Liefde is alles

U mag tijdens het lezen van deze post gerust even deze melodie in het achterhoofd houden:

Om te beginnen een bekentenis:

Ik heb dus een 14 jarige zoon en een 12 jarige dochter. Zij slapen samen.

Vroeger sliep de dochter op een kamertje alleen, maar daar was ze een beetje bangetjes. De zoon op zijn beurt, houdt van een rustgevende ademhaling naast zich. Dus was het logisch dat zij twee samen het stapelbed deelden, en niet de jongens in het stapelbed, het meisje apart. Met de ingrijpende verandering die vorig jaar plaatsvond, werd de matras op de grond gelegd.  Naast elkaar slapen is toch zoveel leuker dan boven elkaar.

Met de boedelverdeling ging het stapelbed naar papa, en nu liggen de 2 matrassen nog steeds broederlijk naast elkaar.

Vorige week trok ik hiervoor nog mijn haren uit.

Maandag 22 u – ruzie.

Dinsdag 23 u – gefluister.

ja ze konden er niet uit ’s ochtends

(bedtijd is 21 en 21u30)

maar ik was zelf te fel met mijn eigen zorgen bezig.

 

Woensdag stond ik al wat strenger .. terug te luistervinken aan hun deur.

Wat hoorde ik ? Lise die wou weten waar de kleedkamers waren .. Robbe die haar gerust stelde.

De nodige troost .. bij deze moeilijke overgang, ze gaven het elkaar..

Heb ik hiervoor zo gefrustreerd gereageerd ?

Ze doen dat kei goed mijn (verkleinde) bende !!

Donderdag avond ben ik er met ne grote smile gewoon gaan tussen liggen..

#nu het nog kan !

 

PS u mag de kinderbescherming bellen, maar vergeet toch vooral uw eigen kinderen niet extra te knuffelen vandaag !

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Den eerste

Maandag 20u, de eerste schooldag.

We hebben al gegeten,

de tafel is afgeruimd,

ik moet er even bij gaan zitten.

De hond vraagt om aandacht,

maar het gaat niet,

mijn kaars is even uit.

Ik commandeer hem op schoot en probeer tv te kijken (of een dutje..)

De schoolverhalen aan tafel waren nochtans positief, maar de afgelaste treinen, de zenuwen die gekalmeerd dienen te worden, het wennen aan samenleven met de kids, de grote terugkeer van de collega’s, ze vragen om een momentje pauze.

-Gelukkig mogelijk gemaakt door laptop en smartphone-

3 minuten later, krijg ik een whatsapp’je vanuit de slaapkamer.
2018-09-04 22-657897390..jpg
De dochter is doodop. Ik leg haar in bed, breng haar boekentas, samen overlopen we de inhoud ervan.

Terwijl ik handteken als een CEO, voorschotten betaal, vrije dagen in online kalenders noteer en whatsapp met de ex, valt ze in slaap boven haar blaadjes. Om 21u30 gevolgd door de zoon. Ik leg kledij klaar, schoolbenodigdheden op de keukentafel, en denk .. oef .. ze liggen erin. Die dag hebben we overleefd.

22u, ik word opgeschrikt door luid gebonk.

De zoon zinde op wraak, terug naar boven dus, ik beëindig wereldoorlog III met liefde warmte en vrede, maar eigenlijk ben ik behoorlijk op.

Langer dan strikt nodig kijk ik TV .. mijn hersenen moeten gekalmeerd worden.

Of men hart… ik weet het niet zo goed meer..

 

 

Vandaag 7u, een nieuwe dag, een nieuwe kans, vandaag gaat alles beter !

We gaan voor de schoolroutine van 2018: de dag begint met de kids hun rug te krabben in bed.  Maar ook deze ochtend loopt snel mis.. en eindigt in geroep .. van mij deze keer.

“neeen die kaft gaan we nu echt niet meer zoeken! Vertrek nu” ..

Ik riep pas bij de 3de keer, dat ze deze vraag stelde en ik neen moest antwoorden, praat ik mezelf goed, nadat ik wél sokken zocht, pennenzak, boekentas, jas. “Fijne schooldag” probeer ik het weer goed te maken … “mama dat is niet gemeend” krijg ik terug. Ik knuffel haar… druk haar plat. “kijk hoe hard ik het meen kind, ik ga je missen.. ik zie je graag.. fijne schooldag …sorry dat ik riep”

Vijf minuten later, het huis doodstil, smeer ik haar boterhammen, fiets ik haar achterna en drop de brooddoos op het secretariaat.

Nog eens 5 minuten later verloopt mijn deadline,

stipt op tijd sta ik op een leeg verlaten perron.

Trein afgeschaft.

Ik had tóch tijd voor het persoonlijk overhandigen van die brooddoos.

Met een extra knuffel omdat dat eerste middelbaar toch niet makkelijk is.

Ook nummer twee zit weer op een nieuwe school, en moet zich weer aanpassen.

 

De leegte overvalt me…

Ik denk aan de 18 jarige.

we missen hem

allemaal.

zou hij een fijne tijd hebben ?

WC Lectuur

‘Goeiemorgen lieve schat, de briefjes zijn bijna op. Vond je het een leuke reis? Mama’

‘Weet ik ja. Maar je kan altijd nieuwe hangen. En doe de pen dicht.’

2 dagen later voegt ze toe

‘Alsjeblieft.’

Mijn toilet hangt vol kindertekeningen, je mag ‘vol’ letterlijk nemen.. de 4 wanden. Maar ik wil al zolang een lavabootje 

(Tips welgekomen.. ik haat het wanneer de wc vloer is ondergespat)

en dit, dit wil ik ook :

Ik heb zelfs al nen halve boom meegebracht vanop een wandeling.

Vooralsnog.. hang ik elke zomer tekeningen bij.. ik krijg het ni over men hart ze weg te doen.  

Om van men gastenboek’je nog te zwijgen. 🙂

Mijn beste vriendinnen staan er zelfs in !!

Loslaten kan je niet oefenen.. je moet het doen.

Veel symbolischer kon eigenlijk bijna niet.. na 2 weken vakantie, waarvan eentje weg en eentje thuis, zal ik nu men 3 kids moeten missen, 2 weken lang. Ik heb ze nog nooit zolang moeten missen.

Zonet reed ik van mijn ouders thuis naar wat het kot van de zoon gaat worden en tegelijk ook de woonplaats van mijn ex. Een traject dat ik honderd keer heb afgelegd, oefenend voor mijn rijbewijs. De auto barstens volgeladen .. de kids hebben de hele inboedel mee.

Ze hadden er zin in. Het appartement was nieuw, leeg en blonk van verse start en weinig meubels.

Morgen.. trek ik weer naar het werk. Waar ik de ex zal zien, en blijkbaar ook de oudste (vakantiewerk)

De twee kleintjes.. (wat zeg ik.. 14 en bijna 12) zullen braaf op het appartement de werkdag afwachten.

Mijn hart bloedt, ze verdienen beter!

Ik zou een boek kunnen lezen vanavond, een vriendin kunnen bellen, me op een knutsel hobby storten. Maar in de plaats daarvan zit ik hier… Mijn beslissing. Mijn keuze.. het afscheid, het verdriet, het loslaten. ik ga er even los door.. dan hebben we dat ook gehad.

Loslaten.. terwijl ik graag net wat meer controle zou willen hebben over de situatie. Ik snak naar een nieuwe comfortzone. Naar routine. Meer dan ooit heb ik behoefte aan stabiliteit. En toch zal ik zelfs nu vertrouwen moeten hebben.. en loslaten.

Ik leer het wel.

(Ps volgens mij is dit het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen)

Vakantie

Ik heb brood mee.. van thuis nog. Het is bikkelhard en toch wil ik het nog opeten.

Waarom weet ik niet, maar een nieuw kopen lijkt me zo stom.

Robbe heeft zin in écht vérs frans stokbrood.

Ik wil bruscetta maken. Er is tijd en ik heb zin. Schoonbroer roept : “allez we zijn naar de winkel, hoe lang duurt dat nog?” “De benodigdheden voor bruscetta?” “Zo gaan we ni beginnen é!”

We winkelen, snel en efficiënt. Van binnen .. woedt een echte strijd.. 18 jaar al doe ik boodschappen voor anderen. Ik weet als geen ander wat iedereen lust. Ik koop dingen om anderen te behagen. Dat is nu.. op reis met familie niet anders.

Aan de kassa kom ik handen tekort. Uitladen. Inladen. Zoveel dagen voor ons. Geen kids mee. Een volle kar. De band te kort. Ik pak holderdebolder in. Stel mezelf teleur.

Op de camping toegekomen roep ik Jasper.. ‘Uitladen man !’ Hij vervult zijn puberrol met glans: “Dan had je maar niet moeten scheiden Ma” roept hij terwijl hij gedwee de auto uitlaadt.

Bij alles wat ik doe, denk ik na, waar wil ik de boodschappen ? Ik hoor mijn moeder zeggen: ‘tomaten uit de frigo’. Ik hoor mijn ex ‘tomaten in.’

Het is vakantie maar vermoeiend.

Een kwartier later zitten we aan tafel, we eten soep uit brik, en het oude stokbrood in korsten gebakken in de pan.

De kids hun lievelingssoep en toch zeuren ze.

Ze wilden er vers stokbrood bij.

De neefjes komen langs, ze schuivend smikkelend aan,

mijn broer komt ook op de geur af: “hmm het is hier precies lekker dan dan bij ons.”

Mijn bloedende hart, het doet al iets minder pijn.

 

 

Van hieraf moet je gaan

Dag zoon van me ..

dag lieve, prachtige zoon van me !

Ik vind je ge’bleacht’e haar maar niks.

Voila.. ik heb het gezegd. Het enige negatieve ding dat ik vandaag kan bedenken.

Je bent knap, zelfs met donkerpaars, knal rood of cotton pink haar. Je bent slank, groot en ongelooflijk onweerstaanbaar in pak.  Maar dat weet je zelf nog niet .

Vandaag sta je daar, aan de finish van het middelbaar, ’t was een hindernissen parcour.. waarnaast ik stond te brullen, ik weet het.  Ik hoop dat ge de pompom’nen ook gezien hebt.. en dat ge diep daar van binnen beseft, dat ik altijd in je hebt geloofd !

De laatste maanden heb ik je zien groeien …  zien openbloeien.  En heb je mij meermaals van mijn sokken geblazen, hoe je op zo’n korte tijd zo’n prachtige volwassen kunt worden, ik weet het nu nog altijd niet.

De wijsheid die eruit komt, de zelfkennis die spreekt, de immer aanwezige humor .. ze blijven me verbazen.  Je hebt alles in je ..  Je bent er zoo klaar voor !

Ik ben dankbaar voor het stuk dat we samen hebben afgelegd, je moest eens weten hoeveel jij MIJ hebt geleerd.

Je staat nu op de duikplank, klaar om te springen ..

ik sta daar héél ver beneden en supporter ..

niet meer met een bang hartje zoals vroeger .. maar vol vertrouwen dat je wel weer boven komt !

Jasper man .. ik zie u kei graag .. wat hebt ge dat goe gedaan !

 

PS ik zal je piano spel missen !

Intens

 

6u 45 .. de wekker gaat.

Op schooldagen waggel ik slaapdronken naar de kamer van de kids, zodat we samen in alle rust kunnen wakker worden en de ochtendroutine kunnen starten. Al enkele maanden start mijn ochtend in het bed van de zoon.. 5 minuten rug wrijven, gevolgd door 5 minuten snoezen bij de dochter..  maar vandaag dus niet.

Thuiswerk staat op het programma, en de dochter volgt een techniek 3daagse die pas om 9u start. (Hip hip hoera.. dat is later dan school !)

Ik gun mezelf 30 minuten snoezen..  het is een gokje.

Even later sluip ik op mijn kousenvoeten naar de badkamer, ik vermijd het geluid van de elektrische tandenborstel, en leef me uit op de ouderwetse manier.  Zachtjes sluit ik de badkamerkast, laat het elektrisch verwarmer’ke uit en als bij wonder zit ik tien minuten later in complete stilte achter mijn laptop.

Een collega contacteert mij vrijwel meteen op de chat, de paniekmails overspoelen mijn mailbox, in een flits denk ik terug aan mijn droom.. Mijn nachtelijke avonturen over niet voldoen zinderen nog na.

Koffie..  Nu.. in Stilte

Terwijl ik sta te genieten van dit moment, helemaal voor mezelf, hoor ik de voetstappen op de trap, vanuit de bench kwispelt een staartje mij tegemoet.

De dag .. hij is er ..

er valt niet aan te ontkomen.

ik ben er klaar voor !