I made it !

9u05, ik steek mijn hoofd om een lange muur van lockers. En wat ik daar aantref, overtreft echt al mijn verwachtingen. Ik zie zeker 40 mensen, gezeten aan 4 gigantisch lange bureaus.

Wist je trouwens dat je sinds kort ook gigantischE lange bureaus moogt schrijven zelfs zonder komma tussen? Om in dit geval de lengte van de bureaus nog eens extra te benadrukken.  Nieuwe spelling, niet dat ik me er veel van aantrek, de spellingsregels, maar ik had het toch liever bij de oude gehouden. Is dat een teken dat je echt oud wordt ? Als de duidelijke regels van je jeugd je meer houvast geven dan het volatiele van het heden?  Och, in spreektaal deden mensen dat al, dus dan is het rechttrekken van de formele taal aan de realiteit misschien onvermijdelijk. De macht van de massa:  het  ‘ik google het even en hetgeen de meeste resultaten oplevert’ zal wel het correct zijn ? Toch. Een taalunie die formele regels bedenken en uitschrijven,het is toch een beetje jammer, als ze zo ‘de moed opgeven’ , en zich neerleggen bij het algemeen gebruik.  Jammer.

Waar podcast luisteren terwijl ik compostbakken omschep, al niet goed voor is.

Ik denk dat het uit de prachtige aflevering van Touché, met de ondertussen overleden Stijn de paepe kwam. Maar het kan ook ‘nieuwe feiten’ van Radio2 geweest zijn. Niet dat ik denk dat er ook maar één iemand zich afvraagt: van waar heeft zij dat toch ?

 

Bon.

 

9u05, ik steek mijn hoofd om een lange muur van lockers.

En wat ik daar aantref, overtreft al mijn verwachtingen.

Een ‘landschapsbureau’ , één grote open vloer, 4 ellenlange tafels volzet met elke 30 cm iemand. 

Ze zijn stil, zitten allemaal met een hoofdtelefoon te kijken naar hun laptop. Er is een oorverdovende stilte, en ik zie één manager, minstens 10 keer, fullscreen gesticuleren zonder geluid.  Geen afstand, geen mondmaskers, Wauw . Zoveel mensen op zo een kleine oppervlakte.

Ik ben er.  5 minuten te laat, maar ik ben er. Na 2 jaar in schiften op kantoor te werken, na een maand ziekteverlof,  ben ik er nu.

Er zijn gezichten die ik niet ken, maar ook mensen die lachen naar mij, een brede oprechte warme glimlach. Het lijkt wel dé terugkeer naar normaal. Ik ben er.  En ik vind dat een enorme prestatie.

Ik applaudisseer inwendig voor mezelf. Ik ben zoóó blij hier te staan.

Vanmorgen om 6u30, stond ik in mijn serre. De tweede dag al dat ik tevergeefs stond te wachten op de beloofde mooie zonsopgang.

Het goeie voornemen om rustig en traag te starten is gelukt. Het stuk dat volgde minder.

Ne 4 jarige die niet naar school wil, daar kunnen jullie je waarschijnlijk iets bij voorstellen. Zeuren, stampvoeten, wenen, treuzelen.

Ne 1m 95 groot, bijna 18 jaar oude boom van ne kerel die zijn jaar aan het bissen is,  en echt ELKE DAG opnieuw alles uit de kast haalt om niet naar school te gaan.

Misschien moet ik daar een tekeningetje bij maken ? Ik heb hem 4 keer wakker gemaakt. Ik heb hem verplicht naar school te gaan, en omdat hij hoopte dat ik al door moest en hij zich kon ‘overslapen’ heb ik hem met de wagen naar school gevoerd. De dagelijkse strijd die zich ook ’s avonds voortzet. Over hoe meedogenloos ik wel niet ben dat ik hem ondanks zijn verschrikkelijke buikpijn toch altijd dwing door te bijten.

Vandaag is het gelukt, voorlopig dan toch.

Salopet

In mijn jeugd bestond er zoiets als ‘de witte uil’. Een winkel propvol met wierook en alternatieve kledij. Kleurrijk, anders, werelds, … ik kocht er mijn favoriete jas; die ik nog maar een paar jaar geleden upcycle’de tot een handtas,.. want ja .. afscheid daarvan nemen was niet mogelijk. Mijn vrije jaren spendeerde ik in die jas. (streepjes op de foto hieronder)

Maar dus ook .. een prachtig knalgele salopet.

Zo trots .. zo tof. En toen ze afbleekte, kleurde ik ze bij. Enige tijd later onmoette ik de ex, die vond een salopet maar niks, laat staan een gele. Ik denk dat ik zelfs moet toegeven dat mijn familie en vriendinnen vonden dat het er echt een beetje ‘over’ was. Dus ze verdween onder in mijn kast. Tot ik wat .. 35 was ofzo?

Oke ik kwam er niet mee buiten, of allez net wel eigenlijk, hoe heerlijk is zo een broek ??

Altijd als ik in de tuin moest werken trok ik ze aan. Soms overaan (mijn broek die ik nog proper wou houden) soms deed ik ne rok uit omdat ik minder bramen krassen wilde, soms enkel voor de zakken.

Het was een ideale broek, grote zakken , je mocht er je handen aan afgeven, en ik werd er instant vrolijk van, niet te warm en toch bescherming. Ze was al 3 jaar gescheurd. ik hield ze nog bij voor het patroon. euheum. 🙂

Maar dus.. toen ik zag dat Tom tuinbroeken zou verkopen heb ik ze weg gezwierd!

Ik verdien een nieuwe !

Voor al die keren dat de hond op mijn schoot komt zitten, dat ik weer al mijn broeken vuil heb gemaakt, en er morgen dan toch een kantoorwerkdag in zicht is.. wees welgekome.. mijn nieuwe broek !!

Schijn bedriegt

De eerste zonnige lente dagen. Startend met vorst. Alles spierwit en toch meteen die zon daarbij. Zoveel potentie. Zoveel mogelijkheden. Vroeger zouden de kids nu het tuinspeelgoed buiten gesleurd hebben, of het terras mee helpen afsprieten, een balleke gooien naar de basketring, wat gekke sprongen op de trampoline. Ik hang de was buiten op. Het blijft stil. Gaan we een ijsje eten ?

Ik scroll door de foto’s die ik gisteren nog maakte. Prachtige dag. Mooie hemels, hier en daar al een ‘eerste katje’, een kruid dat uitschiet, een groente die er meteen invliegt. Ik maak foto’s, ik zie hoe prachtig het is op het kleine gsm scherm. En ik voel het niet.

Toch ga ik dat vandaag ook doen. Tussen het tikken van de klok zal ik dingen zien, ik zal ze fotograferen, en morgen zal ik zeggen: het was een mooie dag gisteren. Vandaag kan ik mezelf onmogelijk wijsmaken dat het een goeie dag wordt, maar misschien morgen. Misschien kan ik morgen zeggen, wow , het was eigenlijk toch wel een goeie dag.

Mijn meisje*

In de keuken staat een klungelig geplamuurde ‘choc-chippie biscuit’. Bedoeling was je te tonen dat we je graag zien, dat we je gemist hebben, dat je welkom bent. Ik zou de crème au beurre smeren, terwijl je naast mij verslag zou doen van het weekend. Je zou zeggen : “zo moet het toch niet ? Kom geef dat hier.” En “allez dat ne mens hier zijn eigen biscuit moet versieren.’ We zouden lachen en babbelen.

Of misschien ook niet, misschien zou je niet in de stemming zijn, en recht naar je kamer gaan. Met de deuren slaan en roepen dat taart maken helemaal je ding niet meer is, dat je niet meer dàt meisje van vroeger bent. Mij allemaal goed.

Ondertussen zijn we twee bewogen dagen verder, ik heb je niet gehoord en niet gezien. Ik heb je geen berichten gestuurd, ze zouden verkeerd begrepen worden. Schrik om u te versmachten, te beïnvloeden. Ik begreep dat je ruimte nodig hebt. Maar wat zou ik je graag een foto sturen: kijk, je mooi opgemaakte bed is klaar. Zie deze cake, ik overtrof mezelf, speciaal voor je. Ik doe het niet.

Ik typ het hier stiekem in de krochten van het internet. Het is er wel.. mijn zó goed bedoelde liefde voor u. Telepathisch probeer ik je te sturen : We zien je ! Hopelijk voel je het!

*sorry voor de aanspreking, het is uitsluitend lief bedoeld, hoewel je het politiek niet correct zou vinden

2022

Het einde van januari nadert en jullie heb nog steeds mijn beste wensen niet ontvangen? Schandalig,  I have to admit.

Allereerst zou ik zeggen:
Hou vol.
Niet echt een wens zeg je ?
dat is waar.

Wacht ik zal het anders formuleren:
Ik wens je : dat je NIET moet volhouden,
ik wens je zin,
ik wens je goesting,
ik wens je flow
ik wens je voorspoed.
ik wens je ‘het te laten kunnen hangen’.

Maar ik wil ook van de gelegenheid gebruik maken om te zeggen.

Het wordt beter, ik heb het al gezien,

Geloof erin.

Is het niet voor u dat ik het hier opschrijf, dan is het voor mijzelf.

Alles gaat voorbij

En omdat nog wat te benadrukken zal ik hier het chronologisch overzicht van de nieuwjaarsfoto’s geven.

2022

Klikspijt

Ik heb een verhaal,
voor aan de koffie automaat.

Ik zou het in geuren en kleuren brengen,
en mijn collega zou zeggen ‘amaai’.

De keer daarop zou ik het nóg enthousiaster brengen,
iemand anders zou antwoorden: ‘dat is precies de familie meyland daar !’

Ik zou gerustgesteld zijn, bevestigd of net tegengesproken worden.
In ieder geval zou ik ‘het kwijt zijn’ en daarna mijn werk verder zetten.
Het is veel moeilijker om het hier neer te schrijven.
En ik zit zowiezo al teveel tijd achter schermen, en toch ga ik het proberen.

Ik hoorde vanmiddag in het middagjournaal van ‘Johan terryn’

De spijt die je hebt wanneer je op het internet iets aanklikt en beseft dat je je eigen kostbare tijd aan het verknallen bent. Een onverklaarbare verknaldrang doet je dan toch nog verder lezen.

In plaats van te klikken ga ik tikken !

nog even geduld .. het komt !

UFO

We zaten TV te kijken, iets onbenulligs.

Tot plots.
In de raam naast de TV (zo eentje tot op de grond)
Werd de oneindige donkerte plots opgelicht door ..

ja door wat ??

Ik draai mij naar mijn lief, zag jij dat ook ?
Wat was dat ? Een GIGANTISCHE vallende ster ?
Het was geen puntje maar ne bol.

En rap dat dat ging .. ne second.
Mijn lief: ‘het was eerder papier ofzo dat brandt, het flikkerde wat. Het is op de wei hiernaast gevallen.’

Wij naar buiten, eens gaan kijken, natuurlijk was er niks meer.
Zelfs geen gelande marsmannetjes ! Het was terug pikke pikke donker.

Een beetje verbaasd zette we onzen avond verder.

Maar kijk en geniet mee :

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=300562265448790&id=100064850554369

(ik miste elon musk zijn treintjes vorig jaar ondanks de voorbereiding, deze kreeg ik bij verrassing !)