Gaan lopen

Ik vertelde hier al eerder dat het lopen niet ging.

Toch deed ik het,  omdat het moest.

Op 13 december had ik , in mijn dromen, met al mijn voormalige loopmaatjes afgesproken voor een privé georganiseerde thuisloop.  In mijn gedachten zag ik de bende zo voor mij, allemaal mensen die elkaar niet kennen maar die mij tijdens mijn leven aaan ‘lopen’ doen denken, of waar ik kort of lang, nen tijdlang samen mee trainde. Ze samen brengen, ze soep geven, ze zien.. het leek me tof.

Tuurlijk deed ik het niet, het mag niet.

Meesten lopen allang niet meer. Iedereen heeft zijn eigen uitdagingen. Maar dus .. ik vond een partner in crime !  

Die 5 km met mij wou lopen als ‘doel’.  Dus ik hield mijn trainingschema vol en ging voor de ultieme loop (euheum) en daarna liep ik nog één keer.

Wat bracht me tot de volgende stand van 2020: 

74 workouts, 301 km , 35 uren

(in aantal workouts, 10 meer dan 2019, ik heb er trouwens al 3 jaar van 73 workouts opzitten 

Het goede nieuws is, geen pijn meer aan de hielen. 

Geen reden meer om niet te gaan eigenlijk.

Als ik loop, dan douche ik, en voel ik me meteen pakker beter dan vooraf.

Het is alleen zo verdomd moeilijk vertrekken in je eentje.

Ik durf van mezelf beweren dat ik eigenlijk ne goeie coach ben voor iemand anders, alleen mezelf coachen.. dat lukt maar niet. Ik denk dat ik te koppig ben. 

Maar kom, laten we afspreken dat dweilen ook lopen is,  en dan zal ik mij nu aankleden en dweilen?

De kerstvakantie zit er weer op. Wij starten,     nog steeds thuiswerkend, mèt beurtelings thuisonderwijs. Geen poetsvrouw hier. Dat wil dus zeggen, altijd iemand in het net te kleine huis aanwezig, altijd een beetje vuil hier, wat rommel daar of neen , we gingen dat gezellig noemen zeker? Of anders moet ik daar toch maar even van gaan lopen ? 

De meeste mensen deugen

Een net iets té stevige werkdag, van thuis uit,
aan de pc gekluisterd.

Hij eindigde in het herbeluisteren van mijn eigen gemaakt filmpke,
bah, nen demo opnemen, en help, zo verschrikkelijk om uzelf te horen.
Uiteindelijk heb ik de tekst uitgeschreven en ben ik gegaan voor één opname.
Je kan opnames blijven maken (en ik kon het ook blijven uitstellen 😉 )

Het resulteerde in onmiddellijke, barstende hoofdpijn.

Gelukkig had ik ’s middags tijd genomen om de spruitjes die de hond had vernield, verder te oogsten en stond het eten snel op tafel.

Maar mijn opluchting was van korte duur, er stond een “family call” op het programma.

We zijn aan het brainstormen voor een virtueel kerst familie-opdrachten spel, met 6 gezinnen is het onmogelijk om dit jaar samen te komen.
En ik had dit gat wel graag gevuld. Verschillende leeftijden, verschillende interesses, verschillende visies,..
ik moet er geen tekening bij maken dat mijn kaars helemaal op was, toen het wat vorm kreeg.

De hoofdpijn was soms sluimerend op de achtergrond maar vlamde met momenten hevig door.
Nog even neertypen welke creatieve opdrachten er door mijn brein flitsen en ik kon mijn bed in.

Wat ben ik blij dat ik die opname toch op de valreep nog gemaakt had.
want als ik die ochtend nadien wakker word, merk ik het meteen,
dat wordt weer een migraine dag in de donkere.
Staren naar een lichtbak gaat op die momenten echt niet.

Ik die zo snak naar daglicht en zon moet noodgedwongen,
overdag slapen, en alles dicht laten.
Na een halve dag niksen heb ik het wel gehad.

Lezen lukt niet, de letters dansen over het blad.
Maar in een helder moment herinner ik ..
oh die boeken voorlees app met zijn 14 dagen gratis proef periode !
(Storytel dus)

Ik begin aan een grote portie pompoen soep,
echt koken en eten zal niet lukken. Maar soep lukt vast wel.

Terwijl ik soep maak luister ik naar Rutger Bregman.

Waauw mijn hart.
“De meeste mensen deugen”

Ik wil het meteen kopen en aan iedereen laten lezen.

Het is wel een speciale beleving zo, je laten voorlezen, je moet de nodige concentratie aan bod leggen.

Maar kom, ik ben zo blij dat ik deze app op die verspilde dag uitgetest heb,
of moet ik eerder zeggen, ik ben zo blij dat ik kon luisteren toen ik niet kon lezen.

Maar het allerbelangrijkste ..

Lees dat boek.

Liefst vandaag nog.

Alsjeblief.

Dit Boek Moet Verspreid Worden !

(ik heb nog 11 uur luisteren te goed )

Streaks

Een aaneensluitende ketting zonder onderbreking. Zo zou ik ne ‘streak’ omschrijven. Concreet gaat het natuurlijk over ne dagelijkse foto op snapchat. Vooral door tieners. Vaak een zwart vlak met ‘gm’ goeiemorgen.. of ´streaks´ of ´gn´ goedenacht.

Snapchat, ik ben er eigenlijk te oud voor, ik zie de fun er ni van. Ik zag hoe men dochter vlotjes haar account/pwd doorgaf om toch maar niet dat vlammetje op te geven als ze 24u er niet opkon. Want van 200 plus hups naar 0. *drama*

Maar corona doet wat met ne mens.. en van maart tot juni dompelde ik me onder. Ik postte dagelijks ne foto van de hond naar alle neefjes en nichtjes. In de zon. In zetel. Op stoel. op wandel. in water. Er was altijd wel wat. En ze stuurden berichtjes terug. Soms een heel palaver, soms gewoon een hartje. Soms hun kat /hun hond. Soms de ma die aan tv kijken was 🙂

Af en toe wisselde ik af met de kip en haar kuikentjes en op ne lege avond experimenteerden we de leut van filters .. en lieten we helemaal gaan met cameo’s.

En toen was het genoeg en vergat ik het.

In september begon de noodzaak om terug consequenter te gaan lopen. Dus ik begon “ne streak”. Start 2 run gewijs liet ik er wel steeds 1 max 2 dagen tussen. En ik nam me voor GEEN één keer over te slaan. Ik kruiste aan en telde de aaneensluitende ketting. En toch was het enorm frustrerend. Ik liep een toerke van nog geen 3 km.. elke 2 dagen.. en het lukte me niet een keer.

Soms liep ik veel te snel 20 min en was dan kapot.. soms kon ik mezelf overtuigen dat het beter ging .. toch zeker 5 minuten lang…  Ik foeterde op mezelf .  Ik liep eigenlijk tot ik van mezelf op adem mocht komen, was altijd enorm teleurgesteld, herpakte en liep dan maar weer verder.

Kortom het was geen avance. Het beterde niet. Er is geen wedstrijd, er is geen DOEL.

Vorig jaar liep ik voor een droom (die 15 km abdijentocht) nu loop ik omdat het moet.

Eind september heb ik dus terug de hulp ingeroepen van ‘the one and only’ Evy Gruyaert.  (Kan iemand haar alsjeblief eens een medaille geven?)   oke.. ik foefelde een klein beetje. Ik begon aan les 5. Dat was nodig voor mijn ego. Terug naar x keer 2 minuten lopen ? ik ? ja dus. 

Ik wou een schema, waar ik me moest aan houden, dan ging het vast beter gaan. iemand die me zou zeggen NU wandelen en NU NIET.

Ik had de eerste lessen wat problemen met dat spul op mijn gsm, hoorde het niet als ze zei dat we mochten wandelen. Of had wat parcour over aan het einde. “oh ziedewel” zei mijn ego. “die lessen zijn te min voor je conditie je kan nog  meer.” Ik had ook geen zin maar .. het idee, dat het een ‘peace of cake’ zou zijn. 25 min de moeite niet om je loopschoenen uit te halen. Trok me erdoor. 

Komaan volhouden. Ze kan het zo mooi zeggen Evy !

En nu zit ik hier. les 15. sinds les 13 kan ik niet meer mee. 3 keer 5 minuten.. en bij de 3de keer moet ik wandelen. (opgeven zeg maar) les 14 werd dat 6 minuten en nu vanmiddag 7 minuten. ik ben diep gegaan en ben gaan spieken. volgende week wordt een herhaling van deze week.. dat feit.. houdt me op de been. 

Ik dacht echt “even vlotjes dit oppakken” en 10 km lopen tegen het einde van dit jaar. 

Niet dus. 

Maar laat me gewoon focussen op de energie die ik heb.

kijk ik zit hier .. en ik schrijf. 

en mijne streak.. die loopt … !

 

 

 

Applaus

Om mijn hoofd leeg te maken,
mijn stramme nek,
mijn verkrampte schouders,
mijn pijnlijke lage onderrug,
moet ik gaan lopen.

-of yoga, dat gaat ook, alleen zijn mijn hersenen soms te actief om echt te kunnen concentreren op de oefening-

Zoals trouwe lezers wel weten heb ik
niet één hielblessure (hielspoor) maar ook een slijtage probleem (fat pat syndroom)
met andere woorden;
Pijn
Tot in het kwadraat.

Niet alleen bij lopen
Ook bij wandelen
Ook bij koken
Bij strijken
Noem iets waarbij een voet te pas komt en ik kon het niet.

Ik deed al een hele tijd van ABC – always be carrying -zoals Kelly zo mooi zei (maar mijn ma al jaren predikte)
Ja schoon woord hé Ma, prediken, ik weet dat je hier meeleest 😉
De trap thuis vermijden, geen 10 keer naar de keuken lopen,..
Minder openbaar vervoer ook (trouwens, auto rijden, ook kei pijnlijk.. de gas .. dat is mijn slechte hiel !)

Maar dus.. dat had een nefaste invloed op mijn conditie en op mijn gewicht. (ne kilo of 6)
Ondertussen zijn we 7 maand,
x beurten bij de kiné,
oefeningen
zalfkes
pillen
tape
nieuwe steunzolen
superbelovende schoenen
later

En het gaat

Of allez

Ik ga

Min of meer dan toch.

Sinds het begin van de quarantaine heb ik mijn fitbit aan en de pijn, het betert.

Dus ik wou eens héél graag mijn kortste jog tour uittesten.

Maar ik had nooit zin,
ik wist dat ik er deugd van zou hebben,
maar wat een berg tegengoesting moest ik wel niet over.

Daar ging ik..

Na 1 km … is er een steile helling.. onder ons minzaam de Mariaberg genaamd, omdat buurvrouw Maria er een keer ten val kwam zoals alleen coureurs vallen, in slomo, patinerend, alsof ze niet tijdig uit haar klikpedalen geraakte , alleen had zij dus geen klikpedalen. Maar kom.. terug naar mijn verhaal want ik ben al helemaal afgeleid.

Ik jog’de TRAAG .. oer TRAAG. De jonge Liesbeth zou naar mij roepen.. “kallef wandelt naar boven dat ga rapper !”

Op die helling keek ik naar beneden, mijn dijen puilden onder mijn short.
ik voelde men kwabber armen tegen mijn borsten kwakken,
ik zag een 40plus middleaged women doen alsof ze een jog’ster was.

En toen besefte ik het .. ik ben dat.
Een middelaged madame met teveel kilo’s en te weinig conditie die al in een eeuwigheid niet meer bewogen heeft en nu op haar eigen adem trapt. Met meer tegengoesting dan ooit , worstelde ik er nog 2 kilometer bij.. Me ondertussen al een beetje zorgen makend over die pijn aan mijn longen (ahja was da geen teken van diene corona?)

De velden maakt plaats voor de terugkeer naar het kleine gehucht waar ik woon.
Een straatje met links en rechts huizen en dan de finish.
Groot was dan ook mijn verbazing dat er mensen buiten stonden.
Aan iedere deur stond wel iemand.
Vreemd, ik jogde hier vroeger altijd langs, en nog nooit zag ik iemand buiten.

Toen ik het eerste huis passeerde viel pas mijne frang.

Het koppel dat daar stond applausseerde en plots deed iedereen mee.

Schaapachtig heb ik nog geroepen..

Danku danku .. dat had echt niet gehoeven.

Zij konden er zelfs mee lachen.

Ik was op de juiste moment . Op de juiste plaats !

Dit loopje na x maand van blessures had een mooiere finish dan de 16 km abdijentocht die ik vorig jaar liep.

Om eerlijk te zijn, dit was de mooi’ste finish die ik ooit liep, en ook al stelde het loopje helemaal niet veel voor, en ook al was dat applaus helemaal niet voor mij. Het was hartverwarmend, want we zitten al x dagen in ons kot, en nog nooit eerder had ik gezien/gehoord dat wij hier ook steun betuigden met de zorg, en nu .. nu liep ik er middenin. Merci !

Balans

Als ik de balans opmaak van 2019, dan stel ik vooral vast dat het een pijnlijk jaar was.

Eentje waarin er weer rug en nek kiné nodig was. Weer een keer pijnstillers voor die vreselijke kaak/tandpijn (met deze keer 24u non stop overgeven omdat ik slecht reageerde op de medicatie)

Mijn ontstoken hielvetkussens, zo mogelijk nog erger dan mijn hielspoor, kluisteren me al sinds september aan mijn zetel.

2000 stappen per dag max. Ga ik daarover dan heb ik een week pijn. Dat is dus ..niks .. als in.. van perron naar werk. Damn.. Ik ben er over. Dat wordt zittend koken straks.

Het was nochtans goe begonnen.

Ik hou namelijk niet zo van loop wedstrijden. De massa.. het lawaai. De drukte.. Maar wel van uitdagingen. En ik had mezelf voorgenomen.

Ooit loop ik de 16 km lange abdijentocht. Als tiener wandelde ik hem. (Met mijn allereerste lief.. zeg.. die het telefonisch uitmaakte de dag voordien 🙂 good old times. )

Maar kom.. de natuur.. de kempen ze riepen !

Qua afstand was 13 km het langste dat ik ooit liep. Meer hoeft het voor mij eigenlijk niet te zijn. Ik train over de middag. Men pauzes mogen niet teveel tijd innemen… mor zo ene keer 16.. om te bewijzen dat ik het kan?

En ik werd dit jaar 40.. dus werd het misschien wel eens tijd.
– Hielp trouwens ook dat men lief nen 20 km loper is 😉 –
Dus.. ik maakte mij een trainingschema van 14 weken.. dat ik 10 weken volhield. (12km… yes!)

Men lies gaf op.

Noodgedwongen rust.. eind april..begin mei.

Maar ik wilde men plannen niet helemaal laten varen. Dus 17 dagen voor de wedstrijd deed ik nog eens van 6-10-7-12 km .. en toen was ik er klaar voor… allez eigenlijk niet, maar kom. Ik heb de lies gevoeld. Bovendien vond ik het toch wel te smalle paadjes met teveel volk. En heb ik er niet zoveel van genoten als ik gedacht had.

Maar ik heb ze gedaan. Die 16 km..

Op 1 u 43 min.. en toen rustte ik.

Meer dan een maand.

En toen nog wat.

In de zomer jogde ik terug wat.. maar nooit meer dan 7km.. en toen ik in september terug wat gas wou geven was de (andere) hiel daar.

De plaatselijke natuurloop van 10km doe ik graag in het najaar. De kerstcorrida.. vind ik gezellig.. goeie reden om enkele tandjes bij te steken.

Maar niet dus… 62 workouts .. 408 km.

stats2019

In kilometers moet het niet echt onder doen voor andere jaren.. maar ik had deze balans eind september al kunnen opmaken… en dat pikt.

En dat ik zelfs niet kan wandelen.. dat ook.. men stilte .. men ontsnapping pardon ontspanning.

Daarom is er één ding wat ik de komende dagen iedereen toewens !!

Een goeie gezondheid !!
Het is niet zo erg wat ik heb,
het toont alleen aan: fysiek is een kaartenhuisje.
Kus uw pollen. Wees dankbaar.
Elke keer je je voetjes uit je bed zet en niet meteen tegen het plafond knalt van de pijn.
Elke dag dat het ‘ça va’ is.
Elke pas dat je zet.

Een lichaam heeft veel onderdelen,
en veel ervan zijn essentieel.

Geniet ervan !

Enjoy your body, use it every way you can
Don’t be afraid of it or what other people think of it
It’s the greatest instrument you’ll ever own
Dance, even if you have nowhere to do it but your own living room

van Baz Luhrmann https://www.youtube.com/watch?v=ocxEgpGPjsw

PS Hij zegt ook :

Be kind to your knees
You’ll miss them when they’re gone

maar niets van versleten vetkussens !! 😀

12 oktober

oke …
gene paniek.
Het is nog maar den eerste.

Ik zie enorm op tegen den 12ste.
Het zit namelijk zo, ik word die dag 39 en ik heb er totaal geen zin in

39

de grijze haren lijken elke dag exponentieel toe te nemen

39

en alleen

of allez
totaal verloren eigenlijk
in wie of wat ik ben
ik wil zijn

39

en ik weet het niet meer

stoem e

twordt ongetwijfeld nen dag gelijk nen anderen

alleen mijn hoofd… het duizelt.

Liefde is alles

U mag tijdens het lezen van deze post gerust even deze melodie in het achterhoofd houden:

Om te beginnen een bekentenis:

Ik heb dus een 14 jarige zoon en een 12 jarige dochter. Zij slapen samen.

Vroeger sliep de dochter op een kamertje alleen, maar daar was ze een beetje bangetjes. De zoon op zijn beurt, houdt van een rustgevende ademhaling naast zich. Dus was het logisch dat zij twee samen het stapelbed deelden, en niet de jongens in het stapelbed, het meisje apart. Met de ingrijpende verandering die vorig jaar plaatsvond, werd de matras op de grond gelegd.  Naast elkaar slapen is toch zoveel leuker dan boven elkaar.

Met de boedelverdeling ging het stapelbed naar papa, en nu liggen de 2 matrassen nog steeds broederlijk naast elkaar.

Vorige week trok ik hiervoor nog mijn haren uit.

Maandag 22 u – ruzie.

Dinsdag 23 u – gefluister.

ja ze konden er niet uit ’s ochtends

(bedtijd is 21 en 21u30)

maar ik was zelf te fel met mijn eigen zorgen bezig.

 

Woensdag stond ik al wat strenger .. terug te luistervinken aan hun deur.

Wat hoorde ik ? Lise die wou weten waar de kleedkamers waren .. Robbe die haar gerust stelde.

De nodige troost .. bij deze moeilijke overgang, ze gaven het elkaar..

Heb ik hiervoor zo gefrustreerd gereageerd ?

Ze doen dat kei goed mijn (verkleinde) bende !!

Donderdag avond ben ik er met ne grote smile gewoon gaan tussen liggen..

#nu het nog kan !

 

PS u mag de kinderbescherming bellen, maar vergeet toch vooral uw eigen kinderen niet extra te knuffelen vandaag !

 

 

 

 

 

 

 

Vuurwerk

Eerst was er keelpijn
daarna een occasioneel verstopte neus,
en vervolgens hoestbuien .. zeg gerust aanvallen.

ik hoestte de longen uit mijn lijf, zo leek het wel,
ik voelde de longblaasjes springen
of in ieder geval iets dat naar mijn gevoel onherstelbaar beschadigd moet zijn

Toen kreeg ik hoofdpijn, maar ik vermande mij ..

Dat gezegde moeten we veranderen
wat zou ik nu graag een man zijn,
of in ieder geval toch even, de mijne,
focus op het werk en de ene midweek na de andere op hotel.

zelf brei ik de eindjes aan elkaar
ik laat meer steken vallen dan dat ik er brei
geloof ik
‘k zou graag een keer alles aftrekken en helemaal opnieuw beginnen

maar ik neem een dafalgan
hou vast aan de kleine dingen
speur naar tekenen van de lente

een soepje maken
vroeg in bed
samen met de dochter in een heet bad
aandacht geven aan banale zaken
dapper doorgaan

ik zou me willen verdrinken in één ding
focussen
maar het gaat niet..

Bij elke hoestbui zie ik sterretjes ..
witte streepjes zijn het eigenlijk,
zonnestralen rond een zwart oogmaskertje.

ik zie op tegen de zoveelste slaap-arme nacht die er ligt aan te komen,
prop een stuk chocolade in mijn mond en plof op de mat
ik fantaseer over de 3 vrije uren die me morgen wachten
lopen zal niet lukken
maar misschien is er toch ruimte voor wat zelfzorg

mijn blik wordt naar de tv gezogen..
ik zie beelden,
besef dat het niet oké is..
zwarte vlekken
de ondertitels totaal onleesbaar

Als bonus krijg ik zelfs een gouden randje
een bewegende kader … een gouden gevlochten bliksem..
als signaal kan dat wel tellen hé
tijd om op te geven.

geen laatste klusje vandaag
niet meer nadenken over waar ik die 3 u aan zal besteden

overgeven
toegeven

luisteren naar dat lijf
en het geknetter in mijn hoofd.

Het vonkt.

 

De balans *

Versleten schoenen,
een arbeidsongeval in de zomer,
een iets te optimistische uitdaging, dat was 2016.

Met de verandering van werk en het gebrek aan middagloopjes ..
vind ik dat het allemaal nog meevalt..
Zie hier de statistieken:

73 workouts.. exact evenveel als in 2014 en 2013 !

zo toevallig zeg  (of zou daar nen bug in sportstracker zitten ??)

running2016

de kilometers zijn toch fel aangedikt* tov de vorige jaren.. 463 km..

En het laatste loopje van het jaar deed ik vandaag :

running2016b

ik trainde treinde vandaag in sportoutfit in mijn eentje naar Leuven, alwaar ik in de bondgenotenlaan opmerkte dat alle mensen sportschoenen droegen.. het regende .. iedereen was nat.  het was me-time van de vreemde soort, geen supporters, geen loopmaatje maar ik, een rondje en mijn boek ..

20161226_123109

en toen .. toen kwam de zon !

*ja de weegschaal is ook weer wat aangedikt dit jaar *sht*

PS het naaioverzicht hebben jullie nog te goed

Voor u getest : lachyoga

teletubbies

oké oke ..

niet voor U getest, voor mijzelf 😉

De laatste keer dat ik de slappe lach had, ik kan het me niet meer herinneren.

Dat kan toch zo’n deugd doen, eens goed lachen.

Dus toen mijn werkgever na de uren een sessie ‘Lachyoga’ organiseerde schreef ik me meteen in. De opkomst: een bende openminded dames, geen bekende gezichten.. de plaats: Recht van de buro naar een leeg vergaderzaaltje .. Het topic: lachen op commando.. ging dat wel lukken ?

Kan ik mijn rationele ik uitzetten en gewoon doen ?

Het antwoord is ja.. ik kan dat !

Het ging met ups en downs, niet elke oefening lach me 😉 .. maar hey .. het was mijn 1ste keer..  De begeleider had een zeer hartelijke, aanstekelijke lach, dat helpt, in de ogen kijken bij de anderen, dat helpt ook .. en goeie buikspieren, dat helpt zeker !!

Zou dit nu iets voor mij zijn ???  In beperkte kring, met mensen die ik ken, zeker en vast !! Ik zou wekelijks gaan ! We lachen tegenwoordig zo weinig , ik probeer wel altijd vriendelijk te zijn, maar lachen.. is toch nog een ‘level hoger’.

Hoewel ik eigenlijk serieus van aard ben, kon ik vroeger echt onnozel doen, maar met de jaren is het uitbundige er nog meer uitgegaan.. En ik heb last gekregen van bitchy resting face. Mijn moeder noemt het haar hangende mondhoeken, ik noem het mijn tandenknarsblik. Op de kaken bijten tot je er hoofdpijn van krijg, dat is zowat mijn dag 😉

Dus wat ik alvast ga meenemen om mijn gezicht geregeld te ontspannen, zuchten geeuwen en lachen, ik denk dat ik deze teletubbie zon ga instellen als screensaver..

Ons moemoe in het rusthuis, die keek daarnaar en zei.. “dat moet ge nu eens zien, dat babyke in die zon, dan moet ge toch gewoon teruglachen ?”

En voor de rest.. ga ik wel voor meer fun, een avondje plezier.. wie gaat er mee op stap ?