa kom ik handen tekort. Uitladen. Inladen. Zoveel dagen voor ons. Geen kids mee. Een volle kar. De band te kort. Ik pak holderdebolder in. Stel mezelf teleur.

Op de camping toegekomen roep ik Jasper.. ‘Uitladen man !’ Hij vervult zijn puberrol met glans: “Dan had je maar niet moeten scheiden Ma” roept hij terwijl hij gedwee de auto uitlaadt.

Bij alles wat ik doe, denk ik na, waar wil ik de boodschappen ? Ik hoor mijn moeder zeggen: ‘tomaten uit de frigo’. Ik hoor mijn ex ‘tomaten in.’

Het is vakantie maar vermoeiend.

Een kwartier later zitten we aan tafel, we eten soep uit brik, en het oude stokbrood in korsten gebakken in de pan.

De kids hun lievelingssoep en toch zeuren ze.

Ze wilden er vers stokbrood bij.

De neefjes komen langs, ze schuivend smikkelend aan,

mijn broer komt ook op de geur af: “hmm het is hier precies lekker dan dan bij ons.”

Mijn bloedende hart, het doet al iets minder pijn.

 

 

Van hieraf moet je gaan

Dag zoon van me ..

dag lieve, prachtige zoon van me !

Ik vind je ge’bleacht’e haar maar niks.

Voila.. ik heb het gezegd. Het enige negatieve ding dat ik vandaag kan bedenken.

Je bent knap, zelfs met donkerpaars, knal rood of cotton pink haar. Je bent slank, groot en ongelooflijk onweerstaanbaar in pak.  Maar dat weet je zelf nog niet .

Vandaag sta je daar, aan de finish van het middelbaar, ’t was een hindernissen parcour.. waarnaast ik stond te brullen, ik weet het.  Ik hoop dat ge de pompom’nen ook gezien hebt.. en dat ge diep daar van binnen beseft, dat ik altijd in je hebt geloofd !

De laatste maanden heb ik je zien groeien …  zien openbloeien.  En heb je mij meermaals van mijn sokken geblazen, hoe je op zo’n korte tijd zo’n prachtige volwassen kunt worden, ik weet het nu nog altijd niet.

De wijsheid die eruit komt, de zelfkennis die spreekt, de immer aanwezige humor .. ze blijven me verbazen.  Je hebt alles in je ..  Je bent er zoo klaar voor !

Ik ben dankbaar voor het stuk dat we samen hebben afgelegd, je moest eens weten hoeveel jij MIJ hebt geleerd.

Je staat nu op de duikplank, klaar om te springen ..

ik sta daar héél ver beneden en supporter ..

niet meer met een bang hartje zoals vroeger .. maar vol vertrouwen dat je wel weer boven komt !

Jasper man .. ik zie u kei graag .. wat hebt ge dat goe gedaan !

 

PS ik zal je piano spel missen !

Het Nieuwe Werken

Ik weet niet of je dat kent mijn beste lezer .. ‘thuiswerken’.

Eigenlijk komt het erop neer.. je krijgt ne laptop en een armtierig headsetje.. en hup .. jij kan van thuis uit werken !  Internet, een apart scherm /toetsenbord/muis.. een degelijke stoel / buro moet je allemaal zelf voorzien..

De koffie moet je dan ook nog eens zelf zetten, maar het voordeel is in verhouding .. het kan in pijama !

 

Bovendien Thuiswerken is ideaal in examen periode tijd !!

Die kids moeten dat studeren toch zelf doen, maar op die manier kan je zien dat ze eten, dat ze geen eeuwigheid pauzeren, en kan je ze al eens nen appel onder hunne neus schuiven.

Maar dus.. zij mogen boven op de buro / hun slaapkamer om te studeren, ik bezig de livingtafel. Hun pc’s staan beneden, en kunnen alleen onder mijn toezicht gebruikt worden.  Normaliter is dat geen probleem 😉

 

Maar dus vandaag had ik een belangrijke meeting.. Laat, zo rond een uur of vijf,  en nr 2 had al gedaan. Met als gevolg dat wij rug aan rug achter onze laptop’s zaten.  Hij natuurlijk met een betere geluidsdempende headset als ik.

En ik weet niet of je dat kunt voorstellen,zo’n gamende tiener, maar dat produceert nogal eens wa decibels onder de vorm van scheldwoorden.

 

De meeting kwam niet goed op gang, er waren voor- en tegenstanders.. het was weer zo’n bom die ontploft was en die zo snel mogelijk beslist diende te worden. Ik voelde me kop van jut .. en ik niet alleen blijkbaar .

Er viel een pijnlijke stilte

en net toen riep de zoon  :   “Ik haat dit zo fucking hard ”

waarop de Expert reageerde met “allez toch één iemand die in deze discussie eerlijk is”

 

#Thuiswerken #zoals het echt gaat