Tilt

Mijn kaken doen pijn,
De tandarts trekt foto’s
Vindt niets en wijst naar de sinussen
Ik kijk naar mezelf..
Span ik die kaken nu de hele dag op?

Waar ik anders zo blij enthousiast mezelf wil bewijzen op een nieuwe job, heb ik nu gemengde gevoelens… 
de tandarts afspraak… 
Ik werd er al over aangesproken.

Ik loop al een tijdje op de tippen van mijn tenen, balanceer op de grens tussen in tranen uitbarsten en op tanden bijten.

Ik heb het gevoel dat ik al nen marathon lang ‘de extra mile’ aan het lopen ben.
Kom doe nog net dat…
En daarna.. nog ..

Ik slaap moeilijk, heb het heel moeilijk met ontspannen / niks doen.
Mijn brein vliegt van hier naar daar, ‘k ben niet in staat me te concentreren,..
Ik constateer het, en wat ik ooit mijn sterkte vond,
het multitasken
lijkt nu mijn grootste valkuil.

En toch blijf ik in volle overtuiging dat ik vandaag het tij kan keren.
Ik ga met de fiets, en daarna met de trein..
En deze keer laat ik mij niet last minute overtuigen om mijn plannen overhoop te gooien.

Goed voorbereid: laptop-rugzak, fietsslot, slaatje,..
En zelfs de onverwachte.. “Mama mijn getuigschrift ik moet dat nu.”
Brengen mij niet van de wijs, ik vind het binnen het toegelaten tijdsbestek.

De zoon vindt het lastig dat hij weer naar het secretariaat moet, voor zijn lunchkaart. Het gestorte geld blijkt na 3 werkdagen nog steeds niet toegekomen.
Dat kan niet, pruttel ik tegen, dat moet er zijn. Natuurlijk niet de geruststelling die hij nodig had.

De ega staat op en doet verslag van de discussie met de buurman. Ik probeer het over me heen te laten gaan.

Ik vertrek..
trap net ietske te enthousiast de berg op..
Helemaal bezweet plof ik in de trein, pijn aan mijn oor.
Ik probeer wat te lezen..
Stekende Pijn aan mijn beide oren.
Ik vervloek mezelf dat ik niet met de wagen ben
Ik wil Sinutab of nen andere pijnstiller uit mijn dashboard kastje

Allemaal mensen lopen uit het station, normaal wordt ik hier vrolijk van,
Vandaag niet, mijn gezichtsherkenning draait overuren, ik loop door..

Op mijn buro toegekomen, wil mijn pc niet opstarten,
Ik moet op zoek naar een onbekende secretaresse,
Neem de lift naar 1, vindt haar niet..

Doe nog een poging voor die pc,

Pijn,
Ik moet een dokter,
hoofdpijn voegt zich bij aan het lijstje…

Zou ik hier aan de nieuwe collega’s ne pijnstiller vragen ?
Neen, ik ga niks zeggen. Als ik die pijn hard genoeg negeer gaat dat wel over.

Ik check mijn gsm..
De dochter is haar zwemzak vergeten, laat de ega weten.
De puber zoekt zijn turnzak. Gevonden. Nu zoekt hij zijn elastiek voor bagagedrager. Allemaal zaken waar ik nu niks aan kan doen.
Ik wil me even focussen op het werk … Zet gsm uit.

Ik lees de presentatie voor higher management over het project die de volgende maanden mijn nieuwe werk zal zijn. Teveel pagina’s, deadline voorbij, de boodschap te vaag.. De nog te nemen beslissingen legio,…
Het ziet er niet goed uit …
Begrijp me niet verkeerd, iedereen doet zijn best, dit is geen persoonlijk verwijt. In mijn vorige rol zou ik nu hard aan de alarmbel hebben getrokken, dit document mee hebben opgesteld, en proberen recht te trekken wat krom is, maar nu moet ik afstand nemen.

Loslaten
Ik besluit nogmaals de nieuwe secretaresse te zoeken, op eigen houtje

Komaan Liesbeth..
Ook deze dag kan er wel bij.
Ik geef mijzelf een schop onder mijn kont.
Die héél lange meeting van daarstraks zal ook wel lukken.
Waar is die zelfverzekerde, proactieve vrouw die dol is op verandering?
Voor je het weet is alles weer saai en ‘dagelijkse kost’.
Ik wandel naar de dichtstbijzijnde lift..
Stap in

De deuren sluiten zich
Ik flip denk ik

Plots heeft die geen knopje met 1 meer ???

Advertenties

Nazomeren

Doen jullie dat ook ? 

In de vroegte alles open zetten om te verluchten/af te koelen.. gevolgd door zoveel mogelijk zon buiten houden overdag; schaduw zeilen, rolluiken.. alles is toegelaten.. en ’s avonds weer het omgekeerde scenario ?

Mijn mama heeft me dat zo geleerd… en dat werkt nogal ! 

En wat ik nog het tof’ste vind…

Als ik dan ’s ochtends naar het einde van de tuin loop om de kippen eten te geven, en ik loop terug, dan zie ik dit..


Mijn eigen huis zeg, nog lang niet afbetaald.. maar toch zo’n plek vol geluk. 

De dagen zijn hectisch..  ik ga sputterend onder, maar deze foto post ik even.

Een moment van geluk. Om vast te houden.

ik zag

8 koeien die mooi op een lijn graasden..

we reden verder en naarmate we de koei’en voorbij staken was het duidelijk..

één loodrechte lijn, zoals mensen in een georganiseerde zoektocht..

waarschijnlijk is de wei perfect gegraasd..

zonder kriskras stroken die ik in mijn gazon rij 😉

‘Ik zag’ is een rubriek waarin ik kleine gelukjes neerschrijf die ik onderweg spotte.. zonder foto, maar met een glimlach. Wie doet er mee ? 

ik zag

mensen die over water liepen.

Maar laat me even de context schetsen…

We zijn op de terugweg van vakantie, de route kleurde rood.. *als in file*

ik kijk wat aandachtiger naar de GPS, de autostrade loopt vlak naast de Chiemsee, en er staat een bordje ‘Scenic View’ 3 km..

en wat een zicht zeg..  als er even een gaatje komt in de begroeing, zie ik blauw water met ontelbare witte zeilen.. prachtig .. tchien staan daar mensen ?

lap terug bosjes..

ohja kijk.. een 20 tal mensen daar..

ze zijn aan het “Suppen” .. stand up paddle surfing in groep

zo grappig

 

‘Ik zag’ is een rubriek waarin ik kleine gelukjes neerschrijf die ik onderweg spotte.. vaak zonder foto, maar wel met een glimlach. Wie doet er mee ? 

Arbeidsongeval

oké oké …  ik was een beetje zenuwachtig

ik was anders mooi op tijd,

mijn eerste dag ‘meelopen’ op de nieuwe dienst,

terug naar mijn eerder gebouw, wat sukkelen in de parking,

en toen ik aan de lift kwam hield een vriendelijke mevrouw de liftdeur open,

dus om haar niet nog langer te laten wachten, draai ik me met laptop case, lunchtas, en al nen halve slag… en kwak..  mijn enkel zwikt om en plat op mijn knieën val ik de lift in.

Zo genant, schaamtelijk, en bovendien .. ik was er echt niet goed van, .. ik trok mij recht aan de staven aan de zijkant van de lift, terwijl de mensen bleven toestromen, en de lift zich verder vulde  *gelukkig geen bekende gezichten*

Amper 1 verdieping hoger, kwam de lift tot stilstand, en terwijl ik zachtjes probeerde op die voet te gaan staan, zei mijn bloeddruk foert. Zwarte vlekjes overal, gelukkig had die lieve mevrouw mijn rug..

Genante situatie nummer twee, de man van security kwam erbij, hielp het poortje open ik mocht even bekomen in de zetel,  terwijl de medische dienst erbij gehaald werd. *ondertussen probeerde ik me daar in de hoofdingang zo onzichtbaar mogelijk te maken*

Die flauwte was geen goed teken, of zouden dat toch de zenuwen geweest zijn ? Wanneer de verpleegster toekomt, blijkt de ziekenboeg helemaal aan de andere kant van het gebouw. Daarnaartoe hinken is geen optie maar wat ijs wil ik toch graag.. er is geen andere optie dan mij in ne rolstoel door die oneindige gang te laten duwen.

MAN .. kunt ge ff voorstellen hoe dat voelt ? Mijn eerste dag, de grote terugkeer, .. ik ging door de grond. (En dan moest er nog gebeld worden naar de nieuwe collega’s, dat ik even niet beschikbaar was omwille van ne faceplant.)

Om een lang verhaal kort te maken, ik haalde mijn meeting van 10u, stelde mijzelf netjes voor, deed niet flauw en bracht mijn eerste werkdag zo veel mogelijk zittend door.

Twee weken, een echo – en radiografie later, was het verdict een scheur in het ligament, en water in het gewricht… nog eens 3 weken extra rust.

Die 300 km t.v.v. Kom op tegen Kanker, kon ik wel vergeten, dus ik liet dan maar mijn haar knippen voor Think Pink..  en hoewel ik niet arbeidsongeschikt was, was ik wel vakantie ongeschikt.. stilzitten achter een buro is één ding, maar op ne wiebelige gazon naar het zwembad wandelen, of een blokje om met een hoogteverschil van 50m , dat is toch iets anders.. Gelukkig was er een prachtig uitzicht !

DSC_8399

We zijn er zó niet klaar voor

Maar ook dan zal het wel lukken…

Zie die slaapoogskes..

 

de vorige jaren ? die vind je hier 

 

maar ik leerde al iets bij vandaag !!

Ik verving een achter-binnenband van de dochter, repareerde mijn vast-zittende-onmogelijk-te-fietsen rem,  (verhoogde hiervoor het bagagerek), fixte het achterlicht, smeerde de vitessen, en hing mijn bel recht..  pompte nog wat… en toen moest ik de kids terug gaan halen.