Praten werkt

Praten werkt
De terugkeer naar het werk was grondig voorbereid.
Procedures. Richtlijnen. Filmpjes.
Er stond zelfs een ontvangstcomité klaar.

Na 12 weken fulltime thuiswerken keerden we terug.
In een verplichte wekelijkse beurtrol.
Pijlen. Bordjes. Alcohol gel.
Iedereen een beetje nerveus.

Het leek een eerste schooldag.
Om dat gevoel compleet te maken,
kregen we een blaadje om onze naam op te schrijven,
het was bedoeld om onze plaats ‘claimen’.

Gelukkig had ik het niet nodig om de collega’s van het nieuwe team te herkennen.
De coronakapsels vielen mee.

Het was wennen. Er moet voortaan een ommetje gewandeld worden voor koffie.
‘Aaah oke.. dus ik mag niet gewoon ? Oke dan..’
‘Man wat plakt die alcoholgel. Is dat eigenlijk verplicht? ‘

Voor de toiletten moeten we 3 deuren openen.
Ééntje van de gang, ééntje na de lavabo, en dan nog eentje naar het toilet zelf.
De procedure schrijft voor .. handen wassen VOOR en NA toiletbezoek.
Zelf nam ik al snel het heft in eigen handen (gewassen handen é) en blokkeerden de buitenste twee deuren.

Vermits we zelf het dichtste bij de gang zitten, kunnen we geur- en lawaaihinder zelf wel in de gaten houden, dacht ik.
Vervolgens deblokkeerde iemand de deur.
De dames lavabo’s zijn zichtbaar voor de mannen die langskomen.
Misschien wil er iemand niet in het openbaar de handen wassen ?
Misschien moest er iemand even huilen ? Make-up bijwerken?

Ik kan de volledige consequenties van mijn actie niet inschatten.
Dus ik dierf niet goe..

Toen ik later op de dag langskwam zag ik blaadjes op de grond van het toilet.
Een Wc velletje in de linkse toilet.
Een handdoek velletje in de rechtse.
Het leek net alsof iemand wou kijken welke toilet bezocht werd.

En we zaten met zo weinig vrouwen op de vloer.
Ik polste even bij mijn collega wat zij van de openstaande deur vond,
en zij vroeg .. ooit heb ik dat eens gelezen, de mensen namen die nu de eerste of de laatste toilet?

2 minuten later was het gepiept.
Ik nam een post-it.
Schreef mijn naam erop en kleefde die op één van de 4 deuren.
Nog eens een uur later hadden we elk onze eigen WC.

4 dames, 4 toiletten.. en mijn collega superblij,

Zij dacht al haar billen de hele dag dicht te moeten nijpen 😉

Einde van een tijdperk ?

Vrijdagmiddag was mijn kaars al opgebrand eigenlijk.
Na bijna 3 te-lange-dagen non-stop skype vergaderen stond ik bovendien een heleboel mails en andere administratie achter.

Het lijstje, zeg gerust lijst, maken voor de “boodschappen voor zoveel mogelijk dagen” kon er gewoon niet meer bij.
Laat staan de boodschappen dan nog daadwerkelijk te doen.

En ik had mij voorgenomen om mijn werklaptop deze keer meteen op te ruimen.
Maandag zou ik immers terug naar kantoor moeten. Leek me wel tof, eens een weekend met een leeg buro.

Het is er niet van gekomen.

Toen ik vanmiddag mijn laptop wou opbergen in een tasje.
Help, ik had toch een kleiner exemplaar ? ik wil niet staan klungelen in dat miniscuul glazen draaideurke dat zogezegd veilig genoeg is, met een grote laptop-trolley, een koelhoudzakje met mijn lunch en mijn handtas en dan proberen om geen enkele wand te raken.

Eerst van de nood een deugd maken, het stof, de kruimels van de buro gepoetst, gestofzuigd en aaah.. daar is dat tasje van de kringloop ! Oef, ziedewel dat ik dat onthouden had.
Moh.. een agenda. Waarin ik bijhield wat we aten / hoeveel ik woog / wanneer ik sportte / leuke afspraken en ook kleine ‘gelukjes’.

Hij is bruut gestopt op 13 maart.
De laatste dag op het werk.

7 juni zijn we nu.. dat is bijna 3 maand later.
3 maand van verplicht thuiswerk. 3 maand van huishouden combineren met werken. 3 maand van iedereen een plaatske zoeken met zijn laptop, 3 maand van op je tenen lopen met studerende pubers.
3 maand van wat opruimen hier en daar. 3 maand van positief blijven. 3 maand van héél vaak nieuwe info en regels.
3 maand van zoeken van balans tussen roepende gamende tieners, tussen wat is essentieel bij het opvoeden en wat kunnen we loslaten?

In die tijd werd het lente.. meer zelfs het werd warm en droog.

Dapper, zo zou ik mezelf omschrijven.

In het begin zonder moeite, met extra oog voor anderen.
Maar naarmate de weken vorderden doofde mijn lichtje.

Laat ons even samenvatten door te zeggen dat ik weet hoe het voelt om plots voor de rechtbank gedaagd te worden.
Niet voor één of andere misdaad. Gewoon omdat de kids 12/14 dagen bij mij zijn.

Dat ik weet hoe het voelt, als iemand die je kent, 2 weken in coma gehouden wordt, omdat dat nu eenmaal het beste is.
Weken waarin er weinig tot geen nieuws was. En dat de revalidatie, nu nog steeds, toch niet zo eenvoudig is.

Dat ik een grote kenniskring heb in de zorg, die niet alleen héél hard werken .. maar vooral ook erg bang zijn.

Dat er een week was waarin we elke dag een telefoontje met slecht nieuws kregen, en die eindigde met mijn naam veel te hoog op een doodsbrief.
Dat ik nu weet hoe dat gaat, zo een begrafenis ‘op uitnodiging’. met maximum 30 man, en waar er 1 stoel staat met 1,5 meter vrije ruimte naast.

Dat ik blij ben dat we geen rij’tje moesten vormen om handjes te schudden, maar in de plaats daarvan aanschoven aan een machine die wat alcoholgel in onze hande spuwde.

Dat het surreëel was, 2 mensen in de auto zien stappen naar de begraafplaats, met mondmasker’tje en geschrankt in de auto alsof het een VIP betrof.

Dat het moeilijk troosten is zonder lichaamscontact.

Dat ik het nog moeilijker vond, om mijn partner wiens mama dus stierf, die cruciale dagen LAT-relatie-gewijs moest missen. Hij met zijn kids, ik met mijne.
De ergernissen van het nieuw samengesteld gezin continu bij elkaar samen wonen, waren op die moment heel snel vergeten.

1 week .. 5 dagen .. een gans team samen op een landschapsburo.
Ik heb schrik van de prikkels. het lawaai.

Afgelopen week gingen mijn 2 pubers al 2 halve dagen naar hun school.
En had de bijna 20jarige skype gewijs examens vanuit zijn bed (ja daar kan ik ook nog wel wat over vertellen)
Volgende week nog 2 examens, waarin hij niet op kot zit maar hier thuis.

Daarna mag ik 2 weken thuiswerken. De 3de daarop volgende week zal ik naar de buro gaan werken terwijl de ex alvast de pubers entertaind.

-ik heb geen idee hoe vakantie hier gaat verlopen met kids die nu meer dan ooit aan de wifi verknocht zijn. al een veto gegeven hebben voor ardennen of zee. en nu voor geen enkele sociale gelegenheid nog hun pijama/joggingsbroek willen uittrekken.-

Dus .. mag ik nu even in stilte aftellen naar deze laatse week van juni aub ?

en geen drama meer aub.

ik heb voorlopig even genoeg gehad.

Danku.

Mei – plastiek of corona – vrij ?

Ik ben oud. Ik kom uit een tijd dat we veel minder afval hadden. Zo wasten wij onze handen met een “klomp zeep”. Nog steeds ben ik er een voorstander van.. dat gevoel die zeep met uw natte handen te omvatten en wrijven tot er voldoende schuim was. Een paar jaar geleden (2011 dus ten tijden van studio brussel’s why do we give a shit) kocht ik dus terug zepen. Om vervolgens vast te stellen dat mijn -intussen ex- datzelfde vreselijk onhygiënisch vond. (Al die bacterieën daarop enzo.)

Bovendien stelde ik vast dat de kids hun handen helemaal niet meer wasten.

Dus ik geef toe.. in 2012 raspte ik vakkundig alle inmiddels vergaarde zepen in huis volgens haar recept. En dat mislukte.. blijkbaar is ‘Dove’ een zeep met een ander glycerine gehalte dan andere zepen.. en dan zit de verhouding scheef.  Ik mengde gewoon alle klompen in huis samen…lang verhaal beetje ingekort: veel gesmos.. en overal mega flessen handzeep in huis. Dat herinner ik me er nog van 😉

En veel geklungel bij het hervullen van de pompjes..  dus ik leerde wel iets bij ! 

Een trechter en een rietje om de lucht eruit te laten ontsnappen terwijl de zeep erin gaat. Dat is de ultieme methode :

Hoe zeep in hervulbaar pompje krijgen

Sja meer uitleg moet daar niet bij hé   😉 de zeep moet NAAST het rietje ! 

Het is de logica zelve..  maar dus ..  ik dacht,  ik deel mijn tip even, nu al de handzepen uitverkocht zijn.  (n.v.d.r. NU = eerste dagen corona. Ik vond men bericht te banaal en duwde nooit op publish.. nu 2 maand later ga ik het toch doen. Ik heb het toch al geschreven 😉 )

Bij ons is namelijk een klein colruytje , waar ze niet aan hervul verpakkingen doen, en sommige eco friendly producten zijn echt duur.. dus ik koop me gewoon grote 2 liter flessen.  Budget vriendelijke versie en ik doe toch een beetje aan plastiek besparing (hoop ik.)

En ik moet wel bekennen ik heb ondertussen nog een blok marseillezeep en van die tuiniers zeep met zand in om echt te kunnen schuren.. als het nodig is.

Ik kies niet.

Ik woon in Belgie.

Een klein landje, met altijd rare ingewikkelde wetten en regels.

Eerst is er al ‘het idee’. Dat om te starten een compromis is.. tussen verschillende regeringsniveaus, politieke partijen, experten, ik wil niet weten wie… Wij gaan nooit voluit voor één mening, neen wij moeten altijd van meerdere walletjes kunnen eten.

Dan hebben wij een afschuwelijke manier van communiceren, waardoor dat niemand begrijpt wat er echt bedoeld wordt. En als dat dan eindelijk ‘uitgeklaard’ is.. dan komen er bijsturingen.  Ohja.. daar en daar hadden we niet aan gedacht.

Het is niet doordacht, niet goed gecommuniceerd en dan komen er x addendum’s waardoor je één of ander superbrein moet zijn om nog bij te houden wat het NU is.

Het levert goeie mopkes op – de hilarische powerpoint, de planning van de veiligheidsraad, over de bijsturingen… maar vooral ook frustaties.

Als ik ga winkelen, moet ik niet alleen mijn bezorgdheid/angst manage’n, (en nen ondertussen oh zo hatelijke weekmenu… grrr .. en het feit dat sommige dingen ook, nog steeds echt op op zijn.)  Maar ook de sociale verwachtingen (mag ik die nu voorbij steken of niet.. en als ik heel beleefd even wacht voor een ander snauwen ze : ‘ja ik kan hier niet de hele dag staan wachten é’ euh.. ik deed niks he. ik stond gewoon. of soms vraag ik ‘mag ik?’ en dan krijg ik zo een blik.) Ja ik had geen masker aan oke !!! Dat was toch niet verplicht in de winkel ? Ik wist niet dat dat “niet verplicht maar sociaal toch wenselijk was” ik was gewoon allang niet meer geweest in die winkel.

Maar dus om maar even te zeggen, het alledaagse leven is zo al niet gemakkelijk.

En toen kwam er dit :(volledige tekst op VRT.nu)
De bezoekregels die vanaf zondag gelden, zijn vastgelegd in het Staatsblad. Daaruit blijkt nogmaals dat we niet zo maar met vier personen mogen afspreken. Als één van uw huisgenoten iemand gaat bezoeken, is iedereen in uw huis gebonden aan dat bezoek. Als u bijvoorbeeld kiest om bij uw moeder langs te gaan, is uw partner daaraan gebonden. De schoonmoeder bezoeken zit er dan zondag niet in.

Simpel gezegd mogen we onze “huisbubbel” uitbreiden met vier nieuwe mensen. Dat moeten altijd dezelfde mensen zijn, en zij mogen enkel bij u op bezoek komen. Knuffels zitten er ook niet meteen in, want u moet afstand houden bij het bezoek. Let er ook op dat u voldoende uw handen wast.

Zo staat het letterlijk in het Staatsblad: Een huishouden, ongeacht de grootte, mag thuis tot vier personen ontvangen. Deze vier personen zijn steeds dezelfde personen en maken al dan niet deel uit van eenzelfde huishouden. Wanneer een persoon van een huishouden bij een andere persoon thuis is uitgenodigd, dan verbindt zijn volledige huishouden zich, en zelfs indien deze persoon zich alleen naar de afspraak begeeft.

De leden van de nieuwe op die manier gevormde “groep” mogen thuis geen andere personen ontvangen, noch door andere personen ontvangen worden. Voor de toepassing van dit artikel wordt verstaan onder “huishouden”: personen die onder hetzelfde dak wonen.

Een moreel dilemma dus.. aah een kolfje naar mijn hand.

Weet je nog.. die keer dat je jong was en discussieerde.. mag je mensen opeten, en wie van deze groep zou je opeten ? Het was een leuke denkoefening. Of kijk maar naar de mol, de morele dilemma’s zijn zowat de basis voor het programma.

 

Denkt u even mee met mij:

  • 1 huisgenoot kan anderen voor blok zetten
“Wanneer een persoon van een huishouden bij een andere persoon thuis is uitgenodigd, dan verbindt zijn volledige huishouden zich, en zelfs indien deze persoon zich alleen naar de afspraak begeeft.”

Voor Moederdag zal u dus moeten kiezen tussen uw eigen familie en uw schoonfamilie. Als u uw eigen moeder bezoekt, is uw partner daardoor gebonden. Ook als uw partner niet mee ging bij het bezoek aan uw moeder.”
Technisch gezien is het wel mogelijk dat uw beide moeders op bezoek komen bij u thuis. Maar zoals u begrijpt, zijn er dan weer andere beperkingen.

Dus in uw gezin .. wie heeft de finale keuze ?  wie heeft het hardste nodig ? wie roept er het luidst ? wie onderhandelt het best ?

  • een gezin van 4 is oke.. maar dus een gezin van 5 of 6 moet bezoek vragen en mag BIJ NIEMAND op bezoek ?

Alleen in stukjes? Wat als er maar één is die kan rijden ?  (Deze kanttekening eerder praktisch van aard, stel dat ik nu op de baan ben met 4 kinders, gaan de flikken mij toch geen boete geven? dus ik zou denken.. gezinnen van meer dan 4 mogen een beetje creatief met deze info omgaan. 1 bubbel worden 2 bubbels.. dat is volgens mij de pointe. (mijn mening hé.. mijn interpretatie)

  • wederkerigheid: als jij mensen kiest, moeten die mensen u ook kiezen

jaja boven hun moeder hé !!

  • voor de volgende weken. het vraagt dus enig engagement.

Ga jij nu bij je moeder op bezoek, dan mag je moeder ALLEEN jou ontvangen. Dus ga je maar best ELKE WEEK op bezoek. Ahja ocharmkes uw moederke.

  • En dus .. veel meer dan het kiezen tussen ‘moeder of schoonmoeder’ is dit voor een moeder met meer dan één kind, het kiezen tussen welk kind (en bijhorende bubbel) Je kan maar beter hopen dat die kids nog single zijn OF anders zal dit een zeer pijnlijke keuze zijn. Welke criteria hanteer je? Speelt Risico (Hoe betrouwbaar is de andere partij ?) Afstand ? Band?  Heeft het kind het nodig ?

 

En als je dit dilemma hebt uitgeklaard, dan dient de volgende boodschap zich aan “Hoe communiceer je dit ?” Zoals Wouter deprez het zo grappig zegt: ‘we kregen nog geen enkele uitnodiging. ik beleef de stress van de verjaardagsfeestje helemaal opnieuw.’

‘Ja ik wil u… wil jij mij ook ?’ het is niet alleen een verjaardagsfeestje Wouter.. het is aanvragen.. aanvragen van engagement van gezin tot gezin.

 

Of het telefoontje waarin je moet zeggen.. neen we hebben al iemand.

Het is een leuke hypothetische vraag. “Wie zou jij kiezen ?” 

Nu de vraag veranderd is naar “wie kies jij ?” nu doe ik niet meer mee.

Ik spel het spel niet mee.

Het is niet leuk.

 

Het voelt een beetje als plots verplicht worden te trouwen.

Neen, dat hoeft niet voor mij. Dankje.

Ik ben goed in mijn gezin, we gaan er niemand bijnemen.  Ik beslis zelf wel op mijn tempo, wanneer ik terug buiten kom.

En hoe verleidelijk de vraag ook is, om aan iemand nu te stellen.. en jij ? al beslist ?  ga ik dat niet doen. De vraag is voor de meeste mensen gewoon pijnlijk denk ik.

 

my perfect day -28 maart

Omdat het al een paar dagen niet goed met me gaat, deel ik hier mijn dagboekfragment van 28 maart.   Ik had mijn kids een week moeten missen, was intens eenzaam tijdens die niet quarantaine periode, en plots waren ze allemaal terug en hoewel we eigenlijk niet veel samen deden, was er een gevoel van verbondenheid, dat ik zo heb neergeschreven:

Dit was hem. dé moment dat ik zou schrijven dat ik gelukkig ben. 
GIsteren dacht ik het ook.
Vandaag, ben ik het zeker !
De gelukkigste dag van mijn leven.
Dat moet vast een teleurstelling worden morgen, maar vandaag dus niet.
Neen ik liep niet.
Neen ik yoga’de niet.
ik wandelde zelfs niet met de hond en ik zaaide geen dingen.
Ik kocht NIKS
ik kwam niet van mijn erf.
En toch was dit hem.
de perfecte dag..
niet dat alles perfect liep.

Zo zette ik koffie en mezelf in het zonnetje , om 2 uur later koffie in mijn bestekschuif te vinden.
Toen ik deze opruimde, ontdekte ik dat pubers geen stofzuigerzakken kunnen vervangen, dus kon ik heel de stofzuiger met een tandenborstel te lijf gaan.
(Bij het googlen over hoe die filter er dan weer in moet, ontdekte ik plots waar dat vreemde raster voor diende dat ik onlangs weggooide omdat ik TOTAAL geen benul had waarom dit dingetje al zolang ongebruikt in de garage lag. ) De oudste kieperde daarna nog -niet voor het eerst- frietvet in de garage (frietvet OVERAL)

Kom, ik had koffie in pijama op mijn terras, ik las , at fruit en kletste bij met mijn zussen aan telefoon terwijl ik onkruid wiedde. Tegen de middag haalde ik 2 pubers uit bed die burito brunch maakten.
We luisterden. We praatten. De grootste fikste de-eigenlijk-niet-kapotte decoupeerzaag (waarmee ik al een hele week aan het sukkelen was) Ik versneed hout, ik snoeide in mijn kippenhok. Ik rolde gehaktballen. en toen we die eindelijk gegeten hadden was ik doodop.

De dag werd afgerond met Peter Pan de movie en de geur van mijn lief die nog in mijn bed hing.

Applaus

Om mijn hoofd leeg te maken,
mijn stramme nek,
mijn verkrampte schouders,
mijn pijnlijke lage onderrug,
moet ik gaan lopen.

-of yoga, dat gaat ook, alleen zijn mijn hersenen soms te actief om echt te kunnen concentreren op de oefening-

Zoals trouwe lezers wel weten heb ik
niet één hielblessure (hielspoor) maar ook een slijtage probleem (fat pat syndroom)
met andere woorden;
Pijn
Tot in het kwadraat.

Niet alleen bij lopen
Ook bij wandelen
Ook bij koken
Bij strijken
Noem iets waarbij een voet te pas komt en ik kon het niet.

Ik deed al een hele tijd van ABC – always be carrying -zoals Kelly zo mooi zei (maar mijn ma al jaren predikte)
Ja schoon woord hé Ma, prediken, ik weet dat je hier meeleest 😉
De trap thuis vermijden, geen 10 keer naar de keuken lopen,..
Minder openbaar vervoer ook (trouwens, auto rijden, ook kei pijnlijk.. de gas .. dat is mijn slechte hiel !)

Maar dus.. dat had een nefaste invloed op mijn conditie en op mijn gewicht. (ne kilo of 6)
Ondertussen zijn we 7 maand,
x beurten bij de kiné,
oefeningen
zalfkes
pillen
tape
nieuwe steunzolen
superbelovende schoenen
later

En het gaat

Of allez

Ik ga

Min of meer dan toch.

Sinds het begin van de quarantaine heb ik mijn fitbit aan en de pijn, het betert.

Dus ik wou eens héél graag mijn kortste jog tour uittesten.

Maar ik had nooit zin,
ik wist dat ik er deugd van zou hebben,
maar wat een berg tegengoesting moest ik wel niet over.

Daar ging ik..

Na 1 km … is er een steile helling.. onder ons minzaam de Mariaberg genaamd, omdat buurvrouw Maria er een keer ten val kwam zoals alleen coureurs vallen, in slomo, patinerend, alsof ze niet tijdig uit haar klikpedalen geraakte , alleen had zij dus geen klikpedalen. Maar kom.. terug naar mijn verhaal want ik ben al helemaal afgeleid.

Ik jog’de TRAAG .. oer TRAAG. De jonge Liesbeth zou naar mij roepen.. “kallef wandelt naar boven dat ga rapper !”

Op die helling keek ik naar beneden, mijn dijen puilden onder mijn short.
ik voelde men kwabber armen tegen mijn borsten kwakken,
ik zag een 40plus middleaged women doen alsof ze een jog’ster was.

En toen besefte ik het .. ik ben dat.
Een middelaged madame met teveel kilo’s en te weinig conditie die al in een eeuwigheid niet meer bewogen heeft en nu op haar eigen adem trapt. Met meer tegengoesting dan ooit , worstelde ik er nog 2 kilometer bij.. Me ondertussen al een beetje zorgen makend over die pijn aan mijn longen (ahja was da geen teken van diene corona?)

De velden maakt plaats voor de terugkeer naar het kleine gehucht waar ik woon.
Een straatje met links en rechts huizen en dan de finish.
Groot was dan ook mijn verbazing dat er mensen buiten stonden.
Aan iedere deur stond wel iemand.
Vreemd, ik jogde hier vroeger altijd langs, en nog nooit zag ik iemand buiten.

Toen ik het eerste huis passeerde viel pas mijne frang.

Het koppel dat daar stond applausseerde en plots deed iedereen mee.

Schaapachtig heb ik nog geroepen..

Danku danku .. dat had echt niet gehoeven.

Zij konden er zelfs mee lachen.

Ik was op de juiste moment . Op de juiste plaats !

Dit loopje na x maand van blessures had een mooiere finish dan de 16 km abdijentocht die ik vorig jaar liep.

Om eerlijk te zijn, dit was de mooi’ste finish die ik ooit liep, en ook al stelde het loopje helemaal niet veel voor, en ook al was dat applaus helemaal niet voor mij. Het was hartverwarmend, want we zitten al x dagen in ons kot, en nog nooit eerder had ik gezien/gehoord dat wij hier ook steun betuigden met de zorg, en nu .. nu liep ik er middenin. Merci !

Pleegmoeder

Voor zij die het nog niet weten, ik ben met kippen opgegroeid , allez kom … niet in huis hé. Kempense boerin, moet je nu ook niet zóóó letterlijk nemen.
Nu woon ik ook heel landelijk, op ‘den buiten’ zeg maar …

Dus ik wou dat ook. Composthoop, GFT afval, verse eieren. Er stond al een kippenren en ik zag het allemaal naïef.   Van die lieve paaskuikens die de kinderen hand tam moesten maken. Dat deden we dus. Ik heb zelfs filmpjes waar de kids de kuikens over duplo jagen, of waar de dochter schrikt krijgt omdat het kuiken dat op haar schoot MOEST zitten, tijdens het TV kijken plots bewoog.  De beesten kregen een naam.  Maar toen ontsnapten ze. Ik weet nog die keer dat de buurvrouw belden en wij van het werk terugkeerden, maar dat er toch al één halfwas kuiken gegrepen was door ne roofvogel.  Gruwelijk zag het eruit.  Daarna volgden er x ladingen kippen, van onze gemeente, van een labo experiment, van red een leg kip… ondertussen werd er al wat minder zorgvuldig omgesprongen met de naam (want ohjee, als er eentje doodging was het steeds.. is het de mijne is? is het de mijne ? – nee hoor kindjes het was telkens mama’s) Mijn ex kocht ook eens een lading hanen (op een moment waarop ik het al totaal gehad had met die doos kiekenstront in de living trouwens) We leerden dat om kippen tam te maken, je ze echt niet van jongsaf aan moet hebben. en we schaften ons zo’n sensor gedreven nachtdeurtje aan. Zodat er geen marter/Vos/.. langs kan komen (want reken maar dat als we één weekend weg gingen , het prijs was)

En toch zaten we vorige zomer plots weer met één kip, en één kip dat is zielig, die beestjes zijn daar niet voor gemaakt. Deze keer sprong een voormalig collega van mijn moeder bij, zij had er veel teveel. Dus werden het kleinere kriel achtige kippen. in alle kleuren van de regenboog.. zo tof.
kiekekot

 

Eén haan dachten we, diene links, maar de witte kip was blijkbaar een transgender. 🙂

Deze kippen zijn wat kleiner, schuwer, leggen minder, en zijn veel makkelijker broeds.
Een paar weken geleden kon ik een broedse kip nog stoppen met broedden door het plastiek ei weg te nemen. Nu ging ze elke dag zitten op het ‘verst gelegde ei’ van haar collega’s.
Omdat we in tijden van corona toch uitkijken naar alles wat leuk en nieuw is .. gaan we ervoor !

Komaan mevrouw Kip .. we rekenen op u !

De broedse kip legt zelf geen eieren, ze is een pleegmoeder, in hart en nieren.  We probeerden haar te laten zitten in het hok, maar dat ging niet omdat ze telkens verhuisde naar het ‘verst gelegde ei’ . Nu hebben we haar met 4 eitjes apart gezet in het hondenhok .

We beleven er avonturen mee.

Op goeie vrijdag heeft ze bvb haar warme nest een paar uur in de steek gelaten. Ze leek wat van haar melk in het oh zo groene hondenhok. Die dag hebben we de doos met eikes buiten gezet, en heeft ze verder gebroed onder de struik en wij ’s avonds met een schop de kip met doos en al terug binnen.
(jaja agressief is ze wel. Ze lijkt dood te zijn, tot je echt dichtbij komt.)
De dag nadien was het nog warmer(ook in het hok bij de eieren) ondertussen zal ze de weg wel weten en duimen we dat ze zelf op tijd terug naar binnen gaat.
kip
 
Tot nu toe schrapte ik enkel dingen in mijn agenda. Alle leuke uitjes werden geannuleerd.
Maar nu dus noteerde ik 27 april. Uitgerekende datum !

PS er is ondertussen een 2de die verdacht lang op de nest zit (die is dan maar volgend jaar aan de beurt en jaag ik elke dag naar buiten – sorry !!)

— ooh ik vond jaren oude kippen blogpost’s .. hier zijn ze :

de kuikens 

de transitie van 5 kippen naar 5 hanen

de geredde kippen

het afscheid

 

Present ofte een kadootje

Vandaag is het goeie vrijdag !

Een beetje een speciale want Pasen zonder familie is toch niet echt helemaal Pasen.

Maar dus .. goeie vrijdag is een bank holiday !!

Jihaa ..
ik werk dus voor een bank,
soms voel ik me er helemaal niet thuis,
een nummertje in een ellenlange rij,
soms voel ik me een 1etter tussen de cijfers.
Maar nu dus de voordelen !

Deze dag voelt als een extraatje ..
eentje die ik krijg, die me gegund wordt.
(Begonnen toen de kids naar school moesten en ik niet moest werken, ik blogde er al eerder over.)

Om 16u ga ik naar Leuven, mijn kids oppikken, een week in quarantaine zonder hen, het voelde raar. Vorige zaterdag was een stille zaterdag, na een intense week samenleven. En de zaterdag daarvoor was één van de mooiste van mijn leven. Ook zo ééntje waarbij de kids terugkwamen. Misschien zal het morgen ook zo zijn, misschien heeft er ene een pesthumeur, misschien gaat het regenen, … ik ga geen verwachtingen uiten voor morgen.

Ik ga genieten van vandaag.  Snoeien, planten, onkruid wieden, huis poetsen, mijn lijstje van dingen die ik wil doen is schier eindeloos (na een weekje teleworken waarin er toch veel computertijd was en idee’n maar geen moment om ze uit te voeren) en dus ga ik ervan genieten.

Deze dag is van mij ! *

 

* Maar ook van u hoor. Neem en deel gij allen want van u is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid !! Amen (ja sorry .. het is pasen voor iets hé :-p )

Het sprookje dat ik nooit schreef

Schrijvers ambities heb ik eigenlijk nooit gehad.

Ik typ gewoon graag, het is nooit mijn bedoeling geweest om ‘iets’ te typen.

Met vertellen gaat het ook zo, ik vertel niet persé graag… in theorie.  In praktijk kan ik soms moeilijk stoppen met praten. (Vandaar dat ik met sommige mensen het 3 minuten telefoon gesprek in het leven geroepen heb. 🙂 )

Verzinnen dat doe ik ook kei graag. Wat als… stel u voor.. zo een constructies geven me goesting..

Vroeger toen de kids nog klein waren, las ik bedtijd verhaaltjes.  En de oudste die had graag dat het verhaaltje over hem ging.  Ik kan me weinig van die dingen herinneren .. er zat niet veel memorables in.  Behalve ééntje.  Dat van de paashaas. Telkens ik het vertelde werd het mooier en mooier.

Zo mooi dat er in mijn hoofd tekeningen bijkwamen. Zelfs merchandising. (chocolade hartjes !!!)

Ja, dat verhaal zou ik noteren.

Niet dus .

Het is vervaagd tot een blurry herinnering.

Daarom wil ik het hier terug nieuw leven inroepen.

Het verhaaltje vertrok van het idee.. “de paashaas.. een konijn dat eieren legt.. hoe kan dat ? en toen fantaseerden we dit samen bij elkaar.”

Dus er is een Kip. Er is een Haas/konijn/ whatever.  Hij, de Haas, is verliefd op Kip. Maar Kip vindt hem een vreemde snuiter.  Zij vindt zijn zachte pels heerlijk, en hij is betoverd door haar pluimen. Ze ontdekken elkaar en merken dat ze allebei even hoog geraken. Zij fladdert/hij springt.  Ze appreciëren het anders zijn in elkaar, en vullen elkaar aan.

Tot het gekakel begint.. “dat ze toch beter iemand van haar eigen soort zoekt”. De kip weigert koppig de verschillen te zien. Maar op een dag zaait er iemand een graantje,  Haas hoort. ‘Ja.. hij kan geen eieren leggen, wat ben je daarmee ?? ‘ Daarop trekt Haas zich terug en gaat zijn voedselpatroon aanpassen. Is hij wel goed genoeg ? Hij oefent de hele dag met keutels kakken, eet allerlei vieze dingen en keutelt nog wat verder. Je weet wel .. die kleine bruine bolletjes. Vurig hoopt hij dat er op een dag een ei gaat bij zijn.

Op een dag zit hij daar weer op zijn hurken .. kei hard zen best te doen een ei te produceren.. of op zijn minst de grootste keutel ooit, als de Kip onverwacht om de hoek van het kippenhok passeert. hij schrikt, nijpt zijn poepeholleke bijeen en floep. een Bruin hartje was geboren.

Zij is zo vertederd dat ze dezelfde dag nog trouwen… en er komen kleine haasjes van.

Die  op hun beurt .. paaseitjes leggen !

Kom .. dat was de samenvatting hé.. Kan daar iemand nu terug een verhaal mee construeren aub ?

Of een ander ontstaan van de paashaas bedenken ?

Rafelkath misschien ?

of Sara ? was die niet op zoek naar een plausibele verklaring ?

Misschien meneer Pannekoek ?

 

 

Verlamd

Op Emoshit las ik het volgende :

Ik heb nog geen enkel boek gelezen, terwijl, hoe deugddoend zou een boek kunnen zijn? In de weinige tijd tussen werken, zorgen, de chaos het hoofd bieden, sporten, ben ik zowat verlamd. Wat zal ik eens doen? Welke activiteit van de honderden in mijn hoofd verdient het om nù aandacht te krijgen? Lezen? Gewoon even ontspannen met Grace & Frankie? Yoga? Mediteren? Iets bakken? Hummus maken? Mijn bikinilijn onderhouden? Iets schrijven? OMG, so overwhelmed. Elke keer.

Dat overkomt me dus ook. Ik moet werken van thuis uit.
Als in .. evenveel uren als anders.
Dus extra tijd is er niet.
Ik bedenk dingen die fijn zouden zijn.
Yoga. Lopen. Lezen. Bloggen.
Wat extra opruimen. Poetsen.
En toch.. toch komt het er soms niet van.

Overwhelmed. Dat ook. Beetje blown away. Er is niet echt een referentie kader.
Moeten we relativeren? Moeten we panikeren?
Ja ik ken iemand persoonlijk, die eerst lang thuis ziek was en nu op intensieve ligt.
Een sympathiek man. Maar nee ik wil daar geen medevoelen voor.
Binnenkort kennen we allemaal iemand.
Ik heb enorm veel respect voor zijn vrouw en de verpleging.
Dat wel.

Bovendien wil ik iets zinnigs doen.
Kunnen helpen.
De nietigheid van mijn job irriteert me meer dan ooit.
Deze ‘de nuttelozen’ vond ik dus heel grappig.

Ik kan naaien. Mondmaskers bvb. Maar het is heel duaal.
Is dit iets dat ik graag wil doen, om mij nuttig te voelen, zou dit helpen voor mezelf?
En meer belangrijk voor diegene die ze draagt? Ik hoest al 2 weken. Wie weet verdeel ik virus (met mondmasker).
Het is dat ik het niet weet.

Dus doe ik maar waar ik goed in ben..
leuteren en sfeer brengen bij familie in vrienden. Kaartjes in bus steken bij de buren.
Speelgoed aanbieden dat hier al eeuwen op zolder ligt (voor kids die tot vervelens toe thuis zitten)
en stiekem eenzaam wakker liggen als niemand kijkt.

Dat ook.