Het proces dat niemand wilt

Voor zij die mij kennen, of zij die aandachtig meegelezen hebben, is het ondertussen wel duidelijk denk ik.

Ik had een huwelijk/relatie van mijn 20ste tot zowat mijn 38ste (4 jaar geleden)

Meteen met twee voeten op de grond, want ik bleek zwanger als we 3 maand samen waren.
Het was een huwelijk met up’s en down’s, dat is een understatement. Het was een destructieve en verre van gezonde relatie en toch slaagde ik er wonderwel in mezelf en 3 kids groot te brengen.
Het is altijd een machtsstrijd gebleven, en het grote keerpunt kwam pas toen ik besloot de strijd op te geven.

Toen ‘hoe zien wij onze toekomst samen’ mij niet langer interesseerde, bleek dat hij perfect gelukkig was. Er werd van hem niks meer verwacht, hij kon zich NU ECHT op zijn carrière storten en zowel huishoudelijk als emotioneel moest hij zich niet meer om het gezin bekommeren. Zijn leven werd ideaal, de kinderen groter, en ik onzichtbaar.

Ik ben niet over één nacht ijs gegaan, en de meest doorslaggevende factor was voor mij toch: ‘Ik wens mijn kinderen een beter leven toe. Ik moet hen tonen dat het wel kan. Ik moet hen tonen dat ze kunnen kiezen voor hun eigen geluk.’

Om een beetje tempo in het verhaal te brengen, pa werd ‘door mij buiten gezet’-euheum-. Huurde een piepklein appartement en dacht dat de zaak daarmee voorbij was. Elk weekend zeurde/weende hij tot de kids langs kwamen ‘want het was zo stil’. Nood aan een definitieve regeling, of eentje waarbij de kids bij hem konden overnachten was er in de beginne niet. Ik drong aan op een definitieve regeling, het onderhandelen startte. Hij wou een schone lei. Hij wou geen co-ouderschap of in de buurt wonen, hij wou zich ‘niet meer door mij laten doen’.

Dus eindigden we met een klassieke 12/14 regeling (kids gaan 1 weekend om de 2 weken naar hun vader). We spraken ook een -in mijn ogen klein- bedrag alimentatie af, en verdeelden de inboedel/financieën/huis. Niet zonder slag of stoot. Zo sprak hij van naar het buitenland of terug naar de kust te emigreren en wou ik er dus graag in dat hij de vervoerskosten bij het bezoek zou betalen (ipv deze in een klassieke regeling 50/50 te doen) Pietluttig kleine dingetjes, en elke keer hij ‘een toegeving’ moest doen, moest ik natuurlijk iets anders in ruil laten vallen.

Stresserende tijden waarin het gemanipuleer weer de overhand nam, maar er  kwam een verlossend einde aan, 3 jaar geleden.
De oudste zoon zocht samen met pa een groter appartement, zodat ze met zijn 2’n op kot konden in Heverlee. Na een jaar waarin ik dacht dat we dé perfecte echtscheiding had, bleek de zoon niet geslaagd. Depressief en tot niks meer in staat, moest hij holderdebolder een nieuwe studie kiezen. Hij trok met een bang hart naar het verre Kortrijk. En toen is het begonnen.

Pa begon zijn eenzaamheid aan de kids in het lang en het breed te etaleren, en schudde alles uit zijn mouw om de kids ‘meer hun zin’ te laten doen. Hij verkocht hen ‘de vrijheid waarin er geen verplichtingen zijn’, waarin ma een zaag is met haar eis tot studeren, en lokte ze zelfs met materiële beloftes. Twee keer gingen de kids een week naar hem toe, om eens te kijken of het pendelen van daaruit naar school lukte. Ik vond het geen succes, de kids vroeger er niet meer achter, maar wie vond het wel tof?

Ik ga niet de vuile was buiten hangen, maar het eindigde in een dagvaarding voor de familie rechtbank.

Onze clausule ‘als er problemen zijn, dan starten we familiale bemiddeling op’ was blijkbaar een soort dode letter.  Ik kreeg een eenzijdige nieuwe EOT die ik maar gewoon diende te ondertekenen waarin staat dat hij vanaf 18 jaar geen eurocent alimentatie dient te betalen. Dat we half half zouden doen, geen alimentatie mee voor de andere 2  kids, geen vervoerskosten, en ohja zelfs al heeft hij er zelf geen voordeel bij, hij wil toch ook het fiscaal voordeel van die 3 kids half delen.

Ik vond dat dit principieel niet kon.

Dat we 1 Jaar na het bekrachtigen alles opnieuw in vraag zouden stellen.

Ik zocht een advocate. En zo begon het. De eerste dreigtelefoon, maar ook De lijdensweg. De kids werden gehoord ‘bwoa ja, waarom niet ?’ papa heeft nu toch droge boterhammekes gegeten om dit proces ‘voor ons’ te doen ? Een proefregeling drong zich op, en toen werd het pas echt smerig. De kids zijn 17 en 15, toen ik dit artikel las, wist ik perfect waarover het ging:

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/12/17/kunnen-zijn-wie-bent-als-ouders-ruzien-over-echtscheiding/

Al dat getrek en gesleur. genoteer van wat de ene partij deed en wat de andere partij deed.
Het is zó niet mijn ding. Ik blijf bij mijzelf. Ik probeer niks slecht te vertellen over pa, waar de kids bij zijn. Ik weet dat hij een andere visie heeft, maar ik laat het. Ik heb een pdf, 30 pagina’s. (schriftelijke conclusies die al 6 maand over en weer aan het gaan zijn) belachelijke feiten over wat er in die ondertussen 2 jaar gebeurd zijn. Dingen die niet door de beugel kunnen. Maar we maken die dingen niet ongedaan.  Wat de rechter ook beslist, mijn kids kunnen ‘niet meer terug’ naar de tijd dat ze dachten dat de wereld simpel en duidelijk was. Veilig en warm en met duidelijke verwachtingen.

Ik ben net voor de vakantie dus ‘verschenen’. Ik citeer even uit de reportage :

‘Het is best intimiderend om zo een gerechtsgebouw binnen te komen, hoe vaak heb ik niet gedacht: hoe ben ik hier terechtgekomen?’

Na een korte intermezzo over de ontbrekende financiële documenten (die ik overigens wel bezorgd had), moest ik een 30 minuten durend pleidooi aanhoren over hoe een dominante leugenachtige tegenwerkend vrouwmens ik wel niet was. Het antwoord van mijn advocate was warrig, teleurstellend, fragmentarisch, anecdotisch zelfs. En de advocate aan de andere kant reageerde met geblaas, ooggerol, gezucht, alsof ze een eerste klas actrice was. Toen het ging over het akkoord dat we hadden dat als de jong volwassene weer thuis komt wonen om welke reden dan ook (bvb corona) dat ik dan toch graag per maand terug alimentatie wil. Reageerde de tegenpartij met “zullen we dit per kwartier tellen ? of hoe moet dat dan ?” Ik kon het niet langer aanhoren en wou ‘7 maanden’ zeggen. Maar het was mijn beurt niet. Luttele minuten later kreeg ik dan toch het woord.

Onvoorbereid even de samenvatting geven van wat al die maanden met mijn kids gedaan hebben. We draaien het niet meer terug. Mijn beide kids hebben het super moeilijk. Op school doet de ene zijn jaar over en de andere is nu met kerst in sneltempo een andere school moeten gaan zoeken. (de zoon heeft een gameverslaving en een slaapprobleem,  om van al zijn stressgerelatieerde darmklachten nog te zwijgen, de dochter worstelt met  identiteitsproblemen)  Bovendien is het woord tegen woord.  Verschrikkelijk om te horen dat je ‘meineed’ pleegt, terwijl ik alleen maar dingen aanhaal die ik kan tonen met SMS,whatsapp berichten. Het proces heeft me al 5K gekost. Als zijn drijfveer de alimentatie was, ik had hem het geld zo kunnen geven. Wat een lijden heeft dit nu al niet gebracht. In godsnaam kan iemand die handel eens afschaffen aub?

Ik heb voor het eerst gepleit in een proces dat niemand wou, maar we stonden er toch, en de gevolgen zijn onherstelbaar.

-might delete later-

Eerlijk

De stilte voor de storm.
Ik schreef er gisteren over.
Het examen is niet goed verlopen.
De emoties liepen hoog op.

Teleurstelling, geen zin om nog verder te doen.
Daar kwam bij dat papa liet blijken dat hij in een wereld zonder hen leeft.

Het pikte, ik zag het water in de ogen van mijn dochter.
Ik hoorde de afkeur in de stem van de oudste.
Daarover schrijven probeer ik hier zoveel mogelijk te vermijden. De rechtzaak is opnieuw lopende. En weer maar eens 6 maand uitgesteld.

Het is een zwaard van Damocles. Ik gun hem zijn geluk. Maar het gaat toch iets moeilijker als je ziet dat de kids onder zijn geklungel lijden.
Nu ik plots moet ‘bewijzen’ dat de kids lijden onder zijn gedrag, zet je echt de spotlights op de dingen die fout lopen.

Moet ik bijna noteren, want de lijst is eindeloos.
Ik werd net steeds beter in loslaten en aanpassen.
In last minute mijn plannen aan de zijne aanpassen. In onder de mat vegen van zaken die eigenlijk respectloos zijn.

Voor corona zei ik vaak tegen iedereen die het wou horen:

‘Ik heb de perfecte echtscheiding. We hebben een goed geregeld contract en contact. In onderling overleg kunnen we eigenlijk altijd afspraken maken die voor de kids het beste zijn.’

Wie had toen ooit durven voorspellen, dat er weken zouden zijn waarin ik niet naar het werk zou kunnen gaan, en de kids van bij de ex zouden school-pendelen?

Het huis heeft nog nooit zo leeg aangevoeld. En zelfs al zijn ze er niet, bezorgd ben ik toch. Alsof ik continu ‘permanentie’ heb, een paniektelefoon hier, een last minute opdracht daar. Soms staan ze onverwacht voor mijn deur. Vorige week was ik intens teleurgesteld toen bleek dat, net op het moment dat ik bij de autokeuring stond, de dochter een gesloten garagepoort trof ipv haar fiets op te pikken. Het gevoel tekort te schieten. Te falen.

De onzekerheid over ‘in welke staat’ de pubers terugkeren, en of ze zich weer maar eens, snel kunnen aanpassen als ze terug zijn. De totale vrijheid daar, het studeren en de strenge regels hier.

Het weegt. Voor iedereen. Maar kom. Ik hoorde gisteren van wijzigende plannen, dat ze 8 weken dus hier zullen zitten. Het laatste weekje studeren bij papa gaat niet door. Zijn vakantie gaat voor. Ik (en zij) schakelen dan maar weer.

Einde van een tijdperk ?

Vrijdagmiddag was mijn kaars al opgebrand eigenlijk.
Na bijna 3 te-lange-dagen non-stop skype vergaderen stond ik bovendien een heleboel mails en andere administratie achter.

Het lijstje, zeg gerust lijst, maken voor de “boodschappen voor zoveel mogelijk dagen” kon er gewoon niet meer bij.
Laat staan de boodschappen dan nog daadwerkelijk te doen.

En ik had mij voorgenomen om mijn werklaptop deze keer meteen op te ruimen.
Maandag zou ik immers terug naar kantoor moeten. Leek me wel tof, eens een weekend met een leeg buro.

Het is er niet van gekomen.

Toen ik vanmiddag mijn laptop wou opbergen in een tasje.
Help, ik had toch een kleiner exemplaar ? ik wil niet staan klungelen in dat miniscuul glazen draaideurke dat zogezegd veilig genoeg is, met een grote laptop-trolley, een koelhoudzakje met mijn lunch en mijn handtas en dan proberen om geen enkele wand te raken.

Eerst van de nood een deugd maken, het stof, de kruimels van de buro gepoetst, gestofzuigd en aaah.. daar is dat tasje van de kringloop ! Oef, ziedewel dat ik dat onthouden had.
Moh.. een agenda. Waarin ik bijhield wat we aten / hoeveel ik woog / wanneer ik sportte / leuke afspraken en ook kleine ‘gelukjes’.

Hij is bruut gestopt op 13 maart.
De laatste dag op het werk.

7 juni zijn we nu.. dat is bijna 3 maand later.
3 maand van verplicht thuiswerk. 3 maand van huishouden combineren met werken. 3 maand van iedereen een plaatske zoeken met zijn laptop, 3 maand van op je tenen lopen met studerende pubers.
3 maand van wat opruimen hier en daar. 3 maand van positief blijven. 3 maand van héél vaak nieuwe info en regels.
3 maand van zoeken van balans tussen roepende gamende tieners, tussen wat is essentieel bij het opvoeden en wat kunnen we loslaten?

In die tijd werd het lente.. meer zelfs het werd warm en droog.

Dapper, zo zou ik mezelf omschrijven.

In het begin zonder moeite, met extra oog voor anderen.
Maar naarmate de weken vorderden doofde mijn lichtje.

Laat ons even samenvatten door te zeggen dat ik weet hoe het voelt om plots voor de rechtbank gedaagd te worden.
Niet voor één of andere misdaad. Gewoon omdat de kids 12/14 dagen bij mij zijn.

Dat ik weet hoe het voelt, als iemand die je kent, 2 weken in coma gehouden wordt, omdat dat nu eenmaal het beste is.
Weken waarin er weinig tot geen nieuws was. En dat de revalidatie, nu nog steeds, toch niet zo eenvoudig is.

Dat ik een grote kenniskring heb in de zorg, die niet alleen héél hard werken .. maar vooral ook erg bang zijn.

Dat er een week was waarin we elke dag een telefoontje met slecht nieuws kregen, en die eindigde met mijn naam veel te hoog op een doodsbrief.
Dat ik nu weet hoe dat gaat, zo een begrafenis ‘op uitnodiging’. met maximum 30 man, en waar er 1 stoel staat met 1,5 meter vrije ruimte naast.

Dat ik blij ben dat we geen rij’tje moesten vormen om handjes te schudden, maar in de plaats daarvan aanschoven aan een machine die wat alcoholgel in onze hande spuwde.

Dat het surreëel was, 2 mensen in de auto zien stappen naar de begraafplaats, met mondmasker’tje en geschrankt in de auto alsof het een VIP betrof.

Dat het moeilijk troosten is zonder lichaamscontact.

Dat ik het nog moeilijker vond, om mijn partner wiens mama dus stierf, die cruciale dagen LAT-relatie-gewijs moest missen. Hij met zijn kids, ik met mijne.
De ergernissen van het nieuw samengesteld gezin continu bij elkaar samen wonen, waren op die moment heel snel vergeten.

1 week .. 5 dagen .. een gans team samen op een landschapsburo.
Ik heb schrik van de prikkels. het lawaai.

Afgelopen week gingen mijn 2 pubers al 2 halve dagen naar hun school.
En had de bijna 20jarige skype gewijs examens vanuit zijn bed (ja daar kan ik ook nog wel wat over vertellen)
Volgende week nog 2 examens, waarin hij niet op kot zit maar hier thuis.

Daarna mag ik 2 weken thuiswerken. De 3de daarop volgende week zal ik naar de buro gaan werken terwijl de ex alvast de pubers entertaind.

-ik heb geen idee hoe vakantie hier gaat verlopen met kids die nu meer dan ooit aan de wifi verknocht zijn. al een veto gegeven hebben voor ardennen of zee. en nu voor geen enkele sociale gelegenheid nog hun pijama/joggingsbroek willen uittrekken.-

Dus .. mag ik nu even in stilte aftellen naar deze laatse week van juni aub ?

en geen drama meer aub.

ik heb voorlopig even genoeg gehad.

Danku.

Afscheid van een vork*

Daar staat ze dan.

In haar linkerkant de ongeopende fles, die troost had moeten bieden, in haar rechterhand de keukenschuif. Ze heeft hem volledig opengetrokken. Pollepels. Pottenlikkers. Pannelappen. Spatels. Blikkenopers. Scharen. Ijsschep. Taartschep. Schuimspaan. Lookpers. Appelboor.

Enkele niet nader te definiëren voorwerpen.

Ze staart.

De afgelopen 2 minuten heeft ze als een zot staan rommelen.

Het is niet waar..het kan niet waar zijn.

De kurkentrekker. Hij heeft hem mee.

Moedeloos zakt ze neer… het is te laat. Ze kan niets meer doen om het tegen te houden. Over haar wang bungelt de eerste traan. En voor ze het weet .. stroomt het .. in beken.. Geen houden meer aan.

Ze nam afscheid van haar echtgenoot en daarmee ook van het idee dat ze voor elkaar gemaakt waren. Ze nam afscheid van hun huwelijk. Het idee dat ze voor altijd zouden samen zijn. Ze nam afscheid van de kids. Voortaan is ze een deeltijds alleenstaande mama. Zelfs het idee dat de kids dichtbij 2 warme huizen zouden hebben, moest ze loslaten.

Ze liet de laatste tijd zoveel los.

Dapper zei ze: ‘Je mag zoveel van de inboedel meenemen als je wil.. ik ben er niet aan gehecht.’

Schuifelend voegde ze er aan toe:

‘Laat je wel even weten wat ? Dat ik niet nodeloos zoek achter die ene zachte handdoek, de oude wasmand, de handige schroevendraaier,..’

De leegte…

Hij is voelbaar.

Noten van de redactie:

*ik vind vork mooier in de titel. sorry.

*ik sprak dit weekend iemand die er nu midden inzit. En herkende zijn gemis.. daarom heb ik besloten deze post alsnog te publiceren. – Er dienen geen hulptroepen gemobiliseerd te worden mama! –

Thuiskomen

Ik heb één woord voor het jaar 2019.

Thuiskomen.

Dat vat het jaar zowat samen.

In 2018 deed ik van grotendeels alleen ouderen, kort-tijds op adem komen.

Kei hard mezelf zoeken .. tegen de muren lopen en opnieuw beginnen.
Vechten … Piekeren.. Alles opnieuw uitvinden.
Vooroordelen in de praktijk brengen.
Juridisch jargon. Bemiddelen. Zoeken.

2018 was een héél moeilijk jaar.
Het zal voor mij persoonlijk in de boeken gaan als het moeilijkste jaar dat ik tot nu toe doorworstelde.

Maar eind 2018, vond ik #mijnlief,
en daarbij ook mezelf terug.
Dat wist ik toen nog niet.

Raar eigenlijk ..
ik dacht dat ik mezelf net gevonden had, en was bang mezelf weer te verliezen.

In gezelschap doe ik mezelf toch net altijd iets anders voor.
Ik had mijn ‘alenigheid’ nodig.
Zo hard nodig.
Dat ik niet wist of ik het wel kon.
Terug samenzijn.

Daarom ben ik zo blij hier te kunnen melden dat het kan.

 

2019 was het jaar waarin ik thuiskwam.
Ik kwam thuis bij mezelf.
Ik kwam thuis bij mijn lief.
Ik kwam thuis bij zijn familie.
Ik kwam thuis bij mijn fantastische vriendinnenkring.

Ja.. ik heb af en toe nog van die paniekskes.

Ik ben een gescheiden vrouw van 40.
Er zijn pluskinderen.
En ik weet niet hoe dat werkt.
En blijkbaar mijn omgeving ook niet.
(ik ga hier binnenkort echt eens een lijst met ‘wat niet te zeggen aan gescheiden mensen’ posten !)

Maar het is oke.

Het is méér oké dan ik ooit had durven dromen.

Soms moet je gewoon even op de bodem aanmodderen, opdat je de helderheid van het water weer ziet zeker ?

 

Ps   Als je de posts van de laatste maanden bekijkt, de meeste gaan over puber gezaag of puber zorgen, dan heb ik wel een aanrader. Sinds ik geabboneerd ben op http://www.tishiergeenhotel.nl gaat het al véél beter 😉

Mag het een beetje minder zijn ?

Ja.. dat mag !

Voor we hier weer aan de ‘serieuse kost’ gaan beginnen, een héél simpel en lichtzinnig overzicht van 2018, namelijk.. de loopstatistieken !

aantal2018

average2018

Oudjaar 2017 liep ik verloren in mijn gedachten, dus de balans van 2017, krijgen jullie er vandaag ook bij.

aantal2017

De solden zijn begonnen hé, twee voor de prijs van één 😉

En als ik dan deze post er nog even op nalees, blijk dat ik wel degelijk gezakt ben, van mijn standaard 73 workouts per jaar, naar 68.

Nuja.. dat zijn de 5 loopjes die ik in december “gerateerd’ heb..

Geen drama dus…

 

1 januari heb ik wel meteen ingezet met een 8 km loopje zoals het hoort !

Koud    Nat     Miezeren

Velden      Grijs     Donker

een ree’tje dat tegen de draad liep, zo bang voor ons..

Vogelgeluiden

Stilte

en ik die hem doorbrak

ik kon niet stoppen kwetteren tegen mijn nieuw lief

dat ik zo zót content was dat we samen toch onze loopschoenen hebben aangetrokken

en dat er geen betere manier bestaat om het nieuwe jaar in te zetten !

 

Het gaat jullie goed in 2019 !!

Mijn beste wensen !

-x-

 

 

t Komt goe

Als een mantra klam ik me eraan vast,

Aan de collega waarbij het thuis allemaal niet op wieltjes loopt

“tkomt goe”

Aan de vriendin wiens baby nog steeds niet doorslaapt

” tkomt goe”

Aan de zus die chronisch vermoeid lijkt

“tkomt goe”

Aan een kennis wiens huwelijk spaak gelopen is

“tkomt goe”

Aan een jolige vriendin die er plots terug helemaal alleen voorstaat

“tkomt goe”

Aan een vriend die struggelt met de zinloosheid van en de stress op het werk,

“tkomt goe”

Aan een blogger wiens gezondheid het wat laat afweten

“tkomt goe”

Aan de dochter die nog wa nasnikt van het pestgedrag

“tkomt goe”

soms vraag ik me wel eens af..

wie probeer ik eigenlijk te overtuigen?

Voor Echt

Vandaag de rechtbank ..