Save for rainy days

Gisteren ‘gaven’ ze regen. Een hele voormiddag .. en dat op de jaarmarkt.

Moet ik daar een tekeningetje bijmaken?

Dat zijn zeurende kids, doorweekte broeken, kou tot op het bot, en iedereen die zich luidop afvraagt: Die jaarmarkt, voor wie doen we dat eigenlijk? We kopen niet eens iets.

Ik bereidde me voor.

Praktisch .. denk: goei schoenen, regenjassen, reserve broek en droge sokken voor iedereen.

Maar ook mentaal. ‘This one is one for the team.’ Drukte, lawaai, 12 kids .. veel wachten tot iedereen terug bij de groep is.

En wete nu wa?

Het viel mee. Er viel geen drup. En laat ons eerlijk zijn, ik heb er zelfs van genoten. Soms moet ge gewoon ff los door uwen tegengoesting, denk ik dan. Soms weet ge eigenlijk ni wa ge nodig hebt.

Vanmorgen was ik niet voorbereid.

En hier zit ik nu..

Op de trein, met bedoomde brilglazen, druipende plakkende broek. Natte sokken.

Zelfs met alle buienradars van de wereld.

Neen ge moet niet altijd voorbereid zijn op t ergste.

Zolang ge kunt dansen in de regen…

komt alles goed !

en ja, dan zijn je tranen bijna onzichtbaar .. maar eigenlijk is het gewoon troostend te weten dat er iets met je meehuilt .. niet Trijnewijn ?

Advertenties

IZJG

Ge weet het é

Ik kan het u niet mailen.

Ik kan het u niet zeggen.

Ik kan er niet over discussiëren.

Ik kan alleen maar hopen

Hopen

dat ge het weet.

Hopen dat ge het voelt.

Voor Echt

Vandaag de rechtbank ..

View this post on Instagram

Het wordt nooit meer hetzelfde. Laten we hopen dat het beter wordt. ________________________________________________ #deel2 Morgen is het feest en lachen we voluit Morgen gaat het goed
we gaan alleen nog maar vooruit
Maar de avond voor jouw feestje
blik ik altijd even terug Ik denk aan alles wat geweest is Het ging allemaal zo vlug
Er waren zoveel avonturen zoveel liefde zoveel strijd
We hebben onze weg gevonden
maar de onschuld zijn we kwijt
Want ons gezin dat is gebroken
en dat zal het altijd zijn
Soms is afstand beter
maar het zou niet zo mogen zijn
Wanneer de tranen komen veeg ik ze van mijn wangen
Verdrietig zijn dat is niet erg
maar blijf er niet in hangen
Morgen wordt een mooie dag
nieuwe ronde
nieuwe kansen Vandaag lukt het me even niet
maar morgen gaan we dansen
Alle cadeautjes staan al klaar
er hangen overal ballonnen En ook al voel ik het nog niet er is iets moois begonnen. ________________________________________________ #lijmen #en #dichten #alleenstaandemoeders #scheiden #echtscheiding #gebroken #gezin #familie #mama #papa #kinderen #thuis #vergeving #nieuwedag #opnieuwbeginnen #geloof #hoop #liefde #vertrouwen #verhalen #gedichten #schrijven #storytelling #woordkunst #woordliefde

A post shared by Engelina writes✒ (@engelinaschrijft) on

10 dingen die ik goed kan

  1. de raam laten openstaan terwijl het kei hard giet
  2. het eten laten aanbranden (terwijl ik de keukenkastjes aan het uitwassen ben)
  3. vergeten waar ik mijn gsm gelegd heb (of men sleutels of zonnebril)
  4. koken met wat ik in huis heb – ook een kledingstuk/iets naaien met wat ik vind/krijg-
  5. elke seconde uit de dag uitpersen
  6. mijn planning volledig omgooien omdat er iets leukers/dringenders is
  7. mezelf in vraag stellen
  8. orde zien in de chaos
  9. luisteren
  10. liefde geven en liefde zien

Elvira

Toen Elvira geboren werd, zagen haar ouders het meteen. Ze had een prachtig donker rood hart. Het zag er kwetsbaar uit. Dus bedekten ze het met de dikste kledij. Elvira groeide op en wist niet beter dat iedereen over zo’n hart beschikte. Trots toonde ze het aan de andere kleuters. Vol nieuwsgierigheid prikten ze er in. Het deed pijn. Ze opende het deurtje in haar borstkas en stak het vlug terug weg. Nieuwsgierig vroeg ze of ze de anderen hun hart mocht zien. Hoe ze ook aandrong, ze kreeg niemands hart te zien.

prinses

Thuisgekomen vertelde haar mama dat het een geheim was, en dapper hield ze het jarenlang verborgen. Ze ontmoette Kristina, een meisje even opgewekt en vrolijk als haarzelf. Het klikte meteen. Ze werden beste vriendinnen. Elk vrij moment zaten de meisjes bij elkaar in de buurt. Zoals het altijd gaat met meisjes, groeiden ze naar elkaar toe en op een dag toonde Elvira haar geheim. Ademloos keek Kristina toe, opende ook haar eigen deurtje en toonde haar hart, het was niet mooier, het was niet lelijker, het was anders en even prachtig..

Vanaf die dag ruilden ze van hart, ze zorgden heel goed voor elkaar, nog beter dan ze voor zichzelf zorgden. Een eindeloze jeugd later, brak de dag aan dat Kristina moest verhuizen. De twee donkere bloeddoorlopen harten, werden een laatste keer opgeblonken en terug geruild.

Het deed pijn .. verschrikkelijk pijn. Elvira haar hart ging trager kloppen en verloor zijn glans. Hoe hard ze ’s avonds voor het slapengaan ook wreef en poetste .. het leek wel alsof het definitief beschadigd was.

Zó verloor ze de moed en besloot ze het sleuteltje op te bergen. Samen met haar hart borg ze haar onschuld weg, haar oprechtheid en haar eeuwige enthousiasme, een onuitputtelijke bron van liefde.

Het ging goed,

dat probeerde ze zichzelf toch wijs te maken… jaren gingen ongemerkt voorbij ..tot ze op een dag het sleuteltje terugvond onder een dikke laag stof.

Nieuwsgierig als ze was deed ze voorzichtig haar deurtje open.. en daar was het.

Het straalde .. het blonk .. vol trots stond Elvira er weer ! Nu zou ze het allemaal anders doen ! Ze ging naar een kleermaker, liet een jurk maken waarin een opening zat, zodat iedereen haar prachtige hart kon bewonderen terwijl het klopte.

De reacties waren positief, meer mensen stelden hun hart open. Weldra overspoelde het land in een vloedgolf van mededogen en naastenliefde.

Alleen het glazen deurtje..  dat bleef nog even dicht.

Elvira zag overal Liefde, ze was omringd met positieve mensen en intens gelukkig, maar toen er een Prins uit een ver koninkrijk langs kwam, waagde ze toch haar kans.

Die warme zwoele avond, trok ze een wit lang kleed aan, deed haar mooiste oorbellen in en kamde haar lange haar. Het werd een fijne avond .. en in de late uurtjes voelde ze zich zo op haar gemak dat ze maar meteen haar Grote troef toonde.

 

De Prins begreep het niet, waarom liep ze hier zo mee te koop, ‘wacht nog even meisje’ antwoordde hij. Maar Elvira kon het niet laten, ‘dit ben ik’ antwoordde ze, ze opende het deurtje, haalde haar hart eruit en legde het op tafel.

De Prins keek naar de kloppende bloederige handel en wist niet wat hij ermee aanvangen moest.

Self love