Nazomeren

Doen jullie dat ook ? 

In de vroegte alles open zetten om te verluchten/af te koelen.. gevolgd door zoveel mogelijk zon buiten houden overdag; schaduw zeilen, rolluiken.. alles is toegelaten.. en ’s avonds weer het omgekeerde scenario ?

Mijn mama heeft me dat zo geleerd… en dat werkt nogal ! 

En wat ik nog het tof’ste vind…

Als ik dan ’s ochtends naar het einde van de tuin loop om de kippen eten te geven, en ik loop terug, dan zie ik dit..


Mijn eigen huis zeg, nog lang niet afbetaald.. maar toch zo’n plek vol geluk. 

De dagen zijn hectisch..  ik ga sputterend onder, maar deze foto post ik even.

Een moment van geluk. Om vast te houden.

ik zag

8 koeien die mooi op een lijn graasden..

we reden verder en naarmate we de koei’en voorbij staken was het duidelijk..

één loodrechte lijn, zoals mensen in een georganiseerde zoektocht..

waarschijnlijk is de wei perfect gegraasd..

zonder kriskras stroken die ik in mijn gazon rij😉

ik zag

mensen die over water liepen.

Maar laat me even de context schetsen…

We zijn op de terugweg van vakantie, de route kleurde rood.. *als in file*

ik kijk wat aandachtiger naar de GPS, de autostrade loopt vlak naast de Chiemsee, en er staat een bordje ‘Scenic View’ 3 km..

en wat een zicht zeg..  als er even een gaatje komt in de begroeing, zie ik blauw water met ontelbare witte zeilen.. prachtig .. tchien staan daar mensen ?

lap terug bosjes..

ohja kijk.. een 20 tal mensen daar..

ze zijn aan het “Suppen” .. stand up paddle surfing in groep

zo grappig

 

‘Ik zag’ is een rubriek waarin ik kleine gelukjes neerschrijf die ik onderweg spotte.. vaak zonder foto, maar wel met een glimlach. Wie doet er mee ? 

Arbeidsongeval

oké oké …  ik was een beetje zenuwachtig

ik was anders mooi op tijd,

mijn eerste dag ‘meelopen’ op de nieuwe dienst,

terug naar mijn eerder gebouw, wat sukkelen in de parking,

en toen ik aan de lift kwam hield een vriendelijke mevrouw de liftdeur open,

dus om haar niet nog langer te laten wachten, draai ik me met laptop case, lunchtas, en al nen halve slag… en kwak..  mijn enkel zwikt om en plat op mijn knieën val ik de lift in.

Zo genant, schaamtelijk, en bovendien .. ik was er echt niet goed van, .. ik trok mij recht aan de staven aan de zijkant van de lift, terwijl de mensen bleven toestromen, en de lift zich verder vulde  *gelukkig geen bekende gezichten*

Amper 1 verdieping hoger, kwam de lift tot stilstand, en terwijl ik zachtjes probeerde op die voet te gaan staan, zei mijn bloeddruk foert. Zwarte vlekjes overal, gelukkig had die lieve mevrouw mijn rug..

Genante situatie nummer twee, de man van security kwam erbij, hielp het poortje open ik mocht even bekomen in de zetel,  terwijl de medische dienst erbij gehaald werd. *ondertussen probeerde ik me daar in de hoofdingang zo onzichtbaar mogelijk te maken*

Die flauwte was geen goed teken, of zouden dat toch de zenuwen geweest zijn ? Wanneer de verpleegster toekomt, blijkt de ziekenboeg helemaal aan de andere kant van het gebouw. Daarnaartoe hinken is geen optie maar wat ijs wil ik toch graag.. er is geen andere optie dan mij in ne rolstoel door die oneindige gang te laten duwen.

MAN .. kunt ge ff voorstellen hoe dat voelt ? Mijn eerste dag, de grote terugkeer, .. ik ging door de grond. (En dan moest er nog gebeld worden naar de nieuwe collega’s, dat ik even niet beschikbaar was omwille van ne faceplant.)

Om een lang verhaal kort te maken, ik haalde mijn meeting van 10u, stelde mijzelf netjes voor, deed niet flauw en bracht mijn eerste werkdag zo veel mogelijk zittend door.

Twee weken, een echo – en radiografie later, was het verdict een scheur in het ligament, en water in het gewricht… nog eens 3 weken extra rust.

Die 300 km t.v.v. Kom op tegen Kanker, kon ik wel vergeten, dus ik liet dan maar mijn haar knippen voor Think Pink..  en hoewel ik niet arbeidsongeschikt was, was ik wel vakantie ongeschikt.. stilzitten achter een buro is één ding, maar op ne wiebelige gazon naar het zwembad wandelen, of een blokje om met een hoogteverschil van 50m , dat is toch iets anders.. Gelukkig was er een prachtig uitzicht !

DSC_8399

 

 

wp-image-392685987jpg.jpg

We zijn er zó niet klaar voor

Maar ook dan zal het wel lukken…

Zie die slaapoogskes..

 

de vorige jaren ? die vind je hier 

 

maar ik leerde al iets bij vandaag !!

Ik verving een achter-binnenband van de dochter, repareerde mijn vast-zittende-onmogelijk-te-fietsen rem,  (verhoogde hiervoor het bagagerek), fixte het achterlicht, smeerde de vitessen, en hing mijn bel recht..  pompte nog wat… en toen moest ik de kids terug gaan halen.

 

Reality hits me

Zoals ik voor de zoveelste keer met mijn teen tegen de tafel stoemp,

zo voelt het

waarom leer ik het nooit ?

 

De laatste dagen voor school, ik probeer niet te veel hooi op mijn vork te nemen, maar er is  was in te halen.. er zijn boeken te kaften, schoolmateriaal te halen, tandartsen en kappers te bezoeken. Ik doe wat telefoontjes en maak werk van paperassen  (stormschade, hospitalisatie, kapotte overlock) .. hoe hard ik ook probeer, niks lijkt te bewegen.

Ik oogst, hak pompoenen, vries in en maak de slechtste pompoensoep ooit ..

Het bereiden van de dagelijkse kost: er altijd net iets te laat aan beginnen, met te grote honger en haast, en het in mijn ogen altijd tegenvallende resultaat. Als ik iets zelf moet maken, kost het mij toch altijd zoveel meer energie dan het oplevert.

De totaal versleten bikini’s op de wasdraad, de plekken die ik met de beste wil van de wereld nooit meer uit de favoriete pijama van echtgenoot en dochter uit krijg.. ze zijn de stille getuige van een geslaagde vakantie waarin pijama’s en bikini’s de hoofdrol speelden. Ze bezorgen mij een nostalgische weemoedig gevoel .. het is voorbij ..

 

De schuiven die ik nog wilde opruimen, de zaken waar ik afscheid van zou moeten nemen.

Het is mooi weer, we zouden leuke dingen moeten doen, we zouden leuke dingen kunnen doen…

De zomer, hij is nog bezig. En toch lukt het me niet…

De dagelijkse sleur overvalt me..  wanhopig schrob ik en gooi die pijama nog een keer in de machine.. ik geef niet op..

De dreiging dat het gedaan is, dat ik niets meer kan toevoegen aan mijn .. dit wil ik nog  ..lijstje.

Na de reis, deze week waarin ik er alleen voor sta, de kids doen van lamlendig achter de pc zitten en zelf doe ik het niet veel beter..

“Genieten” het ligt binnen handbereik, en toch lukt het me niet

Kom een douche’ke en dan vliegen we erin ..

Daarna, daarna gaat het beter .

(..zeg ik mij al 3 dagen ..)