Miss

Vandaag heb ik geen woorden,

maar Engelina schreef ze voor me..

Advertenties

En-phoo-siastic

Omdat ik hier mezelf kan zijn.

Sinds mijn 16de ofzo, ben ik grote Winnie fan.. zijn wijsheden vooral. En omdat ik ook een nostalgische ziel ben, onder deze nononsense aanpak, ben ik met de kids gaan kijken. De orignele Engelse versie natuurlijk.

Zondag voelde ik deze:

“Pooh, you can’t say hello to everybody.”

“Why not?”

“Well, you’re different, and people don’t like that.”

“So I can’t be myself? This is very confusing for me.”

“Well just don’t be so enthousiastic.”

“En-phoo-siastic ??”

Het

Ik zag het aankomen.

Het kwam regelrecht op mij af.

Ik had er wel trek in eerlijk gezegd.

En ik liet het over me heen gaan.

Het beviel me best.

Eigenlijk vond ik het héel lekker.

Ik liet het nog maar eens over me heen gaan.

en nog maar eens.

En toen zei het:

“zal ik nog maar eens over je heen gaan ?”

ik zei :

“neen zo is het mooi geweest”

-Toon Hermans-

WC Lectuur

‘Goeiemorgen lieve schat, de briefjes zijn bijna op. Vond je het een leuke reis? Mama’

‘Weet ik ja. Maar je kan altijd nieuwe hangen. En doe de pen dicht.’

2 dagen later voegt ze toe

‘Alsjeblieft.’

Mijn toilet hangt vol kindertekeningen, je mag ‘vol’ letterlijk nemen.. de 4 wanden. Maar ik wil al zolang een lavabootje 

(Tips welgekomen.. ik haat het wanneer de wc vloer is ondergespat)

en dit, dit wil ik ook :

Ik heb zelfs al nen halve boom meegebracht vanop een wandeling.

Vooralsnog.. hang ik elke zomer tekeningen bij.. ik krijg het ni over men hart ze weg te doen.  

Om van men gastenboek’je nog te zwijgen. 🙂

Mijn beste vriendinnen staan er zelfs in !!

Ik zag.. een eenzaam wolkje

Ik zag een eenzaam wolkje*

Een klein vlokje wit aan een stralend donkerblauwe hemel.

Er kwam een piepklein wit vliegtuigje aan.. dat vloog pardoes in dat kleine wolkje.

Hoe kon dat zijn, vroeg ik me af.. moet dat nu net IN dat ene kleine wolkje vliegen ? Het vliegtuigje was helemaal weg. Totaal onzichtbaar.

Enkele seconden vroeg ik me af.. heb ik dat nu echt gezien? Zou er straks een vliegtuig vermist zijn? Zouden de mensen in het vliegtuig naar buiten kijken nu? Zouden ze wolken zien? Of mist? Zou het binnen donkerder worden? Zou het vliegtuigje achter of boven het wolkje gaan .. was het gezichtsbedrog?

Nog enkele tellen wachtte ik geduldig af.. en floeps.. daar was het weer.. het kwam er aan de andere kant gewoon weer uit.

Ik zag’ is een rubriek waarin ik kleine gelukjes neerschrijf die ik onderweg spotte.. vaak zonder foto, maar wel met een glimlach. Wie doet er mee ?

*’Een wolk mama is een verzameling van watermoleculen. Wolken kunnen geen gevoelens hebben. En als dat al zou zijn, zouden ze net NIET eenzaam zijn, want het is een verzameling… alle moleculen zijn samen.’ (Misschien is ’t zelfs een feestje?)

Loslaten kan je niet oefenen.. je moet het doen.

Veel symbolischer kon eigenlijk bijna niet.. na 2 weken vakantie, waarvan eentje weg en eentje thuis, zal ik nu men 3 kids moeten missen, 2 weken lang. Ik heb ze nog nooit zolang moeten missen.

Zonet reed ik van mijn ouders thuis naar wat het kot van de zoon gaat worden en tegelijk ook de woonplaats van mijn ex. Een traject dat ik honderd keer heb afgelegd, oefenend voor mijn rijbewijs. De auto barstens volgeladen .. de kids hebben de hele inboedel mee.

Ze hadden er zin in. Het appartement was nieuw, leeg en blonk van verse start en weinig meubels.

Morgen.. trek ik weer naar het werk. Waar ik de ex zal zien, en blijkbaar ook de oudste (vakantiewerk)

De twee kleintjes.. (wat zeg ik.. 14 en bijna 12) zullen braaf op het appartement de werkdag afwachten.

Mijn hart bloedt, ze verdienen beter!

Ik zou een boek kunnen lezen vanavond, een vriendin kunnen bellen, me op een knutsel hobby storten. Maar in de plaats daarvan zit ik hier… Mijn beslissing. Mijn keuze.. het afscheid, het verdriet, het loslaten. ik ga er even los door.. dan hebben we dat ook gehad.

Loslaten.. terwijl ik graag net wat meer controle zou willen hebben over de situatie. Ik snak naar een nieuwe comfortzone. Naar routine. Meer dan ooit heb ik behoefte aan stabiliteit. En toch zal ik zelfs nu vertrouwen moeten hebben.. en loslaten.

Ik leer het wel.

(Ps volgens mij is dit het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen)

Toon

Dit is Toon.  Toon heeft een prachtig huis.

visser_hoog

Elke avond zet hij zich op zijn ponton, en kijkt naar het water. Ik ben gelukkig denkt hij ..
Tot vorige maand. Een prachtige vis zwom voorbij. De vis keek op en zei: “Wat zit je daar zo alleen te zitten? Haal je hengel en vang mij.” ‘Ohja’ dacht Toon, ‘wat een goed idee.’ Hij liep naar de zolder, zijn materiaal was bestoft, maar nog piekfijn. Gehaast liep hij naar beneden en voor hij het besefte had hij al beet. ‘Hehe’ dacht Toon, ‘dat heb ik goed gedaan.’
De vis was blij.. eindelijk iemand die zen schubben bewonderde.  Maar hij kon niet blijven, dus gooide Toon hem terug.  Voortaan zat Toon elke avond met zijn vismateriaal op het pontonnetje. Hij genoot van het wachten, het hengelen en elke keer de roes van het beet hebben.
Soms duurde het langer. En dan riep hij.
Vis kwam aangezwommen. Beet gewillig, en liet zich binnen halen.
Moeilijk te zeggen wie er het meeste genoot.
Toon prijsde de vis om zijn mooie ogen, Vis complimenteerde Toon met zijn vistalent.
 
Vol verwachting zat Toon daar, hij wist dat het erbij hoorde, het eindeloze wachten.
Nog meer dan naar de komst van Vis, keek hij uit naar het compliment.
 
Het was spannend, keer op keer.
Komt hij? Komt hij niet ? Hij strooide voer, kocht het lekkerste eten en toch vertoonde Vis zich minder en minder.
 
Toon ging eraan kapot.
Tot hij op een dag zijn hengel opborg en riep:
‘Vis, ik zit hier.. als je wil kom je maar. Alleen het hengelen, het hengelen dat gaat niet meer.’
Voortaan zwom Vis elke avond langs, zonder afspraak vonden ze elkaar, soms voor vijf minuutjes, soms praatten ze urenlang.  Zonder complimentjes, zonder gedoe, gewoon even samen zijn.