Slechte gewoonte, toch klein geluk !

Oke oke … dat interesseert hier vast niemand. Maar dus .. ik heb een guilty pleasure, een slechte gewoonte, .. noem het hoe je het wil. Ik weet het . Je zou dat niet mogen doen. Dat is ongezond enzo. Maar dus , ik ben ermee opgegroeid en kan het niet laten.

De foto hieronder verraad het natuurlijk al. Ik kan er niet tegen als mijn oor ‘nat’ aanvoelt vanbinnen. Wat vaak ’s ochtends is als je opstaat, of bvb na het douchen ofzo. Het vochtige gevoel in je gehoorgang, ik kan daar niet zo goed tegen. En als je enkel je oorschelp afdroogt dan blijft me dat toch storen. Ik zal niet zeggen dat het jeukt maar dat kan zo een deugd doen, om eens met een wattenstaafje in je oor te keuteren.

En vroeger hadden we harde oorstokskes (schoon woord é) van hout, dat voelde echt zo goed. Maar tegenwoordig waren dat altijd van die buigbare plastieke gevallen … GRRR. 

April 2016, helemaal in Peking, ontdekte ik in de supermarkt dus wattenstaafjes van hout of bamboo geen idee, ik kan de tekens niet lezen.  Ik importeerde het zelf naar belgië, en verstopte dat doosje kei hard in de badkamer. Ik ben er toch zuinig op geweest ?! (En de kids hebben ze nooit ontdekt)  Ondertussen zocht en kocht ik herbruikbare wattenstaafjes , december 2019 moet dat geweest zijn, ze zijn even efficiënt naar vuil toe, maar dat heeft toch niet hetzelfde gevoel.  Ik mis dat ‘droge’ achteraf . 

Dus in mijn zoektocht naar ecologischere alternatieven kocht ik deze van ‘the humble co’ maar laat ons eerlijk zijn, 2 euro voor zo een klein doosje dat deed toch pijn.  Ik ben er zuinig op, maar die ene keer dat mijn kids hun oren poetsen, doen ze er gelijk 4 of 8 stokjes door.  Dus ik bleef toen toch maar goedkope plastiek colruyt oorstokjes kopen, hield mezelf een strak. maximum 1 plastiek oorstokje per dag policy op na en genoot van mijn hardere exemplaren.

En toen ik dus vorige maandag weer 3 van de goedkoopste pakjes in mijn winkelkar zwierde, was ik nog van geen kwaad bewust, maar maakte diezelfde avond mijn hart een sprongetje !

Ze zijn van bamboo !! Lekker hard .. 

Sorry mensen .. echt een totale nonsense post . Mijn leven is per slot van rekening ook oer saai, maar ik wou jullie niet onthouden dat die oorstokskes .. werkelijk waar, hét hoogtepunt van mijn week waren !!  

En jullie ?

PS ik zag ook mijn eerste citroen vlinder van dit jaar.. dat telde ook. 

 

Genstertje *

Het veranderen van gewoontes gaat niet in 1-2-3, wil dat daarom zeggen dat we maar bij onze oude gewoontes moeten blijven ? Ik denk het niet !
Volgens mij wil dat zeggen dat we te snel opgeven, de alternatieven niet allemaal geprobeerd hebben bvb.

Ik heb ne favoriete tandpasta. Namelijk Elmex. Redelijk ‘straf’ niet te schuimig.
Ooit als kind aangeraden door de tandarts aan mijn moeder, en nu is er een hele familie elmex’er ontstaan. Raar é 😉

Bovendien vind ik het raar, maar ik ben er niet ingeslaagd om de partners waarmee ik samenwoon van tandpasta te laten ‘switchen’. Niet dat ‘je eigen merk of tuub tandpasta’ een heikel thema is in een relatie. Of dat ze persé mijn merk moesten nemen. Ik zag ons gewoon inblenden. En een opgeruimde badkamer kast met maar één gezamelijke tuub. Noem me gerust naief. In realiteit hebben we ooit zelfs 4 tubes tegelijk open gehad: de junior versie, de nog-een-andere-leeftijdscategorie (iets met de hoeveelheid fluoride erin?) versie, de mijne en de zijne.

Maar dus, vandaag de dag gebruik ik nog steeds Elmex.
De pubers, die laten hun tanden gewoon rotten denk ik; want ik merk dat de tube vaak onaangeroerd blijft.  Ja sorry, iets met choose your battles, als ze het na 14 jaar nog niet begrijpen, dan denk ik dat je het mag opgeven, niet? één van de tegenwoordig populairdere zaagzinnen is: je zou eens moeten douchen. Want dat pubers dus stinken zodat hun moeders hen uit het nest zouden gooien, ik begin dat stilaan te geloven.

Maar dus, zullen we even terugkeren naar .. tandpasta !!

Ik gebruik daar geen massa’s van in mijn eentje, en mijn tube gaat nog redelijk mee, maar ik wou een keer tandpasta tabletten proberen, en ik dacht, ik zal wel wat verschillende merken moeten proberen tegen dat ik er eentje vind die ik de beste vind, dus ik vond en kocht -lokaal- alvast 2 potjes. En toen dacht. Laat ik delen.. zo kunnen andere ook kennis hiermee maken.
Zo een pot tabletjes is redelijk duur, en als niemand dat koopt, dan gaat dat ook niet goedkoper worden é.

Ik heb alvast een favoriet van deze twee ! Maar eigenlijk zou ik dat beter ne keer rondvragen aan de personen waar ik dat uitgedeeld aan heb zeker ? – ik heb er nog é, als je me een mailtje met je adres stuurt naar liesbesth@yahoo.com, dan stuur ik je een kaartje mét staaltjes-

Bovendien wil ik het hier niet bij laten, want iets waar ik ook super tevreden van ben, zijn shampoobars en zeepzakjes !
Ik haakte ze -voornamelijk als kerstkado- met het patroon van Mafke !

Kocht wat exclusievere shampoobars in de lokale eco winkel (Ja dus ! wij hebben dat in .. Landen ..stel u voor.. 3 man en paardekop.. EN een verpakkingsarme en zerowast winkel .. zaaaalig hé ???

Dat is dus pas echt goei nieuws !! Elk dorp zijn ecowinkel !!

Goeie service ook, zo een lieve vrouwen, wacht ik zal ze hier eens taggen, want ze hebben ook ne online shop : https://www.ecosisters.be/webwinkel/ )

Voor mezelf gebruik ik, vooral de dille en kamille shampoobar (corona pick up in leuven) Die zijn goedkoper en doen ook hun werk.

En het beste heb ik natuurlijk voor laatst gehouden (ja sorry .. de post wordt al wat te lang hé. had hem beter opgesplitst in 3.. maar ja .. zo ben ik nu eenmaal als ik op dreef kom, altijd net iets té enthousiast)

Mijn nieuwe afwas sponsjes !!!

Want van die tandpasta heb ik niet echt véél ‘afval’, het is eerder een kwestie van alle beetjes helpen, mijn shampoo bussen zijn ook niet zo talrijk, maar als je een beetje hygienisch wil zijn.

Een synthetische spons stinkt redelijk snel,  je kan hem wel afkoken, maar dan verslijten ze redelijk snel en je wil toch dat je vaat proper wordt en niet vuiler.

Dus als je zoekt naar mijn éne tip (die life saving tip waar iedereen recht op heeft 🙂  )

Mijn Luffa spons (in combinatie met die kokosspons die eerder het schuursponsje is)

Wast echt goed af !

Kan je paar minuten in kokend water leggen , je ziet het vuil zitten , .. echt zalig !

Ik ga nooit meer terug naar synthetisch materiaal, en wilt ge nu eens wat weten ???

Ik heb zo een zaadje ! Morgen plant ik het en .. wie weet heb ik volgend jaar mijn eigen sponzen .. hoe cool zou dàt zijn ??

 

 

* Ik zal nooit ne goeie influencer worden, laat staan iemand die ne blogpost schrijft die aan de SEO -search engine optimisation- voldoet. Ik weiger in de titel de inhoud prijs te geven .. ik schrijf zoals ik schrijf. Nah.

** Ik vind Genster dus wel een héél mooi woord, en wat haalde ik uit dat nieuwste liedje van Bart Peeters ? “Beyoncé zei:  “Gast schijt omhoog, van hier tot aan de moon !”  Zalige zin Bart , danku !

Slijk

Misschien moet ik het kort houden ? Het zit namelijk zo,  ik hou niet van zondag avonden.

En al helemaal niet als ze ‘de vooravond’ aankondigen van iets wat Verandering heet.

Bovendien had Frank het beloofd :  ‘Zondag zal de beste dag van de week worden.’

Zondag DROOG . Start Zonnig zelfs, later op de namiddag bewolking.

Ik zag het helemaal zitten; van die diepblauwe luchten, hier en daar een wit wolkje.  Handschoenen, muts, dikke, proper gewassen jas. Het mistige wolkje dat je zelf uitstoot als je uitademt, ik was er klaar voor !

Opstaan om 8u30, samen met de zon, om geen seconde te missen.

Koud was het, bitterkoud, de lucht donkergrijs, de bodem slijk. Onze hond is een liefhebber van water en plassen, maar voor deze ‘brij’, die nu toch al een dikke week aanhoudt, haalt hij ook zijn neus op. Vragend kijkt hij mij aan: moet ik hier echt WEER door ?

Afspraken wachten niet, dus dan toch maar snoeien. Toen ik later met de wagen door een supergrijs landschap reed, kwekte de radio nog vrolijk: op vele plaatsen zijn er opklaringen. Voor mij ook, dacht ik, alsjeblief voor mij ook . Mijn beurt komt nog.  11u , het kan nog net  !

Op de planning: een loopje, een wandeling met nieuwjaarsbrief en de kids ophalen en verwelkomen. 

Mijn lief waarschuwde me dat de wandeling door het Haacht’s  broek zou gaan : “Je weet toch ? Een broek is altijd nat.”   Hij loog niet. De vele ‘deze wandeling is enkel toegankelijk met laarzen van meer dan 30 cm’  bordjes, de slijke wandelaars die ons tegemoet kwamen. Uiteindelijk moesten we de uitgestippelde wandeling verlaten.  Het lichte ‘zeveren’ stopte wel snel. Dus de wandeling bleef uiteindelijk toch min of meer droog, hoewel het een voortdurend evenwicht zoeken was.

Hoe goed de bedoelingen ook waren, deze avond goot het terwijl ik de kids hun bagage in- en uitlaadde. Mijn vaste pc crashte, de puber zijn pc crashte (en zonet zijn glazen behuizing, in millioenen stukjes uit elkaar sprong.)

We modderen maar wat aan, en zo is die zondag ook voorbij.

Morgen starten we een ‘samen week’ en ik in een nieuw team.

Hopelijk krijg ik snel vaste voet aan grond !

Eerste keren in een raar jaar

Welke dingen “(her-)ontdekte” ik in 2020 ?

In de categorie ‘Dingen die ik al lang niet meer deed’ en bij het terug opnieuw doen een ‘aha’ gevoel gaven:

  • de eerste rit terug naar het werk: 7 juni (het slaatje maken 😉 het inpakken het  ‘oh het is hier rustig’, de’hey jij hebt een baard’ en ‘ik was totaal vergeten hoe jong zij was’ weerzien.
  • De eerste markt, met een hamburger toe (op een terrasje , stel je voor)
  • Een kringloopwinkel uitstapje (met de elektrisch geleende fiets)
  • een boekenwinkel (ik deed er zelfs een geurtje bij want hij lag naast de parfumerie winkel en het parfum dat echt ‘van mij’ is nadat ik het ooit van mijn BFF kreeg stond in promotie.. hoe toevallig zeg)
  • Een exotische winkel met etenswaren die ik nooit eerder zag WOW.

De indrukken, de overweldiging misschien ook,  .. ik kan het mij nog haarfijn voor de geest halen. De ene keer dat ik naar de action ging (onder stress) de keer dat ik met mijn kar buiten in de file voor de colruyt stond en allemaal lege rekken binnen aantrof, (met het masker draaierig aan de kassa) die keer dat we naar de albert hein gingen.

De paar keer dat ik ging wandelen met iemand, en ik achteraf zowel blij was (beweging, nieuwe omgeving , buiten koud, bekend warm gezicht) als toch ook lichtelijk teleurgesteld (Als je elkaar niet vaker hoort, lijkt de afstand, het feit dat iedereen in een eigen wereld met eigen bezorgdheden hoort , mij soms meer te storen dan het contact dat er wel was.)

  • het zaaien : oh man .. ik ben loos gegaan in de moestuin dit jaar. Zaaien en zelf opkweken dus  Tomaten in potten en al,  Zalig ! (en raar genoeg maar ik trok er precies minder foto’s van dan andere jaren.) dat dat lukte dankzij een stoem ledlampje dat ik van mijn pa kreeg
  • bloemen .. ik zaaide en plantte (wederom met heel weinig succes) vanalles om wat kleur te brengen.. het is in de oefening hé !
  • schrijven  (journalling, maar vooral ook fysieke post)
  • lopen en yoga hernam ik (tijdelijk telkens é, ik zie mezelf mét seizoenen. niet elke periode is even warm.)

En dan zijn we aangekomen in de categorie wat deed ik voor het eerst?

  • dagtrippen (met de trein, in eigen land)
  • buiten cinema / buiten douchen / mijn tanden poetsen met tandpasta-tabletten
  • amigurumi haken (allez ik beschouw mijn among us manneke as such) ik wou ook 3 koningen haken en sloffen staan ook op mijn verlanglijst. De wijzen vielen af omdat kerst een te drukke periode was voor mij (kado’s zoeken,activiteiten met kids,..) en de 2de viel af omdat er in mijn haak leerboek dat ik in mijn kast vond, een ontbrekende werkomschrijving.
  • online gaming dus ook ..  ‘among us’ of galgje via whatsapp zijn maar enkele voorbeelden
  • podcast’s !!  Buiten de ochtend wandeling doe ik nu ook podcast’s tijdens het koken (Die dampkamp stoort me echt kei hard.. als ik dan mijn noice cancelling headset op heb en pakweg Toucheé van radio 1 of de ietegemse coronakroniek, de niet zo serieuse sprookjes, zelfs de prehistorie opzet, dan voel ik me toch meteen stukken beter !)
  • in dezelfde categorie ontdekte ik VRT Nu , netflix, comedy TV,..
  • ohja ik heb een avond ge zumba’t via FB , ik heb een avond gezongen (zalig een koor.. moeilijk ook) ik heb een online vegan workshop gevolgd voor snicker brownies (en cheesecake) en ne webinar over tomaten en eentje over hoe je nabij kan zijn voor je pubers in deze moeilijke tijden. En een groepje over mijn persoonlijke groei als doendenker. Stuk voor stuk zaken waar ik achteraf een wauw gevoel bij had. Waauw is dit mogelijk . Prachtig !

Ook nooit verwacht dat ik emotioneel zou worden van sommige mensen hun gezicht te zien, via beeldbellen. En sommige mensen zo hard missen dat het pijn doet.

Maar kom terug naar die eerste keren (we hebben er nog veel te goed he. ik denk meteen aan de carwash en de kapper, en de geur van afgereden gras .. ahja dat is elke lente zo hé 😉 )

  • Ik naaide lingerie (echt ne wereld die openging)
  • ik luisterde naar vogelgeluiden (ik probeer via die birdnet mezelf te trainen)
  • kreeg een roofvogel spot kaart .. en zet mijn eerste stapjes in het herkennen (voorlopig kies ik altijd voor Buizerd of sperwer, terwijl ik weet dat er hier veel torenvalkjes zitten)
  • ik probeerde nieuwe recepten: oliebollen en appelbeignets, kaneel roll’s, munt en rozensiroop, ik legde augurkjes op (in het zuur, ni zo geslaagd)
  • plantte succesvol witloof wortels en saffraankrokussen (paarse romanesco doet het ook nog goed trouwens)
  • at muiskomkommer ofzoiets (bweikes)
  • ik maakte instagram stories (beetje zelfrelativering of beetje stoef..  is altijd toegelaten) en ook gewoon .. sommige landschappen vragen om een portrait formaat .. niet dat benauwende vierkantje.

ik kreeg – voor het eerst !!- kuikens en 2 vogel nesten (3 eigenlijk als ik die onder het dak meetel)

En peren. dat kreeg ik ook  (en tomaten dus.. zei ik dat al eerder tomaten? hmmm) en rode paprika ’s ! En massa ’s kersttomaten.. ik bestelde ook voor de eerste keer in mijn leven een serre – op de valreep in 2020 .

(en ohja ik kreeg zonet ook een met de handgeschreven brief van een al wat oudere jehova getuige vermoed ik in mijn bus)

Neen, ik ben geen lijstje madame.. totaal niet   🙂

PS maar ik vraag mij nu wel af .. wat deed u eigenlijk ? ik lees hier gewoon veel teveel ‘ik’ dus .. wat deed jij voor het eerst in 2020 ? of wat herontdekte je en was ‘waauw’ ?

ik ga nog rap eentje toevoegen he.. de zon op mijn zwarte-jeans-benen, ze is er net .. 30 seconden ofzo. was al heel lang geleden dat ik die nog voelde !

en nu echt het afscheid

-x-

 

Energie Energie

Ik weet niet hoe het komt maar ik heb inspiratie !

Ik wil wat naaiplannen maken, jullie meenemen in mijn transitie naar meer plantaardig eten, mijn zero waste kerst kadootjes delen. Mijn moestuin geluk en ambities. Of al die eerste keren in dit bizarre jaar. Maar ja mijn dag heeft ook maar evenveel uren als die van u. En ik heb al veel teveel uren achter mijn computertje getokkeld. (en muizen gevangen en kippenpoortjes te repareren en joggen en eten maken en hondjes naar de dierenarts brengen en pubers naar school.) Maar voor de mensen met kinderen in huis, heb ik nog ne corona entertainment tip (misschien voor volgend weekend ?)

Tidder in de tork*

Dinner in the dark, ik denk dat je het zelfs als volwassene kan proberen !

Fijne avond en tot binnenkort !

Dienstmededeling

Ik heb zware problemen om een blog post te posten.

ik kreeg steeds in wordpress een rode lijn met de mededeling ‘you are not allowed to publish’.

Iemand enig idee?

 

ik wou eigenlijk nen ‘Pol’ doen.. 

om te vragen of jullie bij deze post nu een luciferdoosje zagen of niet. 

of foto’s een meerwaarde zijn.

Want ik moet vaak kiezen tussen een foto in de blog (dan verschijnt die bvb in je reader) of als feature image.  En ik ben er zelf nog niet echt uit..

en soms zorgt die foto dat de post niet .. of nooit gepubliceerd raakt..

dus.. 

shoot ! 

(dan maar gewoon in de commentaar velden als diene Paul niet mee wil hé 😉

 

Verlangen

Er was eens … een veel te korte lucifer.

Hij zat al, wat een eeuwigheid leek, opgesloten in een klein luciferdoosje, samen met.. Goh ja.. wie zat er allemaal in dat doosje. Hij kende de 3, 4 lucifers naast hem goed. Maar eigenlijk waren ze met véél. Té veel misschien zelfs .

Hij wist het hoor. Rationeel wist hij het. Je gaat niet eeuwig in dat doosje blijven zitten.

Vroeger waren er dagen dat het doosje open ging. Ze gleden zachtjes met zijn allen, voetjes vooruit, tot dat hun kopje kwam piepen, en hij een glimp opving van wat er ‘buiten’ gebeurde. Ze werden door elkaar geschud en eentje werd gekozen . Dan had hij de daaropvolgende dagen andere buren, werd er volop gespeculeerd. Iemand had iets gezien. Zo ging het, dacht hij dus. De spannende dagen. Hij leerde de nieuwe buren kennen, andere lucifers, ze leken misschien op elkaar maar elk hadden ze hun eigen verhaal. Als de commotie van het afscheid was gaan liggen, werd er vaak vergeleken. Waarom wist hij niet. Moest je ze niet kennen zou je denken dat ze er allemaal hetzelfde uitzagen. Maar ééntje was dus duidelijk korter. Hij wist het niet eens. Er is geen spiegel in dat doosje, en vermits zijn hoofdje op gelijke hoogte lag, had hij niet in de mot dat hij maar half zo kort was. Bovendien was hij zo leergierig, hij luisterde naar de anderen en leerde de wereld kennen door hun ogen. Hij stelde vragen en luisterde. Hij was eigenlijk niet zo bezig met zichzelf. En tegen vergelijken was hij ronduit tegen.

Op een dag werd het doosje wat brusker toegeduwd, en lag hij dus met zijn voeten gelijk.

Al gauw ging het mis, hij zag dat hij anders was. En hoe hard hij ook tegen zichzelf zei : Het heeft geen zin te vergelijken, we zijn wie we zijn. Schoonheid zit hem in onze eigenheid. Toch voelde hij zich tekort gedaan. Hij merkte hoe de lucifers gewoon doorgingen met praten over zichzelf. Ook als er niemand vragen stelde. Een paar keer probeerde hij aan bod te komen. Deze keer had hij het gevoel dat hij ook een verhaal had. De angst dat hij nooit zou gekozen worden. Toch luisterde niemand. Hij lag daar een beetje eenzaam te wezen. Hij probeerde luidop te dromen van vuur aansteken. Vastberaden dat hij was hier ‘samen uit te komen’, het pakte geen vuur. Uren, dagen, maanden gingen er voorbij. Het is geen wedstrijd dacht hij . Desnoods blijf ik tot allerlaatste in het doosje.

Zo lag hij daar. Te wachten, alleen met zijn gedachten.

Eenzaam was hij , eenzaam omringd door anderen die de godganse dag bezig waren met zichzelf. En hoewel de nieuwtjes verstomden, bleef hij zijn uiterste best doen. Schud dit doosje aub, bad hij soms stiekem. Ik hoef niet eens met mijn hoofd bij de rest liggen, als ik maar gewoon even andere buren heb. Ik ben ze beu dacht hij. En meteen vond hij zichzelf slecht en voelde zich nog wat slechter. Hij beelde zich in dat hij de laatste van het doosje was. Dat hij het doosje voor zich alleen had. Dat hij niet meer naar de anderen moest luisteren. Dat er stilte was, dat er ruimte was, voor hem alleen. Hij had verwacht dat dit beeld hem intens verdrietig zou maken. Dat hij zich zo alleen zou voelen zonder anderen, maar het beeld gaf hem kracht. Hij moest niemand. Hij moest niks.

En zo, tussen de kwebbelende stokjes, in een luciferdoosje dat maar niet meer open leek te gaan, droomde hij over verlangen.

Gemis

Ik mis u, man met de kleurrijke schoenen op de trein. Ik mis u, vrouw, met de vele zakjes en tasjes naast me in de coupé. Ik mis uw goeiemorgen, conducteur met de warme stem. Ik mis uw guitige ogen aan de ontvangstbalie. Ik mis de helemaal roodaangelopen jog´ster die ik kruis tijdens de middag pauze. Ik mis de naarstige poetsvrouw die ik bedank voor ik naar huis vertrek.

Ik mis .. onbekende mensen. Ik mis gelaatsuitdrukkingen.

Ik mis mensen zoals u en ik.. onderweg naar… met hun eigen dromen verlangens en bezorgdheden.

En bovenal mis ik mezelf. Wie ik ben, door de ogen van anderen. Wie ik ben voor de andere en wie ik ben met de andere.

Thuiszijn met mezelf. Werkt als een vergrootglas waar alleen het ik lijk te bestaan. Ik heb genoeg van mezelf. Moest het mijn lief zijn, ik maakte het uit.

Niet gezien

De saaiheid van het dagelijkse leven bereikt een hoogtepunt.  Of moet ik dieptepunt zeggen?

Ik haal een opvouwbaar tafeltje uit en creeëer zo een buro’tje aan het raam.

De hele week zal ik vergaderen/innoveren/onderhandelen met zicht op winterkoningjes, roodborstjes, vinken , mussen en zelfs een ietsiemieneminimuisje.

Ik geef aandacht aan wat ik zie,

aan wat ik hoor,

aan wat ik voel.

Niet gezien.

Zo voel ik me.

Onopgemerkt.

Achter het raam.

Soms ben ik blij, licht euforisch zelfs.

Ik stuiter door de woonkamer als een botsbal.

Ik dans , ik zing, niemand reageert.

Ik roep, ik bel en niemand hoort mij.

Geluk dat niet gedeeld kan worden, dat is het niet.

Toch is het er.

Ik zal het onder een stolpje zetten en het koesteren.

Ik zal het warm houden tot de lente er weer is.

Tot de dagen weer langer zijn, het licht weer warm ,

de straling weer krachtig.

Iedereen die het zoekt: hét geluk,

Het is hier bij mij . Kom kijken ! Kom vlug ,

sebiet is dat ieniemieniemuisje weer weg.

#Naais2020

In 2019 heb ik voor het eerst consequent foto’s gepost van AL mijn afgewerkte naaisels (op instagram ipv de blog dus) voorzien van mijn eigen nummering om de ‘stand van zaken’ bij te houden.

Het eindigde in mijn eigen jaaroverzicht, zelfs met wat goeie voornemens, en omdat ik dat zelf kei tof vond, ga ik dat nu opnieuw doen ! Joepie de poepie !

Qua naaien was 2020 een zéér speciaal jaar.

Het begon rustig blijkbaar. Een nieuwe strijkplank overtrek, een cirkelsjaal. Super eenvoudig. Snel resultaat.  Het werd gevolgd door .. een workshop onderbroek !

Mijn lingerie voornemen uit mijn lijst inderdaad ! Mond aan mond reclame is altijd de beste reclame en zo kwam ik te weten dat er, veel dichter bij huis, ook workshops gegeven worden.  In februari deed ik dus mijn eerste stapjes in ‘lingerie’ maken. Een workshop onderboek. Hoewel ik helemaal NOOIT van plan was onderbroeken maken weet je. Maar een goede BH, is nu eenmaal niet zo makkelijk te vinden, en dat was eigenlijk hét plan. En deze keer wou ik niet holderdebolder een veel te moeilijke uitdaging aangaan, maar starten bij het begin: een goeie onderbroek, en dus nieuwe technieken, nieuwe materialen, nieuwe termen. Een workshop met 4 onbekende personen. Het was tof.   (Ik vond/boekte ook een workshop voor dat kleed op maat van mijn wenslijst trouwens, maar die is, na een paar keer uitstellen en verplaatsen, nog steeds niet mogen doorgegaan. Jammer..)

Eind februari volgden er nog 2 naaisels op verzoek (van neefjes en nichten.)  Eenvoudige maandverband zakjes (met envelop opening) en ‘zorgenvreters’.  (Later kreeg dat monstertje alsnog armen en benen, dus er is wel een 2de ronde over gegaan 😉

Begin maart hadden we nog een naaiweekend waarin we fantaseerden over in lockdown zitten met onze hobby en zonder huishouden.  Daar maakte ik 6 keukenhanddoeken en 16 herbruikbare echte zakdoeken uit een retro flanellen laken van mijn oma. (Rolzomen heeft geen geheimen meer voor mij !)

En toen ..  toen tja.. kregen naaiende vrouwen ineens een superkracht ofzo ?

Het was op zijn minst gezegd vreemd.  “Mondmaskers? Neen dat helpt niet.” Naar “oh help allemaal naaien voor de zorgcentra” EN “het moet met dit patroon en met dit stof en met filter en afkookbaar en …”  Ik vond het allemaal heel erg dubbel. Eerlijk ? Ik stikte er tot op de dag van vandaag een 10tal ofzo. (Witte/begrafenisversies/bloemetjes/kerst/…)   Maar als ik er vandaag één moet dragen is de doorlaatbaarheid van een wegwerpmasker toch nog steeds het grootst.  Dus naar hoofdpijn toe, naar niet te luid moeten roepen enzo, merk ik dat ik vaak grijp naar een wegwerpmasker. Hoe zeer het ook tegen mijn duurzame principes ingaat. Een mondmasker dragen is niet fijn, een monsmasker naaien is ook niet fijn. Elke persoon heeft baat bij een ander model, en voor zij die het nog nooit gedaan hebben, die vouw’tjes .. die zijn echt hels.  Om nog te zwijgen dat je ze moet strijken als je ze wast als je er toch een beetje fatsoenlijk bij wil lopen.

Bovendien deed het continue thuiszitten wat met mijn naai mojo.

Geen naaiweeekends, geen naaivakantie, geen aanmoediging om dingen af te maken, … en ik heb ook ‘geen infrastructuur’. Wat ik daarmee bedoel, ik heb een living tafel die in de hoogte verstelbaar is, ideaal voor patronen over te tekenen of stof te knippen.  Maar dus aan diezelfde tafel moet ook mijn naaimachine/overlock opstaan, maar ook de gezelschapsspellekes in de kerstvakantie, de laptop overdag.

Het is een hobby ‘met rommel’ dat naaien, of allez eentje waar je plaats voor nodig hebt.  En ik heb niet altijd de fut op te ruimen, alles uit te halen, en dan weer op te ruimen. En vaak is het ook een hobby waar je ‘even vast zit’ met iets dat niet lukt ofzo.  En dan heb je wéér een onafgewerkt item.

Maar dus, ik werkte ne pull af die voor mezelf bedoeld was, maar naar de zoon ging omdat het bij nader inzien toch echt een veel te ruim mannenpatroon was. (Zalig zacht van binnen trouwens.. ik heb er wel enkele thuiswerk weken in geleefd in die pull 🙂 )

Ik maakte een handtas uit pure noodzaak (rap rap een boek in de oude handtas gepropt samen met een noodrantsoen drank/alcoholgel/zonnebril/koek en daar stond ik met een kapotte handtas en gescheurde broek in UZ)  Die nieuwe handtas waarvan ik super content was, heeft ondertussen zelf al weer zijn beste tijd gehad, de vulling is er uitgehaald, de vogeltjes gaan af, de sluiting gebruik ik bijna niet, hoewel die zo mooi was. Echt veel buiten gekomen is ze niet.

Als tussendoortje tussen de mondmaskers .. een babykadootje. Patroontje van Griet .. altijd een top kado (zeker als dat dan ook nog eens zo mooi past bij het geboortekaartje)

Ondertussen was het bijna zomer, en hernam ik mijn meerjarig zomerproject: een schaduwdoek met baleinen (ja, daar kropen meters en meters in . En tellen en proberen en meten en nog eens tellen. Het zijn 2 doeken van 7 op 3m ongeveer. Het was een kostelijk project, in fournituren, in uren, maar man .. wat een zalig resultaat !  Ik ben er nog altijd trots op !  (Ge moet dat buiten naaien hé want dat gaat niet IN mijn living met die balleinen. en balleinen in de auto is ook geen lachertje !)

En ik naai’de een kado ! Een dunne kamerjas, hij is iets minder zacht dan ik gehoopt had, maar voor de rest .. tevreden klant, hij moest eens durven 😉

Half juli geloof ik .. vernam ik dat mijn vriendinnen een workshop BH gingen volgen bij de lesgeefster van in februari, en het was toegelaten ! Met 4 naaide ik mijn allereerste BH die gewoon pastte !  Super zot content was ik .. maar ik dierf het gewoon niet posten. Foto’s in ondergoed, of ondergoed zo op de tafel… het is geen zicht. Ik vond het wel reuze om te doen en omdat ik van die eerste kleurkeuze niet 100% overtuigd was, besloot ik verder te doen. Je hebt echt kei weinig materiaal nodig. Dat zijn allemaal kleine stukjes.  Je moet geen hele tafel bezetten. Een ideaal “meeneem” projectje, en je moet zo heel creatief zoeken wat er bij elkaar past.

Eén dag hebben we op veilige afstand met enkele vriendinnen samen kunnen naaien en daar werd een tweede BH en een tweede onderbroek geboren. (of misschien wat later) Want ik ontdekte de #Braugust challenge !  Een dagelijkse vraag/opdracht die je diende te postten overrompelde mijn insta.  Ik keek filmpjes, leerde bij (oa dat ne kousenband ook kan vermijden dat je dijen schuren onder je rok) en besloot voor een bikini te gaan (van hetzelfde patroon als de BH , dan zou het zeker wel passen. ) Ik leerde mijn afgewerkte stukken fotograferen en zamelde mijn moed bijeen om ze te posten. En bestelde ook enthousiast nog wat zwarte kant.

De bikini heeft het -nog- niet gehaald, de instructies over de elastiek maakten rimpels (misschien uithalen ?) en ik vergat een slot te bestellen.

En toen .. viel het stil hé.

Als ik het mij goed herinnerde naaide ik die armen aan dat monstertje , en 2 knijp-portomonneekes  die ik vergat te posten of misschien gewoon niet dierf posten (afgegeven op een coronaproof communiefeest)

Het volgende naaiweekend werd ook afgelast. De workshop uitgesteld.  De dagen werden korter. Met kerst maakte ik secret santa’s op afstand.. en koos eigenlijk hoofdzakelijk voor haken. (Minder materiaal/minder ruimte/minder gedoe.) Hoewel er toch een Baby truitje bijzat (eerste keer zo een enveloppe hals.)  En ook een kerstman mondmasker ! (en enkele geflockte T shirt’s voor de zonen, maar die T shirts waren aangekocht dus dat telt niet é)

Ohja.. ik naaide theezakjes ! En nieuwjaarskaartjes !

Ik deed nog één effort, en legde mezelf deadlines op, in de hoop het naaien te stimuleren.   🙂

‘The sister hood of the travelling pijama’s’ deadline mislukte want ik knipte een mouw tekort (en de elastiek van de broek is te los) En ik dacht, in de laaste week van december, vakantie, mij nog een feestelijke thuis-vier-pull te stikken uit mijn sweaterbox van lottemartens,  maar de stofrichting op de print (en de grootte van het papieren patroon) speelden mij parten.

Maar binnenkort vlieg ik er weer in !

Alleen eerst nog wat opruimen.

zucht